Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje





Czu³a siê zawsze Polk± i obywatelstwo polskie zachowa³a do koñca swoich dni. Na szczególne podkre¶lenie zas³uguje utworzenie przez dr Modlibowsk± stypendium dla m³odych polskich naukowców zajmuj±cych siê sadownictwem.

POLKA, O KTÓREJ NIE MO¯NA ZAPOMNIEÆ

Franciszka Jaumieñ, Piotr Sobiczewski

W bie¿±cym roku przypada 95. rocznica urodzin doktor Ireny Modlibowskiej, wybitnego naukowca w dziedzinie sadownictwa, wielce zas³u¿onego w poznaniu mechanizmów mrozoodporno¶ci oraz regulowania wzrostu i owocowania drzew owocowych. Chocia¿ mieszka³a w Anglii, w ogromnym stopniu przyczyni³a siê do rozwoju badañ i postêpu w uprawie drzew i krzewów owocowych w naszym kraju.

Urodzi³a siê 16 sierpnia 1912 roku w Czachorowie pod Gostyniem w Wielkopolsce, w rodzinie ziemiañskiej o tradycjach patriotycznych. Ojciec Stanis³aw i matka Wanda z domu Podczaska byli w³a¶cicielami maj±tku o g³ównym kierunku hodowli byd³a i koni. Od najm³odszych lat Irena interesowa³a siê sadownictwem, tote¿ po ukoñczeniu gimnazjum im. Królowej Jadwigi w Poznaniu w 1932 roku wst±pi³a do poznañskiej Pañstwowej Szko³y Ogrodnictwa, gdzie zdoby³a gruntowne wykszta³cenie ogrodnicze.

Sino³êka i east malling

Po ukoñczeniu tej uczelni (PSO mia³a status szko³y wy¿szej bez praw akademickich) w 1935 roku rozpoczê³a pracê w Sadowniczej Stacji Do¶wiadczalnej w Sino³êce ko³o Miñska Mazowieckiego, której za³o¿ycielem i kierownikiem (1931−1939) by³ W³adys³aw Filewicz. Ten doktor medycyny z wiedeñskim dyplomem znany by³ przede wszystkim jako lekarz drzew. Opracowa³ i stosowa³ metody sadownictwa w surowym klimacie. Prace badawcze prowadzone w Sino³êce by³y przedmiotem jego licznych publikacji oraz wyk³adów w Polsce i za granic± (USA, Kanada, Niemcy, kraje skandynawskie i ZSRR). Przed wojn±, jako sta³y delegat Polski, dr Filewicz bra³ udzia³ we wszystkich miêdzynarodowych kongresach ogrodniczych, wyg³aszaj±c tam referaty. W 1936 roku za swe zas³ugi zosta³ odznaczony Orderem Polonia Restituta. Odt±d Sino³êka sta³a siê obiektem zainteresowañ nie tylko polskiego, lecz tak¿e ¶wiatowego sadownictwa. Wiod±cymi tematami realizowanych tam wówczas badañ by³o leczenie uszkodzeñ mrozowych drzew owocowych oraz ocena podk³adek i odmian. W¶ród pracuj±cych w Sino³êce asystentów Irena Modlibowska okaza³a siê najzdolniejsza i najbardziej oddana tej pracy.

Dr Filewicz, chc±c zapoznaæ siê z praktycznym sadownictwem oraz sadowniczymi pracami badawczymi w stacjach do¶wiadczalnych i w uniwersytetach USA oraz Kanady, wyjecha³ z Iren± Modlibowsk± w czerwcu 1939 roku do Ameryki. Tam ju¿ od 1938 roku w Uniwersytecie Cornella w Ithace przebywa³ na studiach doktoranckich mgr Szczepan A. Pieni±¿ek (pó¼niejszy za³o¿yciel i wieloletni dyrektor Instytutu Sadownictwa i Kwiaciarstwa w Skierniewicach), któremu dr Filewicz zaproponowa³ wspóln± podró¿, pokrywaj±c czê¶æ kosztów. Po latach, tak prof. Pieni±¿ek wspomina³ dr Modlibowsk± z tej podró¿y: Uderzy³a mnie jej niezwyk³a wnikliwo¶æ obserwacji i pracowito¶æ. Po zakoñczeniu ka¿dego dnia zbierali¶my siê w pokoju doktora Filewicza i do pó¼na w nocy dyskutowali¶my w najdrobniejszych szczegó³ach to, co¶my w sadach widzieli i to, co¶my od naszych rozmówców us³yszeli („Sad Nowoczesny” nr 6, 1987).

