Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu

Nowy wiceminister

18 lipca na stanowisko podsekretarza stanu w MENiS powołany został prof. Tadeusz Szulc z Wrocławia. Rozpoczął on urzędowanie 21 lipca. Do jego zadań w ministerstwie należy m.in. udział w pracach Komitetu Badań Naukowych, współpraca z Państwową Komisją Akredytacyjną, Radą Główną Szkolnictwa Wyższego i konferencjami rektorów szkół wyższych. Minister Szulc odpowiada też za współpracę z Polską Akademią Nauk, Centralną Komisją ds. Stopni i Tytułów oraz Parlamentem Studentów RP. Reprezentuje ministerstwo w Fundacji Fulbrighta oraz Radzie Kuratorów Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. Nadzoruje działalność Centralnego Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Aparatury Badawczej i Dydaktycznej „Cobrabid”.

Głównym zadaniem ministra Szulca jest nadzór nad działalnością szkół wyższych. Prof. Szulc uważa, że najważniejszą sprawą w tym zakresie jest uchwalenie nowej ustawy o szkolnictwie wyższym. – Byłoby dobrze, gdyby to była inicjatywa wspólna ministerstwa edukacji i prezydenta – mówi. – Stwarzałoby to większe szanse skutecznego przeprowadzenia ustawy przez ścieżkę legislacyjną. Zdaniem prof. Szulca, w nowej ustawie należy wprowadzić zmiany o charakterze ustrojowym, które pozwoliłyby na harmonijny rozwój szkolnictwa państwowego i niepaństwowego.

Prof. Szulc zaangażowany jest od lat w prace nad nowym prawem o szkolnictwie wyższym, m.in. przez uczestnictwo w pracach Komisji Legislacyjnej KRASP. Związany jest z Akademią Rolniczą we Wrocławiu. Był rektorem tej uczelni w latach 1996-2002, a od 2002 jest dyrektorem Instytutu Hodowli Zwierząt. Jego zainteresowania badawcze dotyczą hodowli bydła i produkcji mleka, a zwłaszcza fizjologii laktacji, uwarunkowania składu i jakości mleka, optymalizacji żywienia krów mlecznych. 

(pik)

Rozmowa z prof. Szulcem na str. 19

Koniec samorządu 
uczonych?

Projekt ustawy o finansowaniu nauki zakłada zmiany w systemie podejmowania decyzji o finansowaniu badań. Jego kolejna, trzecia już wersja jest dostępna na stronach internetowych MNiI. Najważniejszą zmianą systemową okazuje się propozycja likwidacji Komitetu Badań Naukowych i powołanie w jego miejsce Rady Nauki przy ministrze nauki i informatyzacji. Zdaniem autorów projektu, obecny system poważnie ogranicza możliwości decyzyjne ministra nauki, a tym samym siłę argumentacji ministra za zwiększeniem nakładów budżetowych na badania na forum Rady Ministrów RP. KBN ma zupełnie odmienną strukturę od pozostałych resortów. Sposób podejmowania decyzji o rozdziale środków finansowych na badania sprawia, że minister nauki nie dysponuje odpowiednimi do potrzeb narzędziami realizacji polityki naukowej (jej brak wielokrotnie zarzucano KBN-owi). Polityka finansowania badań stosowana przez Komitet doprowadziła do atomizacji badań. Równocześnie przy całej mizerii finansowej nauki wzrósł udział polskich uczonych w światowej produkcji naukowej (liczbie publikacji). KBN zmienił też strukturę finansowania badań, preferując wyraźnie szkolnictwo wyższe w stosunku do jednostek PAN, a zwłaszcza JBR-ów.

Zgodnie z nową propozycją, KBN przestałby istnieć wraz z upływem obecnej kadencji, a Rada Nauki powstałaby w maju 2004 r. Jej siedemdziesięciu członków miałby mianować minister nauki z grona kandydatów przedstawionych przez rady wydziałów i rady naukowe instytutów badawczych. Zatem nie byłby to organ w pełni wybieralny. Członkowie Rady mieliby reprezentować różne dyscypliny badawcze i wszystkie formy organizacyjne funkcjonujące w nauce polskiej. Tworzyłyby ją trzy komisje: badań podstawowych, badań na rzecz gospodarki oraz badań na rzecz obronności. Rada nie miałaby kompetencji decyzyjnych, byłaby natomiast organem doradczym ministra nauki. Jednak jej rola nadal pozostałaby znaczna, m.in. dzięki temu, że to ona oceniałaby jednostki naukowe, co w dużej mierze decyduje o rozdziale środków na zadania statutowe. Wydawałaby też opinie, które stanowiłyby podstawę do podejmowania decyzji o finansowaniu badań i inwestycji przez ministra nauki. Opinie Rady miałyby być jawne i publikowane wraz z decyzjami ministra o finansowaniu projektów badawczych z budżetu państwa. Wydaje się, że decyzja o likwidacji KBN i zastąpieniu go przez RN jest konsekwencją zmian rozpoczętych przez prof. Andrzeja Wiszniewskiego, a zmierzających do wzmocnienia pozycji ministra nauki względem organu kolegialnego, jakim jest KBN. Proponowane zmiany zapewne poprawią możliwość kreowania i realizacji polityki naukowej przez Ministerstwo Nauki i Informatyzacji, zarazem jednak praktycznie zlikwidują ogromną samorządność uczonych w zakresie dysponowania środkami na badania, co wydawało się wielkim osiągnięciem pierwszych dziesięciu lat transformacji ustrojowej, choć z czasem ujawniało coraz więcej aspektów niekorzystnych, wspomnianych na początku tekstu. Proponowane zmiany mogą wzmocnić pozycję niektórych jednostek, dziś słabiej finansowanych, np. dużych instytutów PAN, najważniejszych JBR-ów, jednostek związanych z obronnością kraju. 

(pik)

Polak, Węgier...

Znajomość języka węgierskiego jest w Polsce rzadka, a wiedza o kulturze węgierskiej ograniczona. Tym bardziej cenni są w obu krajach ludzie, którzy swą działalnością budowali mosty łączące oba narody w czasie dramatycznych wydarzeń historycznych ostatnich dziesięcioleci. Jednym z takich ludzi był prof. Wacław Felczak (1916-1993). W 10-lecie śmierci, PAU oraz Archiwum Nauki PAN i PAU w Krakowie przypomniały jego postać i dorobek naukowy podczas wystawy i okolicznościowej sesji naukowej.

