KALININGRAD/KRAKÓW
Opracowa³ Piotr Kieraciñski
Wspó³praca: Gdañsk – Beata Czechowska−Derkacz, Katowice – Jolanta Talarczyk, Kielce – Ryszard Biskup, Kraków – Ma³gorzata Przyby³o−Micek, Leszek ¦liwa, Lublin – Monika Jaskowiak, £ód¼ – Ewa Chojnacka, Jadwiga Janik, Ma³gorzata Trocha, Poznañ – Wojciech Zalewski, Toruñ – Kinga Nemere−Czachowska, Warszawa – Krzysztof Szwejk, Wroc³aw – Ma³gorzata Wanke−Jakubowska, Maria Wanke−Jerie, El¿bieta Wo¼niak, Zielona Góra – Ewa Sapeñko, Anna Urbañska.
Coraz lepsza sytuacja na rynku pracy powoduje, ¿e tegoroczni absolwenci bêd± mieli ³atwiejszy start ni¿ ich koledzy sprzed dwóch, trzech lat. (...) Coraz wiêcej pracodawców przyjmuje absolwentów bez do¶wiadczenia zawodowego, a nawet specjalistycznego wykszta³cenia, licz±c na to, ¿e uda siê ich przyuczyæ do wykonywania konkretnych zadañ. (...)
Absolwenci kierunków informatycznych i technicznych s± w najlepszej sytuacji. Mimo rosn±cego zapotrzebowania na rynku liczba studentów kierunków technicznych od lat pozostaje na podobnym poziomie – ok. 200 tys. To sprawia, ¿e in¿ynierowie po uzyskaniu dyplomu mog± przebieraæ w ofertach.
(...)
Grupa Lotos poszukuje absolwentów kierunków chemicznych i do koñca czerwca planuje przyj±æ ok. 30 osób. M³odzi in¿ynierowie ju¿ na starcie mog± liczyæ na zarobki rzêdu 3,5 tys. z³ brutto. Specjali¶ci od ¿ywienia równie¿ nie mog± narzekaæ na brak ofert. Firma Masterfood produkuj±ca s³odycze przyjmie od zaraz co najmniej kilka osób. Wykszta³ceni elektronicy natomiast rozchwytywani s± przez du¿e i markowe firmy, jak Philips, LG czy Dell.
Nie najgorsze s± te¿ rokowania dla absolwentów kierunków prawniczych. Nawet ci, którzy nie dostan± siê na wymarzon± aplikacjê (¶rednio 10 osób na jedno miejsce), maj± szanse na pracê, na przyk³ad w banku lub innej instytucji finansowej. (...)
W wiêkszo¶ci banków i instytucji finansowych szanse na zatrudnienie maj± nie tylko absolwenci kierunków zwi±zanych z finansami. – (...) Mamy pracowników po medycynie, kulturoznawstwie i politechnice – mówi Paulina Rutkowska z BRE Banku.
Nie wszyscy jednak od razu znajd± wymarzon± posadê. Trudno bêdzie absolwentom m.in. socjologii czy polonistyki. I je¶li nie spróbuj± zdobyæ kwalifikacji w innych specjalizacjach, mog± d³ugo szukaæ pracy. (...)
Tegoroczni magistrowie na ogó³ s± optymistami i uwa¿aj±, ¿e w Polsce uda siê im znale¼æ dobr± posadê. Na ile wystarczy tego optymizmu – trudno przewidzieæ. M³odzi ludzie potrzebuj± wiêcej czasu na znalezienie zatrudnienia ni¿ osoby z do¶wiadczeniem. Statystyka powiada, ¿e w Europie potrzeba na to roku, a w Polsce dwóch lat. (...) Wyjad±? Byæ mo¿e nie bêd± musieli. (Longina Grzegórska, Bior± wszystkich, „Newsweek”, 10.06.2007)
Kandydaci s± teraz przyjmowani na wy¿sze uczelnie na podstawie ocen z egzaminu maturalnego. Na wiêkszo¶ci wydzia³ów nie wolno stosowaæ dodatkowych testów ani przeprowadzaæ rozmów kwalifikacyjnych. Tak jest pod pewnym wzglêdem lepiej, bo wszyscy kandydaci maj± równe szanse. (...) Kto ma lepsze stopnie, automatycznie zostaje wpisany na listê przyjêtych kandydatów. Pozostali musz± szukaæ miejsca gdzie indziej. Obecny system promuje dobre wyniki w nauce i rozwa¿ne planowanie, i z tego mo¿emy siê cieszyæ. Przy okazji jednak utr±ca uczniów, którym brakuje choæ jednej z tych zalet. S³abe stopnie na maturze dyskwalifikuj± kandydata na studia. (...)
Niechêtnie siê o tym mówi, ale mam wra¿enie, ¿e coraz wiêcej kandydatów wybiera studia na o¶lep. Nie bior± pod uwagê swoich zainteresowañ, nie rozwijaj± ukrytych talentów i zdolno¶ci, my¶l± tylko o jednym – jak odnie¶æ sukces w ¿yciu. Licz± na dobre zarobki po studiach, pracê w silnych korporacjach, mo¿liwo¶æ zatrudnienia za granic±. (...)
Obawiam siê, ¿e obecny system naboru na studia w po³±czeniu z tzw. systemem boloñskim przyczyni siê do deprecjacji humanistyki na wy¿szych uczelniach. (...) Czy w tym pokawa³kowanym programie znajdzie siê miejsce na logikê, historiê filozofii, teoriê sztuki lub filozofiê religii? S±dzê, ¿e nie. Wy¿sze uczelnie bêd± raczej przypominaæ fabryki, w których produkuje siê fachowców z dobrym, w±skim wykszta³ceniem. Ciekawy jestem, czy obecni maturzy¶ci ju¿ o tym wiedz±. (Jacek Ho³ówka, Amnestia niszczy polskie uniwersytety, „Dziennik”, 2.07.2007)
8 czerwca 1997 w Kolegiacie Akademickiej ¶w. Anny w Krakowie odby³o siê spotkanie rektorów polskich uczelni z Janem Paw³em II. W przeddzieñ zebrani wówczas w Krakowie rektorzy, wieñcz±c wcze¶niejsze dyskusje, postanowili zrzeszyæ siê we wspólnej Konferencji Rektorów Akademickich Szkó³ Polskich. Dok³adnie 10 lat pó¼niej – 8 czerwca 2007 – mszê ¶wiêt± dla ponad 100 rektorów nale¿±cych do KRASP odprawi³ kardyna³ Stanis³aw Dziwisz, a jego homilia wielokrotnie nawi±zywa³a do tamtego spotkania i s³ów, które pad³y wówczas z ust papie¿a o pos³udze my¶lenia i s³u¿bie prawdzie.
Odbywaj±ce siê w Collegium Novum Uniwersytetu Jagielloñskiego, miejscu symbolicznym dla polskiego szkolnictwa wy¿szego, sercu najstarszej polskiej Alma Mater, obrady mia³y bardzo uroczysty charakter. Liczni zaproszeni go¶cie, m.in. prezydent Krakowa, wojewoda i marsza³ek województwa ma³opolskiego, przewodnicz±cy sejmowej oraz senackiej komisji edukacji, przewodnicz±cy Rady G³ównej, Pañstwowej Komisji Akredytacyjnej i Konferencji Rektorów Zawodowych Szkó³ Polskich zgodnie podkre¶lali drogê, jak± przesz³a oraz rolê, jak± odgrywa obecnie Konferencja. Do tych g³osów przy³±czyli siê tak¿e ministrowie Micha³ Seweryñski i Stefan Jurga, obaj w przesz³o¶ci tak¿e rektorzy (U£ i UAM). Prof. Tadeusz Luty, przewodnicz±cy KRASP, mówi³, ¿e Konferencja jest lekiem na samotno¶æ rektorów, którzy musz± podejmowaæ w swoich ¶rodowiskach decyzje nie zawsze popularne oraz ¿e dzi¶ ³atwiej przewidzieæ przysz³o¶æ ni¿ zrozumieæ tera¼niejszo¶æ.
Minister Seweryñski przedstawi³ zamierzenia resortu na najbli¿sze miesi±ce. Rok 2007 jest kolejnym rokiem wzrostu nak³adów na szkolnictwo wy¿sze (o ok. 9 proc.). S± zapewnienia, ¿e podobnie bêdzie w roku nastêpnym. Dodatkowo w roku 2008 do wykorzystania bêdzie tak¿e 900 mln euro z funduszy europejskich. W ci±gu 7 lat na naukê i szkolnictwo wy¿sze dostaniemy z Brukseli ³±cznie 5,5 mld euro. Na wzrost finansowania – tak¿e z pieniêdzy europejskich – liczyæ mog± uczelnie kszta³c±ce in¿ynierów, matematyków, fizyków i biotechnologów. Lepszego finansowania mog± siê spodziewaæ tak¿e uczelnie najlepsze. Bêd± te¿ preferencje dla kszta³cenia doktorów oraz internacjonalizacji studiów.
