W koñcu lat trzydziestych XX wieku ¶rodowiskowa idea solidarno¶ci studenckiej uleg³a degeneracji w wyniku dzia³añ ugrupowañ narodowo−radykalnych, zmierzaj±cych do usuniêcia ze szkó³ akademickich studentów pochodzenia ¿ydowskiego. Pod wp³ywem obcej ideologii rasizmu starano siê, zamiast kryterium doboru intelektualnego, wprowadziæ kryterium wyznaniowe, obecne ówcze¶nie w dokumentacji, ale i w ¿yciu codziennym, tak¿e na gruncie akademickim. Politykê numerus clausus (doboru proporcjonalnego studentów wed³ug wyznania) przebudowano w skrajnie radykaln± politykê piêtnowania – poprzez getto ³awkowe w audytoriach – studentów pochodzenia ¿ydowskiego. Celem by³a ca³kowita eliminacja ¯ydów z uczelni (numerus nullus). Jedni ignorowali nastêpstwa, a inni – wrêcz przeciwnie – kierowali siê obaw± przed mo¿liw± w perspektywie asymilacj± ¯ydów poprzez polskie (jêzyk i kultura) studia.
Instytucjonalizacja polityki getta ³awkowego wynika³a z rozporz±dzenia ministra WRiOP z 14 pa¼dziernika 1937 roku. Zezwalano na wprowadzenie do statutów organizacji studenckich tzw. paragrafu aryjskiego i przywracano wybory wiêkszo¶ciowe do organów Bratnich Pomocy, co preferowa³o najliczniejsz± narodowo¶æ polsk±. Trzy tygodnie wcze¶niej minister upowa¿ni³ rektorów do wydawania zarz±dzeñ porz±dkowych w sprawie rozdzia³u miejsc w audytoriach miêdzy nacje studenckie. W³adze uczelniane dzia³a³y defensywnie, a ¶rodowisko akademickie by³o podzielone, podobnie jak studenci.
Najdalej id±ce zmiany zasz³y w organizacjach samopomocowych. Zjazd Prezesów Bratnich Pomocy w Krakowie (17 czerwca 1938) rozszerzy³ zakres numerus nullus o asystentów i profesorów. Zasada ta obowi±zywa³a w Uniwersytecie Poznañskim ju¿ od roku akademickiego 1936/37. Po roku wprowadzono j± w Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie i w Akademii Górniczej w Krakowie. Jak ustali³a Monika Natkowska, w roku akademickim 1938/39 przyjêto w UJK zaledwie 42 ¯ydów, w USB – 66, w UJ – 75, w Politechnice Lwowskiej – 10, w PW – 29, w SGGW – 11. Jedynie w Uniwersytecie Józefa Pi³sudskiego w Warszawie, gdzie najsilniejszy by³ opór czê¶ci studentów i profesorów, przyjêto liczniej osoby wyznania moj¿eszowego (342).
Nadzwyczajne Walne Zebranie Bratniej Pomocy UJ wystosowa³o 19 maja 1938 roku memoria³ do Senatu UJ. Powo³uj±c siê na walkê „z zalewem ¿ydowskiej mniejszo¶ci, która, w³adaj±c dziedzin± ¿ycia gospodarczego i handlowego, siêga po duchow± i kulturaln± w³adzê nad naszym narodem”, sugerowano, i¿ „jedynym ¶rodkiem na za¿ydzenie Wy¿szych Uczelni i zawodów, do których otwieraj± one dostêp, jest wykluczenie ¯ydów ze studiów”. Wystêpowano przeciw nostryfikacji w polskich uczelniach dyplomów uzyskanych przez ¯ydów za granic±, przeciw pomocy finansowej studentom wyznania moj¿eszowego, a nawet postulowano „obsadzenie na przysz³o¶æ stanowisk asystentów, docentów i profesorów jedynie si³ami naukowymi narodowo¶ci polskiej”. Bratnia Pomoc UJP znowelizowa³a 30 stycznia 1938 roku statut tak, by nie przyjmowaæ lub usuwaæ osoby „obcuj±ce i przyja¼ni±ce siê z ¯ydami”, a tak¿e tych, którzy nie mogli „wykazaæ, do trzeciego pokolenia, swego niew±tpliwie aryjskiego pochodzenia”. W „Sprawozdaniu” BP Politechniki Lwowskiej za rok 1938 stwierdzano: „My, m³odzie¿ polska, gospodarze tego kraju, przyznajemy, ¿e nasza walka z ¿ydostwem to nie tylko obrona, to tak¿e walka zaczepna. My atakujemy – tak samo, jak lekarski lancet atakuje potworny nowotwór w chorym organi¼mie. W rozwi±zaniu problemu ¿ydowskiego na wy¿szych uczelniach bêdziemy nadal konsekwentni i nieugiêci... akcja nasza jest wzorem dla ca³ego polskiego spo³eczeñstwa”. Sprawozdanie uczelnianych Bratnich Pomocy drukowano razem z danymi o udzielonej pomocy socjalnej i d³ugimi listami imiennymi cz³onków. Ci±g dalszy tych sprawozdañ ju¿ po roku dopisa³y wojna, okupacja i holocaust.