Poszukaj partnera

Wiele instytucji naukowych chciałoby wziąć udział w 5. Programie Ramowym UE, nie wie jednak, jak się do tego zabrać. Formalną pomoc można uzyskać w Krajowym Punkcie Kontaktowym 5. PR w Warszawie przy ul. Świętokrzyskiej 21 (tel. 022 826 25 02). Zadaniem placówki jest udzielanie informacji na temat zasad uczestnictwa w programie oraz porad dotyczących pisania wniosków, szukanie partnerów zagranicznych, pomaganie instytucjom zamierzającym uczestniczyć w projekcie w przezwyciężaniu pojawiających się trudności.

Jeżeli jakaś polska placówka naukowa nie jest w stanie sama stworzyć projektu, może wziąć udział w 5. PR jako podwykonawca. Punkt proponuje takim instytucjom złożenie Formularza Poszukiwania Partnerów (dostępny w Internecie na stronie http://www.npk.gov.pl). Pracownicy Punktu roześlą go do odpowiednich europejskich baz danych. Będą też przeglądać napływające do Polski oferty współpracy pod kątem wyszukiwania partnerów dla polskich placówek, które zgłosiły się do Punktu Kontaktowego. KPK prowadzi także poszukiwania zagranicznych partnerów dla polskich placówek, które koordynują projekty biorące udział w 5. PR.

(mit)

Z filią w Londynie

We wrześniu do MEN wpłynął wniosek o utworzenie Polonijnego Uniwersytetu w Częstochowie. Nowa uczelnia miałaby powstać z połączenia Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie w Londynie i Wyższej Szkoły Języków Obcych i Ekonomii w Częstochowie. Wniosek o utworzenie nowej placówki zaopiniowali profesorowie Andrzej Zoll, Wojciech Łączkowski i Adam Strzembosz. Przewodniczącym Komitetu Honorowego powołania uniwersytetu jest Ryszard Kaczorowski, były prezydent RP na uchodźstwie.

W wyniku połączenia tych dwóch uczelni powstałby Uniwersytet Polonijny w Częstochowie z filią w Londynie. Studiowałoby w nim 10 tys. studentów. Jego strukturę tworzyłyby 4 wydziały: nauk humanistycznych, ekonomii i zarządzania, prawa i administracji oraz matematyczno-informatyczny. Ponadto filia Polonijnego Uniwersytetu w Londynie posiadałaby wydział nauk humanistycznych o kierunkach filologia polska i historia. Kadra dydaktyczno-naukowa składać się ma z 423 pracowników, w tym 157 samodzielnych pracowników naukowych: profesorów zwyczajnych i nadzwyczajnych.

Koncepcja utworzenia uniwersytetu w Częstochowie nie jest nowa. Na Jasnej Górze, dzięki bulli papieskiej Klemensa X Ex injunctio nobis z 3 kwietnia 1671 r., powołano Studia Generalne, czyli Uniwersytet Pauliński nadający stopnie akademickie z doktoratami włącznie. W XVIII wieku, paulini pracowali nad przekształceniem swojego Studium Generalnego w uniwersytet publiczny. Rozbiory pokrzyżowały te plany, a jasnogórski Uniwersytet Pauliński przestał funkcjonować w 1857 r.

WSJOiE jest jedną z najstarszych i najprężniejszych prywatnych uczelni. Posiada uprawnienia do nadawania tytułu zawodowego magistra. To właśnie kadra tej uczelni stanowiłaby w przyszłości podstawę Uniwersytetu Polonijnego.

Polski Uniwersytet na Obczyźnie został założony w listopadzie 1949 r. jako uczelnia prywatna, a prawa uczelni państwowej uzyskał na podstawie dekretu Prezydenta RP Augusta Zaleskiego z 15 grudnia 1952 roku (Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej – Londyn, Nr 4 z dnia 31 grudnia 1952 r.).

Robert Smoliński

Idealne rozwiązanie?

Czy w Polsce potrzebny jest uniwersytet polonijny, cokolwiek by to pojęcie miało znaczyć? Przekonuje do tego ks. Andrzej Kryński, rektor WSJOiE, mówiąc m.in. o potrzebie kształcenia naszych rodaków zza wschodniej granicy. Jednak zadanie to mogą z powodzeniem realizować istniejące krajowe uczelnie. Organizatorzy zdołali dla swojego pomysłu pozyskać poparcie sporej grupy polityków oraz osób zasłużonych i szacownych, np. Ryszarda Kaczorowskiego, ostatniego prezydenta RP w Londynie. Nie dziwi to, gdyż politykowi trudno nie poprzeć szlachetnej, z pozoru, idei.

Cały pomysł sprowadza się jednak, moim zdaniem, do dwóch spraw. Po pierwsze PUNO, instytucja bardzo zasłużona dla polskiej kultury, ale zapomniana, nie mająca dziś znaczenia w świecie naukowym i nie posiadająca żadnych uprawnień akademickich, potrzebuje legitymizacji swojego istnienia. Połączenie z jakąś placówką naukową w kraju byłoby idealnym rozwiązaniem, co przyznaje prof. Zdzisław Wałaszewski, rektor PUNO. Dla WSJOiE jest to natomiast próba osiągnięcia, drogą „na skróty”, rangi uniwersyteckiej. 

Niestety, wydaje się, że, z punktu widzenia aktualnej sytuacji prawnej w Polsce, takie połączenie nie jest możliwe, a w każdym razie nie jest to sposób na uzyskanie rangi uniwersyteckiej. Aby uzyskać status uniwersytetu trzeba po prostu spełnić odpowiednie kryteria, ustalone przez Radę Główną Szkolnictwa Wyższego.

Jeżeli uznamy, że PUNO dobrze przysłużył się polskiej nauce i kulturze, to być może trzeba też uznać, że ratowanie tej instytucji jest zadaniem państwa.

Piotr Kieraciński

Sposób na energię

Fundacja Rozwoju Politechniki Wrocławskiej powołała w grudniu 1998 Radę ds. Badań i Wykorzystania Odnawialnych Źródeł Energii. Przez rok Rada organizowała seminaria poświęcone poszczególnym rodzajom energii odnawialnych. Prócz zaproszonych ekspertów, uczestniczyli w nich także studenci, doktoranci i zainteresowani problematyką mieszkańcy Wrocławia. Inicjatorzy poszukiwali wsparcia dla swoich działań w regionie, co zaowocowało zarejestrowaniem w końcu grudnia 1999 Dolnośląskiej Rady Energii Odnawialnych. W skład grona założycielskiego weszli przedstawiciele Politechniki Wrocławskiej, Akademii Rolniczej we Wrocławiu, Wrocławskiego Parku Technologicznego SA, urzędów marszałkowskiego i wojewódzkiego, Zespołu Elektrociepłowni Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej i SIMP. W gronie tym jest też poseł RP Radosław Gawlik, znany z zainteresowania problematyką ekologiczną.

