Finanse uniwersytetów: prawdopodobnie ten rok będzie jeszcze gorszy od poprzedniego

To nie ma sensu
Jesteś młody wyjedź
Minister kulaswk czy jak się nazywam

No jak tam brygada akademicka? Uśmiechnijcie się!

Wasz minister o was zadba. Tylko się uśmiechajcie. I na pytanie „jak żyć” odpowiadajcie „nie protestując”!

Domyślam się, że uczelnie publiczne na minusie to nic innego jak wstępne działania zmierzające do ich (sprzedaży) prywatyzacji.

UMK na plusie, ale zaległych żałosnych podwyżek w kwocie ok. 100-200 zł na głowę swoim pracownikom wciąż nie wypłaciła.

Na UM w Lublinie zaciągnięto wielomilionowy kredyt na pokrycie bieżących wynagrodzeń. Nie przewiduje się na razie jakiegokolwiek dochodu umożliwiającego jego spłatę, co może oznaczać bankructwo uczelni.

Nie przeszkadzało to jednemu z prorektorów zarobić 1.8 mln rocznie, o czym pisała prasa.

Niezadowolenie elit, czyli lekarzy najbogatszych, a zarazem jeśli nie uczestniczących w sprawowaniu władzy na UM , to z władzą uczelnianą związanych, jest faktem. Podobnie jak to, że gołym okiem (również tych najbogatszych pracowników) widać, że nie ma co liczyć na szybką zmianę frustrującego ich i z ich punktu widzenia fatalnego stanu rzeczy.

Wielu w tej sytuacji przypomina się referendum w Krakowie i obalenie skompromitowanego porażkami włodarza miasta, dokonane przecież właśnie w dużym stopniu przez kolektywne działanie. Teoretycznie można by postawić się, pokazać, że wybór nowego rektora innego niż ten jedyny jest faktem, na który ktoś jednak ma jakiś wpływ.

Jednak rzecz w tym, że w Krakowie społeczeństwo było zorganizowane oddolnie. Innymi słowy — obalać było komu i w imię czego. Na UM w Lublinie sytuacja jest inna. Era załuszczyzmu wyjałowiła uczelnię. Proakademicki liberalizm najpierw się skompromitował, potem został, ku radości, a przynajmniej bez smutku ogromnej większości pracowników, rozbity, wypchnięty na dosłowną albo wewnętrzną emigrację. Nie ma jakichkolwiek alternatywnych wobec oficjalnych struktur politycznych, o których można by sądzić, że byłyby w stanie przejąć władzę.

Sama zaś społeczność akademicka może wprawdzie być sfrustrowana sytuacją i życzyć sobie zmiany, ale przez lata od pandemii wspierając obecnego rektora, akceptując kolejne fazy przykręcania przez niego śruby i autorytaryzowania uniwersyteti, sama pozbawiła się możliwości stworzenia jakiejkolwiek formuły uzasadniającej gwałtowną rekonfigurację. Tym bardziej — rewoltę.

A każde takie działanie musi przecież mieć sztandar, jego frontlinerzy muszą móc odpowiedzieć — nawet sami sobie — na pytanie: "w imię czego?". Nie mogą nagle wyjść jako po prostu opozycja — przecież aktywnie uczestniczyli, a przynajmniej akceptowali to zohydzenie i degenerację. Ani w nią nie wierzą, ani, gdyby zechcieli ją nagle "wyznać", nie byliby w tym wiarygodni. Jest za późno, żeby zacząć pić wodę mineralną Borzomi — brzmi jedno z rosyjskich powiedzeń. Znaczy to tyle, że już zaczęliśmy pić wódkę, wypiliśmy jej już dużo, i teraz nagle nie przestawimy całego przyjęcia na bezalkoholowe tory, bo na tej uczelni się po prostu nie da.

Aby w tej sytuacji miały szanse na serio rozpocząć się jakieś gwałtowne procesy, skierowane przeciw tej władzy albo też wewnątrz niej, nakierowane na zmianę rządzących, sytuacja UM musiałaby stać się, w rozumieniu powszechnym, rozpaczliwa. Teraz jest dla wielu niezadowalająca, frustrująca — ale rozpaczliwa wciąż nie jest, o co władza dba doskonale. Co zapewne najważniejsze — nic nie wskazuje ani na to, żeby pozycja rektora i prorektorów ulegała osłabieniu, ani żeby sam rektor uważał sytuację, swoją czy uczelni, za beznadziejną.

W rzeczywistości ten rektor jest albo tak dwulicowy, albo szczerze daleki od uznania sytuacji za krytyczną i szczerze wierzy, że zwycięstwo jego następcy jest pewne.

A dodatkowo rektor jest w obecnej kadencji tylko marionetką. Nie ma też żadnych wątpliwości, że to następca podejmuje wszystkie kluczowe decyzje. Istotą problemu jest to, że proces decyzyjny opiera się na jednej osobie, a ta osoba kieruje się pewną swoją, niezachwianą i nienaruszalną wizją funkcjonowania UM. Ta wizja automatycznie odfiltrowuje zarówno ludzi myślących inaczej, jak i wszelkie informacje, które jej przeczą. Powoduje natomiast, że wszelkie narracje potwierdzające ją są natychmiast podchwytywane i powielane bez końca. Wyraźnym wykwitem takiej konstytucji psychicznej jest propagandowy mail z informacjami prasowymi o uniwersytecie, wysyłany co tydzień do wszystkich pracowników. Rzecz jasna - samymi dobrymi, jak w Korei Północnej.

W tym obrazie świata uczelnia jest korporacją, jej pracownik wyrobnikiem, profesor z kwalifikacjami regularnym obciążeniem budżetu (związanym z ustawowym wynagrodzeniem), a najoptymalniejszą czynnością zarządczą jest zatrudnienie zamiast profesora kogoś świeżo po studiach na etacie „asystenta w grupie dydaktycznej”, gdzie za miskę zupy (czyli minimalne krajowe wynagrodzenie) odpracuje 360 godzin pensum, a w razie potrzeby nawet nadgodziny za 30 złotych brutto. Nadto wszystkie artykuły w prasie, demaskujące reżim obecnej władzy, traktowane są nie jako konkretny rezultat działań trzeciej władzy, lecz jako wielka dywersja, wymagająca przeprowadzenia śledztwa przez ABW.

Innymi słowy: długotrwałość rządów rektora, ich autorytarny z jednej a ideologiczny (od pewnego momentu) z drugiej charakter i okoliczność, że przez tak długi czas mógł kształtować swoje otoczenie bez ingerencji w ten proces jakiegokolwiek czynnika wobec niego zewnętrznego, spowodowały, że obecnie sytuacja osiągnęła tam poziom homeostazy, naturalnej niezmienności. Wokół rektora i prorektorów nie ma nikogo, kto myślałby jakoś zasadniczo inaczej niż on sam. I nikt taki nie ma szansy się tam pojawić.

Nie jest to, dodajmy, fenomen endemicznie lubelski. Do pewnego stopnia rodzi się periodycznie i gdzie indziej, zwłaszcza na terenie byłego zaboru rosyjskiego, jednakże Lublin jest zagłębiem takiej mentalności.

W Iraku, w czasie wojny i po niej. Amerykańska kwatera główna znalazła się w tzw. Zielonej Strefie — ściśle oddzielonej od reszty kraju, w której "kierownictwo zaczęło zapełniać wakaty lojalistami". W rezultacie w Zielonej Strefie wytworzyła się kultura politycznej i ideologicznej jednomyślności. Ludzie pozostający na zewnątrz dostrzegali błędy okupacyjnej administracji, widzieli, że sytuacja nie rozwija się w dobrym kierunku. Ale wewnątrz komfortowej Strefy ideologiczna retoryka zagłuszała rzeczywistość. "Ta filozofia rządzenia, zdominowana przez kryterium lojalności, doprowadziła do katastrofy”. Nie było bowiem komu powiedzieć kierownictwu prawdy, przestrzec go przed zagrożeniami. Zdolnych do tego system albo wypluł, albo odeszli sami.

Tak potrafiło dziać się w systemie będącym jako całość demokratycznym i pluralistycznym. Wyobraźmy sobie, o ile dalej takie procesy musiały postąpić na uczelni w Polsce B albo nawet C, w systemie od reformy Gowina całkowicie niedemokratycznym i od pandemii mającym jeden, niezmienialny ośrodek władzy, którego kulturową cechą od zawsze była pazerność, mafijność oraz pasywność ogółu?

Dlatego, dopóki machina UM nie zacznie w sposób zauważalny przestawać działać, nie należy spodziewać się zmiany władzy. Nie należy też, ustępstw Załuski ani jego następcy, niezależnie od tego, jak trudna stanie się sytuacja. Kolegium rektorskie jest bowiem przekonane, że zawsze znajdą się wystarczające zasoby do kontynuacji obecnej polityki, a nawet jeśli cierpliwość społeczności akademickiej zacznie się wyczerpywać, nie doprowadzi to do złagodzenia stanowiska, lecz do kolejnej spirali eskalacji i eliminacji dywersantów.

Średnie wynagrodzenie rektorów na UAM ok 55 tys/mies. Jest dobrze..

A gdzie jest kasa na mikroelektrownie jądrowe ?

Jest bardzo gorąco. A pieniędzy nie ma i nie będzie. Aktualnie ta zasada obowiązuje. Chyba że rządy niekompletne upadną i będą wcześniejsze wybory. Ale wtedy wszelkie projekty zmiany USTAWY POSZWIN też upadną. Trzy lata zmarnowane dla szkolnictwa wyższego.

W 2027 płace w budżetówce zostaną zamrożone. Biorąc pod uwagę prognozowaną inflację nastąpi znaczące obniżenie plac.
Jedyne regulacje będą dotyczyły osób które będą pod kreską płacy minimalnej. Będzie to całkiem spora grupa ponieważ od lipca 2026 płacą minimalna istotnie wzrasta.

To, że uczelnie mają zbyt małe subwencje to tylko połowa obrazu. Druga jest taka, że w ramach tego co dostają źle gospodarują środkami co widać z porównania np uczelni publicznych i niepublicznych. W tych pierwszych koszty, w przeliczeniu na głowę studenta, są około 5 krotnie wyższe. Wiem, wiem - powiecie, że poziom wyższy, ale czy na pewno? ile uczelni publicznych w pogoni za subwencją obniżyło poziom do minimum? Dlaczego udział studentów uczelni niepublicznych wciąż rośnie, a na forach są opinie, że dużo więcej wiedzy praktycznej dają uczelnie niepubliczne? Subwencja jest za niska, ale jednocześnie ta niska subwencja wydawana jest w sposób mało gospodarny.

Niemożliwe ;)

Przepraszam bardzo, a ktoś się naprawdę spodziewał czegokolwiek innego?