Ze wzglêdu na pewno¶æ zbli¿aj±cego siê wybuchu wojny, dr Filewicz z Iren± Modlibowsk± przerwali podró¿ i 26 sierpnia 1939 roku opu¶cili Amerykê, lecz nie dojechali do kraju. Wojna zasta³a ich na morzu, musieli zatrzymaæ siê w Anglii. Tam zaopiekowa³ siê nimi dr R.S. Hatton, dyrektor Stacji Do¶wiadczalnej East Malling, wielki przyjaciel dr. Filewicza. Ze wzglêdu na wydany przez w³adze angielskie zakaz przebywania i pracy cudzoziemców w rejonach nara¿onych na inwazjê Niemców, a do takich nale¿a³o hrabstwo Kent, nie móg³ zatrudniæ ich w stacji, natomiast pomóg³ Irenie Modlibowskiej znale¼æ pracê badawcz± w Instytucie Johna Innesa w pobli¿u Londynu. Tam pracowa³a do koñca wojny, utrzymuj±c siebie i dr. Filewicza. Jednocze¶nie studiowa³a w Uniwersytecie Londyñskim, gdzie w 1945 roku uzyska³a doktorat. W lipcu tego roku, zaraz po zakoñczeniu wojny, zosta³a zatrudniona w Stacji Do¶wiadczalnej East Malling na stanowisku pracownika naukowego sekcji sadowniczej.

Dr Irena Modlibowska nie mog³a trafiæ lepiej. Wówczas East Malling by³a ju¿ znan± na ca³ym ¶wiecie stacj± do¶wiadczaln±. S³awê i rozg³os przynios³y jej wyniki prowadzonych tam prac dotycz±cych uprawy oraz wzrostu drzew i krzewów owocowych. Od 1902 roku prace te zapocz±tkowa³ R. Wellington, pierwszy dyrektor Wye College Fruit Experiment Station w East Malling. Na podstawie obserwacji, i¿ silny wzrost i ma³a plenno¶æ pewnych odmian spowodowane s± wp³ywem podk³adki, Wellington pierwszy wykaza³ potrzebê rozpracowania i dok³adnego zrozumienia podstaw procesów wywo³uj±cych wzrost drzew. Po³o¿y³ on wielki nacisk na potrzebê identyfikowania i kontrolowania poszczególnych czynników powoduj±cych ró¿nice we wzro¶cie i plonie. Od 1912 roku takie za³o¿enia by³y popierane przez przoduj±cych farmerów, którzy przez wiele lat wspierali stacjê finansowo. Od 1914 roku Sir Ronald Hatton sprowadza³ ró¿ne typy podk³adek i stworzy³ w East Malling najwiêksz± ich kolekcjê w ¶wiecie. W celu wyboru standardowych podk³adek, pocz±tkow± selekcjê oparto na dok³adnych opisach botanicznych, uprawowym porównywaniu podk³adek, rozmna¿aniu ich klonów oraz badaniach wzrostu i owocowania. Przewidywany wp³yw podk³adek wegetatywnych na odmianê szlachetn± zainteresowa³ ca³y ¶wiat. Sk³oni³o to Ministerstwo Rolnictwa do przyznania pomocy finansowej i zatwierdzenia w 1921 roku East Malling Research Station jako samodzielnej, niezale¿nej stacji do¶wiadczalnej, a jej dyrektorem mianowano dr. Ronalda Hattona.

Polski ekspert

Od pocz±tku swej pracy w East Malling dr Irena Modlibowska by³a bardzo cenionym naukowcem. Do¶wiadczenie zdobyte w Sino³êce nad rozpoznawaniem i leczeniem uszkodzeñ mrozowych drzew owocowych pozwoli³o jej na prowadzenie prac badawczych po¶wiêconych temu zagadnieniu w Anglii. Po uszkodzeniach mrozowych w 1940 roku byli z dr. Filewiczem jedynymi osobami w tym kraju, które mog³y co¶ na temat mrozoodporno¶ci powiedzieæ. ¦wiadcz± o tym ich publikacje zwi±zane z problematyk± przemarzania drzew owocowych. Dr Modlibowska, sama lub we wspó³pracy z innymi osobami, opisa³a uszkodzenia nadziemnych czê¶ci jab³oni, grusz, ¶liw i czere¶ni spowodowane wystêpowaniem w Anglii niskich temperatur od 22 stycznia do 10 marca 1947 roku. W nowym laboratorium wspólnie z dr. W.S. Rogersem przeprowadzi³a w 1948 roku badania uszkodzeñ kwiatów drzew owocowych przez niskie temperatury. W 1949 roku Modlibowska i Glenn dokonali obserwacji uszkodzeñ przez wiosenne przymrozki zawi±zków i owoców wielu odmian drzew i krzewów owocowych. W 1950 roku wespó³ z dr. Rogersem opracowali metodê zastosowania deszczowni do zapobiegania stresom przymrozkowym. Wyniki tej metody prezentowane by³y na miêdzynarodowych spotkaniach i szeroko stosowane w ¶wiecie.

