Badania

Migracja łosi pod lupą naukowców

Opublikowano: 2020-03-26

forum akademickie
Źródło: www.ekologia.pl

Uważano, że wszystkie łosie migrują, tymczasem z najnowszych badań wynika, że nie jest to reguła. Łosiom z doliny Biebrzy i Polesia przyjrzeli się eksperci z Instytutu Biologii Ssaków PAN w Białowieży, Uniwersytetu w Białymstoku oraz Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie. Wyniki swoich badań opisali właśnie w czasopiśmie naukowym „Plos One”.

– Okazało się, że w dolinie Biebrzy dwie trzecie łosi podejmowało sezonowe migracje, podczas gdy na Polesiu migrowało jedynie 4% populacji – mówi dr Tomasz Borowik, autor analiz z Instytutu Biologii Ssaków PAN.

Badania trwały od 2012 do 2016 r. „Pod nadzorem”, czyli ze specjalnymi obrożami wyposażonymi w nadajniki GPS, było 47 osobników. Urządzenia co godzinę namierzały zwierzęta i przesyłały dane. W sumie zebrano ponad 660 tys. lokalizacji, co pozwoliło na szczegółowe śledzenie wędrówek. Były to pierwsze tego typu badania łosi w centralnej Europie. Wynika z nich, że zwierzęta te są indywidualistami, a ich strategie migracyjne zależą głównie od struktury środowiska i ustalonych, odziedziczonych lub wyuczonych zachowań.

Dlaczego w dolinie Biebrzy dwie trzecie łosi podejmowało sezonowe migracje, a na Polesiu jedynie niektóre osobniki? Zwierzęta szukają optymalnych miejsc, w których mogą znaleźć pożywienie. Latem to bagna, zimą lasy, głównie bory sosnowe. Łosie migrowały tylko wtedy, gdy oba te środowiska były od siebie oddalone. Tak właśnie jest w dolinie Biebrzy. Natomiast gdy bagna i lasy stanowią mozaikę, jak na Polesiu, łosie nie migrują, bo przez cały rok mają tam zapewniony pokarm.

Dystans migracji łosi w dolinie Biebrzy wahał się od 3 do 20 km (średnio 9 km). Dla porównania, ich skandynawscy koledzy na dalekiej północy potrafią sezonowo migrować nawet na odległości przekraczające 250 km.

Skąd rozpiętość w długości biebrzańskich tras? Najprawdopodobniej osobniki, które w większości spędzały zimę w lasach, wiosną rozchodziły się w dalsze i bliższe rejony bagien. Co ciekawe, większość wykazywała wyraźne przywiązanie do swoich zimowych i letnich rewirów. Każdego roku zwierzęta wędrowały pomiędzy tymi samymi fragmentami bagien i lasów na zbliżone odległości.

Przemieszczanie się zajmowało łosiom średnio 16 dni wiosną i 38 dni jesienią. To ciekawe, bo dystans migracji był przecież krótki. Tak duży ssak może go pokonać maksymalnie w ciągu jednego dnia.

– Tak wolna migracja wydaje się uzasadniona w sytuacji, gdy środowisko, przez które przemieszcza się dany osobnik, może zaoferować odpowiednią ilość pokarmu do przeżycia i przygotowania organizmu do zimy. Szybsze przemieszczanie się łosi wiosną mogło wynikać z tego, że po zimowej „głodówce” chciały one szybko znaleźć się w środowisku oferującym znacznie lepszą bazę pokarmową – ocenia dr Tomasz Borowik.

Wiedza na temat migracji łosi ma ogromne znaczenie dla lepszej ochrony tego gatunku.

JK

(Źródło: IBS PAN)


PARTNERZY

forum akademickie
forum akademickie
forum akademickie
forum akademickie
forum akademickie
forum akademickie
forum akademickie
forum akademickie
forum akademickie
forum akademickie
forum akademickie
forum akademickie
forum akademickie
forum akademickie
forum akademickie