Przysuchiwaem si ostatnio dyskusji rektorw uczelni technicznych, ktrzy podsumowywali mijajc kadencj i ostatnie trzy lata w swoich uczelniach. Kady, kto mwi o wasnych dziaaniach, ma oczywicie tendencj do przedstawiania przewag, a do skrztnego pomijania niedostatkw, ale obraz, jaki si z tej dyskusji wyania, wyda mi si pozytywny, a moe nawet budujcy.
Zwikszenie liczby kierunkw z 4 do 14, zdobycie kolejnych kilku uprawnie do doktoryzowania (potrzebnych do utrzymania nazwy politechnika lub zdobycia miana uniwersytetu przymiotnikowego) i habilitowania, finansowany z budetu uczelni program doksztacania z matematyki i fizyki w kilkudziesiciu liceach, utworzenie wasnego liceum akademickiego, uniwersytet dziecicy, uniwersytet trzeciego wieku, konieczno wykazania si certyfikatem jzykowym przez kadr, wprowadzenie kadencyjnoci w katedrach i systemw kontroli jakoci, wyprowadzenie uczelni na finansow prost i redukcja – na skutek restrykcyjnych oszczdnoci – kilkumilionowego deficytu po poprzedniej kadencji. To tylko niektre z wymienionych przykadw.
Z drugiej strony przetoczya si przez media dyskusja, bdca w duej mierze pokosiem refleksji, e najlepsze polskie uniwersytety znalazy si w czwartej setce rankingu szanghajskiego – czyli jest le. Przestarzae mechanizmy i struktury, wieloetatowo i feudalizm, nepotyzm i chw wsobny, koleeskie opinie i ukady, hamowanie karier modych i brak konkurencji itd., itp. Te i inne wtki mona znale w licznych artykuach, a take na wielu forach internetowych. Rwnie na naszym.
Gdzie ley prawda? Czy, jak w porzekadle, porodku? Jeli porodku, to ze wskazaniem na ten lepszy obraz.