Badania naukowe

Niewiele zostało dziedzin, które nie skorzystały
na możliwości wizualizacji danych.

Rozmowa z dr. Markiem Hołyńskim,
informatykiem i grafikiem komputerowym
 

W jakim stanie jest polska myśl informatyczna? Czy Polacy są twórczy w tej dziedzinie?
– Polski wkład w tę dziedzinę jest całkiem niezły. W niemal co drugim amerykańskim uniwersytecie można spotkać naszego profesora zatrudnionego na wydziale Computer Science. Krajowe strony internetowe nie są gorsze od przeciętnego światowego poziomu, a nawet go wyraźnie przewyższają, zarówno pod względem grafiki, jak logiki oraz treści prezentacji.

– Jakie są perspektywy rozwoju grafiki komputerowej w Polsce i na świecie? Czy to sztuka czy nauka?
– Bez wątpienia nauka. Konstruujemy narzędzia, które można wykorzystać do tworzenia rozmaitych rzeczy, m.in. sztuki. Ale od tego są artyści. Perspektywy rozwoju wydają się zaś niewielkie, bo niemal wszystko zostało zrobione. Potrafimy obecnie wygenerować prawie każdą scenę z realizmem wystarczającym do tego, żeby uznać ją za prawdziwą. Dopracowania wymaga jedynie animacja postaci ludzkich. I to nawet nie samych ruchów ciała, ale mimiki twarzy, która jest piekielnie trudna do odwzorowania.

– Kto stoi za odkryciami naukowców informatyków, uczelnie czy przemysł?
– Zdecydowanie przemysł. Jeśli nawet w uczelniach pojawią się ciekawe pomysły, to nie da się ich zrealizować bez finansowego wsparcia zainteresowanych nimi firm. W naszej dziedzinie badania wymagają bardzo kosztownego sprzętu i wieloosobowych zespołów.

– W Polsce często postrzega się naukowca, który porzuca uczelnię, by podjąć pracę w firmie, jako kogoś, kto „zdradza” naukę. Jakie są Pana doświadczenia w tym względzie?
– Pracowałem w amerykańskich uniwersytetach wiele lat i nawet tam miałem okazję obserwować tendencję do pisania propozycji badawczych, tak aby pasowały one do grantów oferowanych przez National Science Foundation. Podejmowano się tematów, które nie przydają się do niczego, nawet do poszerzania granic czystej wiedzy. Oskarżenia o „zdradę” mają czasami podtekst finansowy (bo przemysł płaci znacznie lepiej), ale zwykle motywacją „zdradzających” jest chęć robienia czegoś przydatnego. Komórki badawczo-rozwojowe przemysłu high-tech zatrudniają więcej profesorów niż uczelnie i stawiają przed nimi konkretne zadania, które, mimo swojej konkretności, częstokroć są bardziej ważkie naukowo od projektów podejmowanych w środowiskach akademickich.

– Był Pan przy narodzinach komputerów osobistych i sieci komputerowej. Czy ludzie, którzy tworzyli te wynalazki, mieli świadomość, że tak bardzo zmienią one oblicze współczesnego świata i, co za tym idzie, nauki?
– To byli idealiści, którzy poprzez komputery chcieli, zgodnie z przesłaniami kontrkulturowej rewolucji lat 60. (pamiętne hasło Power to the people) dać władzę zwykłym ludziom. Wyrwać ich z informacyjnego monopolu mediów, rządów, wielkich korporacji i wojska. Nikt z nich jednak nie przypuszczał, że stanie się to za naszego życia.

– Do czego uczonym jest potrzebna grafika komputerowa?
– Mam pod ręką tysiące przykładów, ale szkoda tracić czasu na ich wymienianie, bo niewiele zostało dziedzin, które nie skorzystały na możliwości wizualizacji danych. Komu by się chciało analizować setki stron cyfrowych wydruków przeprowadzanego w komputerze eksperymentu, skoro można obserwowane zależności od razu wychwycić na trójwymiarowym wykresie? Historycznie głównymi beneficjantami grafiki komputerowej są jednak badacze przestrzeni kosmicznej, gdyż na tym obszarze skoncentrowaliśmy na początku nasze wysiłki, a po nich fizycy i chemicy, którym grafika komputerowa od początku dostarczała modeli symulacyjnych.

– Jak ocenia Pan sposób kształcenia polskich informatyków? Czy projektowania grafiki komputerowej można się nauczyć na studiach?
– Polscy informatycy bronią się sami w konfrontacjach na światowych arenach, są więc chyba kształceni właściwie. Za moich czasów był jednak przesadny nacisk na teorię, co wówczas pewnie wynikało z niedostatków środków finansowych na praktykę, ale tamto podejście chyba uległo zmianie. Jeśli natomiast chodzi o podstawy grafiki komputerowej, to np. można się ich uczyć u prof. Zabrodzkiego na Wydziale Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej.

Rozmawiał
Krzysztof Guzek

Komentarze