Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje





Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wy¿szego

Uzgodnienia pozostaj± aktualne

Pierwsza czê¶æ spotkania w Zamku Królewskim 8 pa¼dziernika, podczas którego wrêczone zosta³y Nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wy¿szego, mia³a charakter dyskusji premiera Donalda Tuska ze ¶rodowiskiem akademickim i naukowym.

– Zdajê sobie sprawê, ¿e uzasadnione oczekiwania ¶rodowiska bêd± jeszcze d³ugi czas wy¿sze ni¿ bêdziemy w stanie spe³niæ, ale pragnê podkre¶liæ, ¿e nasze wspólne uzgodnienie, ¿eby z polskiej nauki i szkolnictwa wy¿szego uczyniæ priorytet, pozostaje aktualne. I z tego zobowi±zania starali¶my siê wywi±zaæ w przysz³orocznym bud¿ecie – mówi³ premier.

W wymiarze materialnym bêdzie to w roku przysz³ym 1040 mln z³, czyli 25 proc. wiêcej na naukê i ponad 700 mln z³ na szkolnictwo wy¿sze. – Chcê pañstwa gor±co zapewniæ, ¿e to nie jest jednorazowy akt, ale muszê byæ odpowiedzialny i dlatego jestem zmuszony wstrzymaæ siê ze szczegó³owymi zapowiedziami na kolejne lata.

W dyskusji podkre¶lano przede wszystkim: konieczno¶æ dialogu i okre¶lenia wspólnych celów zmian – prof. K. Cha³asiñska−Macukow, potrzebê reform mechanizmów w sferze nauki – prof. K. Stêpieñ, innowacyjno¶æ i powi±zanie nauki z gospodark± – prof. H. Górecki, wprowadzenie dofinansowania czesnego studentom stacjonarnym uczelni niepublicznych – prof. J. Malec, prof. W. T³okiñski, potrzebê zmiany systemu zarz±dzania szkolnictwem wy¿szym na oparty na radach powierniczych – prof. L. Pacholski, urynkowienie systemu szkolnictwa wy¿szego – prof. A. Budnikowski oraz uwzglêdnianie interesów studentów i niebezpieczeñstwo korporacjonizmu – L. Cie¶la.

(as)

Nagrody za badania

W drugiej czê¶ci odby³a siê uroczysto¶æ wrêczenia Nagród Ministra Nauki i Szkolnictwa Wy¿szego za wybitne osi±gniêcia naukowe i naukowo−techniczne.

Nagrody zosta³y ustanowione w 2004 r., a po raz pierwszy przyznane w 2006 r. W tym roku wrêczono je po raz trzeci. Wysoko¶æ nagrody to piêtnastokrotno¶æ minimalnej pensji profesora zwyczajnego – w br. ok. 57 tys. z³ brutto. Laureaci otrzymuj± te¿ statuetkê zaprojektowan± przez Karola Badynê, rze¼biarza zwi±zanego z krakowsk± ASP. Nagrody przyznawane s± w trzech kategoriach: badañ na rzecz rozwoju nauki, badañ na rzecz rozwoju spo³eczeñstwa oraz badañ na rzecz rozwoju gospodarki.

Zespó³ pod przewodnictwem prof. Henryka Góreckiego, wiceprzewodnicz±cego Rady Nauki, nominowa³ do nagrody 8 uczonych. Prof. Barbara Kudrycka wybra³a spo¶ród nich trzech laureatów. W kategorii badañ na rzecz rozwoju nauki zwyciê¿y³ prof. Marian Mrozek (UJ); w kategorii badañ na rzecz rozwoju spo³eczeñstwa – prof. Jaros³aw Regu³a (Centrum Medyczne Kszta³cenia Podyplomowego, Warszawa), a w kategorii badañ na rzecz rozwoju gospodarki – prof. Zdzis³aw Smor±g (Instytut Zootechniki – PIB, Balice).

Prof. Mrozek jest pionierem stosowania metod topologicznych i komputerowych w analizie teorii uk³adów dynamicznych, które pozwoli³y udowodniæ istnienie dynamiki chaotycznej w uk³adzie Lorenza. Wykorzystanie ¶cis³ych obliczeñ komputerowych w dowodzie zaowocowa³o rozstrzygniêciem wielu wa¿nych problemów dotycz±cych zjawisk przyrodniczych. By³o tak¿e inspiracj± powstania nowego kierunku badañ – computational topological dynamics.

Prof. Regu³a jest wybitnym gastroenterologiem. Z powodzeniem zastosowa³ kolonoskopiê w badaniach przesiewowych w kierunku raka jelita grubego, co znacz±co poprawia jako¶æ profilaktyki tej choroby. Jest wspó³autorem pracy Colonoscopy in colorectal−cancer screening for detection of advanced neoplasia opublikowanej w „The New England Journal of Medicine”.

Prof. Smor±g zajmuje siê biotechnologi± rozrodu zwierz±t. W wyniku jego badañ uzyskano transgeniczne ¶winie o zmodyfikowanej barierze immunologicznej cz³owiek−¶winia. Efekty tych prac stwarzaj± nowe mo¿liwo¶ci dla rozwoju medycyny i farmacji oraz hodowli.

Do nagrody nominowani byli te¿: prof. Micha³ G³owiñski, literaturoznawca z IBL PAN i prof. Henryk Koz³owski, chemik z UWr. (w kategorii badañ na rzecz rozwoju nauki); prof. Jerzy Miku³owski Pomorski, socjolog z UE Kraków i prof. Ewa Przybylska, pedagog z UMK (w kategorii badañ na rzecz rozwoju spo³eczeñstwa); prof. Andrzej Jajszczyk, informatyk z AGH (w kategorii badañ na rzecz rozwoju gospodarki).

Laudacje na cze¶æ laureatów i nominowanych do nagrody ministra, napisane przez poetê Micha³a Zab³ockiego, wy¶piewa³ Grzegorz Turnau.

W 2008 r. prof. Barbara Kudrycka nagrodzi³a te¿ blisko 160 naukowców za ca³okszta³t dorobku, za osi±gniêcia naukowe i dydaktyczne oraz za osi±gniêcia organizacyjne.

pk

Od lewej prof.prof.: K. Pietraszkiewicz, J. Rachoñ, B. Smulski

Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Paw³a II

Ma byæ lepiej

10 pa¼dziernika Sejm RP przyj±³ ustawê o zmianach w ustawie z 1991 r. o finansowaniu KUL. Od chwili podpisania ustawy przez prezydenta, uczelnia bêdzie z bud¿etu pañstwa otrzymywaæ nie tylko ¶rodki na dzia³alno¶æ bie¿±c±, ale tak¿e na inwestycje. Obecnie bud¿et KUL wynosi ok. 120 mln z³. W pewnym sensie poprawa warunków finansowania KUL z bud¿etu jest „prezentem” na 90−lecie uczelni, które wypada w grudniu. KUL ma status uczelni prywatnej.

