Forum Akademickie Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje



Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wy¿szego

Profesorowie w rz±dzie

16 listopada nominacjê na stanowisko ministra nauki i szkolnictwa wy¿szego otrzyma³a prof. Barbara Kudrycka (na fot.). Prof. Kudrycka wyk³ada prawo administracyjne i administracjê publiczn±. Na Wydziale Prawa i Administracji UwB kieruje Katedr± Prawa Administracyjnego. Uczona zak³ada³a i przez wiele lat pe³ni³a funkcjê rektora Wy¿szej Szko³y Administracji Publicznej w Bia³ymstoku (obecnie jest prezydentem tej uczelni). By³a doradc± ONZ ds. walki z korupcj±. W Parlamencie Europejskim zasiada³a w komisjach Wolno¶ci Obywatelskich oraz Sprawiedliwo¶ci i Spraw Wewnêtrznych. Prof. Kudrycka jest cz³onkiem Transparency International Polska oraz Amnesty International. Stowarzyszenie MONAR przyzna³o jej nagrodê „Serce za serce”. Jest cz³onkiem honorowym Business Center Club.

W nowym rz±dzie funkcje ministrów pe³ni jeszcze kilka innych osób zwi±zanych zawodowo z nauk± i szkolnictwem wy¿szym. Ministrem ¶rodowiska zosta³ prof. Maciej Nowicki z Politechniki Warszawskiej. Dr hab. Zbigniew Æwi±kalski, prawnik z Uniwersytetu Jagielloñskiego, prof. URz. i WSAiZ w Przemy¶lu, zosta³ ministrem sprawiedliwo¶ci. Prof. Jacek Rostowski z Central European University w Budapeszcie obj±³ urz±d ministra finansów. Dr Bogdan Klich, prezes Instytutu Studiów Strategicznych i wyk³adowca w Katedrze Europeistyki UJ, obj±³ tekê ministra obrony narodowej.

(pik)

Konferencja Rektorów Akademickich Szkó³ Polskich

Dywanik boloñski

Oceny naszego systemu dokonywane przez miêdzynarodowych ekspertów prowadz± czasem do niespodziewanych wniosków, np. ¿e nieuzasadnione jest wyp³acanie stypendiów za wyniki w nauce albo wi±zanie uprawnieñ do prowadzenia kierunków studiów z ilo¶ci± profesorów. Takie m.in. konkluzje – zawarte w wydanym tej jesieni raporcie OECD i dwu innych opracowaniach ekspertów – przedstawia³ prof. Andrzej Kra¶niewski, sekretarz generalny KRASP, na zgromadzeniu plenarnym, które odby³o siê w dniach 22−23 listopada w Szkole G³ównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Wnioski s± zaskakuj±ce i z czê¶ci± z nich odruchowo siê nie zgadzamy, ale byæ mo¿e s± w stanie wnie¶æ nowe spojrzenie i zweryfikowaæ zasady uznane dotychczas za niepodwa¿alne. Nasze szkolnictwo ocenione zosta³o do¶æ krytycznie, aczkolwiek w obrazuj±cym to diagramie, zwanym „dywanikiem boloñskim” (od kolorowych kratek obrazuj±cych wype³nianie poszczególnych kryteriów), okaza³o siê, ¿e w¶ród krajów europejskich plasujemy siê raczej w po³owie stawki, ni¿ na jej koñcu. Ogóln± tendencj± artyku³owan± obecnie w procesie boloñskim jest harmonizacja systemu studiów np. co do czasu trwania i kalendarzy akademickich – bo nie wszêdzie rok akademicki rozpoczyna siê 1 pa¼dziernika – maj±c± u³atwiæ wymianê studentów.

W zwi±zku ze zmian± rz±du zgromadzenie by³o okazj± do po¿egnania siê z rektorami pe³ni±cego obowi±zki do 1 grudnia prof. Stefana Jurgi, odpowiedzialnego dotychczas za szkolnictwo wy¿sze sekretarza stanu w MNiSW. Z prezydium konferencji spotka³a siê prof. Barbara Kudrycka, nowa minister nauki i szkolnictwa wy¿szego. Zapowiedzia³a zawieszenie prac nad opracowanym ju¿ projektem nowelizacji Prawa o szkolnictwie wy¿szym, rozwa¿enie wprowadzenia wspó³p³atno¶ci za studia, przeanalizowanie koniecznych prerogatyw ministra i autonomii uczelni, a tak¿e poprosi³a o sugestie dotycz±ce kierunków koniecznych zmian.

W trakcie obrad d³ug± dyskusjê wywo³a³a sytuacja uczelni artystycznych. Prof. Lech ¦liwonik, rektor Akademii Teatralnej w Warszawie, przewodnicz±cy konferencji tej grupy uczelni, argumentowa³, ¿e kszta³cenie artystyczne, ze wzglêdu na swoj± elitarno¶æ, nie mo¿e podlegaæ tym samym wymogom kadrowym, co inne kierunki, poniewa¿ na re¿yserii na jednym roku studiuje 4 studentów, a na aktorstwie 8, wiêc konieczno¶æ zgromadzenia 7 samodzielnych pracowników naukowych dla ich kszta³cenia jest mocn± przesad±. Tê specyfikê powinna uwzglêdniaæ ustawa o szkolnictwie wy¿szym i odpowiednie rozporz±dzenia. Du¿y niepokój ¶rodowiska uczelni artystycznych wzbudzi³o masowe kszta³cenie artystów w nowopowstaj±cych, czêsto mimo negatywnych ocen odpowiednich rad i komisji, szko³ach. Kontrowersje wzbudza³o tak¿e kszta³cenie poza uczelniami artystycznymi – na wydzia³ach artystycznych uniwersytetów i politechnik. W przyjêtej uchwale zapisano postulat poddania ca³ego kszta³cenia artystycznego nadzorowi ministra kultury.

Dyskutowano tak¿e o studiach doktoranckich – prof. Tadeusz Szulc (mamy 658 jednostek z takimi uprawnieniami, potrzeba nadania im wy¿szej rangi), sprawach studenckich – prof. Jan Krysiñski (konieczno¶æ uwzglêdnienia ró¿norodnych interesów studentów), koncepcji uczelni elitarnych – prof. Karol Musio³ (ok. 15 najlepszych uczelni, tzw. okrêty flagowe szkolnictwa wy¿szego), informatyzacji uczelni – prof. W³odzimierz Kurnik (wpisanie informatyzacji szkó³ wy¿szych do Planu Informatyzacji Pañstwa, powo³anie przy ministrze nauki i szkolnictwa wy¿szego Rady ds. Informatyzacji Szkó³ Wy¿szych).

(as)

Nagrody wydzia³owe

23 listopada odby³a siê uroczysto¶æ wrêczenia Nagród Naukowych Wydzia³u II Nauk Biologicznych PAN za rok 2007.

Nagrodê przyznano zespo³owi z Instytutu Biologii Do¶wiadczalnej im. M. Nenckiego PAN w sk³adzie: prof. Ewa Sikora, dr Katarzyna Piwocka, dr Adriana Magalska, dr Gra¿yna Mosieniak, dr Agnieszka Brzeziñska, dr Anna Bielak−¯mijewska, mgr Kamila Wolanin i mgr Ma³gorzata ¦liwiñska. Zespól uhonorowano za cykl prac „Molekularne mechanizmy starzenia i ¶mierci komórek”.

Wyró¿nienie otrzyma³ zespó³ z Instytutu Biologii Do¶wiadczalnej im. M. Nenckiego PAN w sk³adzie: mgr in¿. Wojciech Brutkowski, prof. Jerzy Duszyñski, mgr in¿. Rafa³ Kozie³, dr Joanna Szczepanowska, dr Mariusz R. Wiêckowski i doc. dr hab. Krzysztof Zab³ocki. Zespó³ wyró¿niono za cykl prac „Rola mitochondriów w regulacji metabolizmu komórek prawid³owych i patologicznych, ze szczególnym uwzglêdnieniem homeostazy wapniowej i procesu apoptozy”.

(mit)

MISTRZ po raz dziesi±ty

20 listopada wrêczono subsydia profesorskie FNP. W tym roku odby³a siê dziesi±ta edycja konkursu, który obecnie nosi nazwê MISTRZ. Na konkurs wp³ynê³y 53 wnioski. 12 przedstawicieli nauk ¶cis³ych otrzyma³o trzyletnie subsydia w wysoko¶ci 300 tys. z³ (100 tys. z³ rocznie). 8 spo¶ród laureatów reprezentowa³o szko³y wy¿sze, w tym 7 uniwersytety: Warszawski (2), Jagielloñski (2), im. Adama Mickiewicza (2) i Miko³aja Kopernika w Toruniu (1), a 1 – Politechnikê Wroc³awsk±. 4 laureatów pracuje w jednostkach badawczych Polskiej Akademii Nauk: Instytucie Chemii Fizycznej, Instytucie Chemii Organicznej, Instytucie Fizyki oraz Centrum Astronomicznym im. Miko³aja Kopernika.

