Prof. Emmanuelle Charpentier, wybitna francuska mikrobiolożka, biochemiczka i genetyczka, laureatka Nagrody Nobla z chemii w 2020 roku, odebrała dziś tytuł doktora honoris causa Politechniki Wrocławskiej. To wyraz uznania jej osiągnięć w dziedzinie biochemii i genetyki.
Najwyższą godność akademicką przyznano francuskiej noblistce w szczególności za badania nad mechanizmami regulacji funkcji RNA u bakterii, na podstawie których prof. Charpentier rozwinęła przełomową koncepcję systemu CRISPR-Cas9 jako uniwersalnego narzędzia do edycji genomu. Ponadto doceniono ją za bliską współpracę ze środowiskiem naukowym Politechniki Wrocławskiej.
Prof. Charpentier studiowała na Uniwersytecie Piotra i Marii Curie (później włączonym w strukturę Uniwersytetu Sorbońskiego), gdzie w 1992 roku uzyskała tytuł licencjata z biochemii. Studia doktoranckie odbyła w Instytucie Pasteura, badając fragmenty bakteryjnego DNA, które przemieszczają się w obrębie genomu i przenoszą oporność na leki między komórkami. W 1995 roku uzyskała stopień doktora mikrobiologii i przez kolejny rok pozostała w Instytucie Pasteura.
Kontynuowała badania podoktorskie na Uniwersytecie Rockefellera w Nowym Jorku. Po pracy na stanowisku asystenta naukowego w Centrum Medycznym Uniwersytetu Nowojorskiego została pracownikiem naukowym w St. Jude Children’s Research Hospital w Memphis, a następnie w Skirball Institute of Biomolecular Medicine w Nowym Jorku.
W 2002 roku wróciła do Europy, obejmując stanowisko badawcze na Uniwersytecie Wiedeńskim. Odkryła tam regulatorową cząsteczkę RNA, która kontroluje czynniki zjadliwości u bakterii Streptococcus pyogenes. Z pomocą mikrobiologa molekularnego Jörga Vogela z Instytutu Biologii Zakaźnej im. Maxa Plancka w Berlinie, zidentyfikowała nowe, małe cząsteczki RNA w genomie S. pyogenes i rozpoczęła badania nad systemem CRISPR tych bakterii, którego organizm ten używa w ramach obrony przed wirusami. Odkryła, że system CRISPR u S. pyogenes składa się z trzech elementów: tracrRNA (trans-aktywującego CRISPR RNA), CRISPR RNA oraz białka Cas9. Za odkrycie to, wspólnie z Jennifer A. Doudną, otrzymała w 2020 roku Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii.
Jest założycielką, dyrektorką naukową i zarządzającą oraz szefową administracji w Max Planck Unit for the Science of Pathogens, a także profesorem honorowym na Uniwersytecie Humboldta w Berlinie (Niemcy).
MK, źródło: PWr
No cóż... nas stać na habilitacje i profesury dla m.in. amatorów pisaniny o-siamtym-i-owamtym, bo przecież oni "muszą" mieć etaty akademickie, ale na Nobla z chemii, fizyki, czy fizjologii lub medycyny najwyraźniej chyba już nas nie stać. Zatem, możemy co najwyżej jeszcze nadać obywatelstwo polskie lub doktorat h.c. Nobliście lub Noblistce... Na więcej chyba nie bardzo mamy co liczyć, i co najprawdopodobniej potwierdzi się po raz kolejny w ciągu najbliższych 2 tygodni, gdy ogłoszą, kto tym razem został Noblistą/Noblistką... Tak to już jest. Jak to śpiewano w przedwojennym kabarecie "Qui pro quo": "Jak się nie ma, co się lubi, to się lubi, co się ma.", no i najwyraźniej tylko tyle chyba nam pozostało... Na poprawę sytuacji się nie zanosi. Wszystko pozostało "w porządku", jak było. I po co się tym irytować? Nawet nie ma już na to ochoty za bardzo.
To z pewnością milowy krok w jej karierze.