W ostatnich latach KUL dokoñczy³ budowê Collegium Jana Paw³a II, Collegium Norvidianum oraz wybudowa³ zespó³ obiektów sportowych na Poczekajce. Wszystkie te inwestycje uczelnia finansowa³a ze ¶rodków w³asnych i sk³adek spo³ecznych. W tym roku oddano do u¿ytku po generalnym remoncie i adaptacji Collegium Iuridicum, mieszcz±ce siê w dawnym gmachu gimnazjum mêskiego im. Stefana Batorego, odzyskanym przez uczelniê w 2004 r. Inwestycjê zrealizowano dziêki 3,6 mln z³ z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Pozosta³e koszty zosta³y pokryte ze sk³adek spo³ecznych i funduszy w³asnych KUL. Od pa¼dziernika w nowym obiekcie kszta³c± siê prawnicy. W najbli¿szych latach planowana jest budowa Centrum Transferu Wiedzy. Obiekt ma po³±czyæ Collegium Jana Paw³a II ze starym gmachem KUL, tworz±c tym samym drugi dziedziniec. Uczelnia ma nadziejê, ¿e budowa tego obiektu bêdzie mog³a byæ dofinansowana z bud¿etu pañstwa.

(mit)

Polskie Noble 2008

Po raz siedemnasty Rada FNP og³osi³a listê laureatów Nagrody FNP. Nagroda przyznawana jest od 1992 r. i uchodzi za najbardziej presti¿ow± w obszarze nauki w naszym kraju. Jej wysoko¶æ wynosi w tym roku 200 tys. z³.

Laureatami Nagrody FNP w 2008 r. zostali:

• w obszarze nauk humanistycznych i spo³ecznych prof. Stanis³aw Mossakowski z Instytutu Sztuki PAN w Warszawie, którego nagrodzono „za wszechstronn±, interdyscyplinarn± monografiê dotycz±c± Kaplicy Zygmuntowskiej – czo³owego zabytku sztuki polskiego i w³oskiego Renesansu”;

• w obszarze nauk przyrodniczych i medycznych prof. Jacek Oleksyn z Instytutu Dendrologii PAN w Kórniku, doceniony „za wk³ad w odkrycie uniwersalnych biogeograficznych zale¿no¶ci miêdzy cechami ro¶lin, istotnych dla zrozumienia procesów ekologicznych w skali globalnej”;

• w obszarze nauk ¶cis³ych prof. Ryszard Horodecki z Instytutu Fizyki Teoretycznej i Astrofizyki Uniwersytetu Gdañskiego, nagrodzony „za wk³ad w stworzenie podstaw informatyki kwantowej”;

• w obszarze nauk technicznych: prof. Andrzej Jajszczyk z Katedry Telekomunikacji Akademii Górniczo−Hutniczej w Krakowie, uhonorowany „za badania w zakresie teorii wêz³ów szybkich sieci telekomunikacyjnych, stanowi±cych podstawê budowy Internetu nowej generacji”.

Rolê kapitu³y pe³ni Rada FNP pod przewodnictwem prof. Andrzeja Cz³onkowskiego. Dotychczas nagrodê otrzyma³o 61 osób (³±cznie z tegorocznymi laureatami). Uroczysto¶æ wrêczenia nagród odbêdzie siê 5 grudnia w Zamku Królewskim w Warszawie.

(pk)

Korporacje akademickie

Si³a przyja¼ni

Od chwili wybuchu II wojny ¶wiatowej do upadku komunizmu, czyli przez niemal 50 lat, dzia³alno¶æ korporacji akademickich by³a zakazana. Dlatego dla wiêkszo¶ci ludzi, w tym znacznej czê¶ci ¶rodowiska akademickiego, s± one czym¶ obcym i nieznanym. A przecie¿ przez dziesi±tki lat korporacje stanowi³y istotny element ¿ycia akademickiego. By³y organizacjami elitotwórczymi. Korporantami byli naukowcy, politycy, genera³owie, arty¶ci, duchowni, m.in.: W³adys³aw Anders, Stefan Banach, Roman Dmowski, Jan Kasprowicz, Jan Kiepura, Ignacy Paderewski, W³adys³aw Sikorski, W³adys³aw Tatarkiewicz, Stefan ¯eromski. W Niemczech, gdzie ruch korporacyjny jest oczywistym elementem pejza¿u akademickiego, cz³onkiem jednej z korporacji jest Józef Ratzinger, czyli obecny papie¿ Benedykt XVI (jest cz³onkiem, gdy¿ przynale¿no¶æ do korporacji wi±¿e na ca³e ¿ycie). To w³a¶nie dziêki tej piêknej zasadzie, mo¿liwe by³o odrodzenie ruchu korporacyjnego w Polsce kilkana¶cie lat temu. Licz±cy wówczas po 70, 80, a nawet 90 lat korporanci byli inicjatorami odrodzenia przedwojennych korporacji. Przez ca³y okres PRL spotykali siê we w³asnym gronie kultywuj±c tradycje, zwyczaje i wzajemne przyja¼nie. Kiedy ju¿ by³o mo¿na, w jednej ³awie przy piwie zasiedli emerytowani profesorowie i m³odzi studenci, których po³±czy³y wspólne idea³y. Dzi¶ przedwojennych filistrów ju¿ prawie nie ma, ale pierwsi korporanci, przyjêci w latach 90., maj± blisko 40 lat i spotykaj± siê z m³odszymi o po³owê fuksami. Korporacje zaczynaj± odnajdywaæ w³a¶ciwe sobie miejsce na mapie ¿ycia akademickiego.

Korporacje akademickie korzeniami siêgaj± ¶redniowiecza. Najstarsze polskie organizacje tego typu dzia³aj± nieprzerwanie od ponad 100 lat. Konwent Polonia, za³o¿ony przez polskich studentów w Uniwersytecie w Dorpacie, powsta³ w czasach Mickiewicza – w 1828 roku. W 1919 roku przeniesiony zosta³ do Wilna, a obecnie dzia³a w Gdañsku.

Korporacje s± ró¿norodne, a dzia³a ich ju¿ ponad 20 w wielu o¶rodkach akademickich (Warszawa, Poznañ, Gdañsk, Toruñ, Wroc³aw, Lublin, Kraków). Przede wszystkim s± to organizacje samowychowawcze. Korporanci organizuj± wyk³ady albo sami wyg³aszaj± prelekcje, razem ogl±daj± filmy, czasem æwicz± szermierkê. Wa¿nym elementem ¿ycia korporacyjnego s± biesiady piwne, pe³ne ¶piewu, zabawy i – zapomnianych na ogó³ – zwyczajów wi±¿±cych siê z kulturalnym spo¿yciem chmielowego napoju.

Korporanci posiadaj± w³asne pogl±dy i przekonania dotycz±ce spraw publicznych, jednak rozmowy wewn±trz korporacji o bie¿±cej polityce traktowane s± jako brak kultury. Choæ od cz³onków wymaga siê akceptacji zasad etyki katolickiej, to jednak o sprawach wiary i religii siê nie dyskutuje. Obowi±zuje bowiem przedwojenna zasada korporacyjna, ¿e Polska potrzebuje wszystkich swoich synów, niezale¿nie od podzia³ów politycznych czy wyznaniowych. Inaczej kwestie te s± traktowane w kilku organizacjach studenckich zrzeszonych w Poznañskim Kole Miêdzykorporacyjnym. Odwo³uj±c siê do przedwojennych nazw, przyjê³y one niemiecki model wyznaniowych korporacji katolickich, przez co odseparowa³y siê od reszty ruchu korporacyjnego w Polsce.

