Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje





Fundacja Rektorów Polskich

IV Szko³a Letnia

W dniach 12−20 lipca, w obiektach i przy wsparciu Uniwersytetu Warmiñsko−Mazurskiego w Olsztynie, odby³a siê zorganizowana przez Fundacjê Rektorów Polskich IV Szko³a Letnia Zarz±dzania Strategicznego. By³a ona przeznaczona dla rektorów elektów kadencji 2008−12. Szkolenie to jest jednym z elementów Programu sta³ych przedsiêwziêæ w systemie doskonalenia kadr kierowniczych szkó³ wy¿szych, w ramach partnerstwa strategicznego KRASP−FRP. Wyk³ad inauguracyjny wyg³osi³a prof. Barbara Kudrycka, minister nauki i szkolnictwa wy¿szego.

Swój akces do udzia³u w szkole zg³osi³o 30 uczelni, które zarezerwowa³y 38 miejsc dla swoich przedstawicieli. W poszczególnych sesjach udzia³ wziê³o ³±cznie 60 uczestników – rektorów lub prorektorów rozpoczynaj±cej siê kadencji. W³±czaj±c liczne grono go¶ci, którzy przedstawili swoje wyst±pienia, a tak¿e wyk³adowców oraz panelistów, w olsztyñskich obradach uczestniczy³o w sumie ok. 90 osób.

Na program szko³y z³o¿y³o siê osiem modu³ów o nastêpuj±cej tematyce: Ramy systemowe dzia³ania szkó³ wy¿szych; ¦wiat warto¶ci i kultura instytucjonalna uczelni na tle dziedzictwa uniwersytetu; Kodeks dobrych praktyk szkó³ wy¿szych; Zarz±dzanie i nowoczesne rozwi±zania w szkolnictwie wy¿szym; Finanse i planowanie strategiczne w szkole wy¿szej; Badania naukowe i innowacyjno¶æ w polskich uczelniach – nowe wyzwania; Zaawansowane metody zarz±dzania, w³asno¶æ intelektualna i benchmarking w szkolnictwie wy¿szym; Trendy i nowe przedsiêwziêcia w szkolnictwie wy¿szym z europejskiej i krajowej perspektywy; Polskie uczelnie na progu XXI w. – wymagania rozwojowe.

W programie znalaz³o siê ³±cznie 19 sesji wyk³adowych, 5 debat panelowych oraz debata koñcowa. W¶ród go¶ci, obok minister Kudryckiej, znale¼li siê m.in.: prof. R. Legutko, sekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta RP i przewodnicz±cy Rady ds. Edukacji i Badañ Naukowych przy Prezydencie RP, Z. Pacelt, sekretarz stanu w Ministerstwie Sportu i Turystyki, prof. G. Prawelska−Skrzypek, podsekretarz stanu w MNiSW, prof. Z. Marciniak, podsekretarz stanu w MEN, senatorowie RP: prof. R. Górecki, rektor UWM i prof. J. Rachoñ, rektor PG, przewodnicz±cy Rady NCBiR, a tak¿e prof. J. B³a¿ejowski, przewodnicz±cy RGSW.

Ocena ogólna IV Szko³y Letniej, u¶redniona na podstawie wype³nionych przez uczestników formularzy ewaluacyjnych, wynios³a 4,6 (w skali 1−5). Uczestnicy z uznaniem odnie¶li siê te¿ do strony organizacyjnej, w tym do poziomu obs³ugi administracyjnej szko³y. Rektorzy jednomy¶lnie opowiedzieli siê za kontynuowaniem przedsiêwziêæ szkoleniowo−dyskusyjnych realizowanych przez FRP. Zgodnie z przedstawionymi przez nich wnioskami, fundacja powinna przyspieszyæ swoje najbli¿sze wiêksze przedsiêwziêcie planowane na 2009 r., tj. Szko³ê dla kanclerzy, a tak¿e powinna zorganizowaæ konferencjê tematyczn± z udzia³em rektorów, dotycz±c± kondycji i roli nauk humanistycznych, w szczególno¶ci w kontek¶cie planowania rozwoju uczelni akademickich.

(nn)

Nagroda Artura Rojszczaka 2008

Klub Stypendystów Zagranicznych FNP rozstrzygn±³ konkurs o Nagrodê im. Artura Rojszczaka za rok 2008. W tym roku cz³onkowie klubu zg³osili do nagrody 11 kandydatów. Trójka z nich zosta³a zakwalifikowana do fina³u: dr Iwona Jelonek, geolog z Uniwersytetu ¦l±skiego, dr Wojciech Kulesza, psycholog ze Szko³y Wy¿szej Psychologii Spo³ecznej w Warszawie oraz dr El¿bieta Masiak, psycholog z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Laureatk± nagrody zosta³a dr El¿bieta Masiak z KUL.

Podczas dorocznej konferencji KSZ FNP kandydaci przedstawili swoje osi±gniêcia naukowe oraz pozanaukowe zainteresowania i dzia³alno¶æ.

Pasj± naukow± dr Jelonek jest geneza i zastosowanie wêgli w przemy¶le oraz wp³yw przetwórstwa wêgli na zanieczyszczenie ¶rodowiska. Jej rozprawa doktorska podaje najbardziej kompleksowe rozwi±zanie problemu genezy wêgli. Jako osoba niepe³nosprawna dzia³a na rzecz osób niewidomych i niedowidz±cych. Odkry³a i reaktywowa³a na Wydziale Nauk o Ziemi U¦ istniej±cy, lecz zapomniany i niestosowany od dawna, system wspierania studentów niepe³nosprawnych. Jako wolontariuszka prowadzi obserwacje skutków oddzia³ywania narciarstwa zjazdowego na ekosystem KPN oraz sk³adowiska wêglowe pod k±tem zanieczyszczenia atmosfery py³em wêglowym z nich wywiewanym.

Wykorzystuj±c zaprojektowane przez siebie nowoczesne programy komputerowe, dr Kulesza przeprowadza dowody eksperymentalne tezy, i¿ koordynacja gestów i stanów emocjonalnych jest wa¿nym mechanizmem tworz±cym bliskie zwi±zki interpersonalne. Zamierza wykazaæ, ¿e mechanizmy koordynacji s± spotykane w szerszym ni¿ tylko w obrêbie bliskich zwi±zków spektrum spo³ecznym. Dr Kulesza jest inicjatorem pomocy dla biednych rodzin z Tarnowa i domów dziecka. Wspiera za³o¿on± przez by³ych wiê¼niów Fundacjê „Wybieram Wolno¶æ”.

Zwyciê¿czyni konkursu, El¿bieta Masiak, jest doktorem psychologii, ale tak¿e absolwentk± Krakowskiej Szko³y Jazzu i Muzyki Rozrywkowej. Zajmowa³a siê psychologicznymi korelatami przynale¿no¶ci do grup religijnych o ró¿nej proweniencji kulturowej. Jej rozprawa doktorska (Do¶wiadczanie muzyki a obraz siebie u improwizuj±cych i nieimprowizuj±cych muzyków) wype³ni³a lukê badawcz± w polskiej psychologii muzyki, dotycz±c± analiz psychologicznych zjawiska improwizacji muzycznej oraz jazzu jako swoistego fenomenu psychologicznego. Stanowi te¿ istotny wk³ad do dyskusji dotycz±cej ewolucji polskiego systemu edukacji muzycznej w kierunku standardów wspieraj±cych kszta³towanie postaw i aktywno¶ci twórczych (a nie jedynie wykonawczych i odtwórczych). Dr Masiak prowadzi muzykoterapiê z pacjentami Kliniki Psychiatrii Akademii Medycznej w Lublinie. Jest autork± koncepcji aplikacji technik logoterapeutycznych w muzykoterapii improwizacyjnej, publikowanej i referowanej podczas 7th European Music Therapy Congress w Eindhoven. Dr Masiak za³o¿y³a muzyczny zespó³ integracyjny, skupiaj±cy osoby po hospitalizacji psychiatrycznej, terapeutów oraz wolontariuszy. Za³o¿eniem tej dzia³alno¶ci jest stawianie prawdziwych artystycznych wyzwañ, a nie terapeutyczna „zabawa w sztukê”, która – wbrew intencjom – mo¿e prowadziæ do pog³êbienia stygmatyzacji osób niepe³nosprawnych. Dlatego te¿ zespó³ stawia sobie wysokie poprzeczki artystyczne – gra koncerty na prawdziwych scenach dla prawdziwej publiczno¶ci.