DREO zamierza przyczynić się do intensywniejszego zagospodarowania energii biopaliw, biomasy, promieniowania słonecznego, energii wodnej, wiatrowej, geotermalnej, fotowoltaicznej, energii otoczenia (pompy ciepła) i recyklingu energetycznego. Rada ma interesować się także modernizacją dolnośląskiej energetyki i ochroną środowiska. Zamierza przyczynić się do lepszego wykorzystania osiągnięć naukowych w zakresie energetyki niekonwencjonalnej, rozwoju przedsiębiorczości w tym obszarze i optymalizacji wykorzystania terenów rolniczych. Będzie też dążyć do powołania centrum lub instytutu źródeł energii. Pierwsze posiedzenie DREO odbyło się 21 stycznia w Politechnice Wrocławskiej.

Maria Kisza

Nowe laboratorium klimatyzacji

Nowoczesne laboratorium klimatyzacji, które może też być salą seminaryjną, oddano do użytku studentów Katedry Techniki Ogrzewczej i Wentylacyjnej Politechniki Łódzkiej. W laboratorium będą prowadzone m.in. badania procesów nawilżania, osuszania i dynamiki przepływu powietrza. Część sprzętu schowana jest pod sufitem, dlatego sala spełniać może podwójną rolę. Inwestycja kosztowała 130 tys. zł. Jest ona efektem ożywionej współpracy Katedry z przemysłem, w tym z firmą KLIMA-PLUS oraz amerykańskim koncernem NIBCO, mającym swoje przedstawicielstwo w Polsce.

KLIMA-PLUS zafundowała aparaturę produkcji japońskiej. Firma współpracuje z Katedrą od 3 lat. NIBCO, która przeprowadziła remont węzła cieplnego oraz zadbała o wystrój plastyczny sali, utrzymuje bliski kontakt z Katedrą od 6 lat. Prowadzone są wspólne badania nad systemami instalacji produkowanymi przez tę firmę.

– Korzyści z kilkuletniej współpracy odnoszą wszyscy partnerzy – mówi dr hab. Henryk Sabiniak, prof. PŁ, kierownik Katedry – Pracownicy uczelni przeprowadzają badania nowych materiałów i urządzeń, powstają wspólne artykuły naukowe i prace wdrażane do przemysłu. Obie firmy fundują co semestr stypendia dla kilku naszych studentów. W ramach tej współpracy wykonywane są także prace dyplomowe, a najzdolniejsi absolwenci mają szansę znaleźć zatrudnienie w przedsiębiorstwach.

(ECh)

Miejsce klinik

Rektorzy uczelni medycznych kraju spotkali się w ostatnich miesiącach z przewodniczącymi klubów parlamentarnych i partii politycznych. 22 grudnia odbyło się spotkanie z Leszkiem Millerem z SLD oraz Jerzym Wierchowiczem z Unii Wolności. Dyskutowano o problemie integralności uczelni medycznych ze szpitalami klinicznymi. Przewodniczący obu klubów parlamentarnych zadeklarowali zgłoszenie inicjatywy poselskiej w sprawie zmiany obowiązującej ustawy oddzielającej kliniki od akademii medycznych. Negatywnie ocenili też plany podporządkowania uczelni medycznych Ministerstwu Edukacji Narodowej oraz plany resortu zdrowia dotyczące prywatyzacji szpitali klinicznych. Jerzy Wierchowicz zapytał rektorów, czy są zgodni co do zasadności przywrócenia klinik pod zarząd uczelni medycznych. Przypomniał, że gdyby rektorzy poprzedniej kadencji, obradujący nad tym tematem w Ojcowie w czerwcu 1998 r., byli tak zgodni, jak dzisiejsi rektorzy, nie byłoby niekorzystnego dla funkcjonowania uczelni medycznych zapisu ustawy.

5 stycznia rektorzy rozmawiali na ten sam temat z władzami PSL. Kierownictwo Stronnictwa, z Jarosławem Kalinowskim na czele, potwierdziło wolę zgłoszenia poselskiej inicjatywy ustawodawczej w sprawie nowelizacji ustawy o ZOZ. Adam Struzik, wiceprzewodniczący Senackiej Komisji Zdrowia zaznaczył, iż planowana prywatyzacja szpitali klinicznych uniemożliwi prowadzenie jakiejkolwiek polityki zdrowotnej państwa.

Maciej Rogala

Racja stanu

W środowisku akademickim i politycznym co jakiś czas pojawia się pomysł utworzenia na wschodniej granicy uczelni podobnej do Viadriny. Do pomysłu pozytywnie odnoszą się politycy polscy i ukraińscy. Utworzeniem uniwersytetu polsko-ukraińskiego zainteresowane były uczelnie krakowskie i rzeszowskie. Jako miejsce lokalizacji placówki proponowano Sanok. W Przemyślu bowiem, który w sposób naturalny wydaje się być kandydatem do lokalizacji tego rodzaju instytucji, zbyt silne są konflikty narodowościowe.

Podczas spotkania prezydentów Ukrainy i Polski na Wawelu 17 stycznia powróciła idea utworzenia uniwersytetu polsko-ukraińskiego. Zdaniem obu prezydentów, znakomitym miejscem działalności takiej placówki mógłby być Lublin. Ten pomysł stanowił być może punkt zwrotny w dziejach projektu. Przenosił dyskusję na realistyczny grunt, wskazywał miejsce realizacji, dysponujące odpowiednim zapleczem organizacyjnym i bezpośrednimi kontaktami z uczelniami ukraińskimi. Tak przedstawiony pomysł poparli rektorzy obu lubelskich uniwersytetów: prof. Marian Harasimiuk z UMCS i ks. prof. Andrzej Szostek z KUL. W powstanie polsko-ukraińskiej uczelni miałyby być zaangażowane ze strony polskiej uczelnie lubelskie, a ze strony ukraińskiej uniwersytety w Łucku i Lwowie. Ideę poparł także lubelski sejmik wojewódzki. Koordynowanie prac nad powołaniem nowej placówki powierzono prof. Jerzemu Kłoczowskiemu, wybitnemu historykowi z KUL i dyrektorowi Instytutu Europy Środkowowschodniej. Prof. Jerzy Zdrada, wiceminister edukacji uważa, że placówka tego rodzaju na wschodzie jest potrzebna, a nawet, że jest to polska racja stanu.