Program realizowany jest od 1998 r. Przemiennie dedykowany jest innej grupie nauk: humanistycznych i spo³ecznych, ¶cis³ych, przyrodniczych i medycznych oraz technicznych. Dotychczas subsydia wrêczono 144 osobom. Przez pierwszych 8 lat subsydia przyznawano 15 osobom rocznie, w ostatnich dwóch latach otrzymywa³o je po 12 osób. W ci±gu 10 lat fundacja wyda³a na realizacjê subsydiów 34,2 mln z³. Pocz±wszy od 2008 r. laureaci bêd± mogli siê ubiegaæ o dodatkowe ¶rodki na publikowanie prac naukowych w elektronicznych czasopismach typu Open Acces o najwy¿szym wspó³czynniku oddzia³ywania (impact factor). Od przysz³ego roku, po zakoñczeniu realizacji subsydium laureaci bêd± mogli siê ubiegaæ w FNP o dodatkowe ¶rodki na sfinansowanie wyjazdów typu „Sabbatical” do o¶rodków zagranicznych.

Podczas uroczysto¶ci wrêczenia subsydiów w 10. edycji programu MISTRZ prof. Maciej ¯ylicz, prezes FNP, wyja¶nia³ ró¿nicê miêdzy subwencjami fundacji a grantami. W tych drugich nale¿y „przewidzieæ” wynik badañ. W projektach realizowanych przez FNP jest inaczej. – Dla nas najbardziej licz± siê dotychczasowe osi±gniêcia naukowe laureatów. Wierzymy, ¿e jest to gwarancja dobrego wykorzystania ¶rodków przyznanych przez fundacjê na badania naukowe – mówi³. Uczony podkre¶li³ te¿ ró¿nicê miêdzy wynikami polskich nauk ¶cis³ych, które znajduj± siê w ¶wiatowej czo³ówce, a innowacyjno¶ci± naszej gospodarki, która jest na ok. 100. pozycji w rankingu ¶wiatowym. W pierwszym przypadku o ¶rodkach na badania decyduje konkurencyjny system grantowy, w którym tematyka badañ proponowana jest przez samych uczonych, o zastosowaniach wyników badañ naukowych decyduje urzêdnik. – To najwiêkszy b³±d systemowy – uwa¿a prof. ¯ylicz. Prezes FNP sformu³owa³ trzy zadania nauczycieli akademickich: kszta³towaæ wyobra¼niê uczniów; wpoiæ zasadê, ¿e pora¿ki prowadz± do koñcowego sukcesu naukowego; uczyæ odpowiedzialno¶ci za s³owa i krytycznego nastawienia do rzeczywisto¶ci. – W nauce niejednokrotnie mamy do czynienia z pó³prawdami i demagogi± – koñczy³ swe wyst±pienie M. ¯ylicz. – Z realizacji naszych zadañ nie bêdzie rozliczaæ nas parametr Hirscha, poziom cytowañ czy sumaryczny impact factor naszych prac – oceni± to nasi wychowankowie.

Uroczysto¶æ wrêczenia subsydiów profesorskich w 10. edycji programu MISTRZ prowadzi³ Andrzej ¦wiæ, redaktor naczelny „Forum Akademickiego”.

(pik)

Lista laureatów X edycji programu MISTRZ

Prof. Bogus³aw Buszewski (Katedra Chemii ¦rodowiska i Bioanalityki UMK) – nowej generacji mikro− i nanouk³ady do oznaczania zwi±zków biologicznie aktywnych i mikroorganizmów za pomoc± technik separacyjnych. Doc. dr hab. Karol Grela (Instytut Chemii Organicznej PAN) – poszukiwanie nowych, przyjaznych ¶rodowisku warunków prowadzenia reakcji metatezy – nowe katalizatory, aktywacja, immobilizacja, nowe rozpuszczalniki. Prof. Robert Ho³yst (Instytut Chemii Fizycznej PAN) – fizykochemia inspirowana biologi± i nanotechnologi±. Prof. Pawe³ Kafarski (Zak³ad Chemii Bioorganicznej Politechniki Wroc³awskiej) – projektowanie i synteza aminofosfonianów i fosfinopeptydów jako potencjalnych leków chorób cywilizacyjnych. Prof. Janusz Ka³u¿ny (Centrum Astronomiczne PAN im. M. Kopernika) – astrofizyka gromad kulistych i gwiazd podwójnych. Dr hab. Rafa³ Lata³a (Instytut Matematyki Uniwersytetu Warszawskiego) – wysokowymiarowy rachunek prawdopodobieñstwa. Prof. Janusz Lewandowski (Wydzia³ Fizyki UW) – kwantowe i klasyczne zagadnienia teorii wzglêdno¶ci. Prof. Tomasz £uczak (Zak³ad Matematyki Dyskretnej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza) – struktury losowe i pseudolosowe. Prof. Bronis³aw Marciniak (Zak³ad Fizyki Chemicznej UAM) – fotoindukowane reakcje chemiczne zwi±zków organicznych zawieraj±cych atom siarki lub krzemu, wa¿nych dla biologii i chemii materia³owej; przeniesienie elektronu, atomu wodoru, fotoizomeryzacja. Prof. Andrzej Micha³ Ole¶ (Instytut Fizyki Uniwersytetu Jagielloñskiego) – zjawiska kwantowe w uk³adach silnie skorelowanych elektronów. Prof. Marek Szymoñski (IF UJ) – samoorganizacja struktur molekularnych na powierzchniach pó³przewodników i izolatorów. Prof. Tomasz Wójtowicz (Instytut Fizyki PAN) – nanodruty pó³przewodnikowe zwi±zków II−VI dla nanoelektroniki, biologii i medycyny.

Uniwersytet £ódzki

BU£

Biblioteka Uniwersytetu £ódzkiego powsta³a wraz z uniwersytetem w 1945 r. Pocz±tkowo zajmowa³a pofabryczny lokal przy al. Ko¶ciuszki, nastêpnie pomieszczenia w budynku gimnazjalnym przy ul. Narutowicza. W latach 1955−60 wybudowano gmach przy ul. Matejki. W 2006 r. oddano do u¿ytku po³±czony z nim nowy, sze¶ciokondygnacyjny obiekt BU£ (czyt.: „FA” nr 3/2007), którego front symbolizuje otwart± ksi±¿kê. Wszystkie instalacje w budynku – m.in. systemy wentylacji i klimatyzacji, sygnalizacja antyw³amaniowa i przeciwpo¿arowa – administrowane s± przez system komputerowy. Zastosowano najnowocze¶niejszy system ochrony i zabezpieczenia zbiorów RFID. Wykorzystuje on technologiê fal radiowych, a dziêki integracji z systemem bibliotecznym u³atwia udostêpnianie, umo¿liwia sprawne przeprowadzanie skontrum ksiêgozbioru znajduj±cego siê w wolnym dostêpie oraz s³u¿y ochronie i zabezpieczeniu zbiorów.

BU£ jest bibliotek± naukow± o charakterze publicznym. Wraz z sieci± bibliotek zak³adowych tworzy system biblioteczno−informacyjny U£. Ksiêgozbiór dostosowany jest do kierunków kszta³cenia w U£, ze szczególnym uwzglêdnieniem nauk humanistycznych, ekonomicznych, spo³ecznych, przyrodniczych i matematycznych. Biblioteka zgromadzi³a prawie 3 mln jednostek (z czego ponad 1 mln w ponad 100 bibliotekach zak³adowych). Oprócz ksi±¿ek i czasopism BU£ przechowuje: ksiêgi rêkopi¶mienne, autografy, inkunabu³y, stare druki (XVI−XVIII w.), ksiêgozbiory historyczne, atlasy, mapy, sztychy, fotografie, nuty, p³yty i inne dokumenty d¼wiêkowe, druki ulotne, plakaty, druki bibliofilskie, ksi±¿ki artystyczne i autorskie, pierwodruki, artystyczne oprawy itd. Biblioteka oferuje dostêp do kilkunastu elektronicznych baz danych pe³notekstowych zagranicznych czasopism naukowych oraz do innych dokumentów elektronicznych w sieci lokalnej uniwersytetu.