Nagroda nosz±ca imiê tragicznie zmar³ego dr. A. Rojszczaka, cz³onka KSZ FNP, przyznawana jest m³odym, wyró¿niaj±cym siê uczonym, których postawê charakteryzuj± humanizm, szerokie horyzonty intelektualne i umiejêtno¶æ przekraczania ram w±skich specjalizacji naukowych. Nagrodê funduj± w po³owie cz³onkowie KSZ FNP, a w po³owie sama fundacja.

(rat)

Konferencja Rektorów Uczelni Przyrodniczych i Rolniczych

Wiêcej dla administracji!

W dniach 23−24 czerwca w Uniwersytecie Przyrodniczym w Lublinie spotkali siê koñcz±cy kadencjê i nowo wybrani rektorzy uczelni przyrodniczych i rolniczych. – Jedn± z pierwszych decyzji dotychczasowej Konferencji Rektorów Uczelni Rolniczych by³a zmiana nazwy na Konferencja Rektorów Uczelni Przyrodniczych i Rolniczych – mówi prof. Zdzis³aw Targoñski, gospodarz spotkania, rektor lubelskiego UP i dotychczasowy przewodnicz±cy KRUR. Przewodnicz±cym konferencji pod now± nazw± zosta³ prof. Alojzy Szymañski, rektor elekt SGGW w Warszawie. W ostatnim roku wiêkszo¶æ akademii rolniczych uzyska³a status uniwersytetów przyrodniczych, a krakowska AR zosta³a Uniwersytetem Rolniczym. Star± nazwê nosi jeszcze Akademia Rolnicza w Szczecinie, która jednak przymierza siê do uzyskania statusu uniwersytetu przez po³±czenie z Politechnik± Szczeciñsk± – z tej fuzji ma powstaæ Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny. Z dotychczasowych rektorów tej grupy uczelni dwaj – prof. Janusz ¯mija z Krakowa i prof. Jan Dawidowski ze Szczecina – bêd± kontynuowaæ zarz±dzanie uczelniami w nowej kadencji.

Podczas lubelskiej konferencji rektorzy zaprezentowali swoje uczelnie, zwracaj±c uwagê m.in. na zmniejszanie siê liczby studentów niestacjonarnych (AR Szczecin i UP Wroc³aw), za czym id± zmniejszaj±ce siê wp³ywy do bud¿etów uczelni oraz wzrost liczby kierunków kszta³cenia, co poci±ga za sob± dodatkowe koszty. Rektorzy wyrazili zaniepokojenie niskimi p³acami pracowników, którzy nie s± nauczycielami akademickimi. – To grupa, od której wymaga siê coraz wy¿szych kwalifikacji, np. jêzykowych i informatycznych, jej wynagrodzenia za¶ nie rosn± odpowiednio i s± znacz±co ni¿sze ni¿ nauczycieli akademickich, ocieraj±c siê czêsto o minimum p³acowe – mówi prof. Targoñski. Powoduje to problemy z utrzymaniem pracowników w uczelniach, dotyczy to m.in. informatyków (a jest to czas, gdy my¶li siê o wprowadzaniu kompleksowych zintegrowanych systemów zarz±dzania uczelniami), pracowników odpowiedzialnych za zamówienia publiczne i projekty miêdzynarodowe (to szczególnie wa¿ne obszary dla funkcjonowania uczelni z powodów finansowych, np. uzyskiwania ¶rodków z funduszy unijnych) oraz prawników (a problemy prawne na wielu polach coraz czê¶ciej wymagaj± wyspecjalizowanej kadry). Rola tych grup pracowników znacz±co wzrasta i nale¿a³oby przynajmniej uelastyczniæ system ich wynagrodzeñ, tak, by rektorzy mogli zaoferowaæ p³ace odpowiednie do kwalifikacji i roli w uczelni przynajmniej najbardziej niezbêdnym z nich. – Utrata wysoko kwalifikowanych pracowników administracji mo¿e naraziæ uczelnie na du¿e straty finansowe – konkluduje rektor Targoñski.

Od czasu do czasu pojawiaj± siê problemy z maj±tkiem uczelni rolniczych. Wiêkszo¶æ spraw w³asno¶ciowych zosta³a ju¿ rozwi±zana. Jednak uczelnie nadal nie dysponuj± swym maj±tkiem swobodnie. Problem zasygnalizowa³ prof. Tomasz Borecki, rektor SGGW. Realizacja zatwierdzonej przez Senat strategii rozwoju uczelni stanê³a pod znakiem zapytania wobec braku zgody ministra skarbu na sprzeda¿ jednej z nieruchomo¶ci nale¿±cych do uczelni, nie maj±cej ju¿ znaczenia z badawczego i dydaktycznego punktu widzenia.

Ponownie podniesiono sprawê kwalifikacji niektórych cz³onków Pañstwowej Komisji Akredytacyjnej (problem by³ wcze¶niej sygnalizowany na spotkaniach KRASP i KRPUT). Powróci³a kwestia jednoetatowo¶ci. Rektorzy proponowali, aby wyk³adowcy, którzy zadeklaruj± pozostawanie tylko na jednym etacie, mogli uzyskiwaæ znacz±co wy¿sze wynagrodzenie od tych, którzy pracuj± tak¿e poza macierzyst± uczelni±. Rektorzy uznali, ¿e nale¿y utrzymaæ habilitacjê, lecz jej uzyskanie uzale¿niæ od prezentacji dorobku badawczego, a nie od obowi±zku przedstawienia dysertacji.

(pk)

Fundacja Edukacyjna Przedsiêbiorczo¶ci

Zaanga¿owanie spo³eczne

Wa¿ne wyst±pienie Piotra Gliñskiego (IFiS PAN) otworzy³o 26 czerwca coroczn± ³ódzk± konferencjê prof. Jerzego Dietla (FEP) i Fundacji Edukacyjnej Przedsiêbiorczo¶ci. Tym razem tematem by³a Rola uczelni w rozwijaniu spo³eczeñstwa obywatelskiego. Prof. Gliñski wyliczy³ przyczyny niskiej aktywno¶ci obywatelskiej w Polsce, jako g³ówn± wymieniaj±c niechêtn± spo³eczeñstwu obywatelskiemu postawê polskich elit politycznych, medialnych, biznesowych, kulturalnych i intelektualnych. Czy uniwersytet mo¿e kszta³towaæ elitê obywatelsk±? – zastanawia³ siê ks. prof. Andrzej Szostek (KUL), zauwa¿aj±c, ¿e podstaw± formacji obywatelskiej musi byæ poszukiwanie prawdy. Nie uciekaæ na zajêciach od aksjologii, anga¿owaæ siê w spór o warto¶ci, stan±æ po stronie Castorpa – takie podej¶cie sugerowa³a dr Ewa Solska (UMCS). Dr Krzysztof Paw³owski (WSB−NLU Nowy S±cz) zaproponowa³ eksperyment: zapytaæ rektorów, w jaki sposób ich uczelnie budz± aktywno¶æ obywatelsk±. Dyskutant uwa¿a³, ¿e rektorzy nic o tym nie wiedz± i nie s± w stanie kreowaæ tej roli. – Produkujemy puste konserwy z ³adnymi etykietami – mówi³ prof. Kazimierz Sowa (UJ), proponuj±c zachowanie elitarno¶ci pewnych uczelni i tworzenie federacji szkó³ ze starym uniwersytetem jako rdzeniem. Zwiêkszmy studentom mo¿liwo¶ci dyskusji – apelowa³ ks. Szostek.