Prof. W. Felczak żyje w pamięci tych, którzy znali go osobiście, jako uczestnik ruchu oporu w czasie okupacji niemieckiej, a potem w czasie rządów komunistycznych. Studiując w Poznaniu, zainteresował się Węgrami i zaczął działalność w Akademickim Kole przyjaciół Węgrów. Kurs kultury i języka węgierskiego w Debreczynie, a potem pobyt stypendialny w Budapeszcie pozwoliły mu na dobre opanowanie języka i nawiązanie wielu przyjaźni z Węgrami. Podczas II wojny światowej pełnił funkcję łącznika między krajem a władzami polskimi za granicą. Dzięki kontaktom z Węgrami zbudował regularną sieć kurierską między Warszawą a Budapesztem. Z końcem wojny W. Felczak podtrzymywał łączność między polskimi i węgierskimi działaczami niepodległościowymi. W 1948 r. został aresztowany w Morawie Ostrawskiej i przekazany polskim służbom bezpieczeństwa. W 1951 r. skazany został przez sąd polski na dożywocie. W 1956 r. zmniejszono mu wyrok do 12 lat, a następnie uchylono zarzut szpiegostwa. Po 8 latach więzienia wyszedł na wolność. Powrócił do zainteresowań naukowych, publikując cenne prace z zakresu dziejów Węgier. W 1962 r. doktoryzował się, a w 1968 r. ukończył przewód habilitacyjny. W 1975 r. rozpoczęto w Uniwersytecie Jagiellońskim postępowanie w sprawie jego profesury. Bez żadnego uzasadnienia Ministerstwo Oświaty, Szkolnictwa Wyższego i Techniki odmówiło poparcia tego postępowania. Tytuł naukowy otrzymał dopiero w 1993 r., na kilka tygodni przed śmiercią.

Otwarta 13 czerwca w Archiwum Nauki PAN i PAU wystawa „Życie granicami naznaczone” czynna będzie do 17 października. Jest to kolejna ekspozycja z serii przygotowywanych przez PAU wystaw pod zbiorowym tytułem „W służbie nauki...”, prezentujących pamiątki po uczonych, zwłaszcza z ośrodka krakowskiego. Podczas sesji poświęconej W. Felczakowi dr Janusz Pezda mówił o młodzieńczych latach uczonego, prof. Antoni Cetnerowicz przedstawił działalność naukową prof. Felczaka, prof. Michał Pułaski zaprezentował jego sylwetkę na tle środowiska krakowskiego, mgr Wojciech Frazik mówił o nim jako emisariuszu i organizatorze łączności między krajem a emigracją. Prof. Iątvan Kovacs opowiadał o swoich osobistych spotkaniach z polskim uczonym.

(kk)

MILAB i TECHNE

W czerwcu Fundacja na rzecz Nauki Polskiej rozstrzygnęła tegoroczne edycje konkursów MILAB i TECHNE. 

W ramach programu TECHNE dofinansowanie fundacji uzyskały w tym roku 4 projekty zastosowań nowych technologii. Wytypowano je spośród 29 wniosków nadesłanych do tegorocznej edycji programu. Autorami tych projektów są naukowcy z Gdańska, Krakowa, Łodzi i Skierniewic. Na dofinansowanie projektów FNP przeznaczyła kwotę 770 tys. zł.

Prof. Jan Hupka z Katedry Technologii Chemicznej Wydziału Chemicznego Politechniki Gdańskiej otrzymał 300 tys. zł na budowę prototypowego przewoźnego systemu oczyszczania ścieków technologicznych i przemysłowych opartego na wykorzystaniu reaktora cyklonowego. Dr Jerzy Polaczek z Wydziału Inżynierii i Technologii Chemicznej Politechniki Krakowskiej na budowę prototypowej linii technologicznej do przerobu zużytych butelek z PET na wyroby termoizolacyjne dla budownictwa otrzymał 100 tys. zł. Taką samą sumą fundacja wspomogła prof. Jerzego Gębickiego z Instytutu Techniki Radiacyjnej Wydziału Chemicznego Politechniki Łódzkiej, który ma opracować różnorodne formy leków dermatologicznych i stomatologicznych opartych na chlorku 1-metylonikotynamidu (MNA+). 270 tys. zł na budowę prototypowego modelu kombajnu do zbioru wiśni otrzymał dr inż. Paweł Wawrzyńczak z Zakładu Mechanizacji Instytutu Sadownictwa i Kwiaciarstwa w Skierniewicach.

W 2003 roku aż 213 wnioskodawców zwróciło się do FNP o przyznanie subwencji na dokończenie inwestycji, modernizację, remont lub wyposażenie pomieszczeń przeznaczonych do pracy naukowej. Zarząd ustalił listę 26 laureatów konkursu MILAB, przyznając im subwencje w łącznej wysokości 5 mln 28 tys. zł. Największą dotację – 440 tys. zł – przyznano dr. hab. inż. Markowi Tłaczale z Wydziału Elektroniki Mikrosystemów i Fotoniki Politechniki Wrocławskiej na adaptację budynku magazynowego na laboratorium technologii przyrządów półprzewodnikowych i nanotechnologii. 420 tys. zł fundacja przeznaczyła na remont i modernizację budynku Biblioteki Polskiej w Paryżu – beneficjantem był prof. C. Pierre Zaleski, który reprezentował w tym wypadku Towarzystwo Historyczno-Literackie w Paryżu. 400 tys. zł otrzymał na wyposażenie budynku Trójmiejskiej Akademickiej Zwierzętarni Doświadczalnej prof. Jacek Bidga z Międzyuczelnianego Wydziału Biotechnologii Uniwersytetu Gdańskiego i Akademii Medycznej w Gdańsku. Prof. Jan Bartelski z Wydziału Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego otrzymał 353 tys. zł na adaptację budynku warsztatów Instytutu Fizyki Doświadczalnej oraz pomieszczeń Zakładu Biofizyki na laboratoria naukowe. Po 300 tys. zł przyznano na remont i modernizację pomieszczeń Katedry Chemii Nieorganicznej i Katedry Chemii organicznej Uniwersytetu Gdańskiego (wnioskodawcą był prof. Zbigniew Grzonka) oraz na remont i wyposażenie Stacji Terenowej w Urwirałcie należącej do Instytutu Zoologii Wydziału Biologii Uniwersytetu Warszawskiego (wnioskodawca prof. Michał Kozakiewicz). Ponadto przyznano dotacje 20 innym podmiotom. Szczegółowe informacje można znaleźć na internetowych stronach FNP.