Korporacje akademickie nie s± organizacjami masowymi. Proponowany przez nie model wychowawczy nie jest obecnie popularny. Pojêcia takie, jak patriotyzm, tradycja, honor i przyja¼ñ czê¶ciej s± wy¶miewane ni¿ traktowane powa¿nie. Korporanci podkre¶laj±, ¿e najwa¿niejsz± spraw± jest przyja¼ñ, która ich ³±czy. Bez niej korporacje nie maj± racji bytu, bo oprócz wspólnego systemu warto¶ci, kultywowanych zwyczajów, to relacje miêdzyludzkie s± spoiwem, które pozwoli³o tym organizacjom dzia³aæ przez wiele pokoleñ i odrodziæ siê po okresie komunistycznego zniewolenia.

JZ

Korporacje akademickie

Korporanci na kwaterach

Na Brackiej 20a cotygodniowe kwatery gromadz± cz³onków Korporacji Akademickiej Sarmatia. S± to spotkania o charakterze samokszta³ceniowym. Poszczególni uczestnicy wyg³aszaj± prelekcje na rozmaite tematy: od filozofii, przez historiê po ró¿ne dziedziny, którymi siê zajmuj±. Po referatach s± dyskusje, a potem czê¶æ towarzyska z nieod³±cznym piwem – napojem korporantów. Komersze (¶wiêto zamkniête – tylko dla cz³onów korporacji, nie tylko Sarmatii, zazwyczaj w rocznicê powstania korporacji), kawy jesienne i wiosenne (w tych spotkaniach uczestnicz± tak¿e panie, np. ¿ony, narzeczone czy siostry korporantów), fidu³ki (uroczyste kwatery) oraz bale (te¿ z udzia³em pañ), do tego szermierka i wyjazdy krajoznawcze – to typowe zajêcia korporantów z Sarmatii, jednej z najstarszych korporacji akademickich dzia³aj±cych obecnie w Polsce. „Nie tylko puchar ³±czy nas i szpada, chcemy nie¶æ w ¿ycie si³y twórczej ³ad!” – tak brzmi± pierwsze s³owa hymnu Korporacji Akademickiej Sarmatia, która w tym roku ¶wiêtuje 100−lecie istnienia.

Powsta³a w 1908 r. w Petersburgu w wyniku po³±czenia Klubu Nietoperzy oraz Lechitii – dwóch tajnych polskich organizacji studenckich dzia³aj±cych w tamtejszym uniwersytecie. W 1915 r. przenios³a dzia³alno¶æ do Warszawy. „Sarmaci” brali udzia³ w rozbrajaniu Niemców w 1918 r. W 1920 r. korporacja zosta³a oficjalnie zarejestrowana jako stowarzyszenie. W 1939 r. liczy³a 209 cz³onków. Podczas wojny 41 „sarmatów” zginê³o w walce z Niemcami, a 9 z r±k sowietów (5 w Katyniu, 4 na Kresach). Mimo prze¶ladowañ przez komunistyczne w³adze polskie obcej im ideowo organizacji, w 1956 r. odby³ siê pó³jawny sylwester korporacyjny. W 1978 r. korporanci ¿yj±cy w Wielkiej Brytanii powo³ali Ko³o Filistrów Korporacji Sarmatia na Obczy¼nie. 10 lat pó¼niej Sarmatia otwarcie uczci³a swe 80−lecie i podjê³a starania do przyjêcia nowych cz³onków. W 1992 r. z inicjatywy 40 ¿yj±cych jeszcze filistrów oficjalnie wznowiono dzia³alno¶æ K! Sarmatia. Do dzi¶ ¿yje trzech przedwojennych „sarmatów”. Obecnie Sarmatia liczy 25 cz³onków. Cz³onkostwo jest trójstopniowe: fuks to niepe³noprawny cz³onek – nosi tylko barwê br±zow±, comiliton to ju¿ barwiarz – pe³noprawny cz³onek – student, który ma prawo do noszenia wszystkich barw korporacji, filister to absolwent, cz³onek korporacji, tak¿e barwiarz.

Cech± charakterystyczn± cz³onka Sarmatii jest br±zowy dekiel (podobny do czapki studenckiej) ze srebrno−seledynowym otokiem, czyli w barwach korporacyjnych. Oprócz wspomnianych barw i hymnu, stowarzyszenie posiada herb, sztandar i cyrkiel, czyli monogram sentencji „Vivat, Crescat, Floreat Sarmatia et Aeternum”.

Krzysztof Wojciech Fornalski
Patrz zdjêcia na II str. ok³adki

III Komersz Polski

Sprawa honorowa

Torunianie i tury¶ci odwiedzaj±cy toruñsk± starówkê zadziwieni spogl±dali na grupê m³odzie¿y akademickiej w kolorowych czapkach z otokami, przepasan± szarfami w barwach korporacyjnych, poprzedzan± sztandarami, maszeruj±c± ze ¶piewem przez miasto. 11 pa¼dziernika sta³ siê wa¿nym ¶wiêtem polskiego ruchu korporacyjnego. Cz³onkowie 12 korporacji akademickich z ca³ej Polski zjechali do Torunia, gdzie odby³ siê III Komersz Polski, poprzedzony Kongresem Polskich Korporacji Akademickich.

Korporacje akademickie o rodowodzie ba³tyckim z Estonii, £otwy i Niemiec z powodzeniem od blisko 50 lat organizuj± spotkania pod nazw± Komersz Narodów Ba³tyckich. Od kilku lat do grona uczestników do³±czyli korporanci z Polski, których stowarzyszenia zak³adane by³y w okresie zaborów w Dorpacie b±d¼ w Rydze. Ide± Komerszu Narodów Ba³tyckich jest wzajemne poznanie siê burszów (z niem. studentów – korporantów) z ró¿nych pañstw i rozwijanie wzajemnych relacji w ramach tradycji ba³tyckich. St±d zrodzi³ siê pomys³ warszawskiej Korporacji Welecja (za³o¿onej 125 lat temu), aby przeszczepiæ ten zwyczaj na rodzimy grunt i organizowaæ Komersz Polski. Pierwszy odby³ siê w Warszawie, drugi zorganizowa³ w Gdañsku Konwent Polonia.

W Komerszu Polskim, jako ¶wiêcie wszystkich polskich korporacji akademickich, uczestniczyæ mog± tylko cz³onkowie organizacji. Spotkanie jest platform± wzajemnego poznania i wymiany do¶wiadczeñ, poniewa¿ liczba korporacji w Polsce oraz ich geograficzne oddalenie od siebie uniemo¿liwia poszczególnym korporacjom utrzymywanie bliskich kontaktów ze wszystkimi zwi±zkami. Organizacj± trzeciego w powojennej historii Komerszu Polskiego zajê³a siê Korporacja Kujawja, przy pomocy drugiej toruñskiej korporacji – Batorii.

Przed komerszem w godzinach porannych odby³ siê w budynku toruñskiego Gimnazjum Akademickiego Kongres Polskich Korporacji Akademickich, po¶wiêcony kwestiom honoru. Poniewa¿ honor jest jedn± z podstawowych zasad obowi±zuj±cych w korporacjach od pocz±tku ich istnienia, uczestnicy spotkania zadeklarowali, i¿ organizacje, które nie uznaj± zasad postêpowania honorowego (pomimo posiadania niektórych cech korporacji akademickich) korporacjami nie s± i byæ nie mog±.