Behawiorystyczny nurt w kszta³ceniu ekonomicznym skrytykowa³a prof. Bo¿ena Klimczak (AE, Wroc³aw). Obraz cz³owieka gospodaruj±cego przedstawiany w niektórych podrêcznikach nie daje szans na nawi±zanie do kontekstu spo³ecznego. Cz³owiek ten dzia³a na zasadzie bod¼ca i reakcji. Uczymy w±sko, szerzymy postawy behawioryzmu i manipulowania lud¼mi – mówi³a referentka. Tymczasem wybory ekonomiczne s± przecie¿ wyborami cz³owieka wolnego, nie reagowaniem na bod¼ce.

Pojêciem kapita³u spo³ecznego zaj±³ siê prof. Tomasz Szapiro (SGH), dowodz±c niskiego jego poziomu w Polsce i wskazuj±c, w jaki sposób uczelnia mo¿e go wytwarzaæ. Pojêcie wspólnoty scharakteryzowa³a za Karolem Wojty³± prof. Ewa Chmielecka (SGH). Za akademickie dobro wspólne uzna³a etos prawdy. Pytaj±c: Co siê sta³o z akademi±? – odpowiada³a: Wspólnota przekszta³ci³a siê w instytucjê (cele wy¿sze s± ozdobnikiem, licz± siê cele operacyjne). Chcia³abym byæ cz³onkiem je¶li nie wspólnoty, to chocia¿ spo³eczno¶ci akademickiej – mówi³a prof. Klimczak. – Do tego trzeba by uzgodniæ podstawowe warto¶ci, co do których nie ma dyskusji.

(fig)

Zachodniopomorski Klub Liderów Nauki

Zachodniopomorskie Noble

W czerwcu po raz ósmy wrêczono Zachodniopomorskie Noble. Nagroda przyznawana jest w sze¶ciu dziedzinach przez kapitu³ê Zachodniopomorskiego Klubu Liderów Nauki, pracuj±c± pod przewodnictwem prof. Aleksandra Wolszczana.

W tym roku po raz pierwszy przyznano artystycznego Zachodniopomorskiego Nobla. Otrzyma³ go wybitny kompozytor prof. Marek Jasiñski z Akademii Muzycznej w Bydgoszczy. Tak¿e po raz pierwszy zdarzy³o siê, ¿e nagrod± uhonorowano osobê, która ju¿ kiedy¶ by³a ni± nagrodzona. Zachodniopomorskiego Nobla w zakresie nauk medycznych otrzyma³ dr Cezary Cybulski z Pomorskiej Akademii Medycznej, który wraz z zespo³em opracowa³ test do wykrywania genetycznych predyspozycji do raka gruczo³u krokowego.

Zachodniopomorskie Noble 2008 otrzymali te¿: w zakresie nauk podstawowych – dr Ewa Borowiak−Paleñ z Politechniki Szczeciñskiej, w zakresie nauk technicznych – dr in¿. Piotr My¶liñski, mgr in¿. Adam Gilewicz i mgr in¿. Zbigniew Kukliñski z Politechniki Koszaliñskiej, w zakresie nauk rolniczych – prof. Marek Kmieæ z Akademii Rolniczej w Szczecinie, w zakresie nauk humanistycznych – prof. Jan Piskorski z Uniwersytetu Szczeciñskiego.Wyró¿nieni naukowcy oprócz dyplomów otrzymali granty finansowe w wysoko¶ci 2,5 tys. z³, ufundowane przez marsza³ka województwa.

(rat)

Uniwersytet Warszawski

Badania nad rezydencjami

6 czerwca Samorz±d Studentów Instytutu Archeologii UW zorganizowa³ III Konferencjê Interdyscyplinarne badania za³o¿eñ rezydencjonalnych i obronnych. Obrady po¶wiêcono formom, funkcjom i przemianom za³o¿eñ obronnych oraz zespo³ów rezydencjonalnych od antyku po I po³owê XX w.

Dr Tomasz Scholl (IA UW), otwieraj±c sesjê na temat za³o¿eñ obronnych, zaprezentowa³ wyniki swoich badañ w Tanais nad Morzem Azowskim. Niewielkie antyczne miasto, którego powierzchnia nie przekracza³a 15 ha, po³o¿one by³o z dala od innych o¶rodków greckich, na styku cywilizacji antycznej i plemion stepowych. Lokalizacja Tanais sprawia³a, ¿e by³o ono wa¿nym punktem wywiadowczym dla Królestwa Bosporañskiego i Cesarstwa Rzymskiego. Prace wykopaliskowe dostarczy³y nowych informacji na temat fortyfikacji miasta. Dr Rados³aw Karasiewicz−Szczypiorski (IA UW) mówi³, w jaki sposób analiza materia³u budowlanego, w konfrontacji z wynikami badañ geologicznych, pozwoli³a na odtworzenie kolejnych faz przebudowy i rozbudowy umocnieñ Chersonezu Taurydzkiego. Dr Agnieszka Tomas (IA UW) zda³a sprawozdanie z badañ archeologicznych na terenie Novae nad Dunajem. W trakcie wykopalisk ods³oniêto kolejny fragment pó³nocnego muru obronnego rzymskiej twierdzy I Legionu Italskiego. Tomasz Olszacki (IA U£) omówi³ problem istnienia d³ugich domów murowanych na ni¿owych zamkach Kazimierza III Wielkiego (m.in. Kalisz, Ko³o, Pyzdry, Konin, Wieluñ, Z³otoryja), dowodz±c na podstawie badañ archeologicznych braku jednoznacznych przes³anek do ich rekonstrukcji jako standardowego elementu zabudowy zamkowej. Piotr Lasek (ISz PAN) przybli¿y³ dzieje i zaprezentowa³ stan badañ nad dworem obronnym rodziny B±ków w B±kowej Górze. Polemizuj±c z wcze¶niejszymi badaczami, zaprezentowa³ rekonstrukcjê formy ¶redniowiecznego obiektu na podstawie wzorców wêgierskich (a nie pó³nocnoeuropejskich). Nastêpnie Anna Lipiec (UKSW) mówi³a o mo¿liwo¶ci wykorzystania zdjêæ lotniczych w badaniach nad architektur± za³o¿eñ rezydencjonalnych i obronnych, na przyk³adzie rezydencji Sapiehów w Dubnie. Przemys³aw Maækowiak (ISz PAN) omówi³ XIX− i XX−wieczne fortyfikacje na terenie Wielkopolski.

Sesjê dotycz±c± za³o¿eñ rezydencjonalnych rozpocz±³ dr Tadeusz Bernatowicz (IHS UW), który przedstawi³ problem siedzib neogotyckich w Polsce. Patrycja Kubiak (IHS UW) mówi³a o recepcji stylu doryckiego w redakcji greckiej w architekturze polskiej na prze³omie XVIII i XIX w., a Przemys³aw Czernek (IHS UW) o zastosowaniu motywu okna termalnego w architekturze Warszawy. Piotr Sypczuk (IHS UW) przybli¿y³ historiê posiad³o¶ci filialnej w dobrach wilanowskich Gucin−Gaj, a tak¿e podj±³ próbê odczytania programu ideowego tego za³o¿enia parkowego, zwracaj±c szczególn± uwagê na w±tki obywatelsko−patriotyczne. Piotr Jaworski (IA UW) przedstawi³ stan badañ oraz program dalszych prac na terenie rezydencji w Dylewie, gdzie podczas wykopalisk w 2002 r. dokonano spektakularnego odkrycia rze¼b autorstwa Adolfo Wildta. Trwaj±ce obecnie prace konserwacyjne nad materia³em pochodz±cym z wykopalisk, maj± zrekonstruowaæ zarówno obraz kolekcji dzie³ sztuki rodziny Rose, jak i ¿ycie codzienne w szlacheckiej rezydencji na prze³omie XIX i XX w. Na zakoñczenie kolejni referenci przedstawili aktualne wyniki badañ nad rezydencjami, którymi siê zajmowali: Joanna Czarnocka (IHS UW) omówi³a zespó³ pa³acowo−parkowy w Patrykozach, Eliza Hetkowska (IHS UW) przybli¿y³a problematykê za³o¿enia na Ksi±¿êcem, a dr Rados³aw Karasiewicz−Szczypiorski (IA UW) zda³ sprawozdanie z prac na terenie parku w Natolinie.