(pik)

Dla ciekawych świata

Ma to być po prostu miejsce spotkań publiczności z uczonymi, spotkań, których nigdy za dużo. Trzeba rozmawiać o nauce, informować o jej problemach, prezentować jej osiągnięcia, stwarzać możliwość zadawania pytań na tematy naukowe. Nie uczelnia, nie towarzystwo naukowe, nie zamknięty klub entuzjastów, ale właśnie kawiarnia okazuje się świetnym do tego celu miejscem. Organizatorzy nie płacą za salę, a uczestnicy za wstęp, tylko za kawę, którą sobie zamówią. Taka idea została właśnie wcielona w życie w Warszawie. Autorką pomysłu zorganizowania Kawiarni Naukowej jest prof. Magdalena Fikus, organizatorka trzech warszawskich festiwali nauki. Kawiarni patronują Uniwersytet Warszawski i Wydawnictwo Prószyński i S-ka.

W Europie powstało wiele tego typu kawiarni (np. w Anglii – w Nottingham i Leeds). Gromadzą one różnorodną publiczność, która współdecyduje o tematach kolejnych spotkań. Trzeba tylko znaleźć sponsora na opłacenie prelegenta i stu filiżanek kawy. Czasem przy wejściu stoi skarbonka. Zdarza się, że lokal podaje danie dnia.

Pierwsze spotkanie warszawskiej kawiarni odbyło się w listopadzie 1999 w uniwersytecie. Gościem był Krzysztof Szymborski, autor książki Poprawka z natury. Spotkanie dotyczyło socjobiologii, dziedziny, która próbuje odnaleźć biologiczne podstawy zachowań człowieka i jest przedmiotem sporów biologów, socjologów i innych badaczy. Drugie spotkanie miało miejsce w Kawiarni Nowy Świat 17 stycznia br. i zatytułowano je: Mars i planety wokół innych gwiazd. Dlaczego i jak powinniśmy badać odległe światy? Zaproszono Marka Banaszkiewicza z Centrum Badań Kosmicznych, Józefa Kaźmierczaka z Instytutu Paleobiologii PAN i Michała Różyczkę z Centrum Astronomicznego im. M. Kopernika. Kawiarnia była pełna. Publiczność pytała o ślady życia na Marsie, możliwości zaistnienia życia opartego na krzemie i o obecność wody i węgla w kosmosie. Dyskutowano możliwości osadnictwa na Marsie i przystosowania organizmu ludzkiego do przebywania w odmiennych warunkach. Mówiono o możliwościach kolizji obcych obiektów z Ziemią i o badaniu innych układów planetarnych.

21 lutego Kawiarnię Naukową odwiedzi Tadeusz Tołłoczko z Akademii Medycznej w Warszawie, który będzie dyskutował z publicznością na temat problemów etycznych w praktyce medycznej.

(fig)

Wątpliwości i obawy

W dniach 16-17 grudnia 1999 r. odbyła się w Krakowie III Konferencja Ogólnopolskiej Sieci Biur Karier, na której spotkali się przedstawiciele 14 biur karier oraz pomysłodawca pierwszego biura karier w Polsce – dr John Franks z Uniwersytetu w Hall. On właśnie przedstawił wykład inauguracyjny. Wstępem do tej prelekcji był krótki rys historyczny biur karier w Polsce. Pierwsze powstało w 1993 roku przy Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Obecnie działa ich już 18, w tym 9 powołanych w roku 1999.

Poważne zaniepokojenie wśród uczestników konferencji budziły statystyczne opracowania przewidujące wzrostową tendencję bezrobocia. Istnieje obawa, że nawet w optymistycznym wariancie zgłoszone przez pracodawców oferty pracy nie zaspokoją potrzeb poszukujących pracy absolwentów. Ostra polemika towarzyszyła tematowi wykorzystania Internetu jako podstawowego przekazu ankiety aplikacyjnej. Dyskusję wywołała też propozycja współpracy z komercyjnymi biurami pośrednictwa pracy i instytucjami o podobnym profilu, zainteresowanymi wyłącznie „sprzedażą” absolwenta wyselekcjonowanego już pod kątem rynkowych wymagań. Nie budzącym żadnych wątpliwości wnioskiem było opracowanie programu z poszerzoną ofertą szkoleniowo-warsztatową. Przez cały czas trwania konferencji, czynny udział brał w niej dr John Franks, którego wypowiedzi cechowały profesjonalizm, znajomość tematu i przejrzystość sformułowań.

W grudniu 1998 r. dziewięć najdłużej działających biur stowarzyszyło się w Konwencję Założycieli Ogólnopolskiej Sieci Biur Karier. Akcentem wieńczącym obrady konferencji było wręczenie wszystkim uczestnikom certyfikatów przynależności do Ogólnopolskiej Sieci Biur Karier.

Grażyna 
Czop-Śliwińska

W drodze do uniwersytetu

W dniach 10-11 grudnia ub.r. obradowali w Ustce rektorzy uczelni pedagogicznych. Gospodarzem spotkania była WSP w Słupsku. Oprócz władz wyższych uczelni pedagogicznych w spotkaniu uczestniczyli: rektor Akademii Podlaskiej w Siedlcach i prorektor Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Gośćmi rektorów byli: Tadeusz Popłonkowski, dyrektor Departamentu Nauki i Szkolnictwa Wyższego MEN oraz Witold Pakuła, wicedyrektor Departamentu Ekonomiki Edukacji MEN. W spotkaniu uczestniczył też prof. Roman Ossowski, który reprezentuje uczelnie pedagogiczne w Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego.

Pierwsza część obrad dotyczyła sytuacji organizacyjnej i finansowej uczelni pedagogicznych. Mimo trudności finansowych, uczelnie pedagogiczne radzą sobie nieźle, zwiększając liczbę studentów, uruchamiając nowe kierunki studiów i uzyskując uprawnienia do nadawania stopni naukowych. W tej chwili co ósmy student uczelni państwowych kształci się w uczelniach pedagogicznych. Łącznie kształcą one 110 tys. słuchaczy. – Co trzeci polski uniwersytet utworzony został na bazie wyższej szkoły pedagogicznej – przypomniał prof. Michał Śliwa, rektor Akademii Pedagogicznej w Krakowie, przewodniczący Konferencji Rektorów Wyższych Szkół Pedagogicznych.

