Zdarzają się uczeni posiadający uzdolnienia organizatorskie. Niektórym z nich los i historia tworzą przejściowo znaczące możliwości oddziaływania. Jeśli działają wtedy na rzecz nauki, a nie polityki czy biurokracji, należy się im miejsce w narodowym Panteonie.
O takie miejsce należy się upomnieć dla Ludwika ćwiklińskiego. Urodzony w 1853 roku w Gnieźnie, syn kościelnego organisty, studiował pod kierunkiem wybitnych hellenistów we Wrocławiu i Berlinie. Doktoryzował się z historiografii greckiej (1873). Po studiach utrzymywał się z pracy nauczycielskiej, ale okresowo prowadził badania archeologiczne we Włoszech. Katedrę objął w lwowskim Uniwersytecie Jana Kazimierza, w wieku niespełna 23 lat. Wykładał filologię klasyczną i historię starożytną. Dodatkowo specjalizował się w edycji dzieł poetów polsko-łacińskich. Wychował wkrótce wielu uczniów, m.in.: Piotra Bieńkowskiego, Leona Sternbacha, Wiktora Hahna.
Miał też sukcesy organizatorskie. We Lwowie był dyrektorem uniwersyteckich zbiorów archeologicznych, przewodniczył komisjom egzaminacyjnym dla nauczycieli, prezesował Towarzystwu Kursów Akademickich dla Kobiet. W roku akademickim 1893/94 piastował godność rektora i z tego tytułu zasiadał w Sejmie Krajowym oraz w Komitecie Wystawy Krajowej we Lwowie. Z jego przedmową ukazała się Historia Uniwersytetu Lwowskiego. W końcu 1894 roku otwierał - w obecności cesarza Franciszka Józefa - Wydział Lekarski, co przyniosło mu godność radcy dworu. Działał w Towarzystwie Nauczycieli Szkół Wyższych i Lwowskim Towarzystwie Historycznym. Był autorem wielokrotnie wznawianego podręcznika szkolnego Gramatyka języka greckiego i popularyzatorem odkryć Schliemanna. Jako były rektor zasiadał w Radzie Miasta Lwowa. Powołał w 1899 roku pierwsze na ziemiach polskich Powszechne Wykłady Uniwersyteckie. Równie nowatorsko działał w roli konserwatora zabytków, m.in. jako przewodniczący Koła Konserwatorów przyczynił się do wydania pierwszej „Teki Konserwatorskiej”. Był inicjatorem powołania Towarzystwa Filologicznego (1892), pełnił w nim godność prezesa oraz redaktora pisma „Eos”. Do niego należała organizacja corocznych zjazdów filologów, a przede wszystkim walka o uznanie wartości filologii klasycznej w nauczaniu szkolnym i kulturze współczesnej.
Przyszedł czas i na awans ministerialny. W 1902 roku ćwikliński składa mandat do Rady Państwa i lwowskie funkcje, przyjmuje nominację na stanowisko kierownika sekcji szkół wyższych i nauki w Ministerstwie Wyznań i Oświecenia oraz profesurę w wiedeńskim Instytucie Archeologicznym. W sierpniu 1917 roku dochodzi do stanowiska ministra, pełniąc je do ostatnich dni Cesarstwa. Dba o sprawy polskie jako prezes Towarzystwa „Biblioteka Polska”. Doprowadza do budowy i przebudowy wielu gmachów uczelni i szkół w Galicji, organizuje subwencje dla polskich towarzystw naukowych i etaty dla uczelni.
W odrodzonej Rzeczypospolitej osiada w Poznaniu. Przejściowo wykłada w Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Od Prezydenta RP uzyskuje w 1927 roku honorową profesurę w Uniwersytecie Poznańskim. Organizuje Towarzystwo Przyjaciół Biblioteki Uniwersyteckiej, zasiada w wielu komisjach i radach nadzorczych. W 1928 roku powraca do prezesury Polskiego Towarzystwa Filologicznego, które organizuje mu kolejne jubileusze i poprzez które nadal walczy o miejsce dla kultury antycznej i ideałów humanistycznych. Działa na rzecz Polskiej Akademii Umiejętności, której członkiem został już w 1893 roku.
Ten, jak pisze Stanisław Pilch (1933), najstarszy w Polsce profesor uniwersytecki, nie tylko co do wieku, ale przede wszystkim co do urzędu, budzi podziw krzepkością fizyczną, pogodą usposobienia i świeżością umysłową. Mowy jego odznaczają się przejrzystym, jasnym układem, wykwintnym stylem i piękną, bogatą treścią. Świadczą o częstem przestawaniu z wielkimi duchami starożytności. Jednak złe duchy współczesności doprowadzają do kolejnej wojny światowej. Dostojnego starca władze niemieckie lokują w poznańskim obozie. Żywota dokonał w 1942 roku w schronisku dla ubogich, w klasztorze Ojców Kapucynów w Krakowie. Na ubogą obecność w historii nie zasłużył.