Od 2007 r. wdro¿ono elektroniczne zamawianie zbiorów z magazynu zamkniêtego, zarówno objêtych katalogiem komputerowym, jak równie¿ – dziêki nowym mo¿liwo¶ciom systemu Horizon – zarejestrowanych wy³±cznie w katalogach kartkowych. Pozwoli³o to na ujednolicenie procesu udostêpniania i ca³kowit± rezygnacjê z papierowych rewersów.

W 2006 r. w BU£ zarejestrowano 21 896 czytelników. Do korzystania ze zbiorów uprawnia elektroniczna karta biblioteczna lub elektroniczna legitymacja studencka, która po autoryzacji w wypo¿yczalni staje siê dla studenta jego kart± biblioteczn±.

Od 1994 r. BU£ jest cz³onkiem £ódzkiej Akademickiej Sieci Bibliotecznej i wraz z innymi bibliotekami naukowymi £odzi wdra¿a zintegrowany system biblioteczny HORIZON. Katalog komputerowy tworzony jest metod± wspó³katalogowania przez Bibliotekê G³ówn±, 13 bibliotek zak³adowych U£ oraz bibliotekê American Corner. Kolejne placówki do³±cz± do niego w 2008 r. Od 2002 BU£ wspó³tworzy narodowy katalog centralny NUKAT.

Agata Kowalewska

Politechnika £ódzka

Laboratorium i hala

Wydzia³ Biotechnologii i Nauk o ¯ywno¶ci P£ wzbogaci³ siê o nowe laboratorium i zmodernizowan± halê technologiczn±.

Specjalistyczne laboratorium analityki cukrowniczej jest jedyn± tego typu placówk± w Polsce, mog±c± w pe³ni konkurowaæ z laboratoriami zagranicznymi. Dziêki jego dzia³alno¶ci krajowy przemys³ spo¿ywczy, wykorzystuj±cy produkty cukrownicze bêdzie, móg³ skuteczniej konkurowaæ na rynku europejskim.

Laboratorium, dzia³aj±ce w Instytucie Chemicznej Technologii ¯ywno¶ci, zosta³o zmodernizowane dziêki funduszom unijnym, przyznanym w ramach projektu Modernizacja i doposa¿enie Specjalistycznego Laboratorium Analityki Cukrowniczej. Koszt realizacji projektu wyniós³ ponad 2 mln z³, z czego 75 proc. pochodzi³o ze ¶rodków unijnych, a 25 proc. z bud¿etu pañstwa. Zakupiono nowoczesn± aparaturê naukowo−badawcz±, pozwalaj±c± prowadziæ badania i analizy dla przemys³u, zgodnie z obowi±zuj±cymi standardami. Placówka zamierza uzyskaæ akredytacjê w zakresie oceny jako¶ci cukru bia³ego.

Laboratorium bêdzie uczestniczyæ w krajowych i miêdzynarodowych programach badawczych, stymulowaæ badania z zakresu nowych technologii wykorzystuj±cych produkty i pó³produkty przemys³u cukrowniczego, np.: otrzymywanie biopaliw, oligosacharydów, pektyn i b³onnika. O przydatno¶ci laboratorium dla przemys³u ¶wiadczy fakt, ¿e ju¿ w czerwcu odby³y siê warsztaty analityczne dla kierowników laboratoriów Krajowej Spó³ki Cukrowej.

Dziêki pomocy firm przemys³owych, z którymi wspó³pracuje WBiNo¯ (British Sugar Overseas Polska Sp. z o.o., Delia Cosmetics Sp. z o.o., DSM Food Specialties Poland Sp. z o.o., Grupa ¯ywiec S.A., Kutnowska Hodowla Buraka Cukrowego Sp. z o.o., Krajowa Spó³ka Cukrowa S.A., Nordzucker Polska S.A., Pfeifer & Langen Polska S.A., Polfarmex Polska S.A., Polmos ¯yrardów Sp. z o.o., Südzucker Polska S.A., Vin−Kon S.A.), wyremontowano halê technologiczn± z 1962 r. Powsta³a ona wówczas z dotacji przemys³u cukrowniczego. Zosta³a wyposa¿ona w instalacjê wody, gazu, pró¿ni, przegrzanej pary wodnej ze specjalnego kot³a, zasilanie elektryczne „si³owe” oraz suwnicê d¼wigow±. Hala s³u¿y³a badaniom podstawowych procesów technologicznych przemys³u spo¿ywczego i farmaceutycznego. Wykonywane by³y prace zwi±zane z ekstrakcj±, oczyszczaniem, filtracj±, zagêszczaniem, krystalizacj±, wirowaniem, suszeniem, odbarwianiem, odwapnianiem, odsalaniem, wymian± ciep³a oraz sterylizacj±. Wyniki badañ wdra¿ano w przemy¶le cukrowniczym. Wyremontowany zosta³ dach nad hal± oraz wymieniono instalacjê elektryczn± i wodno−kanalizacyjn±. Dziêki temu polepsz± siê warunki prowadzenia badañ w zakresie cukrownictwa, technologii ¶rodków spo¿ywczych, technologii skrobi i ch³odniczego utrwalania ¿ywno¶ci. W najbli¿szej przysz³o¶ci planuje siê poprawê wyposa¿enia stanowisk badawczych hali, co pozwoli na spe³nienie coraz wiêkszych wymagañ przemys³u.

(echo)

Politechnika Warszawska

Ko³a naukowe

Studencka dzia³alno¶æ naukowa od paru lat prze¿ywa w Politechnice Warszawskiej dynamiczny rozwój. Co roku powstaje tu ok. 5 nowych kó³ naukowych. Obecnie w uczelni jest ich 98, a skupiaj± ponad 2 tys. studentów i doktorantów. Na niektórych wydzia³ach istniej± pojedyncze ko³a, np. na Wydziale Chemicznym – KN Flogiston, na Wydz. Fizyki – KN Fizyków, a na Wydz. Elektrycznym – KN FAZA. Ale np. na Wydz. Mechanicznym, Energetyki i Lotnictwa oraz na Wydz. Elektroniki i Technik Informacyjnych dzia³a po kilkana¶cie kó³ naukowych. Ich praca finansowana jest z bud¿etu uczelni. Samorz±d Studencki PW dysponuje ok. 2 mln z³, z czego wiêkszo¶æ trafia do kó³ naukowych, np. na zakup artyku³ów biurowych ¶rodków trwa³ych, jak komputer czy drukarka, na wyk³ady, spotkania, wyjazdy naukowe, konferencje. Dodatkowo na realizacjê grantów przez ko³a naukowe rektor PW przeznacza ok. 200 tys. z³ rocznie. Tak¿e dziekani wspieraj± finansowo ko³a z w³asnych wydzia³ów. Przy realizacji wiêkszych projektów KN korzystaj± z zewnêtrznych ¼róde³ finansowania, czyli wsparcia sponsorów. Nie jest ³atwo j± uzyskaæ, ale pomoc okazuj± opiekuni kó³ oraz ich byli cz³onkowie, a obecnie pracownicy przedsiêbiorstw i podmiotów gospodarczych.

W PW istnieje Rada Kó³ Naukowych, która jest organem doradczym Komisji Dydaktycznej Samorz±du Studentów. Zadaniem rady jest promowanie studenckich badañ i wspieranie KN. Trzy razy w roku akademickim posiedzenie rady jest po¶wiêcone opiniowaniu wniosków KN o dofinansowanie ich projektów naukowych i badawczych.

Wiod±cymi projektami, które realizuje Samorz±d Studentów przy pomocy RKN, s± Targi Kó³ Naukowych i Organizacji Studenckich „Konik” oraz Ogólnopolska Konferencja Studenckich Kó³ Naukowych.

Kamil Misztal

Polska Akademia Umiejêtno¶ci

Dyplomy dla nowych cz³onków

Uczeni zrzeszeni w Polskiej Akademii Umiejêtno¶ci pracuj± w ró¿nych uczelniach i instytutach w kraju i za granic±, a w Akademii dzia³aj± w wydzia³ach i komisjach naukowych. Jednak dwa razy w roku spotykaj± siê razem, by omawiaæ najwa¿niejsze sprawy dla PAU i nauki polskiej.

Tak te¿ by³o 17 listopada, gdy odby³o siê posiedzenie naukowe PAU. Prof. Andrzej Bia³as, prezes PAU, przedstawi³ wydarzenia, jakie mia³y miejsce w czasie ostatnich 5 miesiêcy w Akademii. Mówi³ o pracy poszczególnych wydzia³ów, konferencjach i seminariach. Wspomnia³ m.in. o sesji Panorama uczonych, sympozjum z okazji Roku Wyspiañskiego – Stanis³aw Wyspiañski. W labiryncie ¶wiata, my¶li i sztuki, sesji Archiwa dla nauki. Dlaczego nauce potrzebne s± archiwa naukowe. Przypomina³ te¿ o pa¼dziernikowej wizycie i wyk³adzie prof. Ihora Sewcenki z Wydzia³u Klasycznego Uniwersytetu Harvarda (Ukraina miêdzy bizantyñskim Wschodem i ³aciñskim Zachodem) – uczony odebra³ wówczas dyplom cz³onka zagranicznego PAU. Prof. Bia³as przedstawi³ równie¿ plany PAU i jej najnowsze wydawnictwa, m.in. Historia zoologii w Polsce oraz Polscy twórcy aparatury naukowej.

Najwa¿niejszym momentem spotkania by³o wrêczenie dyplomów nowo wybranym cz³onkom PAU. Cz³onkami czynnymi PAU zostali profesorowie: Teresa Kostkiewiczowa (Instytut Badañ Literackich PAN), Stanis³aw Stabry³a (Instytut Filologii Klasycznej UJ) i Lucjan Suchanek (Instytut Studiów Regionalnych UJ). Cz³onkami korespondentami PAU zostali: Wies³aw Bory¶ (Instytut Filologii S³owiañskiej UJ), Józef Korpanty (Instytut Filologii Klasycznej UJ), Zofia Kurnatowska (Instytut Archeologii i Etnologii PAN, Poznañ), Krzysztof Redlich (Instytut Fizyki Teoretycznej UWr.), Barbara Jarz±b (Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Sk³odowskiej−Curie, Gliwice). Dyplom cz³onka zagranicznego otrzyma³ Pavel Bosak (Instytut Geologii Akademii Nauk Republiki Czeskiej). Podczas spotkania prof. Piotr Sztompka (UJ) przedstawi³ wyk³ad Zaufanie – brakuj±ce ogniwo polskiej transformacji. Idea zaproponowana przez wybitnego krakowskiego socjologa znalaz³a ostatnio bardzo szeroki odd¼wiêk w mediach i wypowiedziach polityków.

Na zakoñczenie posiedzenia naukowego w hallu budynku PAU ods³oniêto popiersie Józefa Pi³sudskiego autorstwa prof. Witolda Cêckiewicza. Znany jest on przede wszystkim jako architekt, budowniczy ko¶cio³ów, monumentalnych pomników, a od niedawna jako poeta. 17 listopada prof. Cêckiewicz ponownie nas zaskoczy³ – wyrze¼bi³ g³owê Marsza³ka i podarowa³ j± Akademii. Na cokole wyryto zdanie skierowane przez Marsza³ka do cz³onków PAU w 1919 roku: „Akademia Umiejêtno¶ci, staj±c siê najwa¿niejsz± instytucj± naukow± dla ca³ej Polski, ma do spe³nienia wielkie zadanie.” – Dziêkujê Akademii, ¿e mog³em w jej murach zrealizowaæ moje m³odzieñcze marzenie: zrobiæ portret Marsza³ka, który by³ idolem mojej m³odo¶ci! – powiedzia³ prof. W. Cêckiewicz po ods³oniêciu popiersia (na fot. prof. Witold Cêckiewicz przy popiersiu Józefa Pi³sudskiego).

Marian Nowy

Stypendia od samorz±du

Pamiêci Jana Paw³a II

8 listopada po raz trzeci rozdano stypendia m.st. Warszawy im. Jana Paw³a II. Program stypendialny zosta³ utworzony jako jeden ze sposobów na kultywowanie pamiêci o papie¿u Janie Pawle II oraz jego dziele i jest finansowany z bud¿etu Warszawy. Tegoroczna edycja kosztuje miasto 3,4 mln z³, w tym 2 mln z³ stypendia dla studentów.

Stypendia przeznaczone s± dla zdolnej i aktywnej m³odzie¿y warszawskiej – uczniów, studentów i doktorantów. W tegorocznej edycji stypendia w wysoko¶ci od 200 do 1500 z³ otrzyma³o ponad 600 osób. W¶ród nagrodzonych znalaz³o siê 247 studentów, którym z bud¿etu pañstwa przyznano od 500 do 1500 z³ (na okres 9 miesiêcy).

Wysoko¶æ stypendium uzale¿niona jest od stopnia zaanga¿owania spo³ecznego kandydata, jego wybitnych osi±gniêæ w nauce lub sporcie, ¶redniej ocen oraz dochodu na cz³onka rodziny. Najwy¿sz± mo¿liw± stawkê otrzyma³o 16 osób. Decyzjê o przyznaniu podejmuje Rada Miasta Warszawy, a procesem rekrutacji oraz pozosta³ymi sprawami zajmuje siê Centrum My¶li Jana Paw³a II.

Go¶ciem honorowym uroczysto¶ci wrêczenia stypendiów by³ Robert Korzeniowski, kilkakrotny mistrz olimpijski i mistrz ¶wiata. Sportowiec opowiedzia³ o swoim ¿yciu i dzia³alno¶ci, a jego wypowiedzi by³y wzbogacone dokumentalnymi materia³ami filmowymi. Go¶æ zachêca³ stypendystów do wyznaczania sobie ambitnych celów, nazwanych metaforycznie „akropolami”. Wybitny chodziarz zapewnia³, ¿e poprzez ciê¿k± pracê mo¿na osi±gn±æ szczyty, ale jednocze¶nie doradza³, aby posi±¶æ umiejêtno¶æ czerpania nauki tak¿e z pora¿ek.

Dziesiêciu najlepszych stypendystów otrzyma³o listy gratulacyjne z r±k Hanny Gronkiewicz−Waltz, prezydent Warszawy i Piotra Dardziñskiego, dyrektora Centrum My¶li Jana Paw³a II. Wszyscy wyró¿nieni oprócz stypendiów dostali imienne karty stypendysty oraz upominki.

Piotr Sypczuk

Miêdzynarodowy Rok Polarny

„Maria S. Merian” w Grenlandii

25 osób reprezentuj±cych instytucje naukowe z Niemiec, Danii, Grenlandii, Holandii, Polski (Instytut Nauk o Morzu USz.), Rosji, Szwecji i Wielkiej Brytanii uczestniczy³o w rejsie badawczym statkiem R/V „Maria S. Merian” u wybrze¿y Grenlandii. Kierownikiem naukowym ekspedycji by³ prof. Jan Harff z Baltic Sea Research Institute (Niemcy), w³a¶ciciela statku. Ekspedycja by³a finansowana przez Deutsche Forschungs Gemeinschaft.

Rejon zachodniej Grenlandii jest w skali globalnej jednym z kilku tzw. punktów wêz³owych. Zmiany ¶rodowiskowe w tych punktach maj± wp³yw na kszta³towanie siê klimatu. Wzrost lub spadek temperatury czy zasolenia wody oceanicznej, rozk³ad cyrkulacji oceanicznej, zmiany poziomu wód oceanicznych, zmiany powierzchni zajmowanej przez lód kontynentalny, zmiany zasiêgu lodu morskiego przek³adaj± siê na powstanie zjawisk, czêsto bardzo uci±¿liwych dla mieszkañców pewnych regionów (kontynentów), czasami w skali bez ma³a globalnej. Takie zjawiska nie nale¿a³y do rzadko¶ci w przesz³o¶ci geologicznej Ziemi. W okresie ostatnich kilku tysiêcy lat mia³y miejsce zmiany klimatu o du¿ym zasiêgu, np. ciemny okres rzymski, ¶redniowieczny okres ocieplenia czy wreszcie zakoñczona ca³kiem niedawno ma³a epoka lodowa. Z przebiegu zdarzeñ od roku ok. 1850 wynika, ¿e obserwujemy i uczestniczymy w kolejnym okresie ocieplenia.

Ekspedycja w rejon wód zachodniej Grenlandii zak³ada³a zbadanie: przestrzenno−czasowych zmian cyrkulacji paleooceanograficznej ze szczególnym uwzglêdnieniem epizodów wzmo¿onej produkcji gór lodowych oraz wielkoskalowych zjawisk dop³ywu wód roztopowych z l±dolodu Grenlandii w okresie holocenu, zarchiwizowanych w osadach Cie¶niny Baffina; cykli biogeochemicznych w okresie holocenu ze szczególnym uwzglêdnieniem wp³ywu cz³owieka na podstawie analizy rdzeni osadów morskich (osady do badañ zosta³y pobrane w rejonie nieczynnej ju¿ kopalni cynku i o³owiu „Black Angel”); wspó³czesnej deformacji skorupy ziemskiej i zmian poziomu morza w wyniku glacjo−izostatycznej reakcji na zmiany obci±¿enia czasz± lodow±.

Najwa¿niejszym rejonem badañ by³a Zatoka Disko oraz uchodz±cy do niej lodowiec Jakobshavn Isbrae, który jest obecnie jednym z najszybciej ustêpuj±cych lodowców na ¶wiecie. Posiadamy doskona³± dokumentacj± jego rozwoju od roku 1850.

Na Grenlandii obserwujemy dramatyczne skutki ocieplenia. Z samolotu mo¿na ujrzeæ przygnêbiaj±cy widok ods³oniêtego l±du, opuszczonego przez l±dolód. Z badañ wynika, ¿e tempo ustêpowania lodu podlega obecnie na Grenlandii dramatycznemu przyspieszeniu. Ustêpowanie lodu jest skutkiem wzrostu temperatury powietrza oraz temperatury wody oceanicznej, a skutkuje wzrostem poziomu wód oceanicznych, aczkolwiek brak pokrywy lodowej wp³ywa na tempo podnoszenia siê skorupy ziemskiej w tym rejonie. Nikt nie jest w stanie okre¶liæ, jak d³ugo to zjawisko potrwa. Wyniki badañ na materiale zebranym podczas ekspedycji w rejon wód zachodniej Grenlandii pozwol± zrekonstruowaæ podobne zmiany klimatu, jakie mia³y miejsce w okresie ostatnich 10 tys. lat. Spodziewamy siê, ¿e mo¿liwe bêdzie okre¶lenie dynamiki tych zmian oraz ewentualnie ich powtarzalno¶ci.

Andrzej Witkowski

Uniwersytet Przyrodniczy we Wroc³awiu

Wiêcej patentów

Jednym ze wska¼ników osi±gniêæ naukowych pracowników s± uzyskane prawa wy³±czne – patenty na wynalazki oraz prawa ochronne na wzory u¿ytkowe.

Z roku na rok wzrasta liczba udzielanych przez Urz±d Patentowy RP patentów na wynalazki, których twórcami s± pracownicy Uniwersytetu Przyrodniczego we Wroc³awiu. W roku 2006 uzyskano ich 24, czyli liczbê, jak na skalê uczelni, rekordow±; ponad dwa razy wiêcej ni¿ w 2005 r., który by³ najlepszy w historii placówki. Swoistym rekordzist± jest prof. Czes³aw Wawrzeñczyk, kierownik Katedry Chemii. Zespo³y pod jego kierunkiem uzyska³y w ubieg³ym roku a¿ 6 patentów na nowe zwi±zki chemiczne i sposoby ich otrzymywania. Zwi±zki te mog± znale¼æ zastosowanie – jako substancje zapachowe – w przemy¶le farmaceutycznym lub spo¿ywczym oraz jako detergenty – w ochronie ro¶lin. 4 patenty na wynalazki dotycz±ce sposobów otrzymywania – drog± biotransformacji – zwi±zków chemicznych, które mog± byæ wykorzystane w prowadzeniu stereo specyficznych syntez zwi±zków organicznych uzyska³ zespó³ pod kierunkiem prof. Agnieszki Mironowicz z Katedry Chemii. Kolejnych 9 patentów udzielono na wynalazki dotycz±ce sposobów otrzymywania biologicznie czynnych zwi±zków chemicznych, mog±cych znale¼æ zastosowanie w przemy¶le farmaceutycznym. Uzyska³y je zespo³y pod kierunkiem prof. Teresy Ko³ek i prof. Tadeusza Kowalskiego, równie¿ z Katedry Chemii.

Wszystko wskazuje na to, ¿e w roku 2007 padnie kolejny rekord – od 1 stycznia do 31 pa¼dziernika br. uczeni z UP uzyskali a¿ 34 patenty, czyli o 10 wiêcej ni¿ przez ca³y rok 2006.

W okresie ostatnich 20 lat obecny Uniwersytet Przyrodniczy (dawniej Akademia Rolnicza we Wroc³awiu) podpisa³ i realizowa³ 23 umowy licencyjne i wdro¿eniowe. Najwiêksze efekty ekonomiczne uzyskano z umowy licencyjnej odno¶nie do preparatu torfowego prof. Stanis³awa To³py – ogó³em by³o to oko³o 93,5 tys. dolarów USA. Aktualnie trwaj± negocjacje nad wdro¿eniem kilku wynalazków dotycz±cych nowatorskich konstrukcji zespo³ów czyszcz±cych kombajnów zbo¿owych oraz sposobów otrzymywania kwasu cytrynowego oraz dro¿d¿y paszowych z glicerolu, bêd±cego odpadem w produkcji biopaliwa.

(mwj)

Uniwersytet Szczeciñski

GeoPomerania 2007

W dniach 23−27 wrze¶nia odby³a siê miêdzynarodowa konferencja naukowa GeoPomerania 2007. Pod has³em Geology cross−bordering the Western and Eastern European Platform zorganizowa³y j± towarzystwa geologiczne Polski (PTG – Polskie Towarzystwo Geologiczne) i Niemiec (DGG – Deutsche Gesellschaft für Geowissenschaften). Wspó³organizatorami konferencji by³y: Uniwersytet szczeciñski, Uniwersytet w Rostocku, Uniwersytet w Greifswaldzie, Akademia Górnicza we Freibergu oraz Wspólna Komisja ds. Ochrony ¦rodowiska Pomorza Zachodniego/Landu Meklemburgia−Pomorze Przednie (GUK).

Prof. Witold Zuchiewicz z UJ otworzy³ obrady wyk³adem o aktywno¶ci tektonicznej w Polsce. Drug± wart± wspomnienia prezentacjê, dotycz±c± powstania fotosyntezy i ziemskiej atmosfery tlenowej, przedstawi³ prof. Manfred Schidlowski, urodzony Szczecinianin, który znakomit± czê¶æ swego ksiêgozbioru przekaza³ Bibliotece G³ównej USz., a czê¶æ kolekcji niezwyk³ych okazów geologicznych, w tym najstarsze ska³y osadowe z formacji Isua na Grenlandii, do uniwersyteckiego Muzeum Geologicznego.

Najwiêcej referatów wyg³oszono w ramach sesji System basenu ¶rodkowoeuropejskiego oraz obszarów przyleg³ych. Dotyczy³y one m.in.: basenów sedymentacyjnych, potencjalnego wystêpowania wêglowodorów, regionalnej stratygrafii oraz korelacji geologicznej w skali globalnej. Uczestnicy kolejnej sekcji przedstawiali wyniki badañ na temat gospodarki i zarz±dzania transgranicznymi zasobami wód podziemnych. Kwestia aktualna z uwagi na problemy z zaopatrzeniem i zagro¿eniem istniej±cych zasobów wód podziemnych po obu stronach polsko−niemieckiej granicy. W sekcji 3 rozmawiano o historii rozwoju wybrze¿a Morza Ba³tyckiego i problemach zwi±zanych z jego ochron±. Sesjê 4 zdominowa³a problematyka kopalin wystêpuj±cych w osadach basenu permskiego (z³o¿a miedzi i soli) oraz wykorzystania wód termalnych do celów gospodarczych. Podczas obrad sesji 5 przedstawiano rekonstrukcje zmian klimatycznych od schy³ku ostatniego glacja³u po czasy wspó³czesne. Podczas sesji Geologia ¶rodowiskowa mówiono m.in. o zanieczyszczeniu ¶rodowiska (gleby) w Iranie, dydaktyce ¶rodowiskowej, wspó³czesnych ¶rodowiskach osadowych i paleogeografii. W sesji Geoarcheologia znalaz³y siê doniesienia na temat zmian klimatu i ich skutków dla rozwoju osadnictwa i cywilizacji, a tak¿e wykorzystania materia³ów naturalnych w poszczególnych okresach rozwoju cywilizacyjnego tej czê¶ci Europy. Sekcja 8 – dziedzictwa geologicznego, geotouryzmu i geoparków – obradowa³a nt. wykorzystywania zasobów przyrody nieo¿ywionej do celów edukacyjnych i rekreacyjnych. Sesja Neotektonika dotyczy³a procesów geologicznych zachodz±cych w niedalekiej przesz³o¶ci i obecnie. Przedstawiono m.in. wyniki badañ nad wspó³czesnym ruchem skorupy ziemskiej oraz nad dowodami na istnienie takich ruchów w niedalekiej przesz³o¶ci w wyniku zlodowaceñ w plejstocenie.