Wystąpienia przedstawicieli MEN i RG dały asumpt do dyskusji na temat perspektyw rozwoju polskich uczelni pedagogicznych. Najwięcej emocji wywołała sprawa przekształcania wyższych szkół pedagogicznych w akademie przy wykorzystaniu inicjatyw poselskich, a wbrew stanowisku MEN. Zdaniem dyr. Popłonkowskiego z resortu edukacji, takie przekształcenia przeszkadzają uczelniom pedagogicznym w transformacji w uniwersytety. Stwierdzenie, że jedynie rząd powinien mieć prawo inicjatywy ustawodawczej w takich sprawach, uznano za co najmniej dziwne w okresie, gdy mówi się dużo o decentralizacji różnych dziedzin życia. Mniej kontrowersji wzbudziły wśród rektorów uczelni pedagogicznych propozycje zmian ustawowych, dotyczących szkolnictwa wyższego. Nawet propozycja limitowania miejsc na poszczególnych kierunkach spotkała się ze zrozumieniem uczestników spotkania.

Prorektorzy ds. kształcenia dyskutowali o problemach akredytacji w uczelniach pedagogicznych. Od roku działa komisja akredytacyjna wyższych szkół pedagogicznych. Wśród uczestników spotkania coraz powszechniejszy jest pogląd o konieczności funkcjonowania jednolitego w skali kraju systemu akredytacyjnego, który objąłby uczelnie wszystkich typów. Ustalono, że do czasu przeprowadzenia stosownych zmian ustawowych i organizacyjnych, prace nad akredytacją w uczelniach pedagogicznych będą kontynuowane.

Rektorzy obejrzeli wystawę Kraina w kratę, poświęconą budownictwu regionalnemu Pomorza, przygotowaną przez pracowników Instytutu Geografii słupskiej WSP.

Wacław Florek

Collegium Geographicum

30 czerwca 1997 r. Uniwersytet Łódzki kupił obiekt pofabryczny przy ul. Kopcińskiego 31. Dokumentację przebudowy na obiekt dydaktyczny opracowało Przedsiębiorstwo Projektowania i Realizacji Inwestycji „PRONIL” Sp. z o.o. w Łodzi, natomiast projekt aranżacji wnętrz wykonało API OFFICE Biuro Projektowania i Consultingu w Łodzi. W wyniku przetargu publicznego do realizacji inwestycji wybrano firmę „VARITEX” SA z siedzibą w Łodzi.

W sierpniu 1998 r. rozpoczęto realizację robót adaptacyjnych posesji na cele dydaktyczne. Jeszcze tego roku zrealizowano I etap budowy. W 1999 r. uczelnia podpisała aneks do umowy na wykonanie adaptacji budynków w podwórzu oraz na budowę nowego, parterowego budynku biblioteki o powierzchni ok. 180 m2. W jednym z zaadaptowanych budynków, który został przeznaczony na muzeum geologiczne, wykonano elewację, natomiast wnętrza zostaną wykończone w najbliższym czasie.

Collegium Geographicum zlokalizowane jest na działce o powierzchni 5 tys. m2. Jego powierzchnia użytkowa wynosi 4,1 tys. m2, a kubatura – 20 tys. m3.

W Collegium Geographicum mieszczą się: biblioteka (czytelnia, czytelnia map, magazyn książek), laboratorium, 14 sal wykładowych, 4 sale seminaryjne, 2 sale komputerowe, 28 gabinetów naukowych, pomieszczenia obsługi i administracyjne, pomieszczenia techniczne (węzły cieplne, wentylatornia, stacja trafo) oraz bufet.

Obiekt wyposażony jest w niezbędne instalacje, m.in.: wentylacji mechanicznej wywiewnej i nawiewnej, logicznej sieci komputerowej, alarmową p.poż.

W Collegium Geographicum znalazły swoje siedziby następujące jednostki naukowo-dydaktyczne UŁ: Instytut Geografii Społeczno-Ekonomicznej i Organizacji Przestrzeni, Katedra Geografii Miast i Turyzmu, Katedra Geografii Politycznej i Studiów Regionalnych, Katedra Gospodarki Przestrzennej i Planowania Przestrzennego, Zakład Zagospodarowania Środowiska i Polityki Przestrzennej, Katedra Badań Czwartorzędu, Pracownia Dydaktyki Geografii, Biblioteka Kierunku Geograficznego, Laboratorium Geografii Fizycznej oraz Muzeum Geologiczne.

Przed budynkiem Collegium Geographicum stanęła rzeźba autorstwa Andrzeja Jocza profesora Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi Autonomizm XIII. Jest to praca z serii „Autonomizm”, powstała w 1989 roku w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku.

Jadwiga Janik

Głębokie wiercenia

W grudniu 1999 r. Polska została przyjęta do International Continental Drilling Programe (ICDP) – międzynarodowej organizacji zajmującej się badaniami litosfery za pomocą bardzo głębokich wierceń geologicznych. Jest to bardzo elitarna organizacja zrzeszająca 10 wysoko rozwiniętych, bogatych państw, m.in. USA, Japonię i Niemcy, których możliwości techniczne i finansowe umożliwiają prowadzenie bardzo kosztownych głębokich wierceń.

– O przyjęciu Polski zadecydowały względy naukowe. Wysoko oceniono udział organizacyjny i badawczy polskich placówek naukowych w międzynarodowych projektach geodynamicznych, a szczególnie w sejsmicznych sondażach litosfery – powiedział prof. Aleksander Guterch z Instytutu Geofizyki PAN. Nauka polska w tej dziedzinie reprezentuje światowy poziom.

Współpraca z ICDP na bardzo korzystnych warunkach daje Polsce możliwość udziału w atrakcyjnych badaniach skorupy ziemskiej za pomocą supergłębokich wierceń.

Najgłębszy w Polsce odwiert wykonano na terenie Karpat w latach 70. Liczył on 7200 m. Z planowanego podobnego otworu w Górach Świętokrzyskich zrezygnowano ze względu na ogromne koszty.

ICDP przewiduje wykonanie na terenie Europy szeregu wierceń o głębokości ok. 8 tys. m. Być może uda się jedno z nich zlokalizować na terenie naszego kraju. Oprócz tego planowane są odwierty w miejscach szczególnie interesujących pod względem geologicznym, m.in. pod wulkanem na Hawajach, w uskoku San Andreas w Kalifornii oraz na półwyspie Jukatan, gdzie 65 mln lat temu spadł na ziemię wielki asteroid, powodując wyginięcie dinozaurów.

(ert)

Certyfikat ISO 9001

W Polsce już ponad tysiąc przedsiębiorstw posiada certyfikowane systemy jakości zgodne z ISO 9000. W szkolnictwie wyższym certyfikat ISO uzyskał jedynie Wydział Mechaniczny Wyższej Szkoły Morskiej w Gdyni. W kolejnych uczelniach akademickich prowadzone są prace nad przygotowaniem i wdrożeniem takich systemów.