Po kongresie odby³a siê uroczysta msza, odprawiona w gotyckim Ko¶ciele Wniebowziêcia Naj¶wiêtszej Maryi Panny, w której uczestniczy³y korporacyjne poczty sztandarowe. Po niej korporanci ze ¶piewem ruszyli przez toruñsk± starówkê w kierunku Pa³acu D±mbskich, gdzie odby³a siê tzw. akademia. Korporanci wys³uchali trzech referatów. Pierwszy dotyczy³ dzia³alno¶ci m³odych w dziele kontrrewolucji we Francji (prof. Jacek Bartyzel), drugi – dzia³alno¶ci stowarzyszeñ m³odzie¿owych w okresie PRL (prof. Wojciech Polak), natomiast trzeci odnosi³ siê bezpo¶rednio do przedwojennych korporacji akademickich (dr Tomasz Koz³owski).

Po akademii korporanci z ca³ej Polski udali siê do Fortu IV Twierdzy Toruñ, gdzie rozpocz±³ siê Komersz Polski. Prowadzony w czê¶ci oficjalnej po ³acinie stanowi³ podnios³e, ale i niezwykle radosne wydarzenie. Przepe³niony ¶piewem, piwem i dobrym humorem trwa³ w czê¶ci nieoficjalnej bardzo d³ugo…

Piotr Pilarczyk

W III Komerszu Polskim uczestniczyli cz³onkowie korporacji: Polonia – Gdañsk, Arkonia – Warszawa, Welecja – Warszawa, Sarmatia – Warszawa, Z.A.G. Wis³a – Gdañsk, Aquilonia – Warszawa, Kujawja – Toruñ, Chrobria – Poznañ, Respublica – Warszawa, Batoria – Toruñ, Hermesia – Poznañ, Cresovia Leopoliensis – Wroc³aw

Rada Rzeczników Patentowych Szkó³ Wy¿szych

Rzecznicy jak co roku...

27. Seminarium Rzeczników Patentowych Szkó³ Wy¿szych, w dniach 15−19 wrze¶nia, zorganizowa³y wspólnie: Urz±d Patentowy RP, Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wy¿szego, RRPSW, Europejski Urz±d Patentowy oraz Politechnika ¦wiêtokrzyska i Wy¿sza Szko³a Handlowa w Kielcach.

Seminarium rozpoczê³o wyst±pienie prof. Andrzeja Wróbla, sêdziego S±du Najwy¿szego, Wyk³adnia prawa polskiego w zgodno¶ci z prawem europejskim (prawo w³asno¶ci intelektualnej). Przewodnicz±ca i cz³onkini zarz±du RRPSW Renaxta Zawadzka z Politechniki Szczeciñskiej i Alina Domañska−Baer z Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu przypomnia³y ewolucjê zawodu rzecznika patentowego w Polsce. Pierwsze unormowania dotycz±ce tego zawodu okre¶li³a ustawa o ochronie wynalazków, wzorów i znaków towarowych z 1924 roku. Wg ustawy o rzecznikach patentowych z 11 kwietnia 2001, wykonywanie zawodu rzecznika patentowego polega na ¶wiadczeniu pomocy w uzyskiwaniu, zachowywaniu, wykonywaniu oraz dochodzeniu praw odnosz±cych siê do przedmiotów w³asno¶ci przemys³owej. Rzecznik patentowy to zawód zaufania publicznego, a sam tytu³ zawodowy podlega ochronie prawnej. Przygotowywana kolejna nowelizacja ustawy o rzecznikach patentowych, zreferowana zosta³a przez Andrzeja Pyr¿ê, zastêpcê prezesa UP RP.

Komercjalizacja wyników dzia³alno¶ci szkó³ wy¿szych powinna byæ ¼ród³em dochodów zarówno dla placówki naukowej, jak i zatrudnionych w niej twórców utworów naukowych, wynalazków, odkryæ itd. Instrumentem u³atwiaj±cym komercjalizacjê wyników prac powsta³ych w placówkach naukowych mog± byæ uregulowania wewnêtrzne tych placówek. To zagadnienie omówi³a prof. Monika D±browska−Czajkowska z Uniwersytetu Warszawskiego. Prof. Krystyna Szczepanowska−Koz³owska z UW przedstawi³a temat Prace naukowo−badawcze na tle ustawy „Prawo w³asno¶ci przemys³owej”.

W obszarze ochrony w³asno¶ci intelektualnej znajduj± siê te¿ zagadnienia nieuczciwej konkurencji, zaprezentowane przez profesorów Micha³a du Vall i Ewê Nowiñsk± z Uniwersytetu Jagielloñskiego w wyst±pieniu Czyny nieuczciwej konkurencji godz±ce w interesy konsumentów – dochodzenie roszczeñ.

Procedury przed Urzêdem Patentowym RP o udzielanie praw wy³±cznych omówili przedstawiciele UP RP. Z punktu widzenia ochrony projektów wynalazczych istotny jest Zakres prawa z patentu – interpretacja zastrze¿eñ patentowych – uwagami na ten temat podzieli³a siê z uczestnikami seminarium dr Justyna O¿egalska−Trybalska z UJ, natomiast praktykê UP RP przedstawili jego pracownicy.

W programie seminarium omawiano te¿ wiele tematów szczegó³owych: przeniesienie patentu obci±¿onego licencj± (prof. Andrzej Szewc, U¦), ochrona dóbr osobistych w firmie (prof. Urszula Promiñska, U£), komercjalizacja dóbr osobistych (dr Teresa Grzeszak, UW), dozwolony u¿ytek utworu (dr Sybilla Stanis³awska−Kloc, UJ), ochrona czê¶ci zamiennych i klauzula napraw (dr Anna Tischner, UJ). Przedstawiciele zawodów prawniczych mówili m.in. o: dochodzeniu roszczeñ z tytu³u naruszenia prawa z rejestracji wspólnotowego wzoru przemys³owego (sêdzia Beata Piwowarska), kosztach postêpowañ w sprawach w³asno¶ci przemys³owej (sêdzia Szymon Ro¿ek), ochronie prawno−karnej praw w³asno¶ci przemys³owej w kontek¶cie orzecznictwa S±du Najwy¿szego (prok. Dariusz Kuberski), zastawie rejestrowym na prawach w³asno¶ci przemys³owej (mec. Czes³awa Ko³uda i £ukasz ¯elechowski, UW).

O realizowanych w Polsce programach wspieraj±cych ochronê w³asno¶ci przemys³owej mówi³y Patrycja Dukaczewska, ekspert z MNiSW i Anna Stañczyk z O¶rodka Przetwarzania Informacji. MNiSW realizuje programy Patent PLUS i Kreator innowacyjno¶ci – poddzia³anie 1.3.2 PO Innowacyjna Gospodarka Wsparcie ochrony w³asno¶ci przemys³owej tworzonej w jednostkach naukowych maj±cych siedzibê w Polsce w wyniku prac B+R.

Andrzej Markiewicz

Debata „Forum Polska”

P³aska nauka

„Innowacyjno¶æ wrzuæ do kosza, dodaj zakusy na modernizacjê, wrzuæ do niszczarki d³ugoplanowe projekty i spójrz w lustro.” Znudzony wyk³adowca przemieni siê w dynamicznego naukowca. W moc zaklêæ wierz± jednak nieliczni obecni na debacie Ca³a Polska czeka na Nobla.

16 pa¼dziernika do krakowskiego grodu przybyli na zaproszenie dziennikarzy z Forum Polska: prof. Barbara Kudrycka, minister nauki i szkolnictwa wy¿szego, ks. prof. Micha³ Heller, laureat Nagrody Templetona, prof. Karol Musio³, rektor Uniwersytetu Jagielloñskiego, prof. £ukasz A. Turski, fizyk z Polskiej Akademii Nauk i dr Krzysztof Paw³owski, by³y rektor Wy¿szej Szko³y Biznesu w Nowym S±czu.

– Trzeba wyrzuciæ socjalizm z nauki i skierowaæ pieni±dze w niebezpieczne acz pasjonuj±ce pola badawcze – mówi³ prof. Turski.

– Nie mo¿emy tylko w czê¶ci zaimplementowaæ amerykañskiego sposobu my¶lenia bez zaakceptowania ca³ej logiki – ripostowa³ prof. Musio³, wskazuj±c, ¿e w europejskiej nauce i edukacji obowi±zuj± socjalistyczne zasady.

– Chcemy, by w pêdz±cym poci±gu zwanym nauk± by³o jak najmniej ofiar – tonowa³a rozgrzan± atmosferê dyskusji prof. Kudrycka. O przygotowanych projektach ustaw dotycz±cych reformy nauki polskiej mówi³a jako o konkurencyjnym systemie finansowania nauki. Gdy parlament przeg³osuje nowe pomys³y, pieni±dze na badania bêd± przyznawaæ Narodowe Centrum Badañ i Rozwoju oraz Narodowe Centrum Nauki.

– Osiemdziesi±t procent studentów to analfabeci z jêzyka polskiego – delikatnie zauwa¿y³ ks. prof. Heller. Piêædziesiêcioletnie do¶wiadczenie dydaktyczne podpowiada mu, by bardziej skoncentrowaæ siê na jako¶ci uczenia ni¿ mo¿liwo¶ci otrzymania Nobla z nauk ¶cis³ych.

– Po co mamy uprawiaæ naukê? W jakiej Polsce chcemy ¿yæ za 20 lat? – pyta³ ironicznie prof. Turski, który swój miniwyk³ad zakoñczy³ zdaniem: – Przez szacunek dla Jego Magnificencji nie powiem, jak skoñczy³a siê, kilka wieków temu, przygoda reformatora – Ko³³±taja w Krakowie. Przywo³anie XVIII−wiecznej karty z historii UJ i Komisji Edukacji Narodowej wywo³a³o liczne brawa. Niechêæ do reform, do zmian jest cech± nie tylko krakowskich uczonych.

– Jest tylko jedna droga do dobrobytu: szalony rozwój nauki – mówi³ Wojciech ¦widerski, w³a¶ciciel ma³ej firmy farmaceutycznej.

Si³a i moc nauki pozostaj± jednak w sferze niespe³nionych marzeñ. O tym, ¿e gospodarka „nie ssie efektów nauki” mówi³ Jerzy Surdykowski, by³y wyk³adowca UJ, by³y konsul w USA.

– Jedyne, co mamy, to nasze g³owy, ale i tak za 20 lat m³odym nie bêdzie siê ju¿ nic chcia³o – zakoñczy³ dyskusjê K. Paw³owski.

Sukcesy w nauce mog± byæ trampolin± w nowoczesny ¶wiat. W p³aski, bez wymagañ i regu³. Wa¿ne, by by³y pieni±dze.

Jola Workowska

Sprostowania

Do pa¼dziernikowego numeru „Forum Akademickiego” (10/2008) wkrad³y siê, niestety, b³êdy. W podpisie zdjêcia na str. 6 nazwisko Pani rektor Uniwersytetu Warszawskiego brzmi „Cha³a¶niska−Macukow” zamiast CHA£ASIÑSKA−MACUKOW, a na str. 8, równie¿ w podpisie zdjêcia, prof. Stanis³awa HODOROWICZA nazwali¶my przez pomy³kê Hodorowskim. Z kolei Autorka artyku³u Znak jako¶ci (str. 39−40) nazywa siê Jadwiga MIRECKA, a nie Marecka.

Wszystkie wymienione osoby bardzo serdecznie przepraszamy!

Redakcja

Zwyciêskie fotografie

Uniwersytet Rolniczy w Krakowie

Skutki braku i nadmiaru

Od 13 lat Katedra Melioracji i Kszta³towania ¦rodowiska UR w Krakowie wraz z Katedr± Krajinného Plánovania a Pozemkových Uprav S³owackiego Uniwersytetu Rolniczego w Nitrze organizuj± konferencje ENVIRO. W tym roku spotkanie pod has³em Rola melioracji w kszta³towaniu i ochronie zasobów wodnych odby³o siê w dniach 16−18 wrze¶nia w Krakowie.

Polska dysponuje stosunkowo niewielkimi zasobami wodnymi o bardzo s³abej jako¶ci. Zadania melioracji wynikaj±ce ze Strategii Rozwoju Obszarów Wiejskich, Ramowej Dyrektywy Wodnej, Strategii Gospodarki Wodnej i Programu Ma³ej Retencji Wodnej bêd± do¶æ trudne do zrealizowania. W referacie otwieraj±cym konferencjê mgr in¿. Zbigniew Kot, dyrektor Ma³opolskiego Zarz±du Melioracji i Urz±dzeñ Wodnych w Krakowie, mówi³ o zagro¿eniach wynikaj±cych z deficytu ¶rodków na utrzymanie urz±dzeñ melioracyjnych w Polsce, niedostatecznego finansowania zadañ inwestycyjnych zwi±zanych z usuwaniem szkód powodziowych oraz zwiêkszaj±cego siê deficytu kadr w bran¿y melioracyjnej.

¦rednio raz na trzy i pó³ roku niektóre rejony Polski nêkaj± susze. Z kolei raz do roku zdarzaj± siê lokalne podtopienia (nie powodzie). Oba te zjawiska negatywnie rzutuj± na jako¶æ i wysoko¶æ plonów. Uczestnicy konferencji ocenili przydatno¶æ wyników badañ zró¿nicowania form i okresów wystêpowania opadów atmosferycznych jako wska¼ników zmian klimatu w skali lokalnej. Referaty hydrologiczne dotyczy³y odp³ywów wody z ma³ych, ró¿nie u¿ytkowanych zlewni podgórskich i nizinnych oraz wp³ywu zbiorników wodnych na niektóre elementy re¿ymu hydrologicznego rzeki nizinnej. Wskazywano, ¿e stosunki powietrzno−wodne gleb u¿ytkowanych rolniczo mo¿na poprawiæ poprzez odpowiednie kszta³towanie przestrzeni rolniczej. Naukowcy proponuj± scalanie terenów rolniczych (rozdrobnienie to wielki problem po³udnia Polski), tworzenie pasów zadrzewieñ ¶ródpolnych oraz prowadzenie zabiegów agrotechnicznych równolegle do warstwic. Skutki nierównomiernych opadów mo¿na niwelowaæ poprzez drenowanie pól lub zwiêkszanie mi±¿szo¶ci profilu glebowego. Podjêto problem jako¶ci wód w ma³ych ciekach, zbiornikach naturalnych i wód gruntowych. Kilka prac dotyczy³o rekultywacji terenów zdegradowanych na skutek eksploatacji wêgla kamiennego i brunatnego, a tak¿e zmian retencyjno¶ci deponowanych odpadów poprzemys³owych poprzez dodawanie ró¿nych komponentów organicznych. Przedstawiono wyniki badañ sposobów sortowania siê rumowiska w przekrojach poprzecznych i wzd³u¿ nurtu potoku górskiego w celu oceny degradacji koryta poni¿ej budowli hydrotechnicznej. Naukowcy stwierdzili wystarczaj±c± skuteczno¶æ funkcjonowania przydomowych oczyszczalni trzcinowych jednoetapowych oraz oczyszczania ¶cieków w stawach biologicznych i oczyszczalniach mechaniczno−biologicznych. Mówiono o przydatno¶ci 6 kompozytów gleby py³owej, piasku i substratu torfowego do budowy warstwy no¶nej boiska do pi³ki no¿nej.

