Nie tylko pracowitość

O Aleksandrze Wojnarowskiej mówią, że jest pracowita, ambitna i wrażliwa, i że jest utalentowaną sportsmenką. Ma na swym koncie liczne sukcesy sportowe i jeden dyplom w kieszeni, a niebawem zdobędzie drugi. Jury dorocznego konkursu na najlepszego studenta uczelni Trójmiasta bez wahania przyznało jej statuetkę Czerwonej Róży i specjalną nagrodę w postaci granatowego renaulta clio. Gdy wręczano jej trofea, kończyła Akademię Wychowania Fizycznego w Gdańsku Oliwie. Dziś jest już asystentką w Zakładzie Zdrowia Publicznego w oliwskiej AWF i równocześnie studentką III roku Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie.

Rekordy i książki

Znają ją świetnie kibice sportowi. Jest wielokrotną medalistką mistrzostw Polski w triathlonie i duathlonie, pierwszą Polką, która ukończyła dystans Ironmana (trzeba przepłynąć 3600 m, jechać na rowerze 180 km, a także wziąć udział w maratonie na dystansie 42 km) i ma ogromne szanse, by zakwalifikować się do udziału w światowych zawodach Ironmana na Hawajach. - Udział w tych zawodach jest moim największym marzeniem sportowym już od dziesięciu lat - oznajmia. Zwykle uczestniczy w tych zawodach 1500 osób z całego świata. Europejczykom przydziela się przeważnie bardzo mało miejsc, dlatego niezwykle trudno jest się zakwalifikować do udziału w zawodach Ironman. Jej nazwisko zostało wpisane do polskiej Księgi rekordów Guinnessa w związku z pokonaniem na dętkach traktorowych Kanału Ostródzko-Elbląskiego.

Pochodzi z Elbląga. Talent sportowy odziedziczyła po rodzicach. Ojciec trenował zawodowo zapasy. Matka, jako uczennica szkoły średniej, próbowała swych sił w pchnięciu kulą i rzucie oszczepem. Odnosiła sukcesy.

- Rodzice namawiali mnie, bym zajęła się piłką ręczną, podczas gdy znacznie bardziej interesowały mnie inne dyscypliny sportowe - opowiada mgr Wojnarowska. - Nigdy nie marzyłam, by studiować w AWF. Interesowałam się historią. Chciałam studiować prawo. W trakcie nauki w szkole średniej startowałam w licznych olimpiadach naukowych i odnosiłam sukcesy. Dzięki nim miałam wolny wstęp na studia. Mogłam zdecydować się na historię albo polonistykę w Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. A ponieważ miałam niemało rekordów sportowych w kategorii młodziczek i juniorów w triathlonie na mistrzostwach Polski i świata, postanowiłam wybrać uczelnię sportową. Rodzice i przyjaciele krytycznie odnieśli się do mojej decyzji. Byli zdania, że studia sportowe nie pozwolą mi w pełni wykorzystać wszystkich moich możliwości i uzdolnień.

Pierwsze dwa lata studiów w AWF nie dały jej satysfakcji. -Miałam świadomość, że marnują się moje uzdolnienia humanistyczne - zwierza się. - Uczyłam się mnóstwa przedmiotów teoretycznych i praktycznych. Już po trzecim roku studiów zaczęło mi brakować kontaktu z dobrą książką. Czułam, że tracę lekkość pióra. Wtedy pomyślałam o psychologii. Marzyłam o studiach w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie, gdzie za rok kształcenia trzeba płacić po 7,5 tys. zł. Zajęcia prowadzą tam najlepsi fachowcy, których nazwiska znane są w całej Polsce.

Marzenie o nowym indeksie szybko się spełniło. Aby mieć pieniądze na studiowanie w stolicy, wyjechała w trakcie wakacji za granicę, by popracować.

- Pojechałam do znajomych w Holandii - opowiada. - Pracowałam w restauracji jako kelnerka, posługując się niemieckim i angielskim. Nauczyłam się też trochę holenderskiego. Zarobiłam niemal tyle, ile trzeba było zapłacić za rok nowych studiów. A ponieważ po wakacjach okazało się, że zostałam stypendystką Ministerstwa Edukacji, co dawało mi prawie 900 zł miesięcznie, ogromnie się ucieszyłam. Wiedziałam, że stać mnie będzie na pokrycie kosztów studiowania na pierwszym roku psychologii.

Do kosztów utrzymania dołożyli rodzice. Stypendium naukowe ufundował też prezydent Gdańska.

Specyfika studiów AWF

Gdy się studiuje w AWF, o rekordy sportowe i dobre oceny w indeksie wcale nie jest łatwo. - Sport wyczynowy uprawiają na studiach bardzo nieliczni i nie mają żadnych ulg - argumentuje. - Muszą zaliczać wszystkie przedmioty, jak pozostali studenci, bez względu na to, czy uczestniczą w mistrzostwach Europy, czy w igrzyskach olimpijskich. Przykładem chociażby Leszek Blanik, świetny gimnastyk, któremu znakomicie poszło na igrzyskach olimpijskich. Musiał jak inni zaliczać zajęcia z gimnastyki.

Pierwsze lata studiów były dla Oli Wojnarowskiej dość trudne. Miała problemy z zaliczeniem anatomii. Nie kryje, że oblała egzamin i z tego powodu ma w indeksie jedyną dwóję.