PS

Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina w Warszawie

Pierwszy uniwersytet artystyczny

25 maja Prezydent RP podpisa³ ustawê o zmianie nazwy Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie na Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina. W ten sposób status uniwersytetu uzyska³a pierwsza polska uczelnia artystyczna. – Spe³niamy formalne warunki, które nak³ada na tzw. uniwersytety przymiotnikowe ustawa o szkolnictwie wy¿szym i chcieli¶my uzyskaæ now± nazwê przed jubileuszem 200−lecia uczelni – komentuje prof. Stanis³aw Moryto, wybitny organista, rektor UMFC. – Od lat pojawia³ siê pogl±d, ¿e edukacja artystyczna na poziomie wy¿szym nie mo¿e byæ jedynie kszta³ceniem zawodowym – kontynuuje. Ju¿ Karol Szymanowski, który w okresie miêdzywojennym by³ rektorem uczelni, twierdzi³, ¿e kszta³cenie muzyczne nie mo¿e ograniczaæ siê do nauki rzemios³a. Uczelnia od lat 60. XX w. nadaje absolwentom tytu³ zawodowy magistra, a jej status akademicki zosta³ potwierdzony w 1979 r. nadaniem nazwy Akademia Muzyczna im. Fryderyka Chopina.

Strukturê UMFC tworzy 6 wydzia³ów w Warszawie: Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki; Fortepianu, Klawesynu i Organów; Instrumentalny; Wokalny; Edukacji Muzycznej; Re¿yserii D¼wiêku oraz Wydzia³ Instrumentalno−Pedagogiczny w Bia³ymstoku. Do tego 7 jednostek pozawydzia³owych.

UMFC jest jedyn± uczelni± artystyczn± nadaj±c± oprócz stopni artystycznych tak¿e stopnie naukowe. Wydzia³ Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki nadaje stopieñ naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie nauk o sztuce (dotychczas uczelnia nada³a 10 doktoratów z nauk humanistycznych, a kolejnych 15 jest w toku), a tak¿e stopieñ doktora i doktora habilitowanego sztuk muzycznych w zakresie dyrygentury, kompozycji i teorii muzyki. Pozosta³e wydzia³y nadaj± stopieñ doktora sztuk muzycznych w zakresie: instrumentalistyki, wokalistyki, dyrygentury i re¿yserii d¼wiêku oraz doktora habilitowanego sztuk muzycznych w zakresie: instrumentalistyki, wokalistyki i dyrygentury. Kadrê uczelni tworzy m.in. 133 samodzielnych pracowników naukowych – 76 z nich to profesorowie tytularni; 6 osób z kwalifikacjami artystycznymi II stopnia (dawniej artystyczny odpowiednik habilitacji) zatrudnionych jest na stanowiskach adiunktów. Ponadto uniwersytet zatrudnia 64 adiunktów z doktoratami lub kwalifikacjami artystycznymi I stopnia (dawny odpowiednik doktoratów). Uczelnia kszta³ci ponad 900 studentów. Prof. Moryto uzasadnia tak du¿± liczbê wyk³adowców w stosunku do studentów specyfik± prowadzenia zajêæ w uczelni muzycznej. – W zasadzie s± to zajêcia indywidualne – mówi.

Zlokalizowany na skarpie wi¶lanej gmach uczelni powsta³ w latach 1960−66. Znajduj± siê w nim 62 izolowane akustycznie sale do wyk³adów, zajêæ indywidualnych i zbiorowych oraz: sala koncertowa (486 miejsc), audytorium im. K. Szymanowskiego przystosowane do projekcji filmowych (155 miejsc), sala kameralna im. H. Melcera (196 miejsc, organy), sala operowa im. S. Moniuszki (53 miejsca), sala rytmiki, 3 studia nagrañ muzycznych i ud¼wiêkowienia filmów, pracownia stroicieli, biblioteka i czytelnia oraz pomieszczenia administracji. „Dziekanka” to dom studencki, który oprócz pokoi mieszkalnych dysponuje sal± koncertow± na 150 miejsc. Wydzia³ Instrumentalno−Pedagogiczny w Bia³ymstoku dysponuje budynkiem trzykondygnacyjnym z sal± koncertow± (170 miejsc), sal± kameraln± (80 miejsc), studiem nagrañ, sal± organow± (60 miejsc), bibliotek± i fonotek±. Dom Studenta w Bia³ymstoku ma 56 miejsc.

(pik)

Jak reformowaæ s³u¿bê zdrowia?

W czerwcu odby³o siê miêdzynarodowe seminarium Healthcare, the market and the public’s needs and interests, zorganizowane przez Polsk± Akademiê Nauk, po¶wiêcone europejskim i amerykañskim systemom opieki zdrowotnej oraz za³o¿eniom reformy polskiej s³u¿by zdrowia.

Uczestnicy zagraniczni referowali zwyciêstwa i pora¿ki reform prowadzonych w ró¿nych krajach. Prof. Gregg M. Bloche z USA (doradca B. Obamy) mówi³, ¿e w jego kraju od 40 lat bezskutecznie próbuje siê powstrzymaæ wzrost wydatków na opiekê zdrowotn±. Wskaza³, ¿e ok. 30 proc. wykonywanych na pacjentach testów i badañ nie ma praktycznie ¿adnej warto¶ci. Problem prywatyzacji s³u¿by zdrowia uzna³ za wtórny i ma³o istotny. Prof. Andre Knottnerus z Holandii pokaza³ – na przyk³adzie swojego kraju – ¿e mo¿na przeprowadziæ udan± reformê s³u¿by zdrowia, unikaj±c istotnego wzrostu nak³adów na tê dziedzinê. Jednym z filarów zmian w tym kraju by³a konkurencja w dostêpie do ¶rodków pochodz±cych z ubezpieczeñ zdrowotnych miêdzy firmami ubezpieczeniowymi – która zaoferowa³a lepszy koszyk ¶wiadczeñ za te same pieni±dze – oraz zak³adami opieki zdrowotnej. Prof. Karl Lauterbach z Niemiec zauwa¿y³, ¿e rz±dowe programy dotycz±ce opieki zdrowotnej powinny powstawaæ bez udzia³u i wp³ywu firm farmaceutycznych i producentów sprzêtu medycznego. Prof. Didier Sicard z Francji wskaza³, ¿e rynkowe podej¶cie do s³u¿by zdrowia uniemo¿liwia korzystanie z niej najbardziej potrzebuj±cym, czyli ubogim. Ekonomia i etyka powinny tak¿e w tym obszarze pod±¿aæ razem.

Dr M. Twardowski, wiceminister zdrowia, zapewni³, ¿e centralne miejsce w systemie opieki zdrowotnej ma zaj±æ pacjent. Celem ma byæ wyleczenie, a nie leczenie. Resort zak³ada decentralizacjê NFZ, przekszta³cenie szpitali w spó³ki prawa handlowego typu non−profit oraz stworzenie podstaw zlikwidowania ich d³ugów.