Podczas obrad og³oszono deklaracjê Misja KRASP w zmieniaj±cym siê ¶wiecie, a tak¿e przyjêto kodeks Dobre praktyki w szko³ach wy¿szych. Kodeks zosta³ opracowany w Fundacji Rektorów Polskich przez zespó³ pod przewodnictwem ks. prof. Andrzeja Szostka, by³ego rektora KUL. Bêdzie on teraz, po wewn±trzuczelnianych dyskusjach, przyjmowany przez senaty poszczególnych uczelni, które je¶li go zaakceptuj±, powo³aj± specjalne komisje do monitorowania przestrzegania zawartych w nim zasad. Podczas jubileuszu prof. Franciszek Ziejka zaprezentowa³ opracowan± przez dr. Adama Ga³kowskiego obszern± monografiê Konferencja Rektorów Akademickich Szkó³ Polskich (1997−2007). Z dziejów autonomii uczelni i samorz±dno¶ci akademickiej w Polsce, podsumowuj±c± mijaj±ce 10 lat dzia³ania KRASP.
25 maja w sali Senatu RP odby³o siê seminarium na temat upowszechniania wiedzy o w³asno¶ci intelektualnej. W spotkaniu brali udzia³: prof. Kazimierz Wiatr, przewodnicz±cy Komisji Nauki, Edukacji i Sportu RP, dr Alicja Adamczak, prezes Urzêdu Patentowego RP, prof. Manuel Desantes, wiceprezes Europejskiego Urzêdu Patentowego, Noel Campling, dyrektor Europejskiej Akademii Patentowej, prof. Stefan Jurga, sekretarz stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wy¿szego. W trakcie obrad poinformowano o celach i za³o¿eniach oraz mo¿liwo¶ci z³o¿enia wniosków w programie Patent Plus 2007−13. Podkre¶lano konieczno¶æ wsparcia patentowania wynalazków powstaj±cych w jednostkach naukowych. Realizacja tego celu jest mo¿liwa pod warunkiem rozpowszechniania wiedzy na temat procesu nadawania patentu. Potrzebne jest równie¿ podjêcie redefinicji paradygmatu uniwersytetu – instytucja szko³y wy¿szej nie mo¿e byæ wy³±cznie jednostk± dydaktyczn±, ma pozostawaæ równie¿ jednostk± badawcz±, ¶wiadom± mo¿liwo¶ci ochrony swojej twórczo¶ci. Kryteria nowo¶ci, procesy wdro¿eniowe, aplikacja w przemy¶le nowych rozwi±zañ – zagadnienia te powinny byæ podane do ¶wiadomo¶ci pracowników naukowych w jak najszerszym zakresie.
Proces transferu technologii z jednostek naukowych do gospodarki poprzez wsparcie uzyskiwania ochrony patentowej wynalazków powstaj±cych w wy¿szych uczelniach jest realizowany w krajach zachodniej Europy dziêki zbudowaniu nowej infrastruktury uczelnianej, zwanej „biznesow±”, która ma pe³niæ rolê wdro¿eniow±, monitoruj±c± aplikacjê nowej technologii do przemys³u. Prof. Mario Gardelini z Politechniki w Turynie przedstawi³ modele budowania infrastruktury biznesowej w swojej uczelni.
Wiele miejsca po¶wiêcono omówieniu standardów nauczania w³asno¶ci intelektualnej. Wyra¿ano nadziejê na ujednolicenie ramowych tre¶ci kszta³cenia do przedmiotu „ochrona w³asno¶ci intelektualnej”, obowi±zuj±cego od tego roku akademickiego w wy¿szych uczelniach. Uzgodniono równie¿ niezbêdno¶æ zorganizowania studiów podyplomowych dla wyk³adowców tego przedmiotu.
2 czerwca po raz siódmy Kapitu³a Zachodniopomorskiego Klubu Liderów, na czele z prof. Aleksandrem Wolszczanem, wrêczy³a Zachodniopomorskie Noble. W tym roku nagrody rozdano w 6 kategoriach. W zakresie nauk podstawowych nagrodzono prof. Paw³a Zarzyckiego (PKosz.) za badania dotycz±ce opracowania i zastosowania nowych metod chronograficznych do oznaczenia biologicznie aktywnych zwi±zków hormonów sterydowych. W naukach medycznych nagrodê otrzyma³ prof. Marek Dro¼dzik (PAM) za badania nad markerami genetycznymi wp³ywaj±cymi na efektywno¶æ farmakoterapii chorych po przeszczepach narz±dów i reumatoidalnym zapaleniem stawów. Za osi±gniêcia w naukach rolniczych nagrodê przyznano dr. in¿. Przemys³awowi Czerniejewskiemu (AR Szczecin) za badania nad rozprzestrzenianiem siê kraba we³nistego na Pomorzu Zachodnim. W dziedzinie nauk technicznych nagrodzono prof. Eugeniusza Milcherta (PSz.), który stworzy³ podstawy technologii otrzymywania produktów organicznych metodami przyjaznymi dla ¶rodowiska. Za badania w zakresie nauk humanistycznych nagrodê przyznano wspólnie profesorom W³odzimierzowi Stêpiñskiemu, Edwardowi W³odarczykowi i Zygmuntowi Szultce (USz.) za publikacjê dotycz±c± polsko−kaszubskich aspektów dziejów Pomorza Zachodniego. Po raz pierwszy nagrodê przyznano w kategorii nauki o morzu. Wyró¿nienie otrzyma³ prof. Andrzej Stateczny (Akademia Morska w Szczecinie), który bada³ nawigacjê radarow± w kontek¶cie zapobiegania kolizji na morzu. Nagrodzeni oprócz dyplomów otrzymali równie¿ nagrody finansowe, ufundowane przez prezydentów Szczecina i Koszalina oraz marsza³ka województwa zachodniopomorskiego. Kandydatów do nagród zg³aszaj± rektorzy wszystkich zachodniopomorskich uczelni.
12 czerwca w Klubie Bankowca w Warszawie wrêczono pierwsze decyzje finansowe, dotycz±ce programu Inicjatywa Technologiczna I.
Firmie EC Systems Sp. z o.o. z Krakowa, która we wspó³pracy z Akademi± Górniczo−Hutnicz± realizuje projekt innowacyjnego Centrum Diagnostycznego z wykorzystaniem technologii przetwarzania danych do wsparcia us³ug diagnostycznych, przyznano 843,5 tys. z³. Wdro¿enie systemu ma zwiêkszyæ bezpieczeñstwo i wyd³u¿yæ czas eksploatacji maszyn oraz zwiêkszyæ wydajno¶æ produkcji. Przewiduje siê, ¿e roczne przychody z komercjalizacji projektu wynios± 3,75 mln z³.
O¶rodek Badawczo−Rozwojowy Maszyn Elektrycznych KOMEL w Katowicach otrzyma³ 1263,7 tys. z³ na wdro¿enie elektrycznego napêdu paralotni, co ma poprawiæ bezpieczeñstwo i zwiêkszyæ komfort u¿ytkowania tego typu sprzêtu. Napêd elektryczny ma byæ bardziej ¿ywotny od dotychczas stosowanego uk³adu napêdowego i znacznie tañszy w eksploatacji. W przysz³o¶ci mo¿e staæ siê przes³ank± do opracowania napêdów elektrycznych ultralekkich samolotów treningowych (ULM). Roczny zysk z komercjalizacji projektu szacowany jest na ponad 1,2 mln z³.
Centralne Laboratorium Przemys³u Obuwniczego w Krakowie spodziewa siê w ci±gu 3 lat zarobiæ 5,5 mln z³ dziêki wdro¿eniu obuwia dla osób z obni¿on± sprawno¶ci± stóp, m.in. cierpi±cych na choroby przewlek³e (cukrzycê, reumatoidalne zapalenie stawów). Dosta³o na ten cel 316,5 tys. z³.
Za 2420 tys. z³ Wydzia³ Mechaniczny Politechniki Opolskiej, we wspó³pracy z Zak³adami Azotowymi Kêdzierzyn S.A., ma zamiar uruchomiæ produkcjê nowoczesnego i przyjaznego ekologicznie rozpuszczalnika alifatycznego, stosowanego w roli koalescenta oraz bazy surowcowej dla plastyfikatorów tworzyw sztucznych i ¶rodków powierzchniowo czynnych. Przychody z komercjalizacji projektu w okresie 3 lat maj± wynie¶æ 27 mln z³.
Energocontrol Sp. z o.o. w Krakowie otrzyma³ 248,6 tys. z³ na skonstruowanie ogniwa paliwowego typu PEM oraz budowê i uruchomienie prototypu przeno¶nego generatora energii elektrycznej. Bêdzie to element procesu zastêpowania konwencjonalnych ¼róde³ energii ¼ród³ami odnawialnymi i przechodzenia od ekonomii paliw kopalnianych do ekonomii wodorowej. Spodziewana stopa zwrotu inwestycji ma wynie¶æ ponad 26 proc.
Euroimplant Sp. z o.o. w Raszynie za 940 tys. z³ zamierza opracowaæ i wdro¿yæ technologiê uzyskiwania produktów opartych na kompozytowych materia³ach kolagenowych, sk³adaj±cych siê z wielu ró¿norodnie uformowanych warstw (b³ona, g±bka, w³ókna, rurki). Bêd± one mia³y zastosowanie w przemy¶le farmaceutycznym i kosmetycznym oraz medycynie. Przychody z komercjalizacji projektu w okresie 3 lat wynios± ok. 7 mln z³.
