|
W krakowskim Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu
Jagiellońskiego stoi popiersie Władysława Szafera (1886-1970), botanika,
wielkiego uczonego i społecznika. Pochodził ze Śląska, gimnazjum ukończył
w Rzeszowie. Tu pod kierunkiem W. Friedberga zdobył podstawy florystyki,
anatomii i morfologii roślin. Studiował w Wiedniu (1905-09). W 1910
uzyskał doktorat we Lwowie w pracowni Mariana Raciborskiego. W latach
1910-12 ponownie studiował za granicą. Po powrocie do Lwowa przyjął
stanowisko botanika w Wyższej Szkole Lasowej. Opracował systematykę róż,
pięciorników, wierzb. Efektem zainteresowań modrzewiem była praca
habilitacyjna. Od roku 1917 pracował w Uniwersytecie Jagiellońskim.
Kierował Katedrą Systematyki i Geografii Roślin oraz Ogrodem Botanicznym,
który doprowadził do rozkwitu. Utworzył Instytut Botaniki PAN. W okresie
międzywojennym przyczynił się do powstania nowych katedr UJ. Był rektorem
i prorektorem uczelni, także w czasie okupacji. Pełnił funkcje wiceprezesa
PAU i PAN. Zabiegał o tworzenie rezerwatów, protestował przeciwko budowie
kolejki linowej na Kasprowy Wierch. Zajmował się
florystyką, geografią roślin, fitosocjologią i paleobotaniką, historią
botaniki i historią UJ. W latach 1919-60 opublikował 9 tomów Flory
Polskiej. Opracował geobotaniczną mapę Polski, opublikował Zarys ogólnej
geografii roślin, Życie kwiatów i podręcznik paleobotaniki. Jest autorem
pracy Twórczość w życiu naukowca, która powstała na podstawie analizy
biografii 70 wybitnych botaników XIX i XX wieku. W roku 1960 przeszedł na
emeryturę. Z nauką nie rozstawał się aż do śmierci. Pochowany na Cmentarzu
Rakowickim w Krakowie. Twórcą pomnika Władysława Szafera
jest Antoni Hajdecki (1927-91), profesor ASP w Krakowie. Popiersie
odsłonięto w roku 1975. (fig) |