Konferencja po³±czona by³a z jubileuszem 70−lecia urodzin oraz 46−lecia pracy naukowej prof. W³odzimierza Rajdy.

Krzysztof Ostrowski

Politechnika Koszaliñska

40−latka

8 czerwca 1968 r. rozporz±dzeniem Rady Ministrów utworzono Wy¿sz± Szko³ê In¿yniersk± w Koszalinie. W pa¼dzierniku 1968 studia w koszaliñskiej WSI rozpoczê³o 185 osób, a kadrê stanowi³o 17 nauczycieli akademickich. Kszta³cenie odbywa³o siê na 2 wydzia³ach i w 12 specjalno¶ciach. W 1972 r. uczelnia przyzna³a pierwszy dyplom in¿ynierski. W 1996 r. sta³a siê Politechnik± Koszaliñsk±.

W ci±gu 40 lat mury Politechniki Koszaliñskiej opu¶ci³o ponad 30 tys. absolwentów. Dzisiaj w PKosz. kszta³ci siê blisko 11 tys. studentów, z czego 60 proc. na studiach stacjonarnych. Najwiêcej – oko³o 6 tys. – zdobywa wiedzê na kierunkach technicznych.

Strukturê uczelni tworz± 3 wydzia³y: Mechaniczny, Budownictwa i In¿ynierii ¦rodowiska, Elektroniki i Informatyki oraz 5 instytutów: Ekonomii i Zarz±dzania, Neofilologii i Komunikacji Spo³ecznej, Wzornictwa, Mechatroniki, Nanotechnologii i Techniki Pró¿niowej oraz Polityki Spo³ecznej i Stosunków Miêdzynarodowych.

Politechnika oferuje studentom kszta³cenie na 21 kierunkach: mechanika i budowa maszyn, technika rolnicza i le¶na, transport, technologia ¿ywno¶ci i ¿ywienie cz³owieka, budownictwo, in¿ynieria ¶rodowiska, geodezja i kartografia, ochrona ¶rodowiska, elektronika i telekomunikacja, informatyka, edukacja techniczno−informatyczna, in¿ynieria materia³owa, mechatronika oraz ekonomia, zarz±dzanie, finanse i rachunkowo¶æ, filologia (angielska i germañska), dziennikarstwo i komunikacja spo³eczna, europeistyka, wzornictwo, architektura wnêtrz. PKosz. prowadzi te¿ studia doktoranckie na wydzia³ach Budownictwa i In¿ynierii ¦rodowiska oraz Mechanicznym.

Politechnika ma prawo do nadawania stopni naukowych doktora nauk technicznych w dyscyplinach: budowa i eksploatacja maszyn, budownictwo, in¿ynieria ¶rodowiska oraz elektronika, a tak¿e doktora habilitowanego nauk technicznych w dziedzinach: budowa i eksploatacja maszyn oraz budownictwo.

Baza dydaktyczna PKosz. mie¶ci siê w obiektach przy ul. Rac³awickiej, ¦niadeckich i Kwiatkowskiego w Koszalinie oraz w Chojnicach. Uczelnia dysponuje ponad 20,5 tys. m2 powierzchni u¿ytkowej. Znajduje siê tam 335 sal dydaktycznych, w tym: 5 auli, 67 sal wyk³adowych dla oko³o 50 osób, 70 sal æwiczeñ, 155 laboratoriów i 37 laboratoriów komputerowych.

Uczelnia zatrudnia 822 osoby, w tym 479 nauczycieli akademickich – 57 z nich to profesorowie tytularni, 75 legitymuje siê stopniem naukowym doktora habilitowanego, a 73 zatrudnionych jest na stanowiskach profesora nadzwyczajnego. Politechnika zatrudnia te¿ 211 doktorów i 132 innych nauczycieli akademickich. Pracownicy naukowi PKosz. realizuj± 50 grantów, w tym 4 rozwojowe i 1 miêdzynarodowy. W ramach dzia³alno¶ci statutowej prowadz± 71 tematów, a w ramach badañ w³asnych – 50 tematów. Realizuj± te¿ 21 projektów we wspó³pracy z podmiotami gospodarczymi.

W ramach programu Socrates−Erasmus politechnika podpisa³a 52 umowy z uczelniami z 16 krajów Europy. W programie Jean Monnet uczelnia bierze udzia³ realizuj±c 3 projekty. W ramach programu Leonardo da Vinci PKosz. koordynuje projekt pilota¿owy, realizowany z partnerami z Wlk. Brytanii, W³och, Niemiec. Uczeni z politechniki uczestnicz± w realizacji 3 projektów w ramach programów ramowych UE, w tym sieci doskona³o¶ci Complex Metallic Allous. Uczelnia pozyskuje ¶rodki na rozwój z europejskich funduszy strukturalnych, realizuj±c 8 projektów.

Biblioteka PKosz. zgromadzi³a w ksiêgozbiorze ok. 130 tys. ksi±¿ek i 56 tys. woluminów zbiorów specjalnych.

Andrzej Markiewicz

Politechnika £ódzka

O energii raz jeszcze

O energii mo¿na obecnie mówiæ bez przerwy, a i tak nie wyczerpie siê problemów z ni± zwi±zanych. Wszyscy rozwa¿aj±, jak najefektywniej j± produkowaæ, ale oszczêdno¶ci i to znacznie wiêksze mo¿na osi±gn±æ po stronie jej wykorzystania. Dotyczy to szczególnie tych wszystkich obszarów, które wykorzystuj± energiê w procesach technologicznych.

W dniach 15−17 wrze¶nia odby³o siê 8. Miêdzynarodowe Sympozjum SYMKOM ´08, zorganizowane przez Instytut Maszyn Przep³ywowych P£. Tematem obrad by³y najnowsze osi±gniêcia w budowie i eksploatacji maszyn przep³ywowych, zw³aszcza turbin, pomp i sprê¿arek oraz we wspó³czesnych systemach pozyskiwania i przetwarzania energii, w tym energii odnawialnej. Dwu− i trójwymiarowe modele przep³ywu, ich eksperymentalna weryfikacja i zastosowania w projektowaniu maszyn, problemy niestacjonarno¶ci, oddzia³ywania z „cia³em” maszyny oraz wynikaj±ce z tego ha³as i obni¿enie sprawno¶ci, metrologia przep³ywów i diagnostyka maszyn – to niezwykle istotne zagadnienia, które w chwili obecnej maj± znaczenie naukowe i aplikacyjne. Dziêki tym pracom skraca siê droga od osi±gniêæ naukowych do ich zastosowania w praktyce in¿ynierskiej. Przek³ada siê to w prosty sposób na czystsze ¶rodowisko, oszczêdno¶ci w wykorzystywaniu energii oraz taniej produkowan± energiê.

Jedno ze zrealizowanych w przemy¶le rozwi±zañ oszczêdzaj±cych energiê przedstawi³ Jakub Beczkowski, doktorant Wydzia³u Mechanicznego P£. Poprzez badania modelowe i obliczenia numeryczne opracowa³ on zmodyfikowan± wersjê wentylatora spalin dla bloku energetycznego w Elektrowni Turów. Po zainstalowaniu wentylatora okaza³o siê, ¿e jego sprawno¶æ jest wy¿sza od teoretycznie wyliczonej (przyrost w stosunku do „starego” uk³adu wyniós³ 32 proc.). Ze wzglêdu na moc wentylatora, która w punkcie nominalnym pracy wynosi³a 2,3 MW, uzyskana poprawa sprawno¶ci przynosi bardzo du¿e oszczêdno¶ci energii, a wiêc tak¿e chroni ¶rodowisko.

Specjalna sesja sympozjum, zorganizowana w Instytucie Maszyn Przep³ywowych, po¶wiêcona by³a pamiêci zmar³ego w pa¼dzierniku 2007 prof. W³adys³awa Rudolfa Gundlacha, pierwszego dyrektora instytutu. Wspomnienia o profesorze przygotowa³ jego nastêpca prof. Jan Krysiñski.

Krzysztof Jó¼wik

Polskie Towarzystwo Jêzykoznawcze

Odmiany i gatunki

LXVI Zjazd Polskiego Towarzystwa Jêzykoznawczego po¶wiêcony by³ odmianom funkcjonalnym jêzyków i gatunkom tekstów. Odby³ siê w dniach 19−20 wrze¶nia na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Opolskiego.

Stanis³aw Gajda, Aleksander Kiklewicz, Bo¿ena Witosz i Halina Grzmil−Tylutki wprowadzili podstawowe ustalenia terminologiczne oraz doprecyzowali zakresy pojêæ gatunku, odmiany i stylu w systemie wspó³czesnej wiedzy lingwistycznej. Obrady w sekcjach dotyczy³y specyfiki poszczególnych gatunków tekstów: literackich, religijnych, ludowych, handlowych, prawnych i urzêdowych, publicystycznych, naukowych i popularnonaukowych.

Du¿ym zainteresowaniem cieszy³a siê problematyka odmian tekstu i zjawisk jêzykowych w nowych mediach. Przedmiotem obrad by³ jêzyk Internetu (teksty prymarnie internetowe) i jêzyk w Internecie (teksty sekundarne, zaadaptowane do potrzeb internetowych). Próbowano scharakteryzowaæ takie nowe gatunki, jak: czat internetowy czy oferta w serwisie towarzysko−matrymonialnym, podkre¶lano przy tym specyficzne w³a¶ciwo¶ci pragmatycznojêzykowe, które szczególnie wyra¼nie ujawniaj± siê w komunikacji internetowej, m.in.: dialogowo¶æ, spontaniczno¶æ, kolokwialno¶æ, sytuacyjno¶æ, multimedialno¶æ i dynamiczno¶æ. Na przyk³adzie akronimów pokazano wyra¼n± w Internecie tendencjê do skrótowo¶ci, a na przyk³adzie nicków internetowych – wirtualn± to¿samo¶æ i specyficzn± autokreacjê. Zwracano uwagê na takie w³a¶ciwo¶ci wspó³czesnego jêzyka, jak: ekspansja wulgarno¶ci i agresja jêzykowa, a tak¿e artystyczna ekspresja i humor jêzykowy, pe³ni±ce jedynie funkcje ludyczne.

Piotr ¯migrodzki przedstawi³ stan prac nad Wielkim s³ownikiem jêzyka polskiego, którego koncepcja powsta³a w Komitecie Jêzykoznawstwa PAN w 2004 r. i który ma w roli podstawowego ¼ród³a wiedzy o s³ownictwie polszczyzny zast±piæ zdezaktualizowany ju¿ S³ownik jêzyka polskiego pod redakcj± Witolda Doroszewskiego, wydany w latach 1958−69. Kierownikiem projektu jest prof. Piotr ¯migrodzki (U¦), a g³ównymi wykonawcami: prof. Miros³aw Bañko (UW), prof. Bogus³aw Dunaj (UJ), prof. Maciej Grochowski (UMK), prof. Krystyna Kowalik (AP), prof. Renata Przybylska (UJ). Najobszerniejsz± informacjê o projekcie przynosz± dwa tomy Nowych studiów leksykograficznych pod red. P. ¯migrodzkiego i R. Przybylskiej (Kraków 2007 i 2008).

Rafa³ Górski, Barbara Lewandowska−Tomaszczyk, Marek £aziñski i Adam Przepiórkowski przedstawili stan prac nad Narodowym korpusem jêzyka polskiego, którego koordynatorem jest Instytut Podstaw Informatyki PAN, a wspó³twórcami Instytut Jêzyka Polskiego PAN, Wydawnictwo Naukowe PWN oraz Zak³ad Jêzykoznawstwa Komputerowego i Korpusowego U£. Instytucje te buduj± korpus referencyjny polszczyzny, zarejestrowany jako projekt badawczy rozwojowy Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wy¿szego. Jest to zbiór tekstów zawieraj±cy kilkaset milionów s³ów. Bez dostêpu do korpusu nie da siê dzi¶ prowadziæ badañ jêzykoznawczych, pisaæ s³owników ani podrêczników jêzyków obcych, tworzyæ wyszukiwarek uwzglêdniaj±cych polsk± odmianê, t³umaczy komputerowych ani innych programów zaawansowanej technologii jêzykowej.

W czasie zjazdu wybrano nowe w³adze PTJ. Przewodnicz±c± zosta³a Renata Przybylska (UJ), zastêpc± Bogus³aw Wyderka (UO), sekretarzem Renata Bura (UJ), a skarbnikiem Zofia Kubiszyn−Mêdrala (UJ). Pozostali cz³onkowie zarz±du to: Jan Adamowski (UMCS), Irena Kamiñska−Szmaj (UWr.), Aleksander Kiklewicz (UWM), Ewa Ko³odziejek (USz.), Piotr Stalmaszczyk (U£).

Danuta Lech−Kirstein

Centrum Kopernika Badañ Interdyscyplinarnych

Schron dla my¶li

Aby ludzie nie przypominali mrówek grzebi±cych w ziemi, musz± my¶leæ. Aby religia zaspokaja³a prawdziwe potrzeby cz³owieka, musi siê rozwijaæ. Aby nauka mog³a wyznaczaæ nowe horyzonty, musi byæ wielowymiarowa. Ks. prof. Micha³ Heller chce, by ludzie nauki i wiary zgromadzili siê w jednym miejscu i prowadzili badania naukowe w zakresie wzajemnych relacji pomiêdzy teologi±, nauk± i filozofi±.

Ks. prof. Heller, który w maju otrzyma³ Nagrodê Templetona za usuwanie barier miêdzy nauk± a religi±, przeznaczy³ 1,6 mln dolarów na stworzenie Centrum Kopernika Badañ Interdyscyplinarnych. 2 pa¼dziernika w Collegium Maius Uniwersytetu Jagielloñskiego w Krakowie podpisano dokument za³o¿ycielski tej placówki, z którego wynika, ¿e CC (Copernicus Center) jest jednostk± wspóln± UJ i Papieskiej Akademii Teologicznej. W praktyce oznacza to, ¿e UJ u¿yczy³ dwa pokoje w kampusie uniwersyteckim, a uczeni z PAT modlitw± wspieraj± dzia³ania naukowców.