Program Inicjatywa Technologiczna cieszy siê ogromnym powodzeniem. Na pierwsz± edycjê projektu wp³ynê³o 491 wniosków. Ministerstwo mo¿e przeznaczyæ do 300 mln z³ na finansowanie zwyciêskich projektów. Projekty zmierzaj±ce do wytworzenia nowych rozwi±zañ technologicznych o prze³omowym znaczeniu, mog± byæ sfinansowane nawet w 100 proc., natomiast projekty polegaj±ce na wdro¿eniu rozwi±zañ ju¿ istniej±cych – do 60 proc. warto¶ci.
Tradycje wydzia³u siêgaj± XIX wieku i wywodz± siê z lwowskiego o¶rodka naukowego. Po II wojnie ¶wiatowej przybywali do Wroc³awia pracownicy naukowi ze Lwowa. Franciszek Nowotny zorganizowa³ Katedrê Technologii Chemicznej Przemys³ów Rolnych, a prof. Aleksander Tychowski – Katedrê Technologii Rolniczej i Przetwórstwa Owocowo−Warzywnego w Uniwersytecie i Politechnice Wroc³awskiej. W 1951 r. utworzono Wy¿sz± Szko³ê Rolnicz±, w której na Wydziale Rolniczym znalaz³a siê Katedra Technologii Rolnej. Wydzia³ Technologii ¯ywno¶ci zosta³ utworzony w Akademii Rolniczej we Wroc³awiu 1 pa¼dziernika 1977. Od 2000 r. nosi nazwê Wydzia³ Nauk o ¯ywno¶ci.
Pod koniec grudnia 1981, w prote¶cie przeciwko stanowi wojennemu, prawie wszyscy cz³onkowie wydzia³owej organizacji partyjnej, ³±cznie z ówczesnym I sekretarzem oddzia³owej organizacji partyjnej, z³o¿yli swoje legitymacje. W nocy z 3 na 4 stycznia S³u¿ba Bezpieczeñstwa aresztowa³a kilku uczelnianych dzia³aczy NSZZ „Solidarno¶æ”, m.in. doc. Jerzego Kiersnowskiego. Wiosn± 1982 ze stanowiska prorektora ds. studenckich zosta³ odwo³any z przyczyn politycznych pracownik wydzia³u doc. Jerzy So¿yñski. Na znak protestu zrezygnowa³ on z pracy w uczelni.
W 1993 r. wprowadzono na wydziale studia dwustopniowe: 7−semestralne in¿ynierskie i po nich 3−semestralne magisterskie. W 1999 r. uruchomiono kierunek studiów biotechnologia ze specjalno¶ci± biotechnologia ¿ywno¶ci.
Wydzia³ posiada pe³ne prawa akademickie, w tym uprawnienia do nadawania stopnia doktora nauk biologicznych w zakresie biotechnologii. W 2006 r. na wydziale pracowa³o 12 profesorów i doktorów habilitowanych zajmuj±cych siê biotechnologi±. Pozwoli³o to na wyst±pienie do Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytu³ów Naukowych o przyznanie uprawnieñ do nadawania stopnia doktora habilitowanego nauk biologicznych w zakresie biotechnologii.
Oba kierunki kszta³cenia: technologia ¿ywno¶ci i ¿ywienie cz³owieka oraz biotechnologia, uzyska³y akredytacjê PKA na 5 lat. W wyniku oceny parametrycznej za lata 2001−04 wydzia³ zosta³ zakwalifikowany do kategorii I.
Obecnie wydzia³ zatrudnia 126 osób, w tym 85 pracowników naukowo−dydaktycznych, 5 dydaktycznych, 25 in¿ynieryjno−technicznych oraz 11 administracyjnych. Na kierunku technologia ¿ywno¶ci i ¿ywienie cz³owieka studiuje 1185 studentów, w tym 383 na studiach niestacjonarnych, 249 osób studiuje na kierunku biotechnologia oraz 31 osób jest na studiach doktoranckich. W ci±gu 30 lat istnienia wydzia³u tytu³ magistra in¿yniera uzyska³o 2488 osób. Studia doktoranckie ukoñczy³o 69 osób, a studia podyplomowe 189 s³uchaczy. Rada Wydzia³u nada³a stopieñ naukowy doktora 114 osobom. Przeprowadzono 24 przewody habilitacyjne oraz 20 postêpowañ na tytu³ profesora.
W celu zapewnienia odpowiednich warunków kszta³cenia studentów, planowana jest budowa Centrum Nauk o ¯ywno¶ci i ¯ywieniu na Biskupinie.
8 czerwca odby³o siê II Lubelskie Sympozjum Nanotechnologii, zorganizowane przez Centrum Nanotechnologii UMCS i Oddzia³ Lubelski Polskiego Towarzystwa Fizycznego.
Prof. Karol I. Wysokiñski (UMCS) przedstawi³ wyzwania tej dyscypliny. Zauwa¿y³, ¿e w³a¶ciwo¶ci nanocz±stek by³y wykorzystywane przez ludzko¶æ od dawna, np. w produkcji stali damasceñskiej (nanorurki wêglowe) czy ¶redniowiecznych witra¿y (cz±stki z³ota o wielko¶ci u³amka mikrometra). Dzi¶ lasery skonstruowane z u¿yciem osi±gniêæ nanotechnologii s± w standardowym wyposa¿eniu czytników CD, a koloidalne nanocz±stki ¶wiec±ce ró¿nymi kolorami znajduj± zastosowanie w diagnostyce medycznej i terapii nowotworów. Nanotechnologia to potê¿ny dzia³ gospodarki, oceniany na 5−6 mld dolarów. Jest ona kolejnym krokiem miniaturyzacji – jej idea to budowa urz±dzeñ atom po atomie. Ma to bardzo du¿e zalety, m.in. takie, ¿e jest to technologia bezodpadowa. Wielko¶æ liniowa obiektów w skali nano wynosi od 1 do 100 nanometrów, czyli miliardowych czê¶ci metra. Prof. Wysokiñski zauwa¿y³, ¿e to tak, jakby ludzki w³os podzieliæ wzd³u¿ 80 tys. razy. Inny przyk³ad: 10 atomów wodoru ma wielko¶æ jednego nm.
Prof. Kazimierz Marczewski z lubelskiej Akademii Medycznej, lekarz i etyk, zastanawia³ siê nad etycznymi aspektami stosowania nanowytworów w medycynie. Ma³e obiekty s± bardzo reaktywne. Czy zastosowane w terapii nanorurki nie zachowaj± siê tak, jak azbest, do którego s± bardzo podobne? Na razie nic na to nie wskazuje, jednak w przysz³o¶ci nale¿y zachowaæ du¿± ostro¿no¶æ w stosowaniu ró¿nych wytworów nanotechnologii. Mo¿na sobie wyobraziæ bardzo ma³e urz±dzenia do badania krwi. Wprowadzone do organizmu mog± na bie¿±co monitorowaæ jego stan i przekazywaæ dane do... No w³a¶nie, rzecz jeszcze niedawno nie wystêpuj±ca nawet w filmach szpiegowskich, jest dzi¶ w zasiêgu rêki – ka¿demu mo¿na wszczepiæ takie urz±dzenie i bez jego wiedzy obserwowaæ, co siê dzieje z jego organizmem.
Prof. Andrzej Maziewski z Uniwersytetu w Bia³ymstoku mówi³ o mo¿liwo¶ci zapisu informacji przy pomocy pionowego namagnesowania. Informacja zapisana w ten sposób zajmie znacznie mniej miejsca ni¿ stosowana obecnie magnetyzacja pozioma, a zatem pozwoli na znacz±ce zwiêkszenie gêsto¶ci zapisu na no¶nikach magnetycznych. Prof. Józef Barna¶ z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu zastanawia³ siê, jak sterowaæ pojedynczym spinem – wewnêtrznym momentem magnetycznym – elektronu. Zjawisko to mo¿na wykorzystaæ w szybkiej i energooszczêdnej „elektronice” zwanej spinotronik±. W czasie sesji mówiono te¿ o: w³asno¶ciach molekularnych zeolitów i glin, które stanowi± o du¿ym znaczeniu technologicznym tych materia³ów (prof. Marek Majdan); aktywno¶ci enzymów w bardzo wysokich rozcieñczeniach (prof. El¿bieta Derna³owicz−Malarczyk); w³asno¶ciach elektrycznych i energetycznych metalicznych studni kwantowych (prof. Mieczys³aw Ja³ochowski); interesuj±cych w³asno¶ciach dwutlenku tytanu (mgr Konrad Terpi³owski). Dr Andrzej Zykubek z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego zamkn±³ sesjê rozwa¿aniami o definicji ¿ycia i minimalnej jednostce ¿ycia. Okazuje siê, ¿e na najni¿szym poziomie odpowied¼ na pytanie, co jest ¿ywe, nie jest jednoznaczna.
Dr Wojciech Walkowiak z Wydzia³u Mechanicznego PWr. prowadzi badania nad tzw. katalizatorem wewnêtrznym do silników spalinowych o zap³onie samoczynnym (diesli). Chodzi o zastosowanie aktywnej pow³oki ceramicznej w wewnêtrznej przestrzeni spalania silnika, co poprawia proces spalania. Na badania uczony otrzyma³ grant z Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wy¿szego w wysoko¶ci prawie 300 tys. z³. Silniki do badañ bezp³atnie przekaza³ koncern Volkswagen. Dziêki aktywnej pow³oce katalitycznej obni¿ono zawarto¶æ szkodliwych substancji w spalinach: o kilka procent tlenków wêgla i azotu, a niektórych wêglowodorów prawie o po³owê. Zastosowanie pow³ok ceramicznych wewn±trz silnika zmniejsza tak¿e zu¿ycie paliwa.