Badania prowadzone przez sam± dr Modlibowsk± i we wspó³pracy z innymi naukowcami East Malling nie ogranicza³y siê tylko do rozpoznawania uszkodzeñ mrozowych, dotyczy³y równie¿ mechanizmu ich powstawania. Modlibowska i Rogers (1955), obserwuj±c pod mikroskopem zamarzanie komórek ro¶linnych, wykazali du¿e znaczenie zjawiska przech³odzenia w tym procesie. Stwierdzili, ¿e w wyniku przech³odzenia wodne roztwory nie zamarzaj± nawet w niskich temperaturach, je¶li nie powstanie choæby jeden o¶rodek krystalizacji. Wielk± sensacj± naukow± by³ przedstawiony przez dr Modlibowsk± na miêdzynarodowym kongresie we Francji film, pokazuj±cy tworzenie siê lodu na zewn±trz i wewn±trz zamarzaj±cych komórek ro¶linnych. W nastêpnych latach, za zgod± dyrekcji Stacji Do¶wiadczalnej w East Malling, dr Modlibowska poszerzy³a znacznie badania nad przemarzaniem kwiatów, zawi±zków owoców i ca³ych drzew oraz krzewów owocowych. W tamtym okresie g³ównym tematem jej prac badawczych by³o zastosowanie regulatorów wzrostu po przymrozkach wiosennych lub po wyst±pieniu ch³odów w czasie kwitnienia. Jej do¶wiadczenia wykaza³y, i¿ opryskanie tymi preparatami kwitn±cych gruszy, czere¶ni i wi¶ni powodowa³o tworzenie owoców partenokarpicznych, a tym samym poprawienie plonów w danym roku.

Do swoich badañ dr Modlibowska, obok stymulatorów wzrostu, w³±czy³a retardanty. Bada³a wp³yw kwasu giberelinowego (GA) i chlorku chlorocholiny (CCC) na wzrost, tworzenie p±ków kwiatowych i odporno¶æ kwiatów ro¶lin sadowniczych na niskie temperatury. Gdy pojawi³y siê nowe preparaty chemiczne, takie jak etefon, daminozyd, paklobutrazol i inne, bada³a ich wp³yw na wzrost elongacyjny, kwitnienie i owocowanie grusz i czere¶ni, uzyskuj±c ciekawe wyniki. Dr Modlibowska jest uwa¿ana za jednego z pionierów badañ nad wykorzystaniem regulatorów wzrostu i rozwoju ro¶lin w sadownictwie. Zapraszano j± na wyk³ady do wielu uniwersytetów angielskich oraz do wyg³aszania referatów na miêdzynarodowych sympozjach i kongresach. Znana by³a zarówno w¶ród naukowców, jak i producentów. Aktywnie uczestniczy³a równie¿ w dorocznych Dniach Sadownika organizowanych w East Malling.

W 1977 roku rada naukowa i dyrekcja stacji uzna³y, ¿e najwiêkszym osi±gniêciem roku by³y prace dr Modlibowskiej nad zwiêkszeniem owocowania czere¶ni przez opryskiwanie substancjami wzrostowymi oraz prace dr. O.P. Jonesa nad mikrorozmna¿aniem drzew owocowych metod± kultur tkankowych. Pod koniec tego roku przesz³a na zas³u¿on± emeryturê.

