Aktualności
Konkursy
13 Czerwca
Autorki: Aleksandra Tądel, Magdalena Strauchmann
Opublikowano: 2024-06-13

Studentki PWr na drugim miejscu w prestiżowym konkursie architektonicznym

Studentki Politechniki Wrocławskiej zajęły drugie miejsce w światowym finale Saint-Gobain Architecture Student Contest w Helsinkach.  

W 19 edycji tego prestiżowego konkursu adresowanego do studentów architektury, jego uczestnicy mieli zaprojektować osiedle mieszkaniowe w Helsinkach – w pobliżu Viikki Research Farm i Veterinary Teaching Hospital, będących częścią Uniwersytetu Helsińskiego. Koncepcje musiały uwzględniać istniejące elementy krajobrazu i plan rozwoju uczelni oraz miały integrować budynki z sąsiadującymi strukturami, okoliczną zielenią i z infrastrukturą edukacyjną i badawczą, aby tworzyć spójną i funkcjonalną przestrzeń miejską. Dodatkowym wyzwaniem było uwzględnienie oczekiwań i potrzeb różnych użytkowników terenów uniwersyteckich (studenci, wykładowcy i odwiedzający). Proponowane obiekty miały gwarantować wysoki komfort życia i pracy oraz m.in. wpisywać się w zrównoważony rozwój i gwarantować redukcję śladu węglowego, a także wykorzystywać cyrkularne materiały budowlane.

W stolicy Finlandii swoje projekty prezentowało 29 finalistów i finalistek z całego świata, m.in. z Francji, Wielkiej Brytanii, Włoch, Portugalii, Libanu, Chin, Japonii, Kolumbii, Zjednoczonych Emiratów Arabskich, RPA, Indonezji czy Meksyku. Jury – złożone m.in. z doświadczonych architektów i planistów, w tym z helsińskiego wydziału planowania miasta – przyznało pierwsze miejsce zespołowi z Universidade Do Porto z Portugalii. Drugie miejsce przypadło w udziale Aleksandrze Tądel i Magdalenie Strauchmann z Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej. W werdykcie podkreślono „metodyczne zaprojektowanie, zachowanie istoty obszaru osiedla Viiki oraz liczne rozwiązania wspierające bioróżnorodność i ochronę zielonych przestrzeni”. Szczególną uwagę jury przyciągnęły harmonijne połączenie starych i nowych elementów oraz nastawienie na rozwiązania w obiegu zamkniętym.

Autorki pracy „Rurban Habitat” zaznaczają, że lokalizacja osiedla w dawnej wiosce Vikki, a obecnie w przestrzeni kampusu uczelni, stała się punktem wyjścia do dalszych działań. Stąd w nazwie ich projektu „rurban” = rural + urban.

Zaproponowałyśmy kompaktową formę typu „core house”, bazującą na ścieżce słońca, wpisującą się w istniejący układ drzew i otwierającą się na krajobraz rezerwatu przyrody. Pozwoliło nam to na maksymalne wykorzystanie światła dziennego, którego bardzo brakuje w Finlandii – opowiadają.

W centrum swojego kompleksu zaproponowały strefę wodną z saunami (jako że ta forma spędzania czasu jest silnie zakorzenioną w kulturze fińskiej tradycją, która miałaby też łączyć mieszkańców habitatu). W parterze zaprojektowanych obiektów mieściłyby się lokalne usługi: rzemieślnicze piekarnie, osiedlowy warsztat, a także coworkingi umożliwiające pracę zdalną.

Ze względu na powiązania funkcjonalne z uniwersytetem i przeważającą społeczność studencką, parter istniejącego już w tym miejscu budynku proponujemy zaadaptować na „fabrication laboratory”, czyli przestrzeń badawczo-twórczą – dodają. – Inspiracją był tu dla nas fenomen fińskich bibliotek, w których oprócz książek mamy dostęp do innowacyjnych sprzętów i stref warsztatowych.

Studentki zaproponowały „core house”, który w myśl idei Open Building, pozwalałby na zmienne adaptowanie przestrzeni wraz z upływem czasu. Zaprojektowały moduły mieszkalne o różnych scenariuszach adaptacji, angażujące mieszkańców w tworzenie indywidualnej przestrzeni mieszkalnej.

Core, czyli rdzeń, tworzy półprywatna przestrzeń sąsiedzka w formie bioklimatycznej szklarni, zarządzanej przez mieszkańców – opowiada Aleksandra. – Istniejący budynek zaprojektowałyśmy analogicznie, wykorzystując istniejące rdzenie – trzony komunikacyjne, nadbudowując i rozbudowując formę. Zwiększa to efektywność budynku, maksymalnie wykorzystując jego potencjał. Potwierdziła to analiza LCA, czyli środowiskowej oceny cyklu życia.

Jak podkreślają autorki „Rurban Habitat”, zaprojektowane przez nie budynki miałyby niskie zapotrzebowanie na energię, a do tego mogły dzielić się nadwyżkami wyprodukowanej „zielonej energii”. Co więcej, wszystkie nowe struktury zaprojektowano tak, by w przyszłości mogły zostać rozbudowane, odbudowane lub poddane recyklingowi.

MK, źródło: PWr

Dyskusja (0 komentarzy)