- Po prostu się nie nauczyłam - tłumaczy. - Miałam wtedy na głowie mistrzostwa świata. Musiałam dużo trenować i zabrakło mi czasu na naukę. Egzamin poprawkowy przyszło mi zdawać dopiero po wakacjach.

Niełatwa jest też fizjologia, biochemia i biomechanika. Przedmiotom tym naprawdę trzeba poświęcić niemało czasu, by zasłużyć na pozytywną ocenę w indeksie. Szczególnie wysokie wymagania stawiali specjaliści biochemii, współpracujący z laureatami nagrody Nobla.

Jednak zwykłym kujonem nie była, bo - jak powiada - wiedza łatwo wchodzi jej do głowy. - Zwykle skupiałam się na rzeczach całkowicie nowych - mówi. - Moim atutem była lektura uzupełniająca. Średnia ocen, jakie otrzymała przez cały okres studiów w AWF, wynosi 4,8.

Gdyby ponownie stanęła przed wyborem uczelni, też zdecydowałaby się na AWF. - Studia w tej szkole chyba były moim przeznaczeniem - twierdzi. Uważa jednak, że niektóre zajęcia nauczyciele akademiccy mogli poprowadzić nieco inaczej. Ma skalę porównawczą. Twierdzi, że znakomitym przykładem jest Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej w Warszawie, którą wkrótce skończy.

- W warszawskiej uczelni studiujący mają więcej samodzielności, a przekazywana wiedza jest nowocześniejsza - mówi. Warszawscy nauczyciele akademiccy dysponują najświeższymi wynikami badań i najnowocześniejszymi teoriami. Fascynuje tamtejszy pęd do wiedzy.

Studentom AWF brakuje wiedzy praktycznej. - Tamtejsza młodzież ucząc się np. psychologii, dowiaduje się, czym jest myślenie i uczenie się. Klepie regułki na pamięć. A nie ma to przecież związku z prawdziwym życiem. Taka wiedza zupełnie nie przydaje się w szkole, gdzie są dzieci z zespołem nadpobudliwości ruchowej, stwarzające niemałe problemy w trakcie zajęć wychowania fizycznego. Tymczasem na studiach do głowy wbijano mu definicję stresu albo agresji. Zabrakło też wiedzy o tym, w jaki sposób rozmawiać z rodzicami uczniów agresywnych lub stwarzających inne problemy wychowawcze. Dużo mówi się o samym problemie, a nie o tym, w jaki sposób go rozwiązać.

Po co drugi dyplom?

Atutem studiów psychologicznych w Warszawie jest stosunek do studentów. - Pierwszy raz dano mi tam odczuć, że nauczyciel akademicki jest dla studenta, a nie odwrotnie. Tak jest bez względu na stopień naukowy i zasługi wykładowcy - zaznacza. Do dyspozycji studentów są telefony i adresy internetowe nauczycieli akademickich. W każdej chwili można wysłać pocztę elektroniczną z pytaniami o problem, który niepokoi, albo poprosić o dodatkowe źródło niezbędnej informacji. Fascynuje szybki, fachowy dostęp do wiedzy nie tylko teoretycznej, ale również praktycznej. Studenci miewają praktyki w domach dziecka lub w szpitalu. Zdobyta wiedza sprawdzana jest za pomocą testów typu amerykańskiego.

Aleksandra twierdzi, że bardzo jej się przydadzą studia psychologiczne, które wkrótce będzie miała za sobą. - Psycholog jest po prostu niezbędny - oznajmia. - Są zawodnicy, którzy nie potrafią poradzić sobie z przegraną. Nie każdy z nich wie, że bardzo ważny jest już sam udział w zawodach. Jeśli ktoś nastawia się wyłącznie na zwycięstwo, miewa poważne problemy psychologiczne, gdy dozna porażki. Przegrana nierzadko staje się tragedią. Swoim studentom stara się mówić o granicach możliwości psychicznych człowieka. - Często podaję znakomite przykłady ludzi w podeszłym wieku, którzy jako ostatni kończą bieg maratoński. Dla seniorów najważniejsze jest, by dotrzeć do mety. Kolejność, w jakiej to czynią, nie gra większej roli. Rekordy, medale i pieniądze to sprawa wtórna. - Człowiek uprawia sport przede wszystkim dla swojego ciała i dla umysłu. Tę podstawową zasadę staram się wpajać studentom - podkreśla. Tymczasem istnieje nowa teoria, która mówi, że główną przyczyną kontuzji i chorób są konflikty psychiczne. Trener, który mówi zawodnikowi, że musi być najlepszy, niszczy go psychicznie. Kontuzja nierzadko bywa obroną organizmu przed przykrymi następstwami przegranej.

- Chciałabym być psychologiem, który pomoże sportowcom rozwiązywać ich poważne problemy - mówi mgr Wojnarowska. - Chcę, by ludzie uprawiający sport wyczynowo uświadomili sobie, że kontuzje mają podłoże psychiczne. Trenerzy bardzo często nie mają wspólnego języka z zawodnikami. Twierdzą, że są najmądrzejsi. Nie traktują sportowców jak partnerów.

Chciałaby być przede wszystkim dobrym praktykiem. Wierzy, że wszystkie jej marzenia się spełnią. - Wystarczy każdego dnia wstawać i powtarzać, że życie jest piękne - powiada. - Trzeba uparcie zmierzać do wytyczonego celu, kierując się oczywiście zasadami etycznymi.