Wycieczki terenowe s± nieod³±cznie zwi±zane z ka¿d± konferencj± geologiczn±. Organizatorzy GeoPomeranii zaproponowali wyjazdy tematyczne: rozwój doliny Odry w plejstocenie i holocenie oraz system basenów ¶rodkowoeuropejskich, osady paleozoiczne Pomorza, aktywno¶æ neotektoniczna i wspó³czesna morfodynamika wybrze¿a Morza Ba³tyckiego, geologiczne, geoarcheologiczne i geoekologiczne aspekty neotektoniki wyspy Rugia, dynamika wybrze¿a i ochrona brzegów w pn.−zach. Polsce i pn.−wsch. Niemczech. Ponadto uczestnicy konferencji odwiedzili magazyn rdzeni PGNiG w Pile.

Andrzej Witkowski

Podczas otwarcia konferencji GeoPomerania wrêczone zosta³y doroczne nagrody DGG. Prof. Witold Zuchiewicz z Uniwersytetu Jagielloñskiego, znakomity specjalista od problematyki wspó³czesnych ruchów tektonicznych skorupy ziemskiej, otrzyma³ Medal Serge−von−Bubnoffa. Londyñskie Towarzystwo Geologiczne zosta³o uhonorowane Plakietk± Leopolda von Bucha.

Podczas zamkniêcia obrad GeoPomeranii wrêczono nagrody za najlepsze postery. Pierwsz± nagrodê otrzymali: Y. Yan−Tao i wspó³autorzy z South China Sea Institute of Oceanology, Chinese Academy of Sciences za poster „Tectonic implications of Pleistocene marine terraces and coral reefs along the northwestern coast of Hainan Island, China”. Drug± nagrodê otrzymali F. Schart ze wspó³autorami z uniwersytetów w Greifswaldzie i Utrechcie za poster „The cliff−section of Gnitz Peninsula (Usedom Island, SW Baltic Sea) as an example for late Weichselian ice sheet decay”. Trzeci± nagrodê otrzymali M. Wahle ze wspó³autorami z uniwersytetów w Greifswaldzie i Utrechcie za poster „Late Pleistocene/Early Holocene river channel on Usedom Island (SW Baltic Sea coast, Germany)”.

Uniwersytet Miko³aja Kopernika w Toruniu

Najwiêksze cia³o w Uk³adzie

Kometa 17P/Holmes znana jest od 1892 r. Odkry³ j± angielski astronom Edwin Holmes. Jest to kometa okresowa, powracaj±ca co ok. 7 lat. Widaæ j± w gwiazdozbiorze Perseusza, niedaleko najja¶niejszej gwiazdy tej konstelacji. Pó¼nym wieczorem jest wysoko na niebie, prawie w zenicie. Najlepiej ogl±daæ j± przez lornetkê w bezchmurn± noc.

W nocy z 23 na 24 pa¼dziernika kometa wybuch³a. Astronomowie z UMK wykonali seriê zdjêæ pokazuj±cych jej ewolucjê w okresie ostatnich 3 tygodni (na fot.). Pierwsze zdjêcie wykonano 26 pa¼dziernika, 3 dni po wybuchu, kolejne 2, 8 i 10 listopada, a ostatnie 15 listopada. Do obserwacji u¿yto najwiêkszego na terenie Polski teleskopu optycznego o ¶rednicy 90 cm.

Mimo i¿ od wybuchu komety 17P/Holmes min±³ miesi±c, nadal jest ona bardzo jasna i ci±gle intryguje astronomów. Wybuch jasno¶ci tego obiektu jest najwiêkszym w historii badañ nad kometami. Otoczka komety na ostatnim zdjêciu jest siedmiokrotnie wiêksza ni¿ na pierwszym. 17P/Holmes stanowi w tej chwili najwiêksze cia³o w Uk³adzie S³onecznym. Samo j±dro kometarne ma zaledwie kilka kilometrów, ale wraz z ca³± otoczk± i warkoczem rozci±ga siê ona na obszarze wiêkszym ni¿ ¶rednica S³oñca. 17P/Holmes znajduje siê obecnie ok. 2,5 jednostki astronomicznej od S³oñca (ok. 380 mln km) oraz ok. 1,6 jednostki astronomicznej od Ziemi (nieca³e 250 mln km) i oddala siê od obu cia³.

Toruñscy astronomowie chc± zbadaæ widmo komety. – Niestety, warunki pogodowe w okolicach Torunia s± niekorzystne i nie uda³o nam siê do tej pory otrzymaæ widma komety. Dobra pogoda nie trafi³a na konfiguracjê teleskopu ze spektrografem – narzeka dr hab. Maciej Miko³ajewski.

– Wykonywali¶my obserwacje ewentualnych szybkich zmian jasno¶ci j±dra komety w skali minut, a nawet sekund. Uzyskane dane nie wykazuj± zmian jasno¶ci w tych skalach czasowych podczas jednonocnych obserwacji – mówi Ernest ¦wierczyñski, student i jeden z obserwatorów w Centrum Astronomii UMK.

Z dotychczasowych do¶wiadczeñ z podobnymi kometami wiadomo, ¿e po gwa³townym wzro¶cie jasno¶ci w ci±gu ok. 2,5 dnia, kometa po 20−30 dniach powraca do jasno¶ci sprzed wybuchu. 17P/Holmes nie zachowuje siê zgodnie z t± regu³±, nadal jest bardzo jasna. 15 listopada mia³a jasno¶æ ok. 3 magnitudo.

Krzysztof Czart

Akademia Rolnicza w Lublinie

Ro¶liny zielarskie

Ogródek zielarski: miêta pieprzowa, naparstnica, prawo¶laz, lebiodka (oregano)

W dniach 17−18 wrze¶nia odby³a siê II Ogólnopolska Konferencja Naukowa Ro¶liny zielarskie – uprawa i stosowanie, zorganizowana przez Katedrê Ro¶lin Przemys³owych i Leczniczych AR w Lublinie.

Najwiêcej przedstawionych prac dotyczy³o uprawy, chemizmu oraz biologicznej aktywno¶ci ro¶lin zielarskich. Mniejsz± grupê stanowi³y prezentacje z zakresu stosowania surowców zielarskich w ¿ywieniu ludzi i zwierz±t jako dodatków prozdrowotnych.

Zdaniem prof. Stanis³awa Berbecia (AR Lublin), du¿a liczba gatunków znajduj±cych siê w uprawie, zró¿nicowanie sk³adu chemicznego oraz mnogo¶æ czynników wp³ywaj±cych na jako¶æ surowca daj± szansê na rozwój badañ zwi±zanych z upraw± i zastosowaniem zió³. Mog± one dotyczyæ m.in.: selekcji i hodowli odmian oraz nasiennictwa, wymagañ siedliskowych i agrotechnicznych nowych gatunków pochodz±cych ze stanowisk naturalnych i introdukowanych, nowych elementów agrotechniki gatunków ju¿ uprawianych, efektów ilo¶ciowych i jako¶ciowych tzw. uprawy ekologicznej, zastosowania biotechnologii w produkcji surowca i zwi±zków biologicznie czynnych.

Prof. Kazimierz G³owniak (AM Lublin) stwierdzi³, ¿e rozwój badañ nad lekami naturalnymi pochodzenia ro¶linnego jest uwarunkowany zastosowaniem nowoczesnych metod analizy fizykochemicznej. Wysi³ki nale¿y skierowaæ na: poszukiwanie mniej zbadanych gatunków ro¶lin o spodziewanej znacznej zawarto¶ci metabolitów wtórnych, czynnych biologicznie; badanie znanych i stosowanych w medycynie tradycyjnej gatunków ro¶lin, w których zawarto¶æ i sk³ad chemiczny metabolitów wtórnych s± niewystarczaj±co poznane i opisane; badanie znanych i opisanych szerzej w literaturze substancji ro¶linnych, w celu poznania mechanizmów ich dzia³ania i mo¿liwo¶ci zastosowania w terapii.