(pik)

Akademia Ekonomiczna w Katowicach

Między państwowym a prywatnym

W dniach 29-31 maja odbyła się IX międzynarodowa konferencja „Public and Private Sector Partnerships: Sustainable Success”, zorganizowana przez Akademię Ekonomiczną w Katowicach i brytyjski Uniwersytet Sheffield Hallam. Co roku konferencja gości w jednym z państw europejskich. Jej uczestnicy wywodzą się z różnych krajów i kultur, reprezentują środowiska naukowe i biznesowe. 
– Zaprezentowane referaty dają nam nowe spojrzenie na problematykę partnerstwa publiczno-prywatnego, a podejmowane dyskusje są wielce inspirujące. Wiedza i inspiracja w tej dziedzinie są niezmiernie potrzebne. Dobrze rozumiane i umiejętnie wdrażane partnerstwo biznesu i sektora publicznego jest bowiem wyzwaniem, które musimy podjąć, jeżeli myślimy o perspektywicznym rozwoju społeczno-gospodarczym – powiedział „Forum Akademickiemu” prof. Florian Kuźnik, rektor AE w Katowicach.

W sesji inauguracyjnej Luiz Montanheiro, wykładowca Uniwersytetu Sheffield Hallam, pomysłodawca i organizator konferencji, przypomniał historię spotkań poświęconych partnerstwu publiczno-prywatnemu, nawiązując do pierwszej konferencji w portugalskim Faro w 1995 r. oraz naświetlił sposób, w jaki ewoluowało myślenie o PPP podczas kolejnych spotkań w Słowenii, Irlandii, Holandii i Szwecji. Wykład inauguracyjny wygłosił dr Jan Olbrycht z Centrum Badań i Studiów Europejskich AE. Podkreślił ogromne znaczenie współpracy i partnerstwa sektorów prywatnego i publicznego we współczesnym świecie, wskazując na problem możliwych zachowań nieetycznych, jakie mogą powstawać na styku obu sektorów. Przyznał, że często granica między zachowaniem pozytywnym a negatywnym może być trudna do wyznaczenia. Dodał, że w warunkach polskich pojawiają się problemy z inicjowaniem i prowadzeniem tego typu współpracy, wynikające m.in. z nieodpowiednich rozwiązań prawnych.

Referaty dotyczyły m.in.: zaangażowania sektora ochotniczego i społeczności w programy zatrudnienia na przykładu miasta Sheffield; PPP jako nowej formy instytucjonalizacji, która wkroczyła w procesy społeczno-gospodarcze w erze postfordyzmu; przyszłości wietnamskiego sektora publicznego i przedsiębiorstw państwowych w rozwijającej się gospodarce; blasków i cieni partnerskiej relacji pomiędzy dużą firmą farmaceutyczną a brytyjskimi organizacjami charytatywnymi; prywatnego szkolnictwa w Australii oraz jego współfinansowania w ramach układów partnerskich pomiędzy biznesem a administracją lokalną. Zwrócono uwagę, że liczba i wielkość projektów partnerskich w kulturze jest silnie uwarunkowana rozwiązaniami systemowymi stosowanymi w polityce fiskalnej państwa.

Jedna z sesji została zorganizowana szczególnie z myślą o osobach przygotowujących prace doktorskie z zakresu PPP. Omówiono aktualne podejścia badawczych, profesorowie przekazali swoje wskazówki młodszym kolegom oraz zarysowali hipotezy, które uznali za warte weryfikacji.

Marcin Baron

Państwowa Komisja Akredytacyjna, MENiS

Mało negatywnych!

Dotychczas PKA skontrolowała i oceniła 194 kierunki studiów w 102 uczelniach, wydając 212 ocen (czasami odrębnie dla studiów zawodowych i magisterskich). Wydano tylko 9 decyzji negatywnych: w przypadku 5 kierunków w uczelniach państwowych i 4 w niepaństwowych. Jest to zdumiewająco niewiele w porównaniu z pierwszymi ocenami, gdy wydawało się, że odsetek ocen negatywnych będzie znacznie wyższy.

Aktualnie na podstawie ocen PKA minister edukacji narodowej wydała decyzje w sprawie zawieszenia uprawnień do prowadzenia studiów, czyli faktycznie czasowego wstrzymania naboru, na negatywnie ocenione przez PKA kierunki: wychowanie fizyczne studia magisterskie w Uniwersytecie Rzeszowskim i studia zawodowe w Uniwersytecie Zielonogórskim; zarządzanie i marketing studia magisterskie w Akademii Rolniczej we Wrocławiu, Politechnice Rzeszowskiej, Politechnice Koszalińskiej i Warszawskiej Szkole Biznesu w Warszawie; etnologia studia magisterskie w Uniwersytecie Wrocławskim; pedagogika studia zawodowe w Niepaństwowej Wyższej Szkole Pedagogicznej w Białymstoku oraz filologia polska studia magisterskie w Mazowieckiej Wyższej Szkole Humanistyczno-Pedagogicznej w Łowiczu.

Dotychczas nie podjęto ani jednej decyzji o zamknięciu kierunku studiów w uczelni.

(rat)

Uniwersytet Jagielloński

Auditorium Maximum

Po dwóch latach przygotowań Uniwersytet Jagielloński zaczął budowę Auditorium Maximum. Obiekt ten będzie pełnił rolę centrum kongresowego i zespołu sal dydaktycznych.

Idea budowy wielkiej sali wykładowej UJ, dostosowanej do rosnącej liczby studentów i słuchaczy wykładów otwartych, pojawiła się ponad 100 lat temu. W 1889 r. wychowanek uniwersytetu Kazimierz Ratuld, wówczas 77-letni, będąc przejazdem w Krakowie wstąpił na wykład prof. Stanisława Tarnowskiego. Dostrzegł wówczas, że brakuje miejsc dla licznie przybyłych słuchaczy. Postanowił ofiarować kapitał 23 tys. rubli, tj. blisko 30 tys. koron reńskich, na wybudowanie auli uniwersyteckiej. Miano w niej wykładać historię polską, historię literatury, zarazem miała służyć na odczyty publiczne dla młodzieży. Bezpośrednio przed wybuchem I wojny światowej za pieniądze K. Ratulda kupiono przy ul. Garbarskiej parcelę, ale nie zdołano, ze względu na czas wojenny, zrealizować jego zamysłu. Później wzniesiono w tym miejscu bursę studencką, znaną dzisiaj pod imieniem Stanisława Pigonia.

Po raz drugi uniwersytet przygotowywał się do wzniesienia auli pod nazwą Auditorium Maximum pod koniec lat 30. XX wieku. W 1938 r. opracowano nawet projekt gmachu (jego kopia zachowała się w archiwum w Warszawie), ale wybuch II wojny światowej udaremnił realizację przedsięwzięcia. Kiedy zatem gwałtowny wzrost liczby studentów i rozwijająca się współpraca międzynarodowa po raz kolejny skłoniły władze UJ do podjęcia inicjatywy budowy zespołu sal wykładowych, nawiązano do starej koncepcji przejmując planowaną dla niej nazwę.

Autorami współczesnego projektu architektonicznego są Stanisław Deńko i Robert Kuźniak. Realizacja obiektu powierzona została Hydrobudowie 6 SA. 26 lipca poświęcono akt erekcyjny i wmurowano kamień węgielny pod Auditorium Maximum. Główne wejście usytuowane zostało na wprost ul. Wenecja, na osi otwartej przestrzeni, tak jak to jest w monumentalnych budowlach antycznych. Auditorium Maximum wkomponowane jest przy tym w otaczającą go przestrzeń, nie przytłaczając sąsiednich obiektów. Sale wykładowe będą mogły pomieścić jednocześnie ponad 1,6 tys. studentów, w tym największa sala – 1,2 tys. Główna aula będzie wyposażona w nowoczesne ruchome moduły, które umożliwią szybki jej podział na kilka mniejszych sal. W podziemiach budynku znajdzie się parking. Budynek będzie dostosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych.

W czerwcu ruszyły prace nad przygotowaniem terenu przyszłej budowy. Konieczne było wycięcie kilku drzew oraz wyburzenie starych budynków. Ujawnienie wśród drzew porastających plac budowy ok. 140-letniego okazu dębu szypułkowego spowodowało konieczność przeprojektowania budynku Auditorium Maximum tak, by można było zachować drzewo. W tym celu powiększono jedno z atriów. Drzewo stanie się ozdobą, a być może także symbolem nowego obiektu uniwersyteckiego. Prof. Franciszek Ziejka, rektor UJ, żartuje, że pod konarami sędziwego dębu gromadzić się będą zwolennicy „twardej nauki”, a dla miłośników poezji znajdzie się lipa w drugim atrium.

Koszt budowy Auditorium Maximum szacowany jest na 26,5 mln zł, a koszt wyposażenia na 3,5 mln zł. Inwestycja sfinansowana zostanie w całości z gromadzonych od kilku lat środków własnych uczelni. W znacznej części pochodzą one z czesnego za studia zaoczne i wieczorowe. Oficjalne przekazanie budynku uniwersytetowi planowane jest na 30 czerwca przyszłego roku, a 15 sierpnia 2004 r. ma on zostać oddany do użytku. We wrześniu przyszłego roku zaplanowano już w Auditorium Maximum dwa wielkie zjazdy ogólnopolskie: historyków i polonistów.

Leszek Śliwa

Politechnika Wrocławska

KKRRiT 2003

Ogromne znaczenie rozwoju radiokomunikacji, radiofonii i telewizji dla gospodarki narodowej, pozycji Polski w świecie i rozwoju społeczeństwa informacyjnego sprawiło, że od kilku lat organizowana jest Krajowa Konferencja Radiokomunikacji, Radiofonii i Telewizji (KKRRiT). Są to spotkania biznesmenów, naukowców, producentów, projektantów, operatorów i użytkowników systemów radiowych. Tegoroczna konferencja odbyła się w dniach 25-27 czerwca w Politechnice Wrocławskiej. Jej organizatorami były: Instytut Telekomunikacji i Akustyki PWr., Instytut Łączności Oddział Wrocław, Departament Centrum Badawczo-Rozwojowego Telekomunikacji Polskiej we Wrocławiu, TPEmitel oraz Urząd Regulacji Telekomunikacji i Poczty.

Zaprezentowano wyniki badań naukowych, wdrożeń i doświadczeń zdobytych podczas eksploatacji systemów telekomunikacyjnych. Obrady zdominowała problematyka systemów radiowych dla potrzeb bezpieczeństwa publicznego oraz telewizji cyfrowej. Wiele uwagi poświęcono wykorzystaniu systemów radiowych, w tym systemu TETRA, w zarządzaniu służbami publicznymi oraz sytuacjami nadzwyczajnymi i kryzysowymi. Sporo miejsca poświęcono prezentacji zagadnień prawno-ekonomicznych związanych z radiokomunikacją, radiofonią i telewizją.

Ważnym celem konferencji było stworzenie młodym badaczom, studentom i doktorantom okazji do prezentacji wyników ich prac naukowych wobec najbardziej kompetentnego audytorium w kraju, do spotkania z liderami, dyskusji i nawiązania kontaktów naukowych. Zorganizowano konkurs na najlepszy referat naukowy młodego autora. Nagrodzono prace: Symulacja kanału radiowego z wykorzystaniem technik DSP Krzysztofa Dufrene’a z Politechniki Warszawskiej (I miejsce), System orientacji terenowej dla osób niewidomych Arkadiusza Kuraka z Politechniki Łódzkiej (II miejsce), Szerokopasmowa antena spiralno-stożkowa o zredukowanych wymiarach Łukasza Januszkiewicza z PW (III miejsce), Eksperymentalne wyniki badania interferencji w paśmie ISM 2,4 GHz Tomasza Kellera z PW (IV miejsce).

Konferencji towarzyszyła również wystawa techniczna, w której wzięły udział firmy działające w obszarze, którego dotyczyła problematyka obrad.

(hw)

Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu

ENCoRE

Uniwersytet Mikołaja Kopernika gościł uczestników IV Generalnego Zgromadzenia ENCoRE (European Network for Conservation/Restoration Education), organizacji zrzeszającej europejskie uczelnie kształcące konserwatorów dzieł sztuki na poziomie akademickim. Istniejąca od 1997 r. ENCoRE zrzesza 26 członków z Austrii, Belgii, Czech, Danii, Finlandii, Francji Grecji, Hiszpanii, Niemiec, Norwegii, Polski, Portugalii, Szwecji, Szwajcarii, Węgier i Wielkiej Brytanii.

Po przedstawieniu raportów na temat obecnej sytuacji szkolnictwa konserwatorskiego w różnych rejonach Europy Środkowowschodniej, odbyła się dyskusja nad projektem dokumentu na temat standardów kształcenia oraz warunków uprawniających do wykonywania zawodu konserwatora-restauratora dzieł sztuki. W oparciu o założenie, że dziedzictwo kulturowe powinno być konserwowane tylko przez wysokiej klasy fachowców, legitymujących się dyplomem uznanej szkoły wyższej, w projekcie dokumentu konserwatorzy przewidują ochronę swojego zawodu. Gwarancja dobrej jakościowo konserwacji zabytków leży bowiem ich zdaniem w interesie społecznym. Po zaakceptowaniu przez Komisję Europejską dokument ten ma stanowić podstawę funkcjonowania zawodu konserwatora i restauratora we wszystkich krajach członkowskich UE. Fakt uczestnictwa Polski w jego tworzeniu można traktować jako szczególne wyróżnienie.