– Gdyby uda³o siê projektem zainteresowaæ przemys³ motoryzacyjny, mo¿na by wyst±piæ o grant celowy – mówi dr Walkowiak. Jednak wspó³praca z du¿ymi koncernami nie jest ³atwa, gdy¿ posiadaj± one w³asne centra badawcze. – My¶limy o wspó³pracy z polskimi fabrykami, na przyk³ad w Andrychowie, Mielcu czy Krotoszynie, gdzie produkuj± t³oki dla VW. G³ówne nadzieje na kontynuacjê badañ wi±¿emy jednak z kontraktem niemieckim. Zachód ma du¿o wiêksze mo¿liwo¶ci – dodaje.
Nowatorskie rozwi±zanie polega nie tylko na zastosowaniu w silniku wyk³adzin ceramicznych, ale tak¿e na uzupe³nieniu ich aktywn± pow³ok± katalityczn±. – Ceramika s³u¿y do podwy¿szenia temperatury w warstwie przy¶ciennej komory spalania. Na ni± nanosimy katalizator – metale szlachetne (platynê, rod) lub pierwiastki ziem rzadkich. W ich obecno¶ci proces spalania przebiega efektywniej – t³umaczy dr Walkowiak.
Dr Wojciech Walkowiak wspó³pracuje z dr Bo¿en± Mendyk± i prof. W³odzimierzem Szczepaniakiem z Instytutu In¿ynierii Ochrony ¦rodowiska PWr. oraz doktorantk± mgr Ann± Janick±, która bada wp³yw wewnêtrznego katalizatora spalin na emisjê zwi±zków toksycznych. Naukowcy widz± dalsze perspektywy badañ. – U¿ytkownicy tradycyjnych silników maj± w±tpliwo¶ci, czy biopaliwa nie bêd± ¼le wp³ywa³y na stan techniczny ich pojazdów. Warto sprawdziæ, czy wewnêtrzny katalizator spalin poprawi tak¿e proces spalania biopaliw – mówi A. Janicka. Zespó³ planuje równie¿ badania nad zastosowaniem katalizatorów przy spalaniu paliwa metanowego.
Prof. Jan Szyszko, minister ¶rodowiska, wrêczy³ Nagrody Ministra ¦rodowiska za szczególne osi±gniêcia naukowo−badawcze w zakresie ochrony, kszta³towania i u¿ytkowania ¶rodowiska oraz jego zasobów, przyznane w konkursie za rok 2006. Uroczysto¶æ wrêczenia nagród odby³a siê 22 maja w ramach obchodów ¦wiatowego Dnia Ziemi.
Nagrody przyznawane s± za wybitne osi±gniêcia naukowo−badawcze lub ca³okszta³t dzia³alno¶ci w zakresie badañ podstawowych i stosowanych, dotycz±cych m.in.: ochrony jako¶ci powietrza, ochrony stanu wód oraz gospodarki wodnej, geoekologii, ochrony jako¶ci powierzchni ziemi i jej zasobów, geologii, ochrony przyrody, le¶nictwa, edukacji ekologicznej i promocji zagadnieñ z ni± zwi±zanych, instrumentów zrównowa¿onego rozwoju. Warunkiem zakwalifikowania pracy do Nagrody Ministra ¦rodowiska jest jej wdro¿enie (wykorzystanie w praktyce), potwierdzone opini± u¿ytkowników oraz organów administracji. Jury pod przewodnictwem prof. Mariusza Orion−Jêdryska, g³ównego geologa kraju, ocenia³o 70 wniosków, które wp³ynê³y na 21. edycjê konkursu.
Laureatami nagród za rok 2006 zostali:
Za ca³okszta³t dzia³alno¶ci – dr Leszek Ko¿uchowski z Wy¿szej Szko³y Kultury Spo³ecznej i Medialnej w Toruniu (w zakresie edukacji ekologicznej i promocji zagadnieñ z ni± zwi±zanych), prof. Stefan Koz³owski z Pañstwowego Instytutu Geologicznego (w zakresie geologii i ochrony ¶rodowiska), dr hab. Mariusz Kistowski (na fot.) z Wydzia³u Biologii, Geografii i Oceanologii UG (w dziedzinie ochrony ¶rodowiska i ochrony przyrody), prof. Wies³aw Gabzdyl z Wydzia³u Górnictwa i Geologii P¦ (w dziedzinie geologii, gospodarki surowcami mineralnymi i ochrony ¶rodowiska), prof. Andrzej K. Le¶niak z Zak³adu Zoologii A¦k. (w zakresie badañ podstawowych i stosowanych w dziedzinie ochrony przyrody i le¶nictwa), prof. Jan Dominik (w zakresie le¶nictwa).
Nagrody indywidualne za szczególne osi±gniêcia: prof. Andrzej Stefan Górniak z UwB (Badania jezior Suwalszczyzny i rekultywacja Zbiornika Siemianówka), prof. Tadeusz Piotr ¯arski z Wydzia³u Nauk o Zwierzêtach SGGW (Ocena stopnia ska¿enia ¶rodowiska rtêci± w oparciu o badania zawarto¶ci tego pierwiastka w produktach pochodzenia zwierzêcego).
Nagrody zespo³owe za szczególne osi±gniêcia: 1. zespó³ z AGH w sk³adzie: dr in¿. Przemys³aw Wachniew, mgr Piotr Czupryñski, prof. Piotr Ma³oszewski, dr in¿. Jaros³aw Nêcki, dr in¿. Miros³aw Zimnoch (Badanie funkcjonowania oraz udzia³ w upowszechnianiu hydrofitowych oczyszczalni ¶cieków w Polsce), 2. zespó³ z UwB w sk³adzie: dr hab. Emilia Brzosko, dr Ada Wróblewska, mgr Izabela Ta³a³aj (Ekologiczne i genetyczne zró¿nicowanie gatunków storczykowatych jako miara ich potencja³u ewolucyjnego i podstawa dzia³añ konserwatorskich).
Konferencja Technologie bezodpadowe i zagospodarowanie odpadów w przemy¶le chemicznym i rolnictwie organizowana jest od 1998 r. co 3 lata przez Instytut Technologii Chemicznej Nieorganicznej i In¿ynierii ¦rodowiska Politechniki Szczeciñskiej oraz Zak³ady Chemiczne „Police” S.A. W tym roku w dniach 12−15 czerwca w Miêdzyzdrojach odby³a siê siódma konferencja z tej serii.
Strategicznym celem krajów Unii Europejskiej jest budowanie gospodarki i spo³eczeñstwa opartego na wiedzy. Skutkiem opartej na wiedzy dzia³alno¶ci gospodarczej powinna byæ poprawa stanu ¶rodowiska naturalnego, tak aby przysz³e pokolenia mieszkañców Ziemi zasta³y planetê w lepszym stanie ni¿ jest obecnie.
Przemys³ chemiczny jest w potocznym mniemaniu w du¿ej mierze odpowiedzialny za nie najlepszy stan ¶rodowiska naturalnego. Wizerunek przemys³u chemicznego oraz nowoczesnego rolnictwa jako ga³êzi gospodarki stanowi±cych zagro¿enie dla rozwoju cywilizacyjnego i odpowiedzialnych za degradacjê ¶rodowiska jest kreowany przez media. W celu poprawy spo³ecznego odbioru wizerunku tych ga³êzi gospodarki konieczne jest propagowanie rzeczywistej dba³o¶ci o ¶rodowisko naturalne, m.in. przez zagospodarowanie odpadów i rozwijanie niskoodpadowych technologii przemys³owych. Polskie zak³ady chemiczne w wiêkszo¶ci wykazuj± troskê o zrównowa¿ony rozwój, uwzglêdniaj±c w swojej dzia³alno¶ci zasadê tzw. 3 E – Economy, Environment, Equity. Przejawem tej dba³o¶ci jest znaczny wzrost inwestycji zwi±zanych z ochron± ¶rodowiska oraz przyst±pienie do programu „Responsible and Care” (Odpowiedzialno¶æ i troska).
Podczas konferencji zaprezentowano badania realizowane w tej dziedzinie w Polsce. Wyst±pienia przedstawiono w ramach sekcji: technologie zagospodarowania odpadów sta³ych, technologie zagospodarowania ¶cieków i gazów, technologie bezodpadowe. Mówiono np. o tzw. zielonej chemii jako istotnym czynniku zrównowa¿onego rozwoju, recyklingu makulatury w Polsce, wykorzystaniu odpadów palnych do produkcji paliw alternatywnych, metodach zagospodarowania produktów ubocznych powstaj±cych w procesie wytwarzania ditlenku tytanu oraz modelowych rozwi±zaniach bezodpadowej gospodarki odpadami miêsnymi.
