Pro memoria

Gdy człowiek cierpi niemocą złożon, myśli często o sprawach, roztrząsaniu których zazwyczaj uwagi nie poświęca. Na ten przykład, bada krytycznym szkiełkiem i okiem stan swej cielesnej powłoki i najczęściej ubolewa, że „tak się ta kruszy lepianka i taje”. Wnioski? Może by tak zacząć dbać o siebie...? Trochę ruchu nie zaszkodzi... Albo dieta śródziemnomorska...? Byłoby tak pięknie... Skłonność do takich refleksji trwa na ogół tyle tylko, co i sama dolegliwość. Potem znów brak na nie czasu. Aż do następnego niedomagania.

Niemoc twórcza to jeszcze cięższy przypadek. Nawet prawidłowo postawiona diagnoza nie zawsze pociąga za sobą możliwość skutecznej terapii. Zresztą, jak wiemy, wobec niektórych przypadłości nawet medycyna jest bezradna. Człowiek chciałby „całą bezkształtną masę kruszców drogocennych”, zalegających piersi jego „głąb nieodgadłą”, wyrzucić w potężnym akcie woli „na twarde, stalowe kowadło” małej białej karteczki i...? Nic. Czoło marszczy się z wysiłku, kolejne kilometry przemierzane po szczupłej przestrzeni ulubionego gabineciku wzmagają tylko desperację. A tu jeszcze terminy gonią, koledzy złośliwie chichoczą po kątach, podrażniona ambicja nie daje spać po nocach. Koszmar! Czy do tego już doszło, że trzeba będzie kłaść się na mitycznej kanapce i pozwolić sobie gmerać w labiryntach przegrzanego mózgowia? Co tu począć? „Kusa rada”...

Aż nagle - to, co wydawało się niemożliwe, staje się ciałem. Z hukiem i słyszalnym w okolicy westchnieniem ulgi wpadamy na pomysł. Rzeźbienie w słowie wciąż nie przychodzi łatwo, ale jest punkt zaczepienia, więc i blada iskierka nadziei tli się „nieśmiele”. Praca nam teraz niestraszna, jesteśmy gotowi zarwać kolejną noc. Urabiamy ręce po łokcie, by nazajutrz w geście tryumfu rzucić efekt naszych elukubracji na biurko szefa (mówiąc w dramatycznym skrócie, przecież w końcu zawsze trafia to na jakieś biurko) i z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku oddalamy się do prac bieżących. Jeszcze raz się udało!

Lecz zaraz zakrada się przyprawiająca o dreszcz zgrozy myśl, że stan euforii trwać będzie tylko do następnego deadline'u.

Przechodniu, powiedz bliskim...