Inni reprezentanci naszego kraju mówili m.in. o potrzebie wprowadzenia mechanizmu wspó³finansowania leczenia przez pacjentów (dr Marek Balicki) oraz nieprawid³owo¶ciach w badaniach z udzia³em cz³owieka w Polsce – jeden niezale¿ny inspektor zajmuje siê 450 nowymi badaniami rocznie, a jeden lekarz prowadzi w ci±gu dwóch lat 60 badañ (dr Katarzyna Zaleska). Zdaniem prof. Andrzeja Górskiego, inicjatora konferencji, ze spotkania wynikaj± pewne wskazania dla reformy polskiego systemu opieki zdrowotnej. Kluczowymi pojêciami zmian powinny byæ decentralizacja i konkurencja.

Niestety, dane na temat naszej s³u¿by zdrowia s± zatrwa¿aj±ce. Mamy jedne z najni¿szych w Europie nak³ady na chorego oraz niemal najni¿sz± w UE liczbê lekarzy i pielêgniarek w stosunku do liczby ludno¶ci. Tak¿e pod wzglêdem przyjazno¶ci s³u¿by zdrowia wobec pacjenta zajmujemy jedno z ostatnich miejsc w Europie. Przoduje pod tym wzglêdem maleñka Estonia.

Uczestnicz±cy w konferencji lekarze otrzymali punkty edukacyjne za udzia³, tym samym sympozjum stanowi³o element dydaktyki podyplomowej.

(mat)

Uniwersytet Miko³aja Kopernika w Toruniu

40 lat ekonomii

13 czerwca 1968 r. utworzono w UMK Instytut Ekonomiczny, funkcjonuj±cy na prawach wydzia³u. Z pocz±tkiem roku akademickiego 1968/69 w Instytucie Ekonomicznym UMK zatrudnionych by³o 22 pracowników naukowo−dydaktycznych, którzy kszta³cili 66 studentów. W 1976 r. Instytut przekszta³cono w Wydzia³ Nauk Ekonomicznych z dwoma instytutami: Ogólnoekonomicznym oraz Zarz±dzania Gospodark± Narodow±. W 1983 r. zmieniono strukturê organizacyjn± WNE z instytutowej na katedralno−zak³adow±, a 10 lat pó¼niej wydzia³ zmieni³ nazwê na Wydzia³ Nauk Ekonomicznych i Zarz±dzania.

Obecnie strukturê WNEiZ tworzy 12 katedr: Ekonometrii i Statystyki; Gospodarowania Zasobami Pracy; Integracji Europejskiej i Studiów Regionalnych; Inwestycji i Nieruchomo¶ci; Marketingu, Handlu i Logistyki; Podstawowych Problemów Zarz±dzania; Marketingu i Zarz±dzania Agrobiznesem; Rachunkowo¶ci; Ekonomii; Zarz±dzania Finansami; Zarz±dzania Rozwojem Przedsiêbiorstwa; Zarz±dzania Przedsiêbiorstwem. Jednostki wydzia³u zatrudniaj± 110 nauczycieli akademickich, w tym: 14 profesorów tytularnych, 19 doktorów habilitowanych (w tym 18 na stanowiskach profesorów UMK), 70 doktorów i 7 magistrów. Oprócz tego wydzia³ zatrudnia 23 pracowników administracji i biblioteki oraz 28 pracowników obs³ugi. Na kierunkach zarz±dzanie i marketing oraz ekonomia, finanse i rachunkowo¶æ studiuje prawie 4,5 tys. osób, w tym 2,5 tys. na studiach stacjonarnych.

Wspólnie z Dominican University w Chicago WNEiZ realizuje studia Executive Master of Business Administration (EMBA). Prowadzi te¿ studia doktoranckie. W latach 2005−07 pracownicy wydzia³u realizowali 14 grantów ministerialnych, 7 grantów europejskich oraz 21 projektów UMK i opublikowali 830 prac naukowych. WNEiZ posiada uprawnienia do nadawania stopnia doktora i doktora habilitowanego nauk ekonomicznych w zakresie ekonomii oraz nauk o zarz±dzaniu. W latach 2005−08 wydzia³ nada³ stopieñ doktora 68 osobom, a jeden pracownik uzyska³ habilitacjê.

WNEiZ uzyska³ I kategoriê Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wy¿szego. Wydzia³ wydaje zeszyty naukowe „Acta Universitatis Nicolai Copernici” – „Ekonomia” oraz „Zarz±dzanie”, a tak¿e cykliczne czasopisma naukowe: „Dynamic Econometrics Models” (w jêz. angielskim) oraz „Ekonomia i Prawo”.

W ramach zawartych umów wydzia³ wspó³pracuje z wieloma uczelniami zagranicznymi, w tym: z uniwersytetami Nottingham Trent i Hull (Anglia), Angers (Francja), w Bambergu, Monachium, Oldenburgu i Rostocku (Niemcy), Uniwersytetem Technicznym w Atenach, Wy¿sz± Szko³± Techniczn± w Brnie oraz Wy¿sz± Szko³± Techniczn± w Hadze (Holandia).

(kin)

Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie

O jedn± mniej

1 stycznia 2009 r. w Szczecinie ubêdzie jedna uczelnia pañstwowa. Tego dnia bowiem powstanie Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny. Dlaczego ubêdzie, skoro pojawi siê nowa uczelnia? Poniewa¿ ZUT powstanie w wyniku po³±czenia Akademii Rolniczej w Szczecinie i Politechniki Szczeciñskiej.

Ustawa o utworzeniu Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego zosta³a przeprowadzona przez ca³± procedurê legislacyjn± b³yskawicznie. Pod koniec czerwca projekt trafi³ do Sejmu, a ju¿ 25 lipca zosta³ przez Sejm przyjêty. 8 sierpnia ustawê popar³ Senat. W chwili, gdy wrze¶niowy numer „Forum Akademickiego” trafia do drukarni, ustawa czeka na podpis prezydenta.

Nowy uniwersytet bêdzie mia³ 10 wydzia³ów. Bêdzie kszta³ci³ 20 tys. studentów. Otrzyma uprawnienia do nadawania stopnia doktora w 15 dyscyplinach i habilitowania w 9. ZUT zatrudni 2365 pracowników, w tym 1122 nauczycieli akademickich. W¶ród pracowników naukowo−dydaktycznych bêdzie 277 samodzielnych pracowników nauki, a 132 z nich legitymowaæ siê bêdzie tytu³ami profesorskimi.

Dla porównania, Uniwersytet Szczeciñski ma dzi¶ 9 wydzia³ów w Szczecinie i 1 zamiejscowy w Jarocinie. Na 38 kierunkach kszta³ci 33 tys. studentów. Zatrudnia 2045 osób, w tym 1180 nauczycieli akademickich; 282 to samodzielni pracownicy nauki, w tym 115 – profesorowie tytularni. USz. ma prawo do nadawania stopnia doktora w 12 dyscyplinach i doktora habilitowanego w 5 dyscyplinach.

Zgodnie z ustaw±, Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny przejmie maj±tek, kadrê, studentów i wszelkie zobowi±zania AR i PSz. Ci, którzy pootwierali przewody doktorskie i habilitacyjne w AR i PSz., bêd± je kontynuowali w ZUT. Tak¿e wszystkie uprawnienia dotychczasowych jednostek AR i PSz., jednostki te zachowaj± w strukturze ZUT. Rektora ZUT na okres jednego roku wyznaczy minister nauki i szkolnictwa wy¿szego. Potem odbêd± siê wybory, w których zostan± wy³onione w³adze na okres skróconej kadencji, tj. do 2012 r.

(pk)
Cena prenumeraty „Forum Akademickiego”
na rok 2007 nie zmienia siê i wynosi:
prenumerata roczna dla instytucji – 170 z³,
prenumerata roczna indywidualna – 115 z³.
Szczegó³y w stopce redakcyjnej na str. 1.