Dla kraju

Dr Irena Modlibowska ponad wszystko stawia³a pracê i naukê oraz zawsze chcia³a zrobiæ du¿o dla Polski, a przede wszystkim dla m³odych Polaków. Chocia¿ spêdzi³a wiele lat za granic±, czu³a siê zawsze Polk± i obywatelstwo polskie zachowa³a do koñca swoich dni. Na szczególne podkre¶lenie zas³uguje utworzenie przez dr Modlibowsk± stypendium dla m³odych polskich naukowców zajmuj±cych siê sadownictwem. W rok po ¶mierci dr. Filewicza (1961) podjê³a starania w celu zgromadzenia funduszy na to stypendium. Znaczna czê¶æ zebranej kwoty pochodzi³a z jej w³asnego wk³adu, resztê pozyska³a przy pomocy in¿. W. Za³uskiej przez Zwi±zek Polaków w Wielkiej Brytanii. Zebran± kwotê powierzy³a znanej brytyjskiej instytucji British Council, reprezentuj±cej brytyjsk± naukê i kulturê. Z odsetek odtej sumy wyp³acane s± stypendia wystarczaj±ce na 1−6−miesiêczne studia w East Malling lub innej angielskiej instytucji naukowej zajmuj±cej siê sadownictwem. Dotychczas 32 naukowców z Polski, zarówno z uczelni rolniczych, jak i instytutów, odby³o je w ró¿nych instytutach naukowych Wielkiej Brytanii.

Dr Modlibowska anga¿owa³a siê z wielkim oddaniem w przygotowanie programu tych sta¿y, zarówno od strony naukowej i pomocy w nawi±zywaniu kontaktów z ró¿nymi badaczami z danej dziedziny w Wielkiej Brytanii, jak i organizacji programu pozanaukowego, dziêki któremu stypendy¶ci mieli mo¿liwo¶æ zapoznania siê z dobrami kultury i tradycji angielskiej. Organizowa³a te¿ wyjazdy do innych o¶rodków naukowych w Anglii, czêsto finansuj±c je z w³asnych ¶rodków. Pomaga³a w rozwi±zywaniu problemów jêzykowych stypendystów. By³a bardzo pomocna w zbieraniu najnowszej literatury i materia³u ro¶linnego do prac hodowlanych prowadzonych w Polsce. W wolne dni najczê¶ciej sama zabiera³a stypendystów na wycieczki. W zasadniczy sposób przyczyni³a siê do pog³êbienia wszechstronnej wiedzy stypendystów oraz ukierunkowania ich przysz³ej pracy naukowej i dydaktycznej. Wiele prac badawczych dotycz±cych nowoczesnych technologii w sadownictwie, np. przechowywania owoców w kontrolowanych atmosferach czy przetwórstwa, zosta³o podjêtych w Polsce dziêki stypendium British Council im. W. Filewicza. Do dyspozycji stypendystów by³a bardzo bogata biblioteka dr Modlibowskiej, w której mogli znale¼æ ksi±¿ki nie tylko naukowe, ale i historyczne – zakazane wówczas w kraju. W tamtych czasach mia³o to znaczenie nie do przecenienia.

Oprócz dzia³alno¶ci ¶ci¶le naukowej i organizacyjnej dr Modlibowska udziela³a siê na rzecz mieszkaj±cych w Anglii Polaków, zw³aszcza chorych i starszych. Kiedy byli w potrzebie, niejednokrotnie sama finansowa³a niezbêdne im ¶rodki do ¿ycia, szczególnie lekarstwa. Stara³a siê ich wspieraæ w rozmaity sposób, np. pomagaæ w robieniu zakupów czy za³atwianiu formalno¶ci w urzêdach. By³a osob± bardzo religijn± i za po¶rednictwem Ko¶cio³a materialnie wspiera³a tak¿e osoby potrzebuj±ce w kraju. Jako wolontariuszka zajmowa³a siê by³ymi ¿o³nierzami armii genera³a Andersa, przebywaj±cymi w domach opieki na terenie Wielkiej Brytanii.

By³a wielkim entuzjast± nauki i przekazywa³a swoj± rado¶æ i fascynacje badaniami wszystkim, którzy z ni± rozmawiali. Mia³a wielu przyjació³ w Anglii i w innych krajach, wci±¿ jest wspominana z wielk± atencj± i szacunkiem w Polsce. Uwa¿a³a, ¿e Polsce mo¿na s³u¿yæ, nawet je¶li siê jest za granic±. W ocenie tych, którzy j± poznali, by³a wspania³± wizytówk± Polski i Polaków.

Dr hab. Franciszka Jaumieñ jest emerytowanym nauczycielem akademickim Katedry Sadownictwa SGGW w Warszawie. Prof. dr hab. Piotr Sobiczewski, specjalista w dziedzinie ogrodnictwa, jest kierownikiem Pracowni Fitopatologii w Instytucie Sadownictwa i Kwiaciarstwa w Skierniewicach.
Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje

Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje