Przepraszam za tych kilka drobnych przekręceń w tekście, które wzięły się stąd, iż zapewne skorzystałem ze starej strony domowej Instytutu. Staram się dokładnie wszystko sprawdzać, świadom tego, iż każde „potknięcie” obniża moją wiarygodność.
Ad. 1. Jakikolwiek kontakt dyrektora Instytutu Elektroniki PŚ z warszawskimi autorami, zawierający prośbę o wycofanie zarzutów, był absolutnie niewłaściwy. Była to klasyczna próba „ukręcenia łba sprawie”.
Ad. 2. Nie pisałem, iż sprawa była załatwiana „opieszale”. Wprost przeciwnie - podałem, iż już po 6 tygodniach Komisja zakończyła swoją pracę.
Ad. 3. Ta błędna informacja pochodziła ze starej strony domowej Instytutu.
Ad. 4. Patrz Ad. 3. Dodać można, iż prof. Kończak był też promotorem doktoratu K. Waczyńskiego i E. Wróbel.
AD. 5. Osoby zamieszane w skandal naukowy - nawet niewielkiego stopnia jak w tym przypadku - powinny unikać ekspozycji publicznej w ciągu co najmniej kilku lat po zakończeniu sprawy. Ich ewentualna obecność „jak gdyby nigdy nic się nie stało” sugeruje, że dane środowisko nie przywiązuje wagi do rzetelności naukowej.
Ad. 6. O zamieszczenie komunikatu z oficjalnymi przeprosinami piszę w połowie artykułu. Większość z nas, jeśli zdarzy się nam zrobić coś nieprawidłowego lub nagannego nieumyślnie i niechcący - a z tego powodu jest skarga - to z miejsca sięga po telefon czy też list i składa prywatnie spontaniczne wyrazy ubolewania. Jest to naturalna ekspiacja. Tego zabrakło u gliwickich autorów i to podkreśliłem w ostatnim zdaniu.
Główny zarzut mojego artykułu dotyczy sposobu, w jaki sprawa ta została przeprowadzona przez Wydział i w aurze formalnej poprawności schowana „pod dziekańskim dywanem”. Trzeba pamiętać, że dziekan Jerzy Rutkowski jest dobrym kolegą i jednocześnie podwładnym dyrektora Instytutu Elektroniki. Badająca zarzuty Komisja składała się „z krewnych i przyjaciół Królika”, a jej ustalenia praktycznie nie wyszły poza gabinet prof. Hrynkiewicza. O sprawie nie poinformowano rektora Politechniki Śląskiej (który z urzędu skierowałby ją wtedy do wyjaśnienia przez rzecznika dyscyplinarnego), a Rada Wydziału dowiedziała się o niej po roku dopiero z „Forum Akademickiego”.
16 marca br. odbyła się kolejna Rada Wydziału Automatyki, Elektroniki i Informatyki PŚ. Wszystkim był już znany tekst artykułu. Zajmowano się na niej m.in. omówieniem wyszczególnionych przez prof. Hrynkiewicza drobnych nieścisłości. Prof. Kończak przeczytał też publicznie obszerne wyjątki z Jego listu do prof. Jakubowskiego, gdzie zarzucił warszawskim autorom, że „ich” książkowe rysunki (a głównie prof. Becka) przejęte są z wcześniejszych publikacji amerykańskich. Można to było zrozumieć jako argumentację: „Jak od złodzieja się ukradnie to nie jest to kradzież”. List ten do 4 kwietnia br. jednak nie został wysłany do adresata (sic!). Natomiast nikt nie zapytał dziekana Rutkowskiego, czemu tę bulwersującą sprawę ukrył w marcu 2003 r. przed Radą Wydziału? To właśnie, moim zdaniem, dyskredytuje całe środowisko autorów skryptu. Bez publicznej dyskusji uczelnianej nawet nad takimi drobnymi sprawami nie ma możliwości zahamowania narastającej fali wykroczeń przeciwko etyce naukowej.