W Politechnice Rzeszowskiej zadania opracowania i wdrożenia takiego systemu podjęła się Katedra Technologii Maszyn i Organizacji Produkcji na Wydziale Budowy Maszyn i Lotnictwa. Dzięki uzyskanej pomocy konsultingowej i finansowej ze środków UE (za pośrednictwem UNDP Umbrella Project) oraz wsparciu przez władze wydziału i uczelni w latach 1998-99, pracownicy katedry (16 nauczycieli akademickich, 5 pracowników technicznych) opracowali strukturę i architekturę systemu zapewnienia jakości w zakresie kształcenia akademickiego i szkolenia zawodowego, obejmującego problematykę technologii maszyn i zarządzania produkcją.

Dokumentacja zawiera 22 procedury, 20 instrukcji i księgę jakości. Wdrożenie tego systemu i jego dokumentowanie, zapisane od 1 października 1999 r., umożliwiło przeprowadzenie audytu przedcertyfikacyjnego przez UNDP Umbrella Project w dniach 19–20 listopada 1999 r. oraz przez PCBC w dniach 21-22 grudnia 1999 r. Audytorzy potwierdzili pełną zgodność opracowanego systemu z wymaganiami normy ISO 9001 oraz poprawność jego praktycznego funkcjonowania, w wyniku czego Komitet Techniczny PCBC ds. Certyfikacji Systemów Jakości 30 grudnia 1999 r. podjął uchwałę o przyznaniu certyfikatu Katedrze Technologii Maszyn i Organizacji Produkcji, mimo iż nie ma ona osobowości prawnej i jest najniższą jednostką w strukturze uczelni.

Katedra, wśród wielu specjalistycznych przedmiotów, prowadzi następujące kierunki dyplomowania, przygotowujące absolwentów do pracy w przedsiębiorstwach: technologiczne przygotowanie produkcji, organizacja i zarządzanie produkcją, systemy montażu maszyn, komputerowe wspomaganie produkcji, inżynieria warstwy wierzchniej, zarządzanie przez jakość. W najbliższym czasie przewiduje się modernizację tych kierunków w celu pełniejszego uwzględnienia potrzeb przedsiębiorstw. W najbliższym okresie przewiduje się rozszerzenie systemu na sferę nauki i poddanie tej jego części audytowi certyfikacyjnemu (pod koniec 2000 r.).

Marta Olejnik

Premier docenił

W grudniu 1999 r. Zespół ds. Nagród Prezesa Rady Ministrów ogłosił listę nagrodzonych za prace doktorskie i habilitacyjne oraz działalność naukową i naukowo-techniczną w roku 1998.

Za wybitny dorobek naukowy nagrody otrzymali: prof. Andrzej Białynicki-Birula, matematyk z UW, prof. Maria Bogucka z Instytutu Historii PAN, prof. Jerzy Janik z Instytutu Fizyki Jądrowej w Krakowie, prof. Stefan Mrowec, chemik z AGH oraz prof. Maciej Nałęcz z Instytutu Biocybernetyki i Inżynierii Medycznej PAN.

Za wybitne osiągnięcia naukowe nagrodzono: doc. dr. hab. Włodzimierza Jędrzejewskiego, biologa z Zakładu Badania Ssaków PAN w Białowieży, dr Martę Kudelską, filozofa z UJ, dr hab. Barbarę Lichocką, historyka z Zakładu Archeologii Śródziemnomorskiej PAN, prof. Ludomira Newelskiego z Instytutu Metamatycznego PAN i prof. Wojciecha Jacka Steca, chemika z Centrum Badań Molekularnych i Makromolekularnych PAN w Łodzi.

W kategorii wybitnych krajowych osiągnięć naukowo-technicznych nagrody otrzymali: prof. Andrzej Olędzki z Politechniki Warszawskiej, prof. Zygmunt Pejsak z Państwowego Instytutu Weterynaryjnego w Puławach, zespół pod kierownictwem prof. Zbigniewa Święckiego z Politechniki Wrocławskiej, zespół pod kierownictwem dr. hab. Wojciecha Gwarka, prof. PW, prof. Antoni Pasierb z AGH, zespół pod kierownictwem prof. Mariana Banasia z AGH, zespół pod kierownictwem dr. hab. Artura Bluma z AGH, zespół pod kierownictwem prof. Dionizego Dudka z PWr., prof. Zdzisław Machoń z Akademii Medycznej we Wrocławiu, zespół pod kierownictwem dr. hab. Janusza Szafrana z PWr.

Nagrodzeni za wybitny dorobek naukowy rekrutują się z placówek Warszawy – 3 osoby i Krakowa – 2 osoby. Wszyscy są profesorami tytularnymi, a panowie – członkami PAN. W kategorii wybitnych osiągnięć naukowych najwięcej nagród zebrali przedstawiciele placówek Polskiej Akademii Nauk – 4. Tylko jedna osoba reprezentowała szkolnictwo wyższe – UJ. Spośród 10 nagród za dorobek naukowo-techniczny po 3 nagrody zdobyły Akademia Górniczo-Hutnicza z Krakowa i Politechnika Wrocławska. Dwie przypadły Politechnice Warszawskiej, a po jednej trafiło do Państwowego Instytutu Weterynaryjnego w Puławach (jedyny JBR wśród nagrodzonych w tej kategorii) i Akademii Medycznej we Wrocławiu.

Zespół ds. Nagród Prezesa Rady Ministrów pod kierunkiem prof. Kazimierza Thiela przyznał też 10 nagród za rozprawy habilitacyjne i 25 nagród za rozprawy doktorskie.

Nagrody za prace habilitacyjne: Przemysław Czapliński (UAM), Marek Jutel (AM, Wrocław), Sławomir Kołodziej (UJ), Ryszard Korona (UJ), Tomasz Mikołajczyk (AR, Kraków), Robert Moszyński (UW), Krzysztof Pachucki (UW), Piotr Pruszczyk (AM, Warszawa), Jerzy Smardzewski (AR, Poznań), Krzysztof Woźniak (UW).