– Nie bêdziemy budowaæ nowych budynków i traciæ pieniêdzy na beton i ¿elazo. – Tak inicjator CC t³umaczy dzier¿awê pokoi i jednym tchem dodaje: – Nie chcemy, by ca³a para naukowa sz³a w gwizdek. Ona ma i¶æ w silnik. A zgromadzeni kardyna³owie – Stanis³aw Dziwisz i Franciszek Macharski – kiwali g³owami z aprobat±. Napêdem my¶li ma byæ dwana¶cie zespo³ów badawczych, np. neurobiologia, metafizyka analityczna, filozofia kosmologii, które w rozproszonej formie dzia³aj± ju¿ od lat, a teraz pod szyldem CC bêd± siê ubiegaæ o nowe granty i nowe rynki wydawnicze.

Centrum ma prowadziæ dzia³alno¶æ dydaktyczn± w formie wyk³adów kursowych, wyk³adów otwartych, seminariów i szkoleñ. Do naukowej wspó³pracy zaproszeni s± wszyscy, którzy, jak powiedzia³ prof. Jan Maciej Dyduch, rektor PAT, w swoich badaniach kieruj± siê mi³o¶ci± do prawdy. – I to jest w³a¶nie ta nowa jako¶æ wspó³pracy, z której jestem niezmiernie zadowolony – podkre¶li³ prof. Karol Musio³, rektor UJ.

Rado¶æ i szczê¶cie t³umnie zgromadzonych profesorów i ministra sprawiedliwo¶ci Zbigniewa Æwi±kalskiego by³y widoczne. Gdy prof. Micha³ Heller powiedzia³, ¿e chce wszystkie pieni±dze z nagrody, która jeszcze nie dotar³a do Polski, umie¶ciæ na lokacie oszczêdno¶ciowej i ¿yæ spokojnie z odsetek, na sali zapanowa³a euforia. Oto na kopernikañskim niebie pojawi³a siê instytucja, która jest samowystarczalna. Szkoda tylko, ¿e jedynym celem powo³anej do ¿ycia Fundacji Centrum Kopernika jest zarz±dzanie pieniêdzmi. Na stronie internetowej Copernicus Center na razie widnieje tylko numer konta. Widocznie ka¿da, nawet najbardziej uduchowiona idea, musi mieæ romans z materi± utkan± z finansów.

Jola Workowska

Akademicki Zwi±zek Sportowy

XXV Mistrzostwa Polski Szkó³ Wy¿szych

W tegorocznej rywalizacji MPSW zwyciê¿y³a Politechnika Warszawska. Na podium nagrody i gratulacje odbiera³ prof. W³odzimierz Kurnik, rektor PW, w asy¶cie Jolanty Doleckiej, szefowej Studium Wychowania Fizycznego i Sportu. Studenci – sportowcy z PW zdobyli 2086 punktów w klasyfikacji generalnej. Stopieñ ni¿ej znalaz³a siê Politechnika ¦l±ska w Gliwicach (1970,5), a na trzecim miejscu druga sto³eczna uczelnia – Uniwersytet Warszawski (1966,5).

Po raz ostatni na podium honorowano równie¿ finalistów w klasyfikacji typów uczelni. W¶ród akademii najlepsza by³a SGGW Warszawa, przed Uniwersytetem Techniczno−Przyrodniczym Bydgoszcz i Uniwersytetem Ekonomicznym z Krakowa. W¶ród uczelni medycznych zwyciê¿y³ Uniwersytet Medyczny z £odzi, na drugim miejscu by³ Warszawski Uniwersytet Medyczny, a za nim – Uniwersytet Medyczny z Poznania. Najwiêcej uczelni startowa³o w grupie wy¿szych szkó³ niepublicznych – 90. Pierwsze miejsce zajê³a Wy¿sza Szko³a Gospodarki z Bydgoszczy, drugie – Akademia Leona Ko¼miñskiego z Warszawy, a trzecie – Wy¿sza Szko³a Finansów i Zarz±dzania w Bia³ymstoku.

W¶ród politechnik dwa pierwsze miejsca, tak jak w klasyfikacji generalnej mistrzostw, zajê³y PW, a za ni± P¦. Trzecia by³a Politechnika Gdañska. W¶ród uniwersytetów najlepszy by³, co oczywiste na podstawie wyników klasyfikacji generalnej, UW. Za nim uplasowa³y siê Uniwersytet im. Adama Mickiewicza z Poznania i Uniwersytet Marii Curie−Sk³odowskiej z Lublina. I na koniec, wyniki wspó³zawodnictwa w ramach pañstwowych wy¿szych szkó³ zawodowych: PWSZ Leszno, PWSZ Krosno, PWSZ Konin.

W rywalizacji XXV MPSW uczestniczy³o ok. 15 tys. zawodników ze 198 uczelni, w tym 23 politechnik, 19 uniwersytetów i 90 uczelni niepublicznych.

XXV MPSW koñcz± wspó³zawodnictwo wed³ug dotychczasowego regulaminu. Najwa¿niejsz± zmian±, jak± wprowadzaj± nowe przepisy, jest rezygnacja ze wspó³zawodnictwa w typach uczelni. Kolejne mistrzostwa rozegrane zostan± ju¿ tylko w formule eliminacyjnej (g³ównie dyscypliny zespo³owe) i bezpo¶redniej rywalizacji. Nastêpn± zmian± jest ograniczenie wieku startuj±cych do 28 lat. A wszystko za spraw± uczestnictwa w systemie miêdzynarodowego wspó³zawodnictwa studentów – sportowców: startów w akademickich mistrzostwach Europy, ¶wiata czy letnich i zimowych uniwersjadach.

Tradycyjnie Zarz±d G³ówny AZS uhonorowa³ dzia³aczy zwi±zku. Konrad We³pa, prezes KU AZS UJ, zosta³ wyró¿niony za organizacjê FORUM FISU, które w lipcu br. odby³o siê w Krakowie. Redakcja „Akademickiego Przegl±du Sportowego” doceni³a pracê korespondenta Mateusza Tomanka, studenta dwóch bydgoskich uczelni: III roku administracji Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego i II roku zarz±dzania Uniwersytetu Technologiczno−Przyrodniczego, wrêczaj±c mu „Zielone Pióro APS”.

By³y te¿ nagrody zespo³owe. Za sportowy sukces w ostatnim roku akademickim uznano osi±gniêcia dru¿yn uczelnianych, które zosta³y medalistami akademickich mistrzostw Europy: pi³karki rêczne Wy¿szej Szko³y Spo³eczno−Przyrodniczej z Lublina – z³oty medal, koszykarki poznañskiego UAM – srebro, pi³karki no¿ne AWF z Wroc³awia, siatkarki z Wy¿szej Szko³y Gospodarki w Bydgoszczy i futsalowcy z Wy¿szej Szko³y Edukacji Zdrowotnej w £odzi – br±zowe medale. Og³oszono wyniki konkursu na najlepsz± stronê internetow± AZS. Uznanie jury zdoby³y strony klubowe: AZS AWF Kraków, AZS Akademii Leona Ko¼miñskiego w Warszawie i AZS Politechniki £ódzkiej.

Halina Hanusz
Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje