| W roku 1961 Uzdrowisko Ciechocinek obchodziło jubileusz 125-lecia swojego istnienia. Uroczystości zakończono wówczas odsłonięciem pomnika Stanisława Staszica (1755-1826), inicjatora wykorzystania źródeł solankowych, budowy warzelni soli i tężni.
Ciechocinek jest największym uzdrowiskiem nizinnym w Polsce. Położony na terenie bogatym w źródła solankowe ściąga dziś rocznie dziesiątki tysięcy kuracjuszy. Swoje znaczenie miasteczko zawdzięcza między innymi Staszicowi. W roku 1823 wieś wykupił rząd Królestwa Polskiego. Dzięki S. Staszicowi i K. Druckiemu-Lubeckiemu w latach 1824-29 zbudowano tu warzelnię soli, potem tężnie. Za początek uzdrowiska uważa się rok 1836, kiedy po raz pierwszy wykorzystano słone źródła do celów leczniczych, ustawiając w miejscowej oberży cztery wanny do kąpieli solankowych. Dziś, stosując cieplice, źródła jodobromowe i siarkowe, leczy się tu metodami balneoterapii choroby narządu ruchu, schorzenia reumatyczne, choroby układu krążenia, obwodowego układu nerwowego oraz górnych dróg oddechowych. Symbolem Ciechocinka jest zespół drewnianych tężni o łącznej długości 1741 m, zbudowanych w latach 1824-33 i 1859 w celu zagęszczania solanki przed warzeniem. Choć taka metoda produkcji soli nie jest już na dużą skalę stosowana, tężnie pozostały jako urządzenia lecznictwa uzdrowiskowego i unikalny w skali światowej zabytek techniki.
Pomnik Stanisława Staszica umieszczono w parku Tężniowym. Autorem popiersia jest poznański rzeźbiarz Edward Haupt, twórca m.in. pomnika Staszica w Pile.
Staszic, poza Kopernikiem i Skłodowską, jest jednym z najczęściej upamiętnianych w Polsce uczonych. Jego pomniki, zarówno dawne jak i współczesne, znajdują się w wielu miastach, m.in. w Pile (tu się urodził), Łodzi, Kielcach, Dąbrowie Górniczej i Częstochowie. W latach 20. XIX wieku popiersia Staszica, zarówno za jego życia, jak i po śmierci, tworzyli wszyscy niemal warszawscy rzeźbiarze.
(fig) |
