Zawód nauczycielski nale¿y nie tylko do najstarszych w ¶wiecie, ale tak¿e – jako bodaj¿e jedyny – sta³ siê przedmiotem odrêbnych badañ naukowych. Do g³ównych problemów badawczych pedeutologii (gr. paideutes – nauczyciel, logos – nauka) nale¿±: dobór do zawodu, kszta³cenie, osobowo¶æ, praca i doskonalenie zawodowe nauczycieli. S³owem te zmienne, które hipotetycznie mog± mieæ wp³yw na efektywno¶æ dzia³añ pedagogicznych.
W ci±gu ostatnich kilkudziesiêciu lat warunki pracy dydaktyczno−wychowawczej w szkole uleg³y radykalnym przeobra¿eniom. Znacznie powiêkszy³y siê zasoby wiedzy ludzkiej, zró¿nicowa³y jej ¼ród³a, nasili³a agresja w¶ród m³odocianych. ¯eby tylko wymieniæ te najwa¿niejsze. Pozosta³e uwarunkowania i predyktory nauczycielskich osi±gniêæ, jak kryteria doboru na studia, programy kszta³cenia, a tak¿e – z ma³ymi wyj±tkami – formy doskonalenia zawodowego nauczycieli zasadniczo siê nie zmieni³y. Wci±¿ o przydatno¶ci do studiów, powodzeniu w toku ich trwania, a tak¿e formalnych kwalifikacjach nauczyciela decyduje przede wszystkim wiedza kierunkowa, zwi±zana z przedmiotem nauczania. W ten sposób teoria, wed³ug której nauczyciel jest specjalist± w dziedzinie ludzkiego zachowania, którego praca polega na intencjonalnym motywowaniu do jego zmiany, ca³kowicie rozminê³a siê z praktyk±.
Jeszcze nie tak dawno nauczyciel by³ najbardziej kompetentnym, wiarygodnym i – w zasadzie – jedynym ¼ród³em wiedzy naukowej dla ucznia. Na niej opiera³ siê jego zawodowy i pedagogiczny autorytet. Dzisiaj znaczna czê¶æ tej wiedzy pochodzi ze ¼róde³ pozaszkolnych, które w dodatku s± nie tylko powszechnie dostêpne, ale tak¿e bardziej atrakcyjne od tych, które mo¿e zaoferowaæ przeciêtna szko³a. S± to zjawiska nieodwracalne i mog± siê tylko – wraz z postêpem cywilizacyjnym – pog³êbiaæ.
Klêska wspó³czesnej szko³y nie polega na tym, ¿e straci³a ona monopol na przekazywanie wiedzy, umiejêtno¶ci i warto¶ci, lecz na trudno¶ci w przyjêciu tego do wiadomo¶ci. Nauczycielom wci±¿ trudno siê z tym pogodziæ, ¿e kszta³cenie i wychowanie dokonuje siê równie¿ oprócz – a niekiedy wbrew – szkolnej edukacji.
Cech± wyró¿niaj±c± wspó³czesnego absolwenta studiów nauczycielskich od przedstawicieli innych profesji powinny byæ przede wszystkim najwy¿sze kwalifikacje w zakresie znajomo¶ci ¼róde³ wiedzy i umiejêtno¶ci docierania do nich. Wiedzê kierunkow±, niezale¿nie od jej zasobów wyniesionych ze studiów, bêdzie i tak musia³ uzupe³niaæ przez ca³e ¿ycie. Kompetentnym przewodnikiem ucznia po ¼ród³ach wiedzy powinien byæ od pierwszego dnia swojej pracy. Dzisiaj kompetencje te, oprócz braku umiejêtno¶ci wywierania wp³ywu na ludzi, s± najs³abszym elementem przygotowania zawodowego nauczycieli. Dopóki prawda ta nie dotrze do organizatorów i realizatorów kszta³cenia nauczycieli, szko³a bêdzie pogr±¿aæ siê w kryzysie.