IV Zgromadzenie Generalne ENCoRE pozwoliło zaprezentować dorobek wszystkich zakładów Instytutu Zabytkoznawstwa i Konserwatorstwa UMK zajmujących się kształceniem konserwatorówpraktyków. Miejski konserwator zabytków był gospodarzem części spotkania, podczas której specjalistom z całej Europy pokazano prace absolwentów Instytutu Zabytkoznawstwa i Konserwatorstwa UMK oraz zabytki Torunia.

(knc)

Uniwersytet Gdański

Lato z biotechnologią

W dniach 10-19 lipca w Gdańsku-Sobieszewie odbyła się IX Letnia Szkoła Biotechnologii. Uczestniczyli w niej studenci, doktoranci i praktycy z różnych ośrodków w kraju. Zajęcia, prowadzone przez wykładowców z Polski, Niemiec, Francji, Holandii, Belgii, Włoch, USA, Rosji, Wielkiej Brytanii, zgrupowane były w trzech panelach: diagnostyka chorób wirusowych, biotechnologia roślin oraz bioinformatyka. Szkołę odwiedziła także przedstawicielka Krajowego Punktu Kontaktowego 6. Programu Ramowego, która opowiedziała o szansach, jakie program daje młodym naukowcom.

Zdaniem organizatorów, tego rodzaju letnie zajęcia służą nie tylko poszerzaniu wiedzy, ale również przyczyniają się do integracji środowiska. – Tutaj studenci mają bezpośredni kontakt z wykładowcami, mogą z nimi porozmawiać na różne tematy, zadać nurtujące ich pytania. Integracji służą również wspólne posiłki i imprezy. W tym roku mieliśmy m.in. konkursy, projekcje filmów tematycznych, bal przebierańców, ognisko. Wybraliśmy się także na wycieczkę do Stacji Biologicznej Uniwersytetu Gdańskiego w Górkach Wschodnich – opowiada Iwona Cymerman, jedna z organizatorek szkoły. Zarówno studenci, doktoranci, jak i profesorowie bardzo chętnie biorą udział w kolejnych letnich spotkaniach. Dla studentów dodatkową zachętą do udziału w zajęciach jest możliwość uzyskania kredytu merytorycznego. – Warunkiem zdobycia punktów ECTS jest napisanie sprawozdania ze szkoły – mówi prof. Jacek Bigda, dziekan Międzyuczelnianego Wydziału Biotechnologii UG i AMG.
IX Letnią Szkołę Biotechnologii sponsorowali: BioMoBil – Centrum Doskonałości w Bio-bezpieczeństwie i Bio-medycynie Molekularnej, firma ALAB z Warszawy oraz Uniwersytet Gdański.

Monika Domachowska

Politechnika Łódzka

Praktyki w Merloni Indesit Polska

Wydział Inżynierii Procesowej i Ochrony Środowiska PŁ podpisał z firmą Merloni Indesit Polska umowę dotyczącą prowadzenia studenckich praktyk zawodowych, połączonych z możliwością pisania pracy dyplomowej. W praktykach trwających 5 miesięcy (od lutego do czerwca) uczestniczą studenci spełniający wymagane przez firmę kryteria – mają dobre wyniki w nauce, znają język angielski, nie mają żadnych problemów z obsługą komputera i są komunikatywni. Wspólnie z firmą i w porozumieniu ze swoim promotorem ustalają temat pracy dyplomowej i podczas stażu zbierają do niej materiały.
Dyplomanci w swoich pracach analizowali różnice w przebiegu procesów certyfikacyjnych w Polsce i Unii Europejskiej, ze wskazaniem obszarów dostosowania przepisów polskich do wymagań Unii, ustalali kryteria odchyleń od zaplanowanego przebiegu procesów i poziomów ich akceptowalności, analizowali procesy odtłuszczania, by ocenić jego skuteczność, zajmowali się redukcją zapylenia w wybranych działach zakładu, a także zarządzaniem modernizacją procesów produkcyjnych.
Koordynatorem projektu ze strony PŁ jest prof. Ireneusz Zbiciński, który podkreśla, że dzięki tej umowie wysiłek związany z napisaniem pracy dyplomowej daje dodatkową satysfakcję, gdyż służy rozwiązaniu konkretnego problemu technicznego. Najlepsi stażyści mają szanse na zatrudnienie w firmie. Jeden z nich już wie, że znajdzie tam pracę. W czerwcu odbyły się obrony pierwszych prac magisterskich, wykonanych na zlecenie Merloni Indesit Polska. Każdy ze stażystów otrzymał 500 zł za wykonanie pracy dyplomowej.

Małgorzata Trocha

Wrocławskie seminarium

Ogrody przyświątynne i klasztorne

Stowarzyszenie „Ogrody Dolnośląskie”, Kuria Metropolitalna Wrocławska, Papieski Wydział Teologiczny oraz Akademia Rolnicza we Wrocławiu były organizatorami seminarium naukowego poświęconego rekonstrukcji, rewaloryzacji i pielęgnacji ogrodów przyświątynnych i klasztornych, które odbyło się 18 czerwca w gmachu PWT. Radzie Naukowej konferencji przewodniczył prof. Franciszek Gospodarczyk z wrocławskiej AR, a w jej skład weszli profesorowie z Uniwersytetu, Politechniki i wrocławskiego oddziału PAN.

Seminarium rozpoczął ks. prof. Roman Rogowski referatem na temat teologicznego wymiaru przestrzeni i mistyki ogrodu. O zieleni towarzyszącej obiektom sakralnym mówiła prof. Zuzanna Borcz z wrocławskiej AR, o ogrodzie Opactwa Augustynianów na Piasku we Wrocławiu – prof. Olgierd Czerner, a na temat historycznych ogrodów Ostrowa Tumskiego – dr Maciej Małachowicz z Politechniki Wrocławskiej. O ochronie wartości kulturowo-przyrodniczych Kalwarii Zebrzydowskiej mówiła prof. Anna Mitkowska z Politechniki Krakowskiej, a koncepcję architektoniczno-urbanistyczno-krajobrazową sanktuarium w parku przy kościele księży Salwatorianów w Trzebini przedstawił prof. Zbigniew Radziewanowski z PK. Dr Anna Majdecka-Strzeżek z SGGW w Warszawie mówiła o tradycji i współczesności zieleni obiektów sakralnych w Polsce, mgr Jadwiga Ignaczak-Felińska z AR w Szczecinie zaprezentowała ogrody klasztorne na Pomorzu, a projekt adaptacji zespołu zamkowego w Kodniu nad Bugiem do funkcji parku pielgrzymkowego – mgr inż. Halina Gołda-Krajewska z redakcji „Sztuki Ogrodów”.

Krótkie komunikaty i prezentacje posterów miały miejsce w czwartej, ostatniej sesji seminarium. Uczestnicy mieli okazję zobaczyć konkretne projekty i rozwiązania, a także zapoznać się z historią i współczesnymi trendami projektowania zieleni w otoczeniu obiektów sakralnych oraz wzbogacić swoją wiedzę o wymiar teologiczny.

Ogrody Tumskie i wystawę „Ogród Polski 2003”, która towarzyszyła seminarium, można było zwiedzać bezpośrednio po naukowej części spotkania. Wystawa poświęcona była różnym sposobom wyposażania i urządzania ogrodów. Ogrody Tumskie we Wrocławiu znajdują się obecnie w trakcie rekonstrukcji. Część z nich już odzyskała swój uprzedni wygląd, części nadaje się nowe oblicze bardziej odpowiadające obecnym funkcjom i charakterowi otoczenia.

Wystawa i seminarium miały na celu promowanie wiedzy na temat ogrodów pozostających przy świątyniach i klasztorach bez odpowiedniej opieki. Organizatorzy chcieli na przykładzie Ogrodów Tumskich pokazać, jak można zmienić obraz podobnych miejsc, a także promować firmy, które oferują usługi w zakresie ich odnawiania, wyposażania i pielęgnacji. Można też było zwiedzić odnowione wirydarze w LO Sióstr Urszulanek, a 22 czerwca odbył się, jako impreza towarzysząca, ogólnodostępny plener plastyczny i konkursy proekologiczne dla dzieci i młodzieży.

(mwj)

Politechnika Śląska

Geometria i grafika

W dniach 12-14 czerwca odbyło się w Szczyrku kolejne seminarium organizowane przez Ośrodek Geometrii i Grafiki Inżynierskiej Politechniki Śląskiej w Gliwicach przy współudziale Polskiego Towarzystwa Geometrii i Grafiki Inżynierskiej (PTGiGI). Obrady poświęcono dydaktyce geometrii i grafiki inżynierskiej. Na seminarium „Geometria i grafika w kształceniu współczesnego inżyniera” reprezentowano 11 ośrodków zagranicznych oraz 10 ośrodków krajowych.

Obrady zainaugurował prof. Gunter Weiss z Uniwersytetu w Dreźnie, prezes Światowego Towarzystwa Geometrii i Grafiki (ISGG), referatem na temat znaczenia i sposobu nauczania geometrii i grafiki inżynierskiej w procesie kształcenia współczesnego inżyniera. W obradach szczególnie aktywnie uczestniczył prof. Vsevolod Ye. Mykhailenko, prezes Ukraińskiego Towarzystwa Geometrii Stosowanej (UAAG). Spośród wielu prelekcji szczególne zainteresowanie wzbudził i wywołał wielogodzinną dyskusję referat dotyczący wprowadzenia do standardów nauczania odpowiednich, zunifikowanych zapisów zawierających ilości godzin i treści programowe przedmiotu o ujednoliconej nazwie geometria i grafika inżynierska. W wyniku tej dyskusji zostało opracowane i skierowane do MENiS stosowne pismo. Zaproponowano w nim, aby na kierunkach niekonstrukcyjnych (ich absolwenci będą korzystali z gotowej dokumentacji, ale nie będą niczego projektowali) przedmiot geometria wykreślna wykładany był przez 30 godzin, a na kierunkach konstrukcyjnych (ich absolwenci mogą być projektantami obiektów inżynierskich, np. budowli czy maszyn) przez 90 godzin. Zaproponowano też krótko zakres minimum programowego dla poszczególnych kierunków. Nieco innej wiedzy w zakresie geometrii inżynierskiej wymagać się powinno bowiem od architektów, a inne umiejętności będą przydatne dla mechaników czy geodetów.

Monika Bizoń

Politechnika Łódzka

Kamera prawdę ci powie

Termografia jest bezkontaktową metodą pomiaru temperatury z użyciem kamery termowizyjnej. Chociaż jako technika obserwacji i rejestracji obrazów w promieniowaniu podczerwonym znana jest od kilkudziesięciu lat, znajduje ostatnio wiele nowych zastosowań. Jej gwałtowny rozwój wynika m.in. z postępu w takich dziedzinach nauki, jak elektronika, przetwarzanie sygnałów i obrazów czy informatyka. W Politechnice Łódzkiej badania związane z tą dziedziną trwają od około 20 lat.
Szczególną karierę termografia robi w medycynie jako nieinwazyjna metoda diagnostyczna. Dzięki tej technice otrzymuje się graficzny obraz pozwalający na ocenę stanu zdrowia. Centrum Diagnostyki i Terapii Laserowej PŁ ma kamerę termowizyjną o czułości 0,02 stopnia K. Tak czuła kamera pozwala rozróżnić punkty na ciele, minimalnie różniące się temperaturą. – Wykorzystujemy ją do diagnozowania różnych schorzeń, od zmian naczyniowych, przez reumatyczne zmiany zapalne stawów czy zatok, po badania drzewa oskrzelowego i płuc – mówi lek. med. Marian Wysocki. Rozkład temperatury niesie dużo informacji o stanie zdrowia pacjenta, pozwalając lekarzowi na wnioskowanie o dalszym postępowaniu. M. Wysocki koncentruje się na badaniach zmian nowotworowych piersi u kobiet. Jest przekonany o konieczności prowadzenia na szeroką skalę badań termograficznych w tym obszarze medycyny, lecz ma świadomość, że nie wszyscy podzielają jego zdanie.

– Kontrowersje środowiska medycznego związane z termografią – mówi dr hab. Bogusław Więcek, prof. PŁ, współpracujący z pracownią termografii – wynikają prawdopodobnie z faktu, że badania prowadzone przed laty na zupełnie innym niż dziś sprzęcie, dawały niekiedy błędne wyniki. Powrót do badań termograficznych w medycynie związany jest z poprawą parametrów technicznych kamer termowizyjnych. Uzupełniają je nowoczesne techniki przetwarzania obrazów, odpowiednie oprogramowanie i sprzęt komputerowy. – Termografia pozwala uchwycić zmiany wtedy, gdy zostaje zaburzony proces fizjologiczny w określonej grupie komórek – podkreśla M. Wysocki. – Mammografia rejestruje dopiero zmiany anatomiczne, do których doprowadził trwający kilka lat proces chorobowy.
W CDiTL w ubiegłym roku przeprowadzono program wczesnego wykrywania raka piersi. Pieniądze na przebadanie 2,2 tys. kobiet dał Urząd Miasta Łodzi. Badania wykonano w ciągu pół roku. U 10 proc. kobiet diagnoza wskazała konieczność dalszego sprawdzenia zaobserwowanych zmian, część z nich jest już po zabiegach. Podobnie „masowe” badania przeprowadzono już 5 lat temu, wyniki były zbliżone. – Jest to metoda, którą można bez obaw stosować u kobiet w ciąży, mogą z niej też korzystać kobiety młode, dla których badania mammograficzne są niedopuszczalne – wyjaśnia Wysocki.

Doktor Wysocki chciałby stworzyć „sieć” badań termograficznych. Kilkadziesiąt kamer termowizyjnych połączonych przez Internet w sieć pozwoliłoby rejestrować i oceniać przesyłane z nich obrazy i stworzyć bazę danych. – Medycyna jest oparta na statystyce – uważa prof. Więcek. – Powinniśmy zatem wykonywać jak najwięcej badań. Do tej pory w PŁ przebadano ok. 7 tys. kobiet. – Podczas gdy moglibyśmy przyjmować 100 dziennie – mówi Wysocki.

Termografia ma szerokie zastosowania także w innych dziedzinach, m.in. w motoryzacji, pożarnictwie, budownictwie. Zespół z PŁ otrzymał grant prezydenta Łodzi na badania związane z metodami pomiaru izolacji cieplej. Pracownicy CDiTL PŁ starają się też, we współpracy z fachowcami z warszawskiej SGGW i łódzkim Muzeum Diecezjalnym, stworzyć system wykrywania szkodników drewna, tzw. drewnojadów, w zabytkach drewnianych.

(ech)

Olsztyńska Wyższa Szkoła Informatyki i Zarządzania

Angielskie staże

41 studentów Olsztyńskiej Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania im. Prof. T. Kotarbińskiego odbywa 14-tygodniowy staż w Wielkiej Brytanii. – Celem stażu jest nie tylko zdobywanie przez studentów praktycznej wiedzy, ale również doskonalenie umiejętności językowych oraz poznanie pracy w innych realiach kulturowych – mówi Monika Jans, koordynator projektów i współpracy z zagranicą. – Mamy nadzieję, że staż przyczyni się do pobudzenia przedsiębiorczości młodych ludzi, zwiększając tym samym ich szanse na rynku pracy.

Coroczne 3,5-miesięczne staże studentów OWSIiZ w Wielkiej Brytanii to rezultat przystąpienia uczelni w 2000 r. do programu Leonardo da Vinci. – Byłem zachwycony atmosferą w pracy, profesjonalizmem Anglików i ich ciepłym podejściem do nas. Pracowaliśmy 5 dni w tygodniu od 900 do 1700, z godzinną przerwą na obiad – mówi Marek Zygnerski, uczestnik ubiegłorocznych brytyjskich praktyk, który zatrudniony był w firmie The Training Partnership Ltd. – To były fascynujące wakacje.
W tym roku studenci OWSIiZ pracują w Plymouth, mieście położonym w południowej Anglii nad kanałem La Manche, gdzie warunki przyrodnicze i krajobrazowe sprzyjają także letniemu wypoczynkowi.

Okres odbywania stażu oraz zdobyte w jego trakcie umiejętności znajdą potwierdzenie w listach referencyjnych oraz certyfikatach stosowanych i honorowanych w krajach Unii Europejskiej, a stanowiących jedną z ważnych rekomendacji dla ludzi rozpoczynających karierę zawodową.
Przed praktykami studenci OWSIiZ uczestniczyli w programie przygotowawczym. Poznawali kulturę i obyczaje mieszkańców Wysp Brytyjskich, szlifowali angielski oraz uczestniczyli w warsztatach psychologiczno-językowych, mających pomóc im w przełamaniu barier komunikacyjnych w miejscu pracy.

Wojciech K. Szalkiewicz

Oddział 
PAN w Katowicach

Katowicki Oddział PAN obejmuje swoją działalnością teren województw śląskiego i opolskiego, gdzie funkcjonuje 13 jednostek PAN, w tym 7 samodzielnych placówek. Zatrudniają one ok. 350 osób, w tym ponad 150 pracowników naukowych. W tej chwili Oddział nie ma własnej siedziby. Kierownictwo Oddziału podjęło starania, aby znaleźć pomieszczenia dla placówki w projektowanym budynku Muzeum Śląskiego.

Oddział liczy 19 członków, w tym 12 członków rzeczywistych PAN, 3 z nich zatrudnionych jest w instytutach Akademii (2 na kierowniczych stanowiskach), 8 w wyższych uczelniach, a 2 w JBR-ach; 6 osób to emeryci. Podczas czerwcowych wyborów władz Oddziału prezesem został prof. Zbigniew Bojarski. Tytuł prezesa honorowego przyznano prof. Kornelowi Gibińskiemu. stanowisko wiceprezesa powierzono prof. Adolfowi Maciejnemu, a członkami Prezydium zostali profesorowie Andrzej Burghardt, Mieczysław Chorąży i Stefan Węgrzyn. W 23 komisjach Oddziału działa 1268 osób. Obsługą administracyjną jednostki zajmuje się Zakład Działalności Pomocniczej, zatrudniający 4 osoby. W ub. roku odbyły się 3 sesje Zgromadzenia Ogólnego Członków Oddziału. Kwietniowa poświęcona była sprawozdaniu za poprzedni rok działalności oraz referatowi prof. J. Jani Lodowce Arktyki a zmiany klimatyczne. Podczas sesji czerwcowej prof. Andrzej Lasota przedstawił referat Konstrukcja i własności fraktali. Na sesji listopadowej skupiono się na dyskusji nad wystąpieniem prof. Marka Szczepańskiego nt. obrazu socjologicznego Górnego Śląska. W 2002 r. prezydium spotykało się dziesięciokrotnie na sesjach poświęconych działalności poszczególnych komisji Oddziału oraz instytutów PAN (dwie sesje wyjazdowe). Komisje Oddziału zorganizowały w ciągu roku 70 zebrań naukowych i 27 konferencji. W 2002 r. Oddział opublikował 8 pozycji. Budżet jednostki wyniósł w 2002 r. 128 tys. zł.

(mit)

Polak w kosmosie

25. rocznica lotu Hermaszewskiego

Zjazd kosmonautów oraz sesje i spotkania naukowe w Warszawie i Wrocławiu upamiętniły 25. rocznicę kosmicznego lotu Mirosława Hermaszewskiego. 27 czerwca w Warszawie, na uroczystej sesji z udziałem 9 kosmonautów, przypomniano historię lotów załogowych „Interkosmosu”, przygotowania i szkolenie polskich kosmonautów, naukowe znaczenie lotu Hermaszewskiego. Prof. Piotr Wolański, przewodniczący Komitetu Badań Kosmicznych PAN, przypomniał kolejne etapy podboju kosmosu: od wystrzelenia w 1957 r. pierwszego sztucznego satelity Ziemi do budowanej obecnie stacji orbitalnej Alfa. Prof. Krzysztof Klukowski z Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej, który 25 lat temu prowadził badania polskich kandydatów do lotu kosmicznego i przygotowywał eksperymenty fizjologiczne, przypomniał, że skonstruowane wówczas aparaty są do dziś wykorzystywane w praktyce medycznej.

Na sesji przypomniano polski dorobek w badaniach kosmicznych, w tym udział w wielkich międzynarodowych programach: „Koronas”, „Integral”, „Rosetta”, „Cassini”, „Mars Express”. Zaprezentowano rosyjskie plany kosmiczne, m.in. udział w budowie międzynarodowej stacji orbitalnej Alfa oraz w badaniach Księżyca i Marsa. Omawiano też problemy międzynarodowej współpracy w kosmosie i w przygotowaniach do załogowej wyprawy na Marsa. Druga sesja, połączona z wizytą kosmonautów, odbyła się 28 czerwca w Politechnice warszawskiej, jedynej uczelni polskiej, która kształci specjalistów technik kosmicznych.

We Wrocławiu, na sesji naukowej z udziałem Hermaszewskiego i jego gości – kosmonautów, mówiono o przyszłości lotów załogowych. Wmurowano kamień węgielny od budowę Domu Kosmonautów, który ma być w przyszłości miejscem spotkań badaczy kosmosu. Mirosław Hermaszewski wraz z rosyjskim kosmonautą Piotrem Klimukiem wystartował 27 czerwca 1978 r. o godz. 1727 czasu warszawskiego na statku kosmicznym Sojuz 30. następnego dnia dołączył do załogi stacji orbitalnej Salut 6. uczestniczył w eksperymentach naukowych z zakresu biologii i medycyny kosmicznej, obejmujących różne aspekty zachowania się organizmu człowieka w warunkach nieważkości. prowadził obserwacje zórz polarnych oraz prace z zakresu teledetekcji – fotografował tereny południowej Polski z orbity ziemskiej. Przeprowadził też eksperyment dotyczący uzyskiwania półprzewodników w warunkach nieważkości. Lot Hermaszewskiego – 89 kosmonauty świata – trwał 7 dni, 22 godziny, 2 minuty i 59 sekund. Kosmonauta przebył 5 265 000 km, okrążając Ziemię 126 razy.

ert

Nominacje 
profesorskie

4 lipca Prezydent RP wręczył akty nadania tytułu naukowego profesora 57 nauczycielom akademickim oraz pracownikom nauki.

Nauki biologiczne: Józef Julian Bujarski (Instytut Chemii Bioorganicznej PAN, Poznań), Andrzej Ciereszko (Instytut Rozrodu Zwierząt i Badań Żywności PAN, Olsztyn).

Nauki chemiczne: Teresa Maria Dziembowska (PSz.), Stanisław Komornicki (AGH), Roman Mazurkiewicz (PŚ), Maria Janina Rutkowska (AM, Gdynia).

Nauki ekonomiczne: Ewa Bożenna Bojar (PL).

Nauki fizyczne: Andrzej Józef Czopnik (Instytut Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych PAN, Wrocław), Czesław Zygmunt Rudowicz (City University of Hongkong), Jan Wojciech Wąsicki (UAM).

Nauki humanistyczne: Bogusław Jan Dopart (UJ), Władysław Dynak (UWr.), Katarzyna Dziubalska-Kołaczyk (UAM, Poznań), Andrzej Falkowski (Szkoła Wyższa Pedagogiki Specjalnej, Warszawa), Tomasz Józef Gąsowski (UJ), Dariusz Stefan Jarosz (Instytut Historii PAN, Warszawa), Tomasz Jurek (IH PAN, Warszawa), Andrzej Kempisty (UW), Bronisław Kodzis (UO), Barbara Kryk-Kastovsky (UAM), Wojciech Stanisław Ligęza (UJ), Stanisław Marczuk (URz.), Bogdan Mazan (UŁ), Danuta Sieradzka (UŚ), Jan Watrak (USz.), Jerzy Zdanowski (Zakład Krajów Pozaeuropejskich PAN, Warszawa).

Nauki matematyczne: Paweł Urzyczyn (UW).

Nauki medyczne: Jan Kanty Kulpa (Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie, Warszawa), Renata Krystyna Maryniak (IHiT), Jolanta Helena Wysocka (AM, Białystok), Anna małgorzata Zajączkowska (AM, Lublin).

Nauki o ziemi: Maria Joanna Bała (AGH), Katarzyna Dąbrowska-Zielińska (Instytut Geodezji i Kartografii, Kraków).

Nauki prawne: Barbara Kudrycka (UwB), Tadeusz Czesław Włudyka (UJ).

nauki rolnicze: Andrzej Marian Gajtkowski (AR, Poznań), Janusz Stanisław Jankowiak (Zakład Badań Środowiska Rolniczego i Leśnego PAN, Poznań), Wanda Stanisława Nowak (AR, Szczecin), Marek Opielak (PL), Ewa Teresa Słota (Instytut Zootechniki, Kraków), Stanisława Stefańczyk-Krzymowska (IRZiBŻ PAN, Olsztyn), Jerzy Józef Truchliński (AR, Lublin), Stanisław Jan Twardy (Instytut Melioracji i Użytków Zielonych, Falenty), Krzysztof Żyła (AR, Kraków).

Nauki techniczne: Wacław Antoni Dziurzyński (Instytut Mechaniki Górotworu PAN, Kraków), Andrzej Janusz Kuliczkowski (PŚw.), Cezary Wojciech Madryas (PWr.), Idzi Marian Nowotarski (WAT, Warszawa), Józef Piotr Paduch (Instytut Metalurgii Żelaza, Gliwice), Michał Paweł Palica (PŚ), Jerzy Edmund Pokojski (PW), Zbigniew Walenty Rosłaniec (PSz.), Jerzy Rużyłło (Uniwersytet Stanowy w Pennsylvanii, USA), Władysław Kazimierz Skarbek (PW), Włodzimierz Jan Waligóra (PP).