Nagrody za rozprawy doktorskie: Robert Baraniecki (Instytut Technologii Elektronowej), Piotr Bukowski (UJ), Łukasz Chimiak (UG), Piotr Drabik (AWF, Gdańsk), Wojciech Felezko (AM, Warszawa), Bartłomiej Furman (Instytut Chemii Organicznej PAN), Karol Grela (IChO PAN), Monika Jagielska (UŚ), Wojciech Kasprzak (PŚ), Magdalena Krzymowska (Instytut Biochemii i Biofizyki PAN), Adrian Langer (UW), Ewa Missol (Zakład Biologii Molekularnej, Centrum Onkologii – Instytut im. M. Skłodowskiej-Curie, Gliwice), Paweł Moskal (UJ), Sławomir Piontek (UAM), Jakub Polit (UJ), Iwona Puzio (AR, Lublin), Tomasz Rudnik (AGH), Piotr Rutkowski (UG), Agnieszka Szalewska-Pałasz (UG), Radosław Tomaszewski (Instytut Biochemii i Biofizyki PAN), Iwona Wilnad-Szymańska (UAM), Paweł Wołkow (CM UJ), Borys Wróbel (Centrum Biologii Morza PAN), Radosław Zagożdżon (Instytut Transplantologii Państwowego Szpitala Klinicznego nr 1, Warszawa), Rafał Zięcina (AM, Warszawa).

(mit)

SPROSTOWANIE

Przykry błąd zakradł się do artykułu Magdaleny Bajer Sołtanowie (nr 12/1999). Pojawiło się w nim zdanie zaczynające się od słów: Wielki fizyk, nieżyjący już prof. Zdzisław Wilhelmi... 
Życząc Panu Profesorowi długich lat życia, autorka tekstu przeprasza Go serdecznie.

Stypendia zagraniczne dla młodych doktorów

Przyznawane od 1995 r. stypendia mają pomóc młodym doktorom (do 35. roku życia) w wyjeździe na staż zagraniczny. Do stycznia br. skorzystało z nich 37 osób. W styczniu 2000 r. rozstrzygnięto X edycję konkursu Stypendia zagraniczne dla młodych doktorów. Dzięki pomocy Fundacji na staże w zagranicznych ośrodkach naukowych wyjedzie wkrótce 5 sób.

Dr Małgorzata Bogdan z Instytutu Matematyki Politechniki Wrocławskiej, zajmująca się wykorzystaniem metod statystycznych w genetyce w czasie półrocznego stażu w Department of Statistics University of Washington w Seattle (USA) będzie prowadzić, w oparciu o metodę Monte Carlo, analizę danych genetycznych, mającą na celu m.in. lokalizację genów odpowiedzialnych za występowanie różnych chorób.
Dr Paweł Janiszewski z Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego odbędzie półroczny staż w Katholieke Universiteit Leuven (Belgia). Będzie tam kontynuował prace nad genezą historiografii greckiej III i IV w. n.e.

Dr Małgorzata Młynarczyk z Zakładu Farmakologii i Toksykologii Akademii Medycznej w Lublinie podczas rocznego pobytu w School of Medicine Loma Linda University w Kalifornii będzie prowadzić badania nad wpływem przewlekłego niedotlenienia podczas ciąży na kurczliwość mięśniówki macicy.
Dr Eugeniusz Szpakowski z I Kliniki Kardiochirurgii Instytutu Kardiologii im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego w Warszawie odbędzie roczny staż w Medizinische Hochschule Hannover (Niemcy). Będzie tam kontynuować badania dotyczące tętniaków aorty piersiowej oraz zapozna się w praktyce z najnowszymi metodami operacyjnego leczenia tych schorzeń.

Dr Ewa Zgrabczyńska z Wydziału Biologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu podczas półrocznego pobytu w Polar Environment Center w Tromso (Norwegia) będzie badała zależności między demografią a organizacją socjalno-przestrzenną populacji nornika północnego.

(mag)

Potop po polsku

Geolodzy znaleźli ślady wielkiej katastrofy, jaka przed 350 tys. lat miała miejsce na ziemiach polskich. Wody wielkiego jeziora polodowcowego przerwały wąskie pasmo morenowe i spłynęły na niżej położone tereny, powodując lokalny potop.

Badania prowadzone przez Zakład Geologii Czwartorzędu Państwowego Instytutu Geologicznego obejmują m.in. odtwarzanie dawnej sieci rzecznej w Europie Środkowej i na ziemiach polskich. W ostatnich latach znaleziono wiele pogrzebanych starych dolin rzecznych oraz jezior. Rzeki zanikały w okresach zlodowaceń, by po ustąpieniu lodowców znów się odtwarzać.

Badania PIG wykazały, że w ciągu ostatnich 350 tys. lat na ziemiach środkowej Polski nie było już większych zmian sieci rzecznej.

Badania ujawniły ślady wielkiego jeziora polodowcowego sprzed 350 tys. lat na Mazurach. Było ono znacznie większe od współczesnych jezior mazurskich. Sięgało okolic Olsztyna i Ostródy i miało powierzchnię ponad 3 tys. km2. Powstało, gdy spływające wody wypełniły ogromną nieckę wyciśniętą przez lodowiec.

– Jezioro znikło w krótkim czasie w sposób katastroficzny. Udało się znaleźć ślady pozwalające odtworzyć przebieg tej katastrofy – mówi prof. Leszek Marks, kierownik Zakładu Geologii Czwartorzędu PIG. Wody jeziora wyrwały się z brzegów i w ciągu kilku tygodni spłynęły na zachód na niżej położone tereny w rejonie Zatoki Gdańskiej, powodując ogromne zniszczenia. W tamtych czasach ziemie te nie były zamieszkane przez ludzi.

AMAR

Sympozjum 
archeologiczne

W ramach współpracy Polskiej Akademii Umiejętności z Akademią Nauk Republiki Czeskiej, w dniach 16-17 grudnia w Krakowie odbyło się spotkanie polskich i czeskich archeologów. Tematem obrad były metody i wyniki badań struktur osadniczych na wyżynach lessowych Czech i Małopolski.

Wprowadzeniem do teorii badań w zakresie „archeologii przestrzeni” był wykład prof. E. Neustupnego wskazujący na różne poziomy, na których obserwujemy funkcjonowanie systemów osadniczych, od pojedynczych zespołów znalezisk aż do mikroregionów powiązanych wspólnym systemem komunikacji. Poszczególnym poziomom analizy odpowiadają różne relacje w obrębie społeczeństw prehistorycznych, zarówno związane z gospodarką, eksploatacją środowiska, jak i sferą komunikacji, wierzeń i symboliki.

Część referatów była poświęcona metodom badań powierzchniowych (dr M. Kuna), ich relacji do badań wykopaliskowych (dr M. Kaczanowska) oraz ich interpretacji w świetle metod geografii osadniczej (dr D. Dreslerowa) i funkcjonowania zróżnicowanych stanowisk w obrębie mikroregionów związanych z eksploatacją surowców mineralnych (dr N. Venclova).

Druga grupa referatów dotyczyła wyników badań nad wybranymi mikroregionami w przekroju diachronicznym. Przedstawiono próbę korelacji wyników badań nad funkcjonowaniem społeczności zbieracko-łowieckich w basenie górnej Wisły i środkowego Wagu w okresie poprzedzającym maksimum ostatniego zlodowacenia (prof. J.K. Kozłowski i dr K. Sobczyk) oraz kilka przykładów funkcjonowania społeczności rolniczo-hodowlanych epoki neolitu w mikroregionach Pogórza Karpackiego (prof. J. Machnik i dr K. Tunia), wyżyn lessowych Małopolski (doc. S. Kadrow, prof. J. Machnik i dr M. Nowak) i na przedgórzach Sudetów, Rudaw i Alp (doc. P. Valde-Nowak). Specjalny referat poświęcony był badaniom archeologicznym w obrębie terenów o intensywnej zabudowie od pradziejów do czasów nowożytnych, na przykładzie mikroregionów Libkovic w północno-zachodnich Czechach (dr P. Varcka).

Przedstawione na spotkaniu referaty oraz towarzyszące im dyskusje przyniosły wiele nowych wniosków dotyczących studiów porównawczych nad funkcjonowaniem mikroregionów osadnictwa pradziejowego oraz metod i technik badawczych stosowanych w archeologii osadniczej. W szczególności zwrócono uwagę na rolę metod niedestruktywnych, znacznie poszerzających naszą wiedzę o stanowiskach archeologicznych, metod wykraczających poza zbiory materiału archeologicznego z powierzchni. Dotyczy to szczególnie zdjęć lotniczych, prospekcji geofizycznej i geochemicznej, a także badań przy pomocy radaru połączonego ze skanerem. Od rozwoju tych technik badawczych, a także od poszerzenia możliwości datowania masowego materiału, głównie ceramicznego ze zbiorów powierzchniowych, zależy dalszy postęp w zakresie archeologii osadniczej.

(rat)

Pełny skład

Podana przez nas w numerze 11/99 „FA” informacja o nowym składzie RUN była nieścisła. Z jej treści mogło wynikać, że nowi członkowie Rady, których nazwiska wymieniliśmy, powołani przez Prezydium PAN decyzją o rozszerzeniu składu RUN 12 października 1999 r., stanowią całe jej szacowne gremium. Tymczasem pełny skład Rady na kadencję 1999-2002, powołanej przez Prezydium PAN 11 maja 1999 r., wygląda następująco: przewodniczący – prof. dr hab. Franciszek Grucza; zastępcy przew. – dr inż. Jerzy Gąsiorowski, prof. dr hab. Andrzej Trzebski, prof. dr hab. Jerzy Ważny; członkowie Prezydium – red. Ewa Chrabąszcz-Smoczyńska, mgr Edward Hałoń, prof. dr hab. Bogdan Ney, prof. dr hab. Wilibald Winkler; sekretarz – mgr Wojciech Wiśniewski; członkowie – red. Witold Błachowicz, prof. dr hab. Stanisław Bolkowski, prof. dr hab. Jan Burchart, prof. dr hab. Marek Chmielewski, prof. dr hab. Jerzy Chmurzyński, prof. dr hab. Magdalena Fikus, red. Andrzej Gorzym, prof. dr hab. Maciej W. Grabski, prof. dr hab. Janusz Haman, doc. Krzysztof Jakubowski, mgr inż. Jerzy Jasiuk, prof. dr hab. Andrzej S. Kostrowicki, prof. dr hab. Leszek Kuźnicki, prof. dr hab. Jerzy Langer, red. Krystyna Kępska-Michalska, red. Krzysztof Michalski, prof. dr hab. Tadeusz Namowicz, prof. dr hab. Marek Niezgódka, prof. dr hab. Kazimierz Ostrowski, prof. dr hab. Walery Pisarek, prof. dr hab. Andrzej Rakowski, prof. dr hab. Antoni Rutkowski, prof. dr hab. Henryk Szymczak, prof. dr hab. Łukasz A. Turski, prof. dr hab. Roman Wapiński, prof. dr hab. Zbigniew Wesołowski, prof. dr hab. Andrzej Ziabicki. 

GEOLOGIA NA PREZYDIUM

Strategia badań głębokiego podłoża geologicznego Polski, sytuacja stacji naukowych PAN za granicą oraz sprawy Fundacji na rzecz Nauki Polskiej były przedmiotem obrad pierwszego w tym roku posiedzenia Prezydium PAN.

Profesorowie Aleksander Guterch i Michał Sulczewski, omawiając problem badań geologicznych podkreślili, iż liberalizacja polityczna i gospodarcza w Europie, która z jednej strony umożliwiła naszym badaczom ekspansję na zachód, z drugiej dała uczonym z Zachodu możliwość prowadzenia badań w naszej części Europy, równocześnie pozbawiła nas monopolu na prowadzenie badań geologicznych i geofizycznych w naszym kraju. Polska jest obszarem ważnym z punktu widzenia badań budowy i historii geologicznej Europy. Tu graniczą bowiem ze sobą prekambryjski kraton wschodniej Europy, zachodnioeuropejska mozaika dobudowanych do niego w paleozoiku bloków litosfery i pas najmłodszej górotwórczości alpejskiej. Najbardziej interesujące zjawiska kryją się wiele kilometrów pod ziemią. Polska nauka nie jest w stanie sama sfinansować kosztownych, głębokich wierceń i sondowań geofizycznych. Szansą naszych uczonych jest zatem włączenie się w międzynarodowe projekty z tego zakresu, najlepiej z własnymi programami.

Największym przedsięwzięciem w tej dziedzinie był międzynarodowy eksperyment sejsmiczny POLONAISE ’97. Uzyskane wyniki posłużą do konstrukcji trójwymiarowego obrazu struktury litosfery Ziemi tego obszaru. Są też podstawą nowej charakterystyki geodynamicznej prowincji sięgającej od Polski po Morze Północne, obfitującej w zasoby ropy naftowej i gazu ziemnego. Na rok bieżący planowany jest następny eksperyment sejsmiczny CELEBRATION 2000 (Central European Lithospheric Experiment Based on Refraction). Będzie on przeprowadzany na obszarze południowej Polski, Słowacji, Węgier, Austrii, Włoch, Czech i południowych Niemiec. Weźmie w nim udział ok. 800 specjalistów, zgrupowanych w kilkunastu zespołach naukowych z Europy, USA i Kanady. Centrum operacyjne projektu mieści się w Instytutach Geofizyki PAN i Uniwersytetu Warszawskiego. W eksperymencie tym wykorzystane zostanie ok. 70 proc. światowych zasobów sprzętu do tego rodzaju badań.

Rozważana jest propozycja przeprowadzenia kolejnego eksperymentu sejsmicznego z udziałem polskich uczonych. W 2002 r. na terenie Rumunii i Ukrainy Zachodniej badano by południowo-wschodni odcinek transeuropejskiej strefy szwu.

STACJE NAUKOWE

Obecnie PAN posiada stacje naukowe w Paryżu, Rzymie i Wiedniu. Od 1977 r. istnieje stanowisko stałego przedstawiciela PAN przy Rosyjskiej Akademią Nauk w Moskwie. W 1996 r. powołano stację naukową w Berlinie, która jednak do dziś czeka na własną siedzibę (ma ją otrzymać w bieżącym roku). W 1999 r. podpisano protokół z Narodową Akademią Nauk Ukrainy o utworzeniu przedstawicielstw obu stowarzyszeń w Kijowie i Warszawie. Planuje się podpisanie podobnego protokołu z Narodową Akademia Nauk Białorusi. Także od 1999 r. przy Polskim Instytucie Naukowym w Nowym Jorku istnieje stanowisko pracy archiwisty, którego zadaniem jest utworzenie sieci informacyjno-informatycznej łączącej archiwa i biblioteki w USA i Polsce. Wkrótce PAN chce ustanowić stanowisko stałego przedstawiciela w tym instytucie.

Historia stacji naukowych, które obecnie należą do PAN, liczy ponad 100 lat. W 1891 r. utworzono stację naukową Polskiej Akademii Umiejętności w Paryżu. W 1927 r. powstała stacja naukowa w Rzymie, która należy do Międzynarodowej Unii Instytutów Archeologii, Historii i Historii Sztuki. Obecny dyrektor rzymskiej placówki PAN, prof. Krzysztof Żaboklicki, pełni w kadencji 2000-2004 funkcję prezydenta tego stowarzyszenia.

Członkowie Prezydium PAN przyjęli uchwałę, w której wyrazili niepokój z powodu obciążenia Fundacji na rzecz Nauki Polskiej podatkiem dochodowym, zwracając uwagę na pierwszorzędną rolę, jaką instytucja ta odgrywa w polskim życiu naukowym.

ELE

Nagrody 
Naukowe PAN

Wydział V Nauk Rolniczych, 
Leśnych i Weterynaryjnych

Nagroda im. Michała Oczapowskiego z zakresu techniki rolniczej: prof. prof. Stanisław Pabis i Stefan Cenkowski za książkę Grain Drying. Theory and Practice.

W zakresie nauk leśnych: dr hab. Edward Stępień, prof. SGGW, za prace nad doskonaleniem kompleksowej metody inwentaryzacji i oceny zasobów leśnych.

W zakresie nauk weterynaryjnych: dr Piotr Wlaź z AR w Lublinie za cykl badań nad antagonistami aminokwasów pobudzających, w szczególności ich efektami przeciwdrgawkowymi i behawioralnymi; doc. dr hab. Romuald Zabielski z SGGW za cykl badań nad rozwojem funkcji trawiennych u noworodków zwierząt domowych.

Dyplomy uznania za prace badawcze:

W zakresie fizjologii roślin użytkowych: doc. dr hab. Marcin Horobowicz z Instytutu Warzywnictwa za badania nad zawartością i rolą fizjologiczną niektórych węglowodanów w nasionach roślin użytkowych.

W zakresie rozrodu zwierząt: zespół z ATR w Olsztynie oraz Instytutu Biotechnologii i Anabiotyków z Warszawy, kierowany przez prof. Jerzego Strzeżka (obecnie Uniwersytet Warmińsko-Mazurski) za badania z zakresu andrologii molekularnej knura. Zespół z Instytutu Rozrodu Zwierząt i Badań Żywności PAN w Olsztynie pod kierunkiem doc. dr hab. Stanisławy Stefańczyk-Krzymowskiej za odkrycie nieznanych mechanizmów lokalnej (nerwowej i hormonalnej) regulacji rozrodu u samicy.

W zakresie nauk zootechnicznych: zespół z Instytutu genetyki i Hodowli Zwierząt PAN w Jastrzębcu oraz Instytutu Zootechniki w Krakowie pod kierunkiem prof. Jolanty Kurył za badania nad mapowaniem genów wpływających na jakość tuszy swiń.

Wydział VI Nauk Medycznych

Medal im. Jędrzeja Śniadeckiego otrzymał prof. Leszek Kuźnicki.

Nagroda Naukowa im. Jędrzeja Śniadeckiego za cykl prac dotyczących charakterystyki i poszukiwania mutacji w genach TSCI, XPMC2H, RalGDS, DMD, RYR1 i APC człowieka: prof. Ryszard Słomski, dr Jolanta Kwiatkowska, mgr Dobrawa Napierała, dr Piotr Gronek, mgr Andrzej Pławski z Zakładu Genetyki Człowieka PAN w Poznaniu.

Zespołowe Nagrody Naukowe:

Za cykl prac Różne mechanizmy sztywności mięśniowej w chorobie Parkinsona i w przebiegu procesów starzenia; modele zwierzęce: prof. Stanisław Wolfarth, dr hab. Krystyna Ossowska, dr Elżbieta Lorenc-Koci, mgr Jolanta Konieczny z Instytutu Farmakologii PAN w Krakowie.

Za cykl prac Mechanizm uwalniania tlenku azotu w mózgu dojrzałym i starczym i jego udział w patologii niedokrwiennej mózgu: prof. Joanna Strosznajder, dr Małgorzata Chalimoniuk z Centrum Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej PAN w Warszawie.

Wydział VII Nauk o Ziemi 
i Nauk Górniczych

Nagroda im. Stanisława Staszica: doc. dr hab. Krystyna Szeroczyńska z Instytutu Nauk Geologicznych Pan za pracę Anthropogenic Transformation of Nine Lakes in Central from Mesolithic to Modern Times in the Light of Cladocera Analysis.

Nagroda im. Maurycego Piusa Rudzkiego: dr Wojciech Debski z Instytutu Geofizyki PAN za pracę The Probabilistic Formulation of the Inverse Theory with Application to Selected Seismological Problems
Nagroda im. Wawrzyńca Teisseyre’a: dr hab. Alfred Uchman z Instytutu Nauk Geologicznych UJ za pracę Taxonomy and Ethology of Flysch Trace Fossils: Revision of the Marian Książkiewicz Collection and Studies of Complementary Material.