Dwóch kandydatów będzie się ubiegać o fotel rektora Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu w kadencji 2024-2028. O reelekcję nie będzie się starał obecny sternik uczelni.
W czwartek 18 stycznia minął termin zgłaszania kandydatów na rektora Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w kadencji 2024–2028. O stanowisko to ubiegać się będą: prof. dr hab. Andrzej Tretyn z Wydziału Nauk Biologicznych i Weterynaryjnych oraz prof. dr hab. Wojciech Wysota z Wydziału Nauk o Ziemi i Gospodarki Przestrzennej. Tym samym wiadomo już, że o reelekcję nie będzie się starał prof. Andrzej Sokala. Wybory zaplanowano na 12 marca.
Prof. Andrzej Tretyn stał już na czele toruńskiej uczelni i to przez dwie kadencje (2012–2020). Nowelizacja ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, podwyższająca wiek kandydatów na rektorów z 67 na 70 lat, umożliwia mu ponowny start w wyborach (ur. się w 1955 roku).
Ukończył studia biologiczne na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Na uczelni tej przeszedł wszystkie etapy kariery zawodowej: od asystenta po kierownika katedry, od dyrektora Instytutu Biologii Ogólnej przez dziekana Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi (dwie kadencje), prorektora ds. nauki i współpracy z zagranicą (dwie kadencje) po rektora UMK. W latach 2016–2020 był wiceprzewodniczącym Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich.
W 1988 r. był stypendystą Uniwersytetu Rolniczego w Wageningen, a następnie – Dutch Research Council (NWO). Od lutego 1990 r. do listopada 1991 r. jako stypendysta Fundacji Aleksandra von Humboldta prowadził badania naukowe w Justus-Liebig University w Giessen w Niemczech. W ramach tego samego stypendium w roku 2000 pracował naukowo w Max Planck Institute for Plant Breeding Research w Kolonii. Był również stypendystą Japan Society for the Promotion of Science (JSPS) w Plant Science Center, The Institute for Physical and Chemical Science (RIKEN) w Jokohamie w Japonii. Wcześniej – od kwietnia 1993 r. do sierpnia 1994 r. – w ramach Frontier Research Program pracował naukowo w RIKEN w Tokio. W roku 2004 przebywał w Gyeongsang National University w Jinju w Korei Południowej. Dwukrotnie był laureatem francusko-polskiego programu Polonium, realizowanego we współpracy z Uniwersytetem w Tuluzie we Francji.
Jest autorem lub współautorem 386 publikacji, z czego odpowiednio 144 i 134 odnotowane zostały w bazach Web of Science i Scopus. Według tych źródeł jego prace zostały zacytowane odpowiednio 2540 i 2780 razy (bez autocytowań), a jego wskaźnik Hirscha wynosi 24. Według bazy Google Scholar prace były cytowane 4853 razy, a wskaźnik Hirscha wynosi 32. Sumaryczny wskaźnik oddziaływania (impact factor – IF) wszystkich publikacji to 221.
Prof. Wojciech Wysota urodził się w 1959 roku. Ukończył z wyróżnieniem geografię na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1982 roku został zatrudniony na stanowisku asystenta w Instytucie Geografii na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi UMK. Od 2013 r. pracuje na stanowisku profesora w Katedrze Geologii i Hydrogeologii na Wydziale Nauk o Ziemi i Gospodarki Przestrzennej. Jest uznanym specjalistą w zakresie geologii i geomorfologii glacjalnej oraz geologii i paleogeografii czwartorzędu. Prowadzi badania dotyczące genezy krajobrazu polodowcowego, historii i chronologii zlodowaceń plejstoceńskich oraz dynamiki ostatniego lądolodu skandynawskiego w Polsce. Jest autorem i współautorem ponad 290 publikacji, w tym 38 oryginalnych artykułów w czołowych czasopismach naukowych. Jego artykuły cytowane są w prestiżowych czasopismach zagranicznych (według Web of Science: 404 cytowania, indeks Hirscha 11; według bazy Scopus: 639 cytowań, indeks Hirscha 14).
W latach 1997–1999 był zastępcą dyrektora Instytutu Geografii na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi. W latach 2008-2012 sprawował funkcję prodziekana Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi, zaś w latach 2012–2016 – dziekana Wydziału Nauk o Ziemi. Następnie w latach 2016–2020 pełnił funkcję prorektora UMK ds. współpracy z zagranicą i otoczeniem gospodarczym. Obecnie (od 2020 r.) jest prorektorem UMK ds. nauki.
Odbył liczne pobyty i staże naukowe w Danii, Szwecji, Norwegii, Niemczech, Anglii, Irlandii, Szwajcarii, Finlandii, Litwie, Łotwie, Estonii, Białorusi, Rosji i Chinach. Współpracuje naukowo z uniwersytetami zagranicznymi, m.in. w Aarhus, Kopenhadze, Sheffield, Berlinie, Lund, Rydze, Tartu i Wilnie. W 2021 r. za unikatowe wyniki badań w północno-wschodniej Polsce w konkursie Ministra Klimatu i Środowiska uzyskał zespołową Nagrodę „GEOLOGIA 2021” w kategorii „Dorobek, fundamentalne odkrycia”.
źródło: UMK