Dr Jerzy Jambor (Polski Komitet Zielarski, Phytopharma Klêka SA) mówi³ o polskim zielarstwie. Produkcja zió³ w Polsce wynosi ok. 20−22 tys. ton rocznie, a najwa¿niejszym ¼ród³em pozyskiwania surowców zielarskich s± uprawy polowe, zajmuj±ce powierzchniê ponad 30 tys. ha. W uprawie znajduje siê obecnie ok. 70 gatunków ro¶lin leczniczych. Ze stanowisk naturalnych pozyskuje siê 3−5 tys. ton surowca z ok. 100 gatunków ro¶lin. Obecnie d±¿y siê do ograniczenia zbioru surowca pochodz±cego ze stanowisk naturalnych na korzy¶æ surowca z upraw polowych.

Prof. Eugeniusz Grela (AR Lublin) przedstawi³ zio³a jako alternatywê dla ró¿nych stymulatorów wzrostu tradycyjnie stosowanych w ¿ywieniu zwierz±t. Mog± byæ stosowane w profilaktyce i leczeniu zwierz±t, wp³ywaj±c na poprawê walorów dietetycznych i smakowych miêsa. Prof. Bogdan Kêdzia (Instytut Ro¶lin i Przetworów Zielarskich w Poznaniu) mówi³ o mikrobiologicznej ocenie surowców i leków ro¶linnych, a o znaczeniu zió³ dla zachowania zdrowia – dr Lucjan Szponar (Instytut ¯ywno¶ci i ¯ywienia w Warszawie).

Sesji posterowej towarzyszy³a dyskusja, podczas której zwrócono uwagê na du¿e mo¿liwo¶ci naszego kraju w dziedzinie produkcji surowca zielarskiego, maj±cego szerokie zastosowanie w przemy¶le farmaceutycznym, kosmetycznym oraz spo¿ywczym (tak¿e jako przyprawy w gospodarstwie domowym).

Prof. Janusz Wojciechowski (AR Lublin) mówi³ o osi±gniêciach naukowo−dydaktycznych prof. Stanis³awa Berbecia, którego 50−leciu pracy naukowej po¶wiêcona by³a tegoroczna edycja konferencji.

(monjas)

Politechnika Wroc³awska

Sukcesy i brak reklamy

W dniach 13−15 wrze¶nia odby³a siê XV Krajowa Konferencja Biocybernetyka i in¿ynieria biomedyczna. Jej organizatorami by³y: Wydzia³ Mechaniczny PWr., Centrum In¿ynierii Biomedycznej PWr., Komitet Biocybernetyki i In¿ynierii Biomedycznej PAN oraz Polskie Towarzystwo In¿ynierii Biomedycznej, a wspó³organizatorem – Stowarzyszenie In¿ynierów Mechaników Polskich.

Polska bioin¿ynieria nie ma tak wspania³ej bazy przemys³owej ani finansowej, jak wygrywaj±ca w ¶wiatowej konkurencji nauka amerykañska. Niemniej, utalentowani jej reprezentanci uzyskuj± cenione wyniki. Jako znacz±ce osi±gniêcia naukowe wymienia siê m.in. wyniki badañ prof. Romana Maniewskiego (Instytut Biocybernetyki i In¿ynierii Biomedycznej PAN), dotycz±ce obrazowania optycznego (zastosowania w tomografie optycznym). Prof. Jacek Skar¿ewski opracowa³ udane implanty ¶limakowe ucha. Wiele ciekawych polskich prac dotyczy oprogramowania aparatury badawczej i laboratoryjnej. Opracowania laboratoryjne s± czêsto kupowane i wdra¿ane przez obcy przemys³. Dotyczy to np. czujników do pH−metrii (patent amerykañski, scalenie produktu nastêpuje na Tajwanie) czy ostrza do mikroskopów si³ atomowych (opracowane dziêki programom ramowym UE, produkowane poza Polsk±).

W konferencji uczestniczyli lekarze, in¿ynierowie, informatycy, biolodzy, fizycy i chemicy, którzy dla osi±gniêcia swych celów badawczych musz± znale¼æ wspólny jêzyk. Nie zawsze jest to ³atwe, zw³aszcza gdy w tle pojawia siê ekonomia. Zajmuj±cy siê telemedycyn± dr hab. in¿. Piotr Augustyniak (AGH) jest zdania, ¿e in¿ynier musi „traktowaæ lekarza jako swój obiekt badañ: mierzyæ jego interakcje i analizowaæ jego zachowanie pod wzglêdem socjologicznym”. Wiele innowacji wnosz± w medycynê techniki obrazowania medycznego. Tomografia funkcjonalna umo¿liwia dobieranie obrazowania do rodzaju tkanki, któr± chcemy analizowaæ. – Dla informatyka oznacza to konieczno¶æ stworzenia w³a¶ciwego algorytmu informatycznego – mówi dr Robert Cierniak (PCz.).

Prof. Jerzy Wtorek (PG) z nadzwyczajn± precyzj± zaprzêga do diagnozowania z³o¿one metody matematyczne w po³±czeniu z ró¿norodnymi metodami diagnostycznymi. Dobre metody powinny operowaæ parametrami, które wyra¼nie identyfikuj± dan± zmianê chorobow±. Tymczasem np. mammografia s³abo odró¿nia tkanki rakowe od zdrowych (ró¿nica stopnia jonizacji jest niewielka), zatem nadaje siê raczej do wstêpnych badañ przesiewowych. W medycynie niew³a¶ciwie diagnozuje siê ok. 10 proc. przypadków.

Zespó³ prof. Romualda Bêdziñskiego z Wydzia³u Mechanicznego PWr. zajmuje siê nawigacj±, biomanipulatorami, modelami struktur kostnych i zagadnieniami implantologii. Pracuje te¿ nad rodzajem rozpórek miêdzykrêgowych, tzw. prestige disc, do korekcji wad krêgos³upa – zrobiono ich ok. 30. W ¶wiecie stosuje siê w tym celu tak¿e czopy miêdzykrêgowe z materia³ów biodegradowalnych. W PWr. prowadzi siê równie¿ prace nad „zrêczn±” bioprotez± d³oni, któr± mo¿na sterowaæ dziêki rozpoznaniu intencji u¿ytkownika na podstawie analizy sygna³ów EMG, powstaj±cych przy aktywno¶ci miê¶ni szkieletowych. Po odpowiednim rozpoznaniu mo¿na ich u¿yæ jako decyzji steruj±cych protez± – wyja¶nia dr Andrzej Wo³czowski z Instytutu Automatyki, Informatyki i Robotyki PWr.

W PWr. tematami zwi±zanymi z medycyn± zajmuje siê oko³o 100 osób – twierdzi prof. Bêdziñski. To matematycy, fizycy, mechanicy, elektronicy, materia³oznawcy. Wiêkszo¶æ z nich wspó³pracuje w „wirtualnym” Centrum In¿ynierii Biomedycznej. Wraz ze ¶rodowiskiem lekarskim, z którym realizuj± liczne prace, tworz± znacz±c± spo³eczno¶æ, która mo¿e wkrótce zmieni nasze wyobra¿enie o opiece medycznej.

Podczas konferencji zaprezentowano 326 prac nale¿±cych do 10 grup tematycznych: biopomiarów (85 referatów), biomechaniki (47), obrazowania medycznego (48), fizyki medycznej (34), modeli matematycznych (14), telemedycyny (13), biomateria³ów (36), biomanipulatorów (35) i metod komputerowych (35).

Maria Kisza

Wy¿sza Szko³a Zawodowa „Kadry dla Europy” w Poznaniu

Kultura filmowa

W dniach 8−10 listopada Wielkopolska Fundacja im. I. Paderewskiego i Wy¿sza Szko³a Zawodowa „Kadry dla Europy” zorganizowa³y miêdzynarodow± konferencjê Przesz³o¶æ w kinie Europy ¦rodkowej i Wschodniej po roku 1989. O kulturze filmowej mówili prelegenci z Czech, Wêgier, Ukrainy, Bia³orusi, Serbii, Niemiec i Polski.

Dr Imre Szíjártó zaproponowa³ systemowe ujêcie kwestii kanoniczno¶ci wobec przewarto¶ciowania roli sztuki filmowej w kulturze narodowej i konsekwencji demonopolizacji kinematografii krajów naszej czê¶ci Europy. Kino ukraiñskie i jego zmagania z mitem Ukrainy kozackiej i polskiej referowa³y dr hab. Agnieszka Matusiak (UWr.) i dr Tetiana Dziadewicz (Akademia Kijowsko−Mohylañska w Kijowie). Melancholijne i gorzkie, jednak nie mniej atrakcyjne kino rumuñskie przybli¿y³y dr Agnieszka Kulig (UAM, WSZ KdE) i mgr Iwona Bartnicka (UAM). Pierwsza wejrza³a w smutek rumuñski przez pryzmat filozofii Emila Ciorana, druga scharakteryzowa³a estetykê rumuñskiego kina rewizji politycznej. Fenomen adaptacji powie¶ci Wasyla Bykaua w rosyjskim i bia³oruskim kinie analizowa³ Ale¶ Arkusz.

Dr £ucja Demby przypomnia³a polsko−rosyjski spór o postaæ cara w filmie N. Micha³kowa Cyrulik Syberyjski. Go¶cie z Czeskich Budziejowic, dr Lubomír Pána i jego asystentki, zaprezentowali socjologiczne i kulturowe spojrzenie na bohatera filmu czeskiego lat 90. jako bohatera postmodernistycznego. Kino wschodnich Niemiec, zmagaj±ce siê z zabli¼nianiem wieloletniego podzia³u na Niemcy Wschodnie i Zachodnie, omówili dr Hans−Christian Trepte z Lipska oraz mgr Agata Lisiak z Berlina. Niemieckie kino dokonuje rozrachunku z przesz³o¶ci± w temacie politycznym (¯ycie na pods³uchu), w klimacie „ostalgii” (Aleja S³oneczna, Good bye, Lenin) oraz walki bohaterów o w³asn± biografiê. Filmowy Berlin lat 90. jawi siê jako miasto w ruchu, miejsce o nieustabilizowanej to¿samo¶ci, metropolia z blizn±, jak dowodzi Lisiak – miasto o ¶rodkowoeuropejskim duchu.

Dr Dobrochna Dabert, prof. UAM, analizowa³a filmowe strategie rekonstrukcji i destrukcji historii w polskim filmie po 1989 roku. Stosunek do tradycji kluczowej – romantyzmu i mitu Solidarno¶ci, polskich grzechów przesz³o¶ci, wyra¿any przez twórców najambitniejszych polskich komedii po 1989 – Marka Koterskiego i Stanis³awa Tyma, omówi³a dr Monika Talarczyk−Guba³a (WSZ KdE). Antybohaterów polskiego kina po prze³omie, by³ych funkcjonariuszy aparatu bezpieczeñstwa, scharakteryzowa³a mgr Karolina Dabert (WSZ KdE). Dr Jacek Nowakowski (UAM) z dorobku polskiego kina autorskiego wybra³ w±tek ma³ej ojczyzny – ¦l±ska, wci±¿ obecny w twórczo¶ci Kazimierza Kutza, choæ po prze³omie nasycony tematyk± polityczn±, oraz jego odmienny obraz w filmach Lecha Majewskiego, pe³en odniesieñ do artystycznie pokrewnych mu biografii twórców z tego regionu.

Utwory z okresu prze³omu 1989−90 z up³ywem czasu wprowadzane s± w nowe konteksty, jak komedia Profesjonalista serbskiego dramaturga Duszana Kovaèevicia, któr± przybli¿y³ uczestnikom dr hab. Dejan Ajdaciæ.

Twórczo¶æ go¶cia specjalnego konferencji – Márty Mészáros – przybli¿yli hungary¶ci dr Grzegorz Bubak (UJ) oraz mgr Aleksandra Muga (UAM).

dr Monika Talarczyk−Guba³a

Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Poznañ Linguistic Meeting

W dniach 13−16 wrze¶nia w Gnie¼nie odby³a siê 38. Miêdzynarodowa Konferencja Jêzykoznawcza Poznañ Linguistic Meeting, organizowana przez Instytut Filologii Angielskiej UAM.

Helen Aristar−Dry (Eastern Michigan University, USA) przedstawi³a zasoby oraz us³ugi elektroniczne stanowi±ce wirtualne ¶rodowisko badañ dla jêzykoznawstwa. Postulowa³a wprowadzenie elektronicznych standardów umo¿liwiaj±cych kartograficzn± prezentacjê danych jêzykoznawczych. Ronald Cole (Boulder Language Technologies) mówi³ o wykorzystaniu wirtualnego nauczyciela w procesie nauczania i przyswajania wiedzy z przedmiotów ¶cis³ych przez uczniów szkó³ podstawowych. Gisbert Fanselow (Uniwersytet Poczdamski) mówi³ o szyku wyrazów w zdaniu w jêzykach polskim oraz niemieckim, s³u¿±cym potrzebie wyra¿ania takich funkcji, jak „temat” i „remat”. Argumentowa³, ¿e ta zale¿no¶æ jest efektem ubocznym zwi±zku miêdzy linearyzacj± a akcentowaniem oraz miêdzy akcentowaniem a struktur± informacji. John Ohala (University of California, Berkeley) przedstawi³ ewolucjê nauk fonetycznych i fonologicznych, pocz±wszy od czasów staro¿ytnych, a skoñczywszy na wspó³czesnych kierunkach. Autor podkre¶li³ przewagê kierunków fonologicznych, które w empiryczny sposób weryfikuj± hipotezy, nad formalnymi i bardziej abstrakcyjnymi nurtami w fonologii. Peter Trudgill (University of East England) podkre¶la³ wagê mieszania siê dialektów (dialect mixture), neguj±c rolê to¿samo¶ci w powstawaniu nowych odmian jêzyka. Teza zosta³a zilustrowana badaniami dotycz±cymi kolonialnych ekspansji jêzyków europejskich sprzed XVI w.

167 uczestników wys³ucha³o 119 referatów, zaprezentowanych w 14 sesjach tematycznych z zakresu wielu dziedzin jêzykoznawstwa, tzn.: fonetyki i fonologii, sk³adni, leksykografii i leksykologii, jêzykoznawstwa kognitywnego, pragmatyki, dialektologii, jêzykoznawstwa historycznego, anglicyzmów, naturalnego przetwarzania jêzyka, semiotyki, komunikacji niewerbalnej, celtologii oraz akwizycji drugiego jêzyka. W czasie dyskusji szczególnie du¿o uwagi po¶wiêcono interdyscyplinarno¶ci nauki, czyli ³±czeniu badañ jêzykoznawczych z dyscyplinami takimi, jak: technologia, informatyka, medycyna, psychologia, socjologia.

Katarzyna Dziubalska−Ko³aczyk
Jaros³aw Weckwerth, Paulina Zydorowicz

Uniwersytet Gdañski

Festiwal filmów w Sopocie

W dniach 11−13 pa¼dziernika odby³ siê II Festiwal Filmów Popularnonaukowych, zorganizowany przez Akademick± Telewizjê Edukacyjn± UG. Na konkurs zg³oszono 27 filmów. Komisja preselekcyjna wy³oni³a 12, które uczestniczy³y w pokazach konkursowych. Poza konkursem wy¶wietlono film Niewygodna prawda, który w 2007 r. zdoby³ Oscara jako najlepszy film dokumentalny.

Grand Prix II FFP zdoby³a Anna Fr±ckowiak−Ostrejko za cykl programów telewizyjnych „Nauka dla praktyka”, zrealizowanych we wroc³awskim oddziale TVP SA. Cykl opowiada o ró¿nych zastosowaniach odkryæ i badañ naukowych w praktyce. Jeden z odcinków tego cyklu, Chiropterolodzy, otrzyma³ równie¿ Nagrodê Prezesa Wojewódzkiego Funduszu Ochrony ¦rodowiska i Gospodarki Wodnej w Gdañsku dla najlepszego obrazu filmowego zwi±zanego z badaniami ¶rodowiska naturalnego. Nagrodê Specjaln± Rektora Uniwersytetu Gdañskiego za walory edukacyjne przyznano krótkiemu filmowi animowanemu Badamy tajemnice DNA w re¿. dr. Jerzego Grêbosza z Instytutu Fizyki J±drowej PAN w Krakowie. Nagrodê Specjaln± Jury otrzyma³ film Dwug³owy smok. Architektura 20−lecia miêdzywojennego na Górnym ¦l±sku w re¿. Jadwigi Kocur i Leszka Ptaszyñskiego. Wyró¿niono te¿ dwa filmy o polskich badaniach archeologicznych: Pod pok³adem czasu w re¿. Krzysztofa Kowalskiego oraz W cieniu Nefertuma w re¿. S³awomira W. Malinowskiego.

Przez dwa dni sala Centrum Dydaktyczno−Konferencyjnego Wydzia³u Zarz±dzania UG w Sopocie by³a wype³niona po brzegi. Filmy obejrza³o ok. 800 osób. Projekcje filmów poprzedzi³ pokaz laserów prowadzony przez prof. Piotra Kwieka z Instytutu Fizyki Do¶wiadczalnej UG.

(mit)
Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje