Odzyskanie przez Polskê niepodleg³o¶ci przynios³o zalegalizowanie dotychczasowej roli akademii – „duchowej spójni narodu” (formu³a Józefa Majera). Odzwierciedla³a to nowa (1919) nazwa: Polska Akademia Umiejêtno¶ci, protektorat prezydenta RP, wsparcie ze skarbu pañstwa, prawo reprezentowania nauki polskiej w kraju i za granic±. Nowy statut (1927) wprowadzi³ okre¶lenie PAU jako „instytucji narodowej u¿yteczno¶ci publicznej”. Cz³onków czynnych dzielono na krajowych i zagranicznych (numerus clausus – po 27 w ka¿dym wydziale), podobnie podzielono cz³onków korespondentów (numerus clausus – po 36 krajowych w ka¿dym wydziale i po 14 zagranicznych). W roku 1930 utworzono Wydzia³ Lekarski, do którego inkorporowano cz³onków Akademii Nauk Lekarskich, powo³anej w 1920 roku w Warszawie.
Walne zgromadzenie uchwala³o bud¿et, zatwierdza³o zamkniêcia rachunkowe, rozporz±dza³o maj±tkiem, dokonywa³o wyboru cz³onków oraz w³adz. Zbiera³o siê w marcu i czerwcu, w tym drugim terminie tak¿e publicznie – w celu sprawozdawczym. Sk³ad zarz±du rozbudowano do 20 osób, jeden z wiceprezesów zamieszkiwa³ w Warszawie, a drugi delegat we Lwowie. Zarz±d mia³ w gestii sprawy naukowe i administracyjne. Na bie¿±co dzia³a³ sekretarz generalny. Prezes reprezentowa³ akademiê. Po Majerze byli nimi kolejno: Stanis³aw Tarnowski, Kazimierz Morawski, Jan Micha³ Rozwadowski, Kazimierz Kostanecki, Stanis³aw Wróblewski i Stanis³aw Kutrzeba, który prowadzi³ konspiracyjnie prace PAU w czasie okupacji. Trzej ostatni byli uprzednio sekretarzami generalnymi. W pocz±tku 1883 roku akademia liczy³a 52 cz³onków zwyczajnych czynnych (w tym 7 zagranicznych), 24 cz³onków zwyczajnych korespondentów (w tym 7 zagranicznych) oraz 43 cz³onków nadzwyczajnych (kategoria wygasaj±ca z TNK). W po³owie 1914 wchodzi³o do AU 71 cz³onków zwyczajnych czynnych (w tym 17 zagranicznych), 74 cz³onków zwyczajnych korespondentów oraz 1 cz³onek nadzwyczajny. Gdy wybuch³a II wojna ¶wiatowa PAU liczy³a 174 cz³onków czynnych (w tym 73 zagranicznych) oraz 156 cz³onków korespondentów (w tym 37 zagranicznych).
Wydzia³y odbywa³y posiedzenia naukowe co miesi±c (z wy³±czeniem wakacji), a administracyjne – stosownie do potrzeb. Przy wydzia³ach dzia³a³y komisje dyscyplinowe oraz komitety powo³ane do badañ i prac specjalnych. Czê¶æ komisji i komitetów podlega³a bezpo¶rednio zarz±dowi, podobnie jak muzea: Archeologiczne i Fizjograficzne, Gabinet Rycin oraz komitety narodowe unii miêdzynarodowych. Funduszami specjalnymi i fundacjami zajmowa³y siê odrêbne komitety.
O pracy PAU informowa³y „Roczniki” oraz „Sprawozdania z czynno¶ci i posiedzeñ” (wydzia³owych i komisyjnych). Na zagranicê kierowano „Bulletin International”. Wydzia³y og³asza³y w³asne „Rozprawy”. Znacz±ce by³y publikacje monograficzne, ale rozg³os zdoby³y wielotomowe prace zbiorowe: „Encyklopedia polska” (od 1912), „Bibliografia polska” Karola Estreichera (przejêta z TNK), „Polski S³ownik Biograficzny” (od 1935), „Atlas historyczny Polski” (od 1904), „Monumenta Poloniae Historica” (przejêta od Augusta Bielowskiego). W roku 1938 wydawnictwa PAU zajê³y 848 arkuszy (rok wcze¶niej – 538).
W akademii funkcjonowa³a biblioteka przejêta z TNK. W Pary¿u podlega³a akademii Biblioteka Polska, a w Rzymie – Stacja Naukowa. Biblioteka PAU mia³a przed II wojn± ¶wiatow± zasoby w postaci 138 inkunabu³ów, 1584 druków rzadkich oraz 196 tys. tomów (druki po 1600 roku). Zbiory Biblioteki Polskiej w Pary¿u liczy³y ponad 1 tys. archiwaliów i rêkopisów, ponad 136 tys. tomów druków, 12 tys. rycin, 2800 map i atlasów, 1700 monet i medali.
PAU opiera³a dzia³alno¶æ na dochodach z zapisanych maj±tków (w 1938 roku najwiêksza darowizna – arcyksiêcia Karola Stefana Habsburga, 10 tys. ha – da³a dochód w wysoko¶ci ponad 2 mln z³), subwencji z bud¿etu pañstwa, z funduszy i legatów, z Funduszu Kultury Narodowej i ofiar „wdowiego grosza”. Wydatki roczne PAU siêga³y 1 mln z³, lecz w okresie kryzysu gospodarczego spad³y o po³owê. W korzystnym gospodarczo roku 1929 wydatki administracyjne PAU wynios³y 112 777 z³, na bibliotekê wydano 17 tys. z³, na „Rocznik” i „Sprawozdania” – ponad 11 tys. z³, na wydawnictwa specjalne – 17,5 tys. z³, na Muzeum Archeologiczne – blisko 13 tys. z³, na komisje (Antropologiczn±, Etnograficzn± i Geograficzn±) – po oko³o 7,5 tys. z³, na prace wydzia³ów – oko³o 327 tys. z³. Na fundusz zapasowy zarz±du przekazano blisko 35 tys. z³. Przy tych wydatkach dotacja MWRiOP stanowi³a zaledwie 50 tys. z³.
Jako instytucja narodowa PAU zyska³a to¿samo¶æ wyj±tkow±. Sk³ada³ siê te¿ na ni± genius loci Krakowa. Akademia, a wcze¶niej towarzystwo, dzieli³a losy narodu. By³a depozytariuszk± tradycji akademickich i ogniskiem idei nauki. W jêzyku polskim budowa³a fundament kultury narodowej i tworzy³a zasób polskiego dziedzictwa poprzez gromadzone zbiory i publikowane wydawnictwa. Jej cz³onkowie znale¼li miejsca w narodowym Panteonie.