|
4 czerwca 2001 odsłonięto w Dużej Auli Politechniki Warszawskiej dwa popiersia uczonych związanych z tą placówką: Ignacego Mościckiego i Eugeniusza Kwiatkowskiego. Uroczystość odbyła się z okazji Roku Jubileuszu 175-lecia Tradycji Uczelni.
– To, że ci dwaj wielcy Polacy byli związani z Politechniką Warszawską, jest dla nas powodem do dumy – mówił prof. Jerzy Woźnicki, rektor PW. – Chcemy, żeby tu, w historycznej Auli Gmachu Głównego stanęły ich popiersia jako pomniki i symbole odważnego i wizjonerskiego patrzenia w przyszłość, symbole wielkiej pracowitości i twórczego zaangażowania się w sprawy odradzającej się Polski. Ich postawa i dorobek w życiu publicznym są dowodem, że nie wolno odwracać się – nawet w uzasadnionym odruchu zniechęcenia – od wypełniania publicznych ról, od podejmowania się zadań i służby dla dobra publicznego.
Eugeniusz Kwiatkowski (1888-1974) inżynier chemik, polityk, działacz gospodarczy. Urodził się w Krakowie. Był w Legionach Polskich i POW. W 1920 został wykładowcą na wydziale chemicznym Politechniki Warszawskiej. 1926-30 – minister przemysłu i handlu. Przyspieszył rozbudowę portu w Gdyni i zagospodarowanie Wybrzeża. Kierował zakładami azotowymi w Chorzowie i Mościcach. 1935-39 był wicepremierem i ministrem skarbu. Opracował plan Centralnego Okręgu Przemysłowego. Na jego podstawie zbudowano m.in. hutę w Stalowej Woli, zakłady kauczukowe w Dębicy, fabrykę celulozy w Niedomicach, elektrownię wodną w Rożnowie. W czasie wojny internowany w Rumunii. 1945-48 kierował delegaturą rządu ds. odbudowy Wybrzeża. Odsunięty przez komunistów zajął się pracą naukową. Opublikował książki: Zarys dziejów gospodarczych świata, Polska i jej morze, Nowoczesna chemia przemysłowa, Dzieje chemii i przemysłu chemicznego.
Autorem projektu popiersia Eugeniusza Kwiatkowskiego jest prof. Jan Kucz z Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, twórca pomników Chopina w Dusznikach i prymasa Wyszyńskiego w Częstochowie.
(fig) |