Uniwersytet Gdañski

Odnowy i transgresje

W okresie 4−9 sierpnia Katedra Skandynawistyki UG zorganizowa³a 27. ¦wiatowy Kongres Skandynawistów – doroczn± konferencjê Miêdzynarodowego Stowarzyszenia Studiów Skandynawskich (IASS). Podczas kongresu dyskutowano na temat dynamicznego i niejednoznacznego pojêcia „dramat skandynawski”. Zwracano m.in. uwagê na aspekt interdyscyplinarny (interakcja miêdzy tekstem dramatycznym a ró¿nymi mediami) oraz interkulturowy (recepcja, wêdrówka motywów), prze³amywanie granic gatunkowych, rewitalizacjê klasyki. Podjêto próbê klasyfikacji najnowszych tendencji w dramacie w krajach skandynawskich. Zauwa¿ono zaistnienie w ostatnich dwóch dekadach zjawiska tak niezwyk³ego, jakim jest teatr ludów skandynawskiej Arktyki.

Na trudno¶ci w poszukiwaniu wspólnego mianownika w najnowszej twórczo¶ci dramatycznej w krajach skandynawskich, wskazywa³ Frode Helland z Uniwersytetu w Oslo (Dramat jako forma polityczna: wybrane tendencje we wspó³czesnym dramacie skandynawskim). Powrót do politycznego zaanga¿owania, maj±cy miejsce pod koniec lat 90., jest byæ mo¿e jedynym takim wspólnym wyró¿nikiem dramaturgii tego obszaru.

O specyficznej roli dramaturgii telewizyjnej w kszta³towaniu to¿samo¶ci powojennych spo³eczeñstw skandynawskich mówi³a Gunhild Agger z Uniwersytetu w Aalborg (Dramat o narodowej to¿samo¶ci), a o dylematach t³umacza dramatów – Janet Garton z Uniwersytetu w Norwich (Na obcych scenach. O rado¶ciach i wyzwaniach t³umacza dramatów).

Wyk³ad prof. Jerzego Limona z UG (Performativity of theatre reconstructions. The examples of Shakespearean theatres in London and Gdañsk) wpisa³ siê w ci±g rozwa¿añ na temat rewitalizacji i reinterpretacji klasyki. W tym samym nurcie pozostawa³y prelekcje Egila Törnqvista z Uniwersytetu w Amsterdamie (Inscenizuj±c klasyka. „Dzika kaczka” Ibsena) oraz Petera Christensena Teilmanna z Uniwersytetu w Kopenhadze (Inscenizuj±c klasyka. „Jeppe ze Wzgórza” Ludviga Holberga).

Podczas kongresu odby³o siê te¿ spotkanie z norwesk± dramatopisark±, Cecilie Loveid, które przybra³o formê sugestywnej, autobiograficznej opowie¶ci o pisarzu i jego pracy.

Bezprecedensowym wydarzeniem kulturalnym, bêd±cym integraln± czê¶ci± tocz±cej siê podczas kongresu debaty, by³ spektakl lapoñskiego Beaivvá¹ Sámi Theatre z pó³nocnonorweskiego Kautokeino, który pokaza³ przedstawienie powsta³e na podstawie tekstu lapoñskiego (saamskiego) twórcy Nilsa Aslaka Valkeapää (The Frost−haired and the Dream−seer). Zorganizowane w ramach konferencji – wraz z Nadba³tyckim Centrum Kultury w Gdañsku – przedstawienie w sposób nowatorski ³±czy³o elementy lapoñskiej (saamskiej) tradycji joik oraz japoñskiego teatru Noh.

Maria Sibiñska

Promocja i stymulacja

International Association for Scandinavian Studies powsta³o w Cambridge w 1956 r. Organizacja skupia badaczy literatur skandynawskich. Jest cz³onkiem Fédération des Langues et Littératures Modernes, dzia³aj±cej pod auspicjami UNESCO.

IASS stawia sobie za zadanie promowanie i stymulowanie rozwoju badañ nad literatur± krajów skandynawskich. Cz³onkowie IASS spotykaj± siê co dwa lata na kongresach organizowanych na zmianê w Skandynawii oraz w pañstwach spoza obszaru skandynawskiego. Podczas konferencji wybierane s± w³adze stowarzyszenia. W latach 2006−08 funkcjê przewodnicz±cej Zarz±du IASS pe³ni³a dr Maria Sibiñska z Katedry Skandynawistyki Uniwersytetu Gdañskiego (w kadencji 2008−10 jest cz³onkiem zarz±du).

Cz³onkami IASS s± pracownicy wy¿szych uczelni oraz inne osoby profesjonalnie zajmuj±ce siê literatur± krajów skandynawskich (np. krytycy literaccy). W praktyce przyjêcie referatu na konferencjê oznacza zaakceptowanie danej osoby jako cz³onka IASS.

Do IASS nale¿y ok. 20 polskich skandynawistów, reprezentuj±cych: UG, UAM, UJ, UW, ISz PAN i SWPS.

(mit)

Uniwersytet ¦l±ski

¦l±sko godka – gwara czy jêzyk?

30 czerwca odby³a siê konferencja ¦l±sko godka – jeszcze gwara czy jednak ju¿ jêzyk?, zorganizowana we wspó³pracy Instytutu Jêzyka Polskiego Uniwersytetu ¦l±skiego w Katowicach i Przymierza ¦l±skiego.

Dr hab. Jolanta Tambor (U¦) w wyst±pieniu Czuæ pismo nosem. O potrzebie kodyfikacji grafii ¶l±skiej uzna³a, ¿e w mówieniu o statusie ¶l±szczyzny najwygodniejszy jest termin „etnolekt”, nie za¶ gwara, dialekt czy jêzyk. ¦l±szczyzna jêzykiem jeszcze nie jest, ale mo¿e siê nim staæ. O statusie etnolektu ¶l±skiego rozs±dz± czynniki polityczne. Prelegentka stwierdzi³a, ¿e potrzebny jest jednolity alfabet dla zapisu etnolektu ¶l±skiego. Prof. Bogus³aw Wyderka (UO) w referacie O kodyfikacji ¶l±skiej leksyki stwierdzi³, ¿e z lingwistycznego punktu widzenia nie ma jakichkolwiek przes³anek, aby gwary ¶l±skie uznaæ za odrêbny jêzyk s³owiañski, gdy¿ ró¿nice systemowe w nich wystêpuj±ce mieszcz± siê w granicach ogólnonarodowego jêzyka polskiego i mo¿na wskazaæ je tak¿e w innych dialektach: wielkopolskim i ma³opolskim. Postulowa³, by w ramach kodyfikacji „mikrojêzyka ¶l±skiego”, w tym ¶l±skiej leksyki, sporz±dziæ s³ownik normatywny ¶l±szczyzny.

Dr Tomasz Kamussella (UO) przypomnia³, ¿e w roku 2002 ponad 50 tys. obywateli RP zadeklarowa³o u¿ywanie w domu jêzyka ¶l±skiego. Rozbie¿no¶ci stanowisk jêzykoznawców na temat ¶l±szczyzny wynikaj± st±d, ¿e nie ma powszechnie obowi±zuj±cej definicji jêzyka. Stanowisko okre¶laj±ce dialekty jako wzajemnie zrozumia³e formy jêzyków, falsyfikuj± przyk³ady: jêzyków germañskich (skandynawskich) oraz macedoñskiego i bu³garskiego, które uznawane s± za odrêbne jêzyki mimo ich wzajemnej zrozumia³o¶ci. Pouczaj±cy jest casus jêzyka serbsko−chorwackiego, który uznawano od 1918 r. do rozpadu Jugos³awii w 1991 roku, gdy powsta³y cztery jêzyki: bo¶niacki, chorwacki, serbski i czarnogórski. – Nieuznawanie ¶l±szczyzny za jêzyk jest decyzj± polityczn±, podjêt± wbrew woli kilkudziesiêciu tysiêcy obywateli, którzy ¶l±ski traktuj± jako swój jêzyk domowy – konkludowa³ dr Kamussell, nawi±zuj±c do pogl±du wyra¿onego przez dr Tambor.