S³oneczne, leniwe popo³udnie w niedzielê 27 maja. Wymarzony czas na pla¿owanie. Miejsc na spe³nienie tego zamiaru jest w Trójmie¶cie bez liku. Wybieram Gdyniê−Or³owo z widokiem na Klif Or³owski. Pla¿a mo¿e nie jest zbyt szeroka, ale za to nie cieszy siê nadmiern± frekwencj±, jak np. sopocka. Zainteresowanie pla¿owiczów budzi namiot w bia³o−niebieskie pasy rozpiêty na piasku pod samym klifem. To geolodzy z Pañstwowego Instytutu Geologicznego, Oddzia³u Geologii Morza w Gdañsku−Oliwie, jak co roku rozstawili na dwa dni swe stanowiska, by w ramach kolejnej edycji Ba³tyckiego Festiwalu Nauki zainteresowaæ przygodnych pla¿owiczów urokami i tajemnicami geologii.
A jest co podziwiaæ. Na sto³ach bogata, starannie opisana kolekcja kamieni i muszli (a raczej – muszelek), które mo¿na znale¼æ na naszych pla¿ach. W¶ród nich piêkne gnejsy i porfiry, wapienie z widocznymi skamienia³o¶ciami i – a jak¿e! – £zy Ba³tyku, czyli bursztyny w wielu barwach i odmianach.
– Jakie one piêkne! – zachwyca siê dziewczynka w bia³ym podkoszulku i z czerwon± „smycz±” na szyi. – Przyjrzyj im siê z bliska, wówczas s± jeszcze piêkniejsze – zachêca pani geolog, podaj±c jej silne szk³o powiêkszaj±ce.
Trudno na czym¶ d³u¿ej siê skupiæ, gdy obok kolorowych ba³tyckich muszelek le¿y obszerny zbiór skamienia³o¶ci sprzed milionów lat. Koniecznie trzeba sfotografowaæ i g±bki, i koralowce le¿±ce obok liliowców. No i jeszcze niezwyk³e belemnity – po ka¿dym osobniku pozosta³o jedynie tajemnicze kalcytowe rostrum, nazywane czêsto przez zbieraczy „strza³k± pioruna”. A jeszcze trzeba obejrzeæ „spadaj±ce gwiazdy”, czyli bogaty zbiór meteorytów, które nawet mo¿na wzi±æ do rêki.
Obok namiotów wisz± pogl±dowe plansze obrazuj±ce zjawiska geologiczne, z którymi – dot±d nie¶wiadomie – stykamy siê nad Ba³tykiem. Pla¿owicze uwa¿nie je studiuj±, zadaj±c dziesi±tki pytañ.
– No nie, w to nie uwierzê! Z pla¿y s³odka woda? – pan z „piwnym brzuszkiem” z niedowierzaniem przygl±da siê niewielkiej pompie wbitej kilkadziesi±t centymetrów w g³±b pla¿y. Z wê¿a wyp³ywa do zlewki woda. Dla porównania w drugim naczyniu znajduje siê woda pobrana z morza. Pomiar nie pozostawia w±tpliwo¶ci – w jednej jest woda s³ona, a w drugiej s³odka. – Proszê siê pospieszyæ – ponagla mgr Leszek Jurys, koordynator festiwalu w PIG. Za chwilê wchodzi kolejna grupa chêtnych do uczestnictwa w wycieczce geologicznej po Klifie Or³owskim...
A pozosta³ych 676 wydarzeñ przygotowanych w ramach V Ba³tyckiego Festiwalu Nauki? To ponad 50 innych miejsc w Trójmie¶cie, S³upsku, Bytowie, Pelplinie, Malborku, Kwidzynie, Bêdominie i W±glikowicach. ¦wiêto pomorskiej nauki trwa³o cztery dni (24−27 maja), a zosta³o przygotowane przez ponad 3700 osób z 32 instytucji.
Ju¿ nied³ugo pierwsza polska uczelnia otworzy zagraniczn± filiê. 19 czerwca rz±d Republiki Litewskiej wyda³ zgodê na otwarcie w tym kraju filii Uniwersytetu w Bia³ymstoku. – Pomys³ na utworzenie takiej jednostki powsta³ ju¿ w 2003 roku, gdy w prawie polskim oraz litewskim pojawi³y siê mo¿liwo¶ci tworzenia jednostek zagranicznych – wspomina dr hab. Jaros³aw Wo³konowski, prezes Stowarzyszenia Naukowców Polaków Litwy, instytucji, która wyst±pi³a z inicjatyw± powo³ania filii UwB w Wilnie, a równocze¶nie profesor UwB. Wiêksze i bardziej realne mo¿liwo¶ci utworzenia placówki zaistnia³y w chwili wej¶cia Polski i Litwy do Unii Europejskiej.
17 lipca 2006 Uniwersytet w Bia³ymstoku z³o¿y³ w Centrum Badania Jako¶ci Studiów w Wilnie (litewski odpowiednik Pañstwowej Komisji Akredytacyjnej) wniosek o utworzenie filii na Litwie. Proponuje w nim kszta³cenie na poziomie licencjackim na kierunkach ekonomia i informatyka. Siedzib± jednostki ma byæ Dom Kultury Polskiej w Wilnie, który przeznaczy³ na ten cel 540 m2 swej powierzchni. Pe³nomocnikiem rektora UwB ds. powo³ania filii w Wilnie zostaje w³a¶nie prof. Wo³konowski. W grudniu 2006 przeprowadzono badania 2 tys. uczniów ostatnich klas litewskich szkó³ ¶rednich, dotycz±ce powo³ania filii polskiej uczelni i chêci kszta³cenia siê w niej. Ich wyniki nastrajaj± optymistycznie. Odsetek osób z wy¿szym wykszta³ceniem jest w¶ród Polonii litewskiej dwukrotnie ni¿szy od przeciêtnej litewskiej. Obecnie na Litwie funkcjonuje 140 szkó³ z jêzykiem polskim, w tym 40 szkó³ ponadpodstawowych. Ekonomia i informatyka to kierunki, które absolwentom daj± du¿e szanse na rynku pracy.
Pocz±tkowo wszystko wydaje siê i¶æ g³adko. W styczniu 2007 Komisja Ekspertów CBJS pozytywnie oceni³a polski wniosek. Jednak w kwietniu Rada ds. Ocen Instytucji Naukowych i Studiów, która wspomaga prace Centrum, negatywnie opiniuje wniosek strony polskiej, zg³aszaj±c szereg zastrze¿eñ, m.in. do sensowno¶ci wyk³adania w jêzyku polskim, zaplecza materialnego itp. Na tej podstawie zmienia siê stosunek Centrum Badania Jako¶ci Studiów, które 20 kwietnia wydaje negatywn± opiniê w sprawie utworzenia filii UwB w Wilnie. Przedsiêwziêcie wisi na w³osku. Jednak wszystko zale¿y od litewskiego rz±du. Podczas wizyty litewskich w³adz w Polsce temat filii UwB staje na najwy¿szym szczeblu. W czerwcu rz±d Republiki Litewskiej wydaje bezwarunkow± uchwa³ê popieraj±c± utworzenie zagranicznej placówki UwB w Wilnie. – Ta decyzja otwiera nam drogê do podjêcia konkretnych dzia³añ organizacyjnych – mówi prof. Wo³konowski.
Wkrótce w Bia³ymstoku odbêd± siê wybory dziekana wydzia³u zamiejscowego w Wilnie. Jak wyja¶nia pe³nomocnik rektora UwB, w rozumieniu prawa polskiego w Wilnie bêdzie funkcjonowa³ zamiejscowy wydzia³ UwB, w my¶l prawa litewskiego bêdzie to filia. Po wyborze dziekana, strona polska z³o¿y do Krajowego Rejestru Podmiotów Prawnych Litwy wniosek o zarejestrowanie filii. Prof. Wo³konowski ma nadziejê, ¿e jeszcze w lipcu rozpocznie siê nabór studentów. Pocz±tkowo filia zaoferuje kszta³cenie licencjackie dla 90 studentów ekonomii i tylu¿ informatyki. Z czasem oferta mo¿e zostaæ rozszerzona. Przewiduje siê, ¿e studia bêd± p³atne. Koszty eksploatacji lokali ma pokryæ 500 litów (ok. 600 z³) rocznie. Ca³o¶æ kosztów funkcjonowania filii wyniesie ok. 800 tys. z³ rocznie. Najwy¿sze w³adze RP zadeklarowa³y wsparcie finansowe tego przedsiêwziêcia. W chwili sk³adania wniosku do w³adz litewskich gotowo¶æ pracy w wileñskiej filii na poziomie takim samym, jak w macierzystym uniwersytecie, zadeklarowa³o 77 wyk³adowców z Polski.
Prof. Wo³konowski jest optymist±. Ma nadziejê, ¿e zajêcia na wileñskim wydziale UwB rozpoczn± siê ju¿ w pa¼dzierniku. Bêdzie to pierwsza zagraniczna placówka polskiej uczelni. Przypomnijmy, ¿e w pocz±tku lat 90. bez sukcesu starano siê utworzyæ w Wilnie uniwersytet polski.
(pik)
M³odzi ludzie, g³ównie mê¿czy¼ni, zwabieni tytu³em S³oñce i wodór – ¼ród³a przysz³o¶ci, z wypiekami na twarzy wyprzedzali mnie na korytarzach budynku Wydzia³u Elektrotechniki, Informatyki i Telekomunikacji, by zaj±æ dobre miejsce w sali, gdzie czeka³ dr in¿. Grzegorz Benysek, pasjonat alternatywnych ¼róde³ energii. Od czasu do czasu w Zielonej Górze jest g³o¶no o projektach zrealizowanych przez studentów pod jego kierunkiem. W klubach fitness zamontowano rowery, na których odchudzaj±ce siê panie nie tylko spala³y kalorie, ale tak¿e – nie¶wiadome tego – produkowa³y energiê elektryczn±. Ten sam zespó³ z ko³a naukowego PESUZ stworzy³ system do monitoringu budynku Instytutu In¿ynierii Elektrycznej zasilany bateriami s³onecznymi oraz rower na pr±d. I wreszcie ich najg³o¶niejszy pomys³ z ostatnich tygodni – samochód zasilany pr±dem, wyposa¿ony w ogniwa fotowoltaiczne oraz superkondensatory. Auto bêdzie ³adowane z sieci pr±du przemiennego, a koszt eksploatacji takiego pojazdu – jak twierdzi autor projektu – to 3 z³ na 100 km.
Dr Benysek widz±c, ¿e nie ma do czynienia z laikami, od razu przeszed³ do meritum. Chcesz ¿yæ taniej, a przede wszystkim ekologiczniej? Porzuæ tradycyjne ¼ród³a energii i zainteresuj siê s³oñcem i wodorem. Uzasadnienie, i¿ wêgla i ropy wystarczy nam ju¿ tylko na jakie¶ 30 lat, by³o zbyteczne, bowiem w oczach przysz³ych konstruktorów mo¿na by³o dostrzec fascynacjê i autentyczn± chêæ zastosowania w praktyce nowych ¼róde³ energii.
Starsi s³uchacze widzieli oczyma wyobra¼ni domek jednorodzinny, na dachu którego zamontuj± ogniwa fotowoltaiczne, a w ogródku postawi± ma³± elektrowniê wiatrow±. Wytworzona dziêki dwom uzupe³niaj±cym siê narzêdziom energia elektryczna pos³u¿y do o¶wietlenia i ogrzania domu, a wodór powsta³y w wyniku elektrolizy wody, zmagazynowany w przydomowej stacji paliw, zatankuj± do ekologicznego auta.
Ile kosztuje ogniwo fotowoltaiczne? Czy samochód zasilany wodorem jest bezpieczny? Jak wygl±da bak w samochodzie hybrydowym? S±dz±c po konkretach, o jakie z wypiekami na twarzy pytali nastolatkowie, nale¿y siê spodziewaæ w ci±gu najbli¿szych kilku lat nowych konstrukcji w uniwersyteckich laboratoriach. Uniwersytet Zielonogórski ju¿ zaciera rêce na takich studentów.
IV Festiwal Nauki, zorganizowany przez Uniwersytet Zielonogórski w dniach 3−4 czerwca, odbywa³ siê na miejskim deptaku (niedziela) i w uniwersyteckich kampusach (poniedzia³ek). Zaprezentowano 124 projekty. W imprezie uczestniczy³o ok. 10 tys. osób.
W dniach 22−25 maja odby³a siê doroczna konferencja Stowarzyszenia Wydawców Szkó³ Wy¿szych. Omówiono kwestiê uczestnictwa wydawnictw szkó³ wy¿szych w Krajowych Targach Ksi±¿ki Akademickiej Atena w kontek¶cie zmiany ich organizatora, terminu i lokalizacji. Stwierdzono, ¿e warunki ustanowione przez nowego w³a¶ciciela KTKA sprawiaj±, ¿e impreza staje siê nieatrakcyjna zarówno dla potencjalnych wystawców, jak i odwiedzaj±cych. Jako alternatywê zaproponowano organizacjê targów, które odbywa³yby siê co roku w innym o¶rodku akademickim.
Gra¿yna Grabowska, prezes Targów w Krakowie S.A., zaproponowa³a wydawcom akademickim organizacjê targów „objazdowych” pod patronatem swej firmy. Nosi³yby nazwê „Spotkania z ksi±¿k± naukow±” i ka¿dego roku odbywa³y siê w innej czê¶ci kraju. Propozycja wychodzi³a naprzeciw oczekiwaniom wydawców w zwi±zku z sytuacj± ATENY. Zaakceptowali oni pomys³ G. Grabowskiej i jako miejsce pierwszego „Spotkania” wskazali Szczecin lub Gdañsk. Wstêpny termin ustalono na po³owê kwietnia 2008 roku. Wydawcy poruszyli kwestiê lepszego usytuowania Salonu Wydawców Szkó³ Wy¿szych podczas Targów Ksi±¿ki w Krakowie.
Anna Chrzanowska z MNiSW poinformowa³a, ¿e resort dotuje jedynie wydawanie podrêczników akademickich (nak³ad 1000 egz.). Pozosta³e dotacje nie s± w gestii ministerstwa, a ciê¿ar kosztów publikowania ksi±¿ek spoczywa na wydzia³ach szkó³ wy¿szych. Rozwa¿ano równie¿ konieczno¶æ wyst±pienia do ministra kultury o zmniejszenie liczby tzw. egzemplarzy obowi±zkowych, gdy¿ koszt wydania 17 egzemplarzy bezp³atnych ka¿dego nowego tytu³u jest dla wydawnictw akademickich zbyt du¿y. Debatowano te¿ na temat sytuacji wydawnictw szkó³ wy¿szych po zniesieniu zerowej stawki VAT na ksi±¿ki.
Podczas walnego zebrania sprawozdawczo−wyborczego SWSW, które mia³o miejsce w Ustroniu, podsumowano dzia³alno¶æ tej organizacji, podkre¶laj±c jej znaczenie dla promocji publikacji uczelnianych zarówno na terenie kraju, jak i za granic±, poprzez organizowanie wystaw polskiej ksi±¿ki naukowej. Tegoroczna wystawa przygotowywana jest w listopadzie w Madrycie. Podsumowano tak¿e dzia³alno¶æ odchodz±cego zarz±du i wybrano nowe w³adze. Prezesem SWSW zosta³ Henryk Podolski (UKSW), wiceprezesami za¶ Gra¿yna Jarzyna (UKW) oraz Andrzej Peciak (UMCS). Na sekretarza stowarzyszenia wybrano Annê Zieliñsk±−Krybus (AR Poznañ), a na skarbnika Irenê Bulczyñsk± (UZ). Do Komisji Rewizyjnej powo³ano: Jana Kiryjowa (SGGW), Iwonê Maruszewsk± (UAM), Stanis³awa Dudziñskiego (URz.), Barbarê Wyjad³owsk± (AE Kraków) i Stanis³awa Konarskiego (SGH).
W dniach 17−20 maja na 13 tys. m2 w Pa³acu Kultury i Nauki swoj± ofertê prezentowa³o niemal 700 wystawców z 30 krajów. Wed³ug ARS Polony, organizatora 52. MTK, w ci±gu 4 dni stoiska odwiedzi³o 45 tys. osób. Mimo ¿e liczba wystawców od paru lat siê zmniejsza, Miêdzynarodowe Targi Ksi±¿ki pozostaj± najwiêksz± polsk± imprez± targow± bran¿y ksiêgarskiej.
Oferta polskich wydawców akademickich, czyli zwi±zanych ze szko³ami wy¿szymi, nie jest imponuj±ca i od lat pozostaje na podobnym poziomie. Ci, którzy zdecydowali siê je¼dziæ do Warszawy na najdro¿sze (dla wydawców) targi ksi±¿ki, wci±¿ je¿d¿±. Ci, którzy nie je¼dzili dawniej, nie je¿d¿± tak¿e teraz. W tym roku w Warszawie swoj± ofertê prezentowa³y oficyny uniwersytetów: Wroc³awskiego, Rzeszowskiego, ¦l±skiego, im. Adama Mickiewicza, Gdañskiego, Warszawskiego, £ódzkiego, Miko³aja Kopernika, Kardyna³a Stefana Wyszyñskiego, UMCS oraz Politechniki Wroc³awskiej i Akademii Ekonomicznej w Poznaniu. Bywalcy tych stoisk nie mieli problemu z ich znalezieniem w¶ród mnóstwa bardziej lub mniej ambitnych wystawców, gdy¿ zajmowa³y one miejsce w tym samym co zwykle sektorze. Wystrojem od jakiego¶ czasu wyró¿nia siê stoisko Wydawnictwa UMK. Nie wynika to z wielko¶ci zajmowanej powierzchni (wiêksz± wykupuje np. Wydawnictwo UMCS, które tak¿e bardzo starannie eksponuje swoje publikacje), ale konsekwentnie prowadzonej polityki wystawienniczej. Skromno¶æ ¶rodków nie pozwala wydawnictwom akademickim na prezentacjê proporcjonaln± do jako¶ci i rangi oferowanych przez nie publikacji. Jednak niewielka liczba spotkañ autorskich, jak± oferowali wydawcy akademiccy, stanowi przeciwieñstwo tego, co robi³y oficyny oferuj±ce literaturê popularn±. Andrzej Peciak, dyrektor Wydawnictwa UMCS, komentuje to nastêpuj±co: – Kiedy¶ zapraszali¶my na targi autorów. Niestety, czêsto siedzieli sami i brakowa³o czytelników, którzy zainteresowaliby siê spotkaniami. Nie chcemy nara¿aæ dobrych autorów na podobne sytuacje.
Coraz wyra¼niej widaæ zagranicznych wydawców literatury naukowej. Zazwyczaj nie s± to w³asne stoiska wydawnictw, ale oferta prezentowana przez ich polskich przedstawicieli, m.in. ABE i IPS. Jak wygl±da taka prezentacja, niech ¶wiadczy znamienny przyk³ad dwóch s±siaduj±cych targowych alejek. Jedn± zape³ni³y stoiska 7 wydawnictw ze szkó³ wy¿szych i kilku innych oficyn, s±siedni± za¶, o podobnej powierzchni, zajê³a jedna firma – ABE z ofert± ponad 80 wydawnictw zagranicznych.
Honorowym go¶ciem targów by³a w tym roku Ukraina, któr± reprezentowa³o ponad 120 wystawców. By³y w¶ród nich wydawnictwa naukowe, m.in.: Instytut Zaawansowanych Technologii, prywatne Wydawnictwo Akademia, Instytut Poligraficzno−Wydawniczy Narodowego Uniwersytetu Technicznego Ukrainy, Duch i Litera – Wydawnictwo Centrum Europejskich Badañ Humanistycznych Akademii Kijowsko−Mohylañskiej, Wydawnictwo Akademii Kijowsko−Mohylañskiej, wydawnictwo Alma Mater £ugañskiego Narodowego Uniwersytetu Pedagogicznego im. Tarasa Szewczenki.
10 czerwca w Gdañsku odby³ siê XI Wielki Przejazd Rowerowy. Zgromadzi³ on prawie 3 tys. rowerzystów z ca³ego Pomorza. Do Trójmiasta przyjechali nawet rowerzy¶ci ze Szczecina. Przejazd zakoñczy³ siê w Uniwersytecie Gdañskim. Przedstawiciele Gdañskiej Kampanii Rowerowej wrêczyli uczelni nagrodê „Z³otej Szprychy”. Przyznawana jest ona co roku instytucjom i firmom najbardziej przyjaznym rowerzystom. UG doceniono za specjalne parkingi dla nich.
W kampusie oliwskim przed gmachem Biblioteki G³ównej UG oraz na placu pomiêdzy wydzia³ami Filologiczno−Historycznym oraz Matematyki, Fizyki i Informatyki odby³a siê otwarta debata na temat infrastruktury rowerowej w Trójmie¶cie, by³y konkursu i nagrody. W tym roku po raz pierwszy zorganizowano wy¶cig kurierski „Alleycat” o Puchar JM Rektora UG. Rowerzy¶ci musieli objechaæ 10 budynków UG (od Gdañska G³ównego po Gdyniê), zdobyæ piecz±tki i z najlepszym czasem wróciæ na miejsce startu, czyli przed Wydzia³ Filologiczno−Historyczny. I miejsce (1500 z³) zaj±³ Adam Piotrowski, student PG, II miejsce (1000 z³) – £ukasz Bohdan, student Wy¿szej Szko³y Zarz±dzania, III miejsce (500 z³) – Krzysztof Nowakowski, student PG. Uczestnicy rajdu otrzymali pami±tkowe medale w postaci zêbatek.
W czasie festynu rowerowego, który odby³ siê przed uczelni±, nie zabrak³o atrakcji dla najm³odszych, konkursów (np. na najlepsze przebranie rowerzysty i roweru, gdzie nagrodê g³ówn± – rower Unibike – ufundowa³ sklep Buga Sport), rowerowych warsztatów i pokazów filmów.
11 maja w Instytucie Archeologii UW odby³a siê konferencja Interdyscyplinarne badania za³o¿eñ rezydencjonalnych i obronnych, po¶wiêcona formom, funkcjom i przemianom za³o¿eñ rezydencjonalnych oraz obronno−rezydencjonalnych od antyku po 2 po³owê XX w. Specyfika omawianych stanowisk wymaga zastosowania narzêdzi badawczych, dostarczanych przez nauki humanistyczne, przyrodnicze i ¶cis³e. Tematyka konferencji wykracza³a wiêc poza problematykê stricte archeologiczn±.
Prof. Jerzy Mizio³ek (Instytut Archeologii UW) mówi³ o pracach prowadzonych przez Stanis³awa Kostkê Potockiego, który podj±³ trud odtworzenia s³ynnej, znanej z antycznych przekazów pisanych, willi Pliniusza M³odszego (Villa Laurentina). Przystêpuj±c do kontynuacji dzie³a XIX−wiecznego „nestora polskiej archeologii”, prof. Mizio³ek wykorzysta³ najnowsze metody cyfrowe, a jego wypowied¼ wzbogacona zosta³a trójwymiarowymi rekonstrukcjami za³o¿enia. Maciej Marciniak (student V roku IA UW) zda³ sprawozdanie z wykopalisk przeprowadzonych przez O¶rodek Badañ nad Antykiem Europy Po³udniowo−Wschodniej UW na stanowisku Risan w Czarnogórze. Polscy archeolodzy pod kierunkiem prof. Piotra Dyczka odnale¼li na terenie antycznego miasta portowego pozosta³o¶ci tajemniczej budowli, okre¶lanej jako „willa Hypnosa”. Nazwa obiektu pochodzi od odkrytej w jego wnêtrzu mozaiki ze scen± figuraln± zawieraj±c± przedstawienie boga snu.
Konrad Gutkowski (IA UW) wyg³osi³ referat odnosz±cy siê do ogromnego za³o¿enia rezydencjonalnego cesarza Hadriana w Tivoli. Tomasz Olszacki (Instytut Archeologii U£) zapozna³ zebranych z dziejami i przekszta³ceniami za³o¿enia zamkowego w Sieradzu, natomiast Piotr Lasek (Instytut Sztuki PAN) przedstawi³ znaczenie rezydencji wojewody p³ockiego Feliksa Szreñskiego na tle architektury rezydencjonalno−obronnej Mazowsza w 1 æwierci XVI w.
Prof. Zbigniew Bania (Instytut Historii Sztuki UKSW) przedstawi³ program architektoniczno−ideowy zamków magnaterii polskiej w XVII w. Problem badawczy zosta³ ukazany na tle innych rezydencji tego rodzaju w Europie. Barwne wyst±pienie dr. Macieja Wojtyñskiego dotyczy³o najwa¿niejszych polskich zamków kresowych. Dr Anna Ró¿añska (Instytut Architektury Krajobrazu SGGW) odkry³a przed s³uchaczami ogrom k³opotów zwi±zanych z rewaloryzacj± zabytkowych za³o¿eñ ogrodowych.
Joanna Zalewska (studentka V roku, Instytut Historii UW) zaprezentowa³a wyniki badañ nad XVIII−wiecznymi testamentami duchownych z diecezji p³ockiej, przybli¿aj±c s³uchaczom ówczesne wyposa¿enie wnêtrz oraz przedmioty codziennego u¿ytku. Andrzej Jankowski (Krajowy O¶rodek Badañ i Dokumentacji Zabytków) zda³ sprawozdanie z badañ archeologicznych realizowanych na terenie barokowej rezydencji króla Jana III w Wilanowie. Referat prof. Tadeusza Cegielskiego dotyczy³ kontrowersji wokó³ odbudowy zabytkowego „masoñskiego” zespo³u parkowo−pa³acowego w Dobrzycy. Dr Rados³aw Karasiewicz−Szczypiorski (IA UW) zda³ relacjê z badañ archeologicznych na terenie rezydencji w Natolinie. Piotr Sypczuk (IHS UW) przedstawi³ dzieje i stan badañ zabytkowego zespo³u pa³acowo−parkowego w Morysinie. Zdjêcia lotnicze Krystiana Treli (IA UW) udokumentowa³y postêpuj±c± w szybkim tempie degradacjê za³o¿enia. Obrady zamyka³ referat Katarzyny Liwak−Rybak (ISz PAN), traktuj±cy o rezydencji pe³ni±cej jednocze¶nie funkcjê pracowni artysty na przyk³adzie wybranej architektury willowej lat 60. XX w.
Od 15 do 17 maja w Uniwersytecie w Bia³ymstoku odbywa³a siê miêdzynarodowa konferencja Pary¿ – Londyn – Monachium – Nowy York. Powrze¶niowa Emigracja Niepodleg³o¶ciowa na mapie kultury nie tylko polskiej, zorganizowana przez Instytut Filologii Polskiej UwB oraz bia³ostocki oddzia³ IPN.
Wbrew do¶æ powszechnemu mniemaniu o sk³óceniu emigracji, w sprawach uznanych przez ni± za najwa¿niejsze dochodzi³o pomiêdzy ¶rodowiskami do ¶cis³ej i owocnej wspó³pracy, do wa¿nych sporów ¶wiatopogl±dowych, politycznych, estetycznych. Na konferencji pojawi³y siê dwa omówienia wa¿nej inicjatywy z lat 50. – Kongresu Wolnej Kultury Polskiej, dyskusji ideowych dotycz±cych wizji Europy (m.in. na przyk³adzie Jerzego Stempowskiego, Józefa Mackiewicza, Stanis³awa Swaniewicza) na ³amach „Przegl±du Powszechnego”, paryskiej „Kultury”, londyñskiej „Trybuny”, nowojorskiego „Tygodnika Polskiego” czy te¿ „Kontynentu”. Prezentowano o¶rodki kulturalne polskiego wychod¼stwa, m.in. Pó³nocno−Amerykañskie Studium Spraw Polskich, Polsk± Sekcjê BBC, Polsk± Sekcjê RWE, Fundacjê Ko¶cielskich, zasoby Archiwum Kazimierza Sabbata, Wydawnictwa Polskiego Zwi±zku Wychod¼stwa Przymusowego w Hanowerze. Mowa by³a tak¿e o planach archiwalnych Instytutu Dokumentacji i Studiów nad Literatur± Polsk± przy Muzeum Literatury w Warszawie.
Mówiono te¿ o teatrze polskim w Ameryce Pó³nocnej, losach aktorów na emigracji, prozie Zygmunta Haupta, Danuty Morstin, Mieczys³awa Lurczyñskiego, poezji Andrzeja Czy¿ewskiego, publicystyce Jana Lechonia, Alicji Iwañskiej, Stanis³awa Baliñskiego. W interesuj±cych kontekstach i w ¶wietle nieznanych wcze¶niej archiwaliów przywo³ywano kluczowe postaci emigracji: Czes³awa Mi³osza, Gustawa Herlinga−Grudziñskiego, Jana Nowaka−Jeziorañskiego. Problemem, który wyodrêbni³ siê w dyskusji, by³ casus emigranta w Izraelu, jego to¿samo¶ci, do¶wiadczenie obco¶ci, waga baga¿u wyniesionego z traumy Holocaustu. Debatowano o oficjalnym stosunku w³adz PRL do emigracji, g³ównie w latach 40. i 50., oraz nieoficjalnym – inwigilacji ¶rodowisk emigracji przez aparat bezpieczeñstwa PRL.
Uczestnicy konferencji stwierdzili, ¿e materia³y archiwalne stanowiæ winny punkt wyj¶cia do zasadniczych badañ, od¶wie¿aj± bowiem konteksty, wzbogacaj± o szczegó³y, koryguj±, a nade wszystko maj± niezaprzeczalny walor poznawczy.
Du¿ym powodzeniem w¶ród studentów cieszy³y siê imprezy towarzysz±ce konferencji: wieczór autorski prof. Kazimierza Brauna, wybitnego re¿ysera i teatrologa, wieczór po¶wiêcony Bogdanowi Czaykowskiemu i innym polskim poetom z Kanady, wystawy o literaturze „drugiego obiegu” i o procesach krajowców za kontakty z „Kultur±”.
Spotkanie w Bia³ymstoku, bêd±ce rodzajem konfrontacji dwóch typów badaczy spraw emigracyjnych – „interpretatorów” i „archiwistów” – u¶wiadomi³o, jak wiele spraw dotycz±cych warto¶ci polskiej (choæ nie tylko polskiej) kultury le¿y po stronie XX−wiecznego wychod¼stwa.
Wieczorem 19 maja krakowscy ¿acy celebrowali na Rynku ¦wiêto Absolwenta Wy¿szych Uczelni. Niektórzy mieli korony na g³owach, inni – bogato zdobione p³aszcze. W tym samym czasie weterani ruchu antykomunistycznego ¶wiêtowali 30−lecie powo³ania Studenckiego Komitetu Solidarno¶ci – pierwszej opozycyjnej organizacji w Polsce zawieraj±cej w nazwie s³owo „Solidarno¶æ”.
7 maja minê³o 30 lat od znalezienia zmasakrowanego cia³a Stanis³awa Pyjasa, studenta polonistyki i filozofii UJ, który nie ba³ siê wystêpowaæ przeciwko w³adzy ludowej. Za wierno¶æ swym ideom zap³aci³ najwy¿sz± cenê. 15 maja 1977 po mszy ¶wiêtej, odprawionej w intencji jego duszy, studenci poprowadzili ulicami Krakowa „czarny marsz”, który zakoñczy³ siê odczytaniem o¶wiadczenia o powo³aniu SKS. T³umy studentów mówi³y „nie” k³amstwu, fikcji i zbrodniom komunistycznym, ale tylko 10 podpisa³o siê pod deklaracj±. Pierwszy sygnowa³ deklaracjê Les³aw Maleszka (TW. „Ketman”). Pozosta³ych 9 osób za³o¿y³o niedawno Stowarzyszenie „Maj77”, które, wraz z Instytutem Pamiêci Narodowej oraz UJ, zorganizowa³o obchody 30−lecia SKS pod has³em Bunt w imperium.
– Wasz bunt by³ wielki, bo doprowadzi³ do wolno¶ci – powiedzia³ prof. Alain Besancon w pierwszych s³owach wyk³adu Wolni w czasach zniewolenia? Zniewoleni w czasach wolno¶ci? Cisza, jaka panowa³a w czasie jego wyst±pienia, zosta³a przerwana przez wyj¶cie studentki w sali. Pozosta³a czwórka m³odych−³adnych ¿aków cierpliwie doczeka³a do koñca debaty.
– Czy mo¿na wybaczyæ z³o, je¿eli stosuje siê relatywizm moralny? – pyta³ Bronis³aw Wildstein, jeden z za³o¿ycieli SKS. Francuski sowietolog odpowiada³: – Ka¿dy, kto chce, by mu wybaczono, musi przyznaæ siê do winy.
– Co zrobiæ, by marksizm, który tak g³êboko zadomowi³ siê w naszych g³owach i sercach, nie przeszkadza³ w budowie nowej Polski? – z melancholi± w g³osie pyta³ prof. Ryszard Legutko z UJ. Ale prof. Besancon te¿ nie zna³ odpowiedzi. Nawo³ywa³ tylko do rozwoju ¿ycia intelektualnego, które ma si³± „ruszyæ bry³ê z posad ¶wiata”. Zgromadzeni 50−latkowie bili brawo. Po wyk³adzie starzy znajomi od¶wie¿ali zakamarki pamiêci. Z telebimu dochodzi³ g³os z filmu ¦mieræ studenta w re¿yserii Jarmo Jaaskelainena. Nastêpnego dnia, w niedzielê 20 maja, przyjaciele z SKS ods³onili tablicê po¶wiêcon± pamiêci Zygmunta Chyliñskiego, Miros³awa Dzielskiego i Janusza Szpotañskiego. Na uroczystej mszy ¶w. w Bazylice Trójcy ¦wiêtej oo. Dominikanów m³odych−gniewnych studentów równie¿ zabrak³o.
185 mê¿czyzn i 51 kobiet wystartowa³o w XXIV Mistrzostwach Polski Szkó³ Wy¿szych w Kolarstwie Górskim, które odby³y siê w Cieszynie w dniach 2−3 czerwca. Organizatorami zawodów by³y Klub Uczelniany Akademickiego Zwi±zku Sportowego w Cieszynie oraz Urz±d Miasta Cieszyn.
Trasa wy¶cigu nie by³a wymagaj±ca technicznie. Od startu bieg³a po betonowych p³ytach, nastêpnie po ostrym skrêcie w prawo prowadzi³a kamienistym podjazdem na tor motocrossowy, na którym organizatorzy wyznaczyli kilka mêcz±cych podjazdów i szybkich zjazdów. Potem zawodnicy jechali le¶nymi drogami i szutrówkami, aby wreszcie zjechaæ – osi±gaj±c prêdko¶ci w okolicach 60 km/h – w±skimi, pokrytymi ¶liskim ¿wirem asfaltami na metê. Pêtla mia³a d³ugo¶æ ok. 6 km.
W sobotê odby³a siê jazda indywidualna na czas, która mia³a na celu ustalenie kolejno¶ci na starcie w dniu nastêpnym. W sprincie kobiet pierwsze miejsce zajê³a Katarzyna Ebert z AWF w Warszawie. Tu¿ za ni± by³a Ilona Cie¶lar z U¦ w Katowicach, a trzecie miejsce wywalczy³a Ewelina Otyl z PWr.
W¶ród panów najszybszy w sobotê by³ £ukasz Dudko z UWM w Olsztynie. Za nim na metê przyjecha³ Mariusz Czapla z P¦ w Gliwicach, a trzeci by³ Jakub Anielski z jeleniogórskiej filii AE we Wroc³awiu.
O ile w sobotê warunki do jazdy by³y niemal idealne, to niedziela sprawi³a uczestnikom przykr± niespodziankê. Po ca³onocnych opadach, które ci±gnê³y siê jeszcze przez prawie ca³y wy¶cig kobiet w niedzielê, czê¶æ trasy biegn±ca po torze motocrossowym zmieni³a siê w gliniast± ma¼. Organizatorzy zmuszeni zostali do puszczenia wy¶cigu w drug± stronê. Teraz po starcie uczestnicy piêli siê w górê po asfaltach, natomiast na torze motocrossowym zje¿d¿ali po prostej w dó³. Mimo zmiany, ten odcinek trasy i tak nastrêcza³ najwiêcej trudno¶ci z powodu gliny zapychaj±cej napêdy i blokuj±cej ko³a. Kobiety mia³y do przejechania dwa okr±¿enia, natomiast mê¿czy¼ni piêæ.
W tych trudnych warunkach akademickie mistrzostwo polski kobiet zdoby³a Ilona Cie¶lar (U¦), wicemistrzyni± zosta³a Katarzyna Ebert (AWF Warszawa), natomiast trzecie miejsce wywalczy³a Joanna Czerwiñska (PWSZ w Nysie).
W¶ród mê¿czyzn zwyciê¿y³ Piotr Su³ek (PO). Na drugim miejscu przyjecha³ £ukasz Dudko (UWM Olsztyn), a na trzecim – Maciej Pa³ac (AE Wroc³aw).