Dr Artur Czesak (UJ) w referacie Mowa Górno¶l±zaków – nowe otwarcie? uzna³, ¿e nasta³a chwila, kiedy mo¿na podj±æ prace zmierzaj±ce do nadania ¶l±szczy¼nie statusu jêzyka regionalnego. Mitem, który nale¿a³oby zburzyæ, jest niemo¿no¶æ wyra¿ania w jêzyku ¶l±skim warto¶ci abstrakcyjnych. Literatura ¶l±ska jest ju¿ obfita i nie tworz± jej tylko opowie¶ci spod klopsztangi i hasioków o chlywikach i familokach, ale tak¿e teksty wysokiej próby, np. liryka ks. Henryka Ka³u¿y, wznios³e eseje Zbigniewa Kad³ubka czy proza Alojzego Lyski.

£ukasz Grzêdzicki, wiceprezes Zrzeszenia Kaszubsko−Pomorskiego, mówi³ o dochodzeniu kaszubszczyzny do rangi jêzyka regionalnego. Andrzej Roczniok (Gwara nierówna jêzykowi, ale zapis ten sam) i Bogdan Kallus (Propozycja normatywizacji pisowni regionalnego jêzyka ¶l±skiego) przedstawili w³asne propozycje co do kszta³tu ¶l±skiego abecad³a. Grzegorz Wieczorek w referacie Pomiêdzy konwencj± a dowolno¶ci±, czyli jak ¶wiadomie przeciwdzia³aæ rozp³ywaniu siê ¶l±szczyzny w jêzyku ogólnopolskim? Kilka s³ów o potrzebie edukacji jêzykowej ¦l±zaków mówi³ m.in. o wzajemnych interferencjach mowy ¶l±skiej i ogólnopolskiego jêzyka literackiego, powodowanych blisko¶ci± systemow± oraz o rugowaniu ¶l±skich zwrotów przez konstrukcje ogólnopolskie.

W podsumowaniu konferencji prof. Walery Pisarek, honorowy przewodnicz±cy Rady Jêzyka Polskiego PAN, przypomniawszy zadania rady w zakresie upowszechniania szacunku do regionalizmów i gwar oraz przeciwdzia³ania ich zanikowi, zadeklarowa³, ¿e bêdzie bi³ du¿e brawa temu, kto jako pierwszy o¶mieli siê mówiæ w Sejmie lub Senacie RP po ¶l±sku.

Marcin Macio³ek

Miêdzynarodowa Wy¿sza Szko³a Logistyki i Transportu we Wroc³awiu

Woda – niewykorzystane szlaki

W dniach 19−20 czerwca MWSLiT zorganizowa³a miêdzynarodow± konferencjê naukow± Rola transportu wodnego ¶ródl±dowego w rozwoju regionów zjednoczonej Europy. Otwieraj±cy spotkanie Andrzej Gdula, dyrektor Departamentu Gospodarki Morskiej i ¦ródl±dowej w Ministerstwie Infrastruktury, mówi³ o walorach ekonomicznych i ekologicznych ¿eglugi ¶ródl±dowej i jej roli w Europie.

Uczestnicy z 6 krajów europejskich wskazywali rosn±c± rolê transportu rzecznego. Transport ten jest tradycyjnym przewo¼nikiem ³adunków masowych, a obecnie zdobywa nowe rynki: najbezpieczniej przewozi materia³y chemiczne i niebezpieczne, specjalizuje siê w przewozie tzw. gabarytów – ³adunków o bardzo du¿ych rozmiarach oraz kontenerów. Nowymi specjalno¶ciami ¿eglugi s± tzw. autostrady rzeczne, tj. przewóz statkami samochodów ciê¿arowych, zmniejszaj±cy natê¿enie ruchu na drogach oraz dowóz du¿ych ilo¶ci produktów spo¿ywczych do centrów handlowych ulokowanych na obrze¿ach miast.

Stwierdzono, ¿e polska ¿egluga ¶ródl±dowa odgrywa w Europie istotn± rolê. W Polsce ma swoj± siedzibê jeden z wiêkszych europejskich przewo¼ników ¶ródl±dowych – ODRATRANS S.A. Du¿± czê¶æ za³óg statków p³ywaj±cych po europejskich drogach wodnych stanowi± polscy marynarze. Mamy w kraju 3,8 tys. kilometrów dróg wodnych, co pod wzglêdem ich d³ugo¶ci plasuje nas na pi±tym miejscu w UE. Niestety, obecnie mo¿liwo¶ci przewozowe ¿eglugi ¶ródl±dowej w Europie koñcz± siê na Odrze. Nawet polscy przewo¼nicy nie mog± p³ywaæ po innych naszych rzekach. Niewiele krajowych dróg wodnych pozwala na prowadzenie bezpiecznego i rentownego transportu.

Uczestnicy dyskusji wskazywali, ¿e europejskie ¶ródl±dowe drogi wodne, ³±cznie z drogami morskimi bliskiego zasiêgu, powinny tworzyæ jednolit± pod wzglêdem parametrów sieæ akwenów komunikacyjnych, pozwalaj±cych przemieszczaæ ³adunki na przeciwleg³e krañce kontynentu. Obecnie zainteresowanie rozbudow± dróg wodnych i korytarzy transportowych w krajach UE jest du¿e. Powstaj± konkuruj±ce ze sob± projekty przebiegów wodnych korytarzy transportowych. Dyskutanci podkre¶lali konieczno¶æ po³±czenia ze sob± sieci dróg wodnych Unii Europejskiej oraz Europy Wschodniej. Do realizacji tego postulatu konieczna jest poprawa warunków ¿eglugi na polskich ¶ródl±dowych drogach wodnych.

Wnioski z konferencji zostan± przedstawione w³adzom pañstwowym. Kolejne spotkania z tego cyklu, organizowane w ró¿nych miastach europejskich, bêd± siê odbywa³y pod has³em Partnerstwo dla ¿eglugi ¶ródl±dowej.

Jan Py¶

Uniwersytet Miko³aja Kopernika w Toruniu

Oko i porcelana

W dniach 3−5 lipca w UMK spotkali siê uczestnicy miêdzynarodowego sympozjum po¶wiêconego nowej metodzie diagnostycznej – koherentnej tomografii optycznej, opracowanej na potrzeby medyczne, ale od kilku lat z sukcesem stosowanej do celów konserwatorskich. Sympozjum Optical Coherence Tomography for Examination of Art by³o wspólnym przedsiêwziêciem Instytutu Fizyki oraz Instytutu Zabytkoznawstwa i Konserwatorstwa UMK. Uczeni ze ¶wiata fizyki (m.in. Francji, Niemiec, Stanów Zjednoczonych, W³och, Austrii) oraz ¶wiata sztuki (londyñskie British Museum, holenderski pañstwowy instytut dziedzictwa kulturowego) debatowali na temat zastosowania OCT m.in.: w badaniach struktury obrazów sztalugowych i innych obiektów o budowie warstwowej, w badaniach struktury i stopnia zniszczenia szk³a zabytkowego i witra¿y oraz w monitorowaniu przestrzennych deformacji powierzchni obiektów na pod³o¿ach p³óciennych. W ramach czê¶ci warsztatowej sympozjum dostêpny by³ system spektralnej tomografii optycznej, skonstruowany specjalnie do badania dzie³ sztuki i celów konserwatorskich, na którym badano dostarczone przez uczestników próbki i zapoznawano siê z mo¿liwo¶ciami metody.

Zastosowanie metody koherentnej tomografii optycznej (OCT), opracowanej dla badañ ludzkiego oka in vivo, pozwala w sposób ca³kowicie bezkontaktowy, nieinwazyjny i nieniszcz±cy obrazów uzyskaæ przekroje poprzecznych materia³ów i uk³adów warstw przejrzystych oraz pó³przejrzystych, a w ten sposób badaæ ich stratygrafiê (ustalanie wieku) oraz stanu zachowania (korozji, odspojeñ). Od pierwszego zastosowania w 2003 roku technika OCT z powodzeniem wykorzystywana jest do badania malarstwa sztalugowego, obiektów z jadeitu, porcelany i fajansu, zabytkowego szk³a, witra¿y, pergaminu.

Spektralne tomografy optyczne, których technologia zosta³a opracowana w Instytucie Fizyki UMK w Zespole Fizyki Medycznej pod kierunkiem prof. Andrzeja Kowalczyka, zosta³y wprowadzone do produkcji przez firmê OPTOPOL Technology S.A. z Zawiercia. Obecnie Optopol ufundowa³ 5 stypendiów dla wyró¿niaj±cych siê studentów I roku na kierunkach fizyka i fizyka techniczna, prowadzonych na Wydziale Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej UMK. Kwota jednego stypendium bêdzie wynosiæ 300 z³ miesiêcznie (p³atne przez 10 miesiêcy w roku). O przyznanie tego stypendium mog± siê ubiegaæ wszystkie osoby przyjête na studia na jednym z dwóch wymienionych kierunków.

(kin)

Wojskowa Akademia Techniczna

Od Brukseli do Liptovskiego Mikula¹a

Dla studentów z kó³ naukowych Wojskowej Akademii Technicznej przedsesyjny okres obfitowa³ w miêdzynarodowe konferencje naukowe, podczas których osi±gnêli znacz±ce sukcesy.

Zaczê³o siê od Brukseli, gdzie odby³a siê miêdzynarodowa konferencja studentów Students at Work!, zorganizowana przez europejski oddzia³ Stowarzyszenia £±czno¶ci i Elektroniki Si³ Zbrojnych (AFCEA). WAT reprezentowa³o 11 studentów i doktorantów, którzy zaprezentowali siedem referatów, zwiedzili te¿ kwaterê g³ówn± NATO.

W dniach 13−14 maja czwórka studentów WAT uczestniczy³a w konferencji zorganizowanej przez Uniwersytet Obrony w Brnie. Najwiêkszy sukces odniós³ Wojciech Polkowski z Wydzia³u Nowych Technologii i Chemii, który przedstawi³ pracê Structural stability of Ni3Al−based alloys at 1100 0C (opiekun mjr dr in¿. Pawe³ Jó¼wik) i zaj±³ pierwsze miejsce w grupie „in¿ynierii materia³owej”. Trzecie miejsca w swoich grupach zajêli Przemys³aw Korzyñski z Wydzia³u Elektroniki, który w grupie „informatyka i telekomunikacja” przedstawi³ pracê Concept of network security diagnostic testbed, przygotowan± z doktorantk± Urszul± Ostrowsk± (opiekun dr in¿. Dariusz Laskowski) oraz Krzysztof Ka¼mierczak z Wydzia³u Mechatroniki, który w grupie „lotnictwo i obrona przeciwlotnicza” zaprezentowa³ opracowany wspólnie z Paw³em Dêbskim projekt Pilot – operator interface in passenger aircraft’s flight deck simulator (opiekun dr in¿. Zdzis³aw Rochala).

Druga konferencja u naszych po³udniowych s±siadów zosta³a zorganizowana przez Akademiê Si³ Zbrojnych w Liptovskim Mikula¹u w dniach 22−23 maja. W¶ród ponad 100 uczestników z Rumunii, Ukrainy, Czech, S³owacji i Polski, WAT reprezentowa³a trójka studentów: Maciej Go³aszewski z Wydzia³u Elektroniki, Pawe³ Dêbski z Wydzia³u Mechatroniki oraz Arkadiusz Pop³awski z Wydzia³u Mechanicznego. W grupie „elektronicznej” wygra³ Pawe³ Dêbski, który przedstawi³ przygotowan± wraz z Krzysztofem Ka¼mierczakiem pracê Information visualization system for use in passenger aircraft flight deck simulator (opiekun dr in¿. Zdzis³aw Rochala). Zaraz za „plecami” Paw³a Dêbskiego uplasowa³ siê Maciej Go³aszewski, który zreferowa³ pracê Implementation of softcore dual processor system with precise time−to−digital converter in FPGA (opiekun dr in¿. Tadeusz Sondej). W grupie „mechanika i metalurgia” pierwsze miejsce zaj±³ Arkadiusz Pop³awski, który przedstawi³ pracê Influence of D−gun spraying conditions on the quality of FeAl intermetallic coatings (opiekun dr in¿. Cezary Senderowski).

Z kolei Maciej Wrona, student V roku Wydzia³u In¿ynierii L±dowej i Geodezji, specjalno¶æ geoinformatyka, wróci³ z tarcz± i piêknym dyplomem za najlepsz± pracê naukow± w kategorii Military Technical Sciences z miêdzynarodowej konferencji studenckiej, któr± w dniach 27−29 maja zorganizowa³ Zrynyi Miklos National Defence University. M. Wrona przedstawi³ opis i analizê wyników badañ laboratoryjnych oraz badañ wykonanych na mostach (w Zakroczymiu i Warszawie – na mo¶cie Siekierkowskim) z wykorzystaniem systemu nawigacji satelitarnej (GNSS).

Jerzy Markowski

Uniwersytet ¦l±ski w Katowicach

Student z br±zu

Figura niczym greckiego pos±gu. Dwa metry wysoko¶ci. Boso, ale w czapce i d¿insach. Student z br±zu stan±³ przed rektoratem Uniwersytetu ¦l±skiego w Katowicach. Ods³oniêty 24 czerwca pomnik Studenta na razie ma tymczasow± lokalizacjê. W 2011 r. „m³odzieniec” zostanie przeniesiony przed fronton biblioteki akademickiej, której budowa rozpocznie siê prawdopodobnie jeszcze w bie¿±cym roku.

– Pomy¶la³em, ¿e mo¿e dobr± okazj± do uczynienia tej przestrzeni bardziej atrakcyjn±, przyja¼niejsz±, bêdzie rze¼ba studenta. Dedykowana jest by³ym i przysz³ym studentom. Mieli¶my pomniki górników, hutników, wybitnych postaci historycznych, a oto pojawia siê pomnik studenta, który ju¿ stanowi o nowym obliczu Katowic – powiedzia³ podczas uroczysto¶ci rektor U¦ prof. Janusz Janeczek.

Pomnik Studenta zosta³ zaprojektowany przez prof. Jerzego Fobera i prof. Andrzeja Szarka z Katedry Rze¼by Instytutu Sztuki U¦ w Cieszynie.

– Wspólnie z rektorem Janeczkiem uzgodnili¶my, ¿e powinno to byæ dzie³o zrealizowane z przymru¿eniem oka. Nie chcieli¶my kolejnego pomnika studenta siedz±cego na ³awce. Uznali¶my, ¿e najlepszym miejscem poszukiwañ ¼ród³a inspiracji bêdzie kolebka idei uniwersyteckiej – Akademia Platoñska. Tam siê narodzi³a szko³a wy¿sza w relacji mistrz−uczeñ. W ten sposób pojawi³a siê postaæ kurosa – u¶miechniêtego m³odzieñca, wywodz±cego siê z najstarszej sztuki – wyja¶nia³ formê pomnika prof. Jerzy Fober.

Arty¶ci twierdz±, ¿e wykorzystuj±c tak oczywisty i powszechnie akceptowany produkt kultury masowej, jakim s± „nie¶miertelne jeansy”, rze¼ba niekompletnie ubranego m³odzieñca w symboliczny sposób nawi±zuje do tworzonej przez studentów specyficznej subkultury. Czworok±tna czapka absolwenta, odnosz±ca siê nie tylko do osobistej przysz³o¶ci ka¿dego z nich, powszechnie jest kojarzona z uniwersyteckimi tradycjami zjednoczonej Europy.

Jolanta Talarczyk
Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje