Studenci Politechniki Warszawskiej zaprojektowali i zbudowali własną stację naziemną umożliwiającą odbiór danych z satelitów znajdujących się na niskiej orbicie okołoziemskiej (LEO). Stacja pozwala na pozyskiwanie obrazów satelitarnych wykonywanych z wysokości około 800 km, przedstawiających aktualne zachmurzenie oraz stan powierzchni Ziemi.
Koło Naukowe Projektowania Anten działa w Instytucie Radioelektroniki i Technik Multimedialnych na Wydziale Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej. Jego opiekunem jest dr inż. Grzegorz Bogdan. Mimo stosunkowo krótkiej historii zespół realizuje ambitne projekty inżynierskie z obszaru nowoczesnej radiokomunikacji naziemnej i kosmicznej.
Studenci łączą wiedzę teoretyczną z praktyką inżynierską, projektując autorskie systemy antenowe, rozwijając rozwiązania wykorzystywane w sektorze nowych technologii oraz uczestnicząc w międzynarodowych wyzwaniach technologicznych. Działalność koła pokazuje, że już na etapie studiów przyszli inżynierowie mogą tworzyć zaawansowane rozwiązania odpowiadające na rzeczywiste potrzeby współczesnej nauki i przemysłu.
Najnowszym ich projektem jest system umożliwiający odbiór danych z satelitów krążących na niskiej orbicie okołoziemskiej, w tym z jednostek konstelacji MetOp obsługiwanych przez Europejską Organizację Eksploatacji Satelitów Meteorologicznych (EUMETSAT). Stacja pozwala na pozyskiwanie obrazów satelitarnych wykonywanych z wysokości około 800 km, przedstawiających aktualne zachmurzenie oraz stan powierzchni Ziemi.
Zasięg odbioru systemu wynosi ponad 1000 km, dzięki czemu możliwa jest rejestracja obrazów obszaru rozciągającego się z zachodu na wschód od Hiszpanii aż po Kazachstan. Oprócz danych obrazowych stacja odbiera również szczegółowe informacje meteorologiczne i środowiskowe, m.in. profile temperatury i wilgotności atmosfery, wilgotność gleby, zasięg pokrywy śnieżnej i lodowej, prędkość oraz kierunek wiatru nad oceanami, a także dane dotyczące stężenia gazów śladowych w atmosferze, takich jak ozon, tlenek węgla i dwutlenek azotu.
Stacja naziemna została wyposażona w reflektor paraboliczny o średnicy 1,9 m zamontowany na dwuosiowej obrotnicy. Konstrukcja została umieszczona na wózku podnośnikowym, co umożliwia jej łatwe składanie i transport. Sercem systemu jest zaprojektowany przez studentów moduł odbiorczy umieszczony w hermetycznej obudowie odpornej na działanie warunków atmosferycznych. W jego skład wchodzą m.in. antena łatkowa o polaryzacji kołowej pracująca na częstotliwości 1,7013 GHz, selektywny filtr SAW, wzmacniacz niskoszumny o wzmocnieniu 40 dB, radio programowalne HydraSDR oraz komputer jednopłytkowy Raspberry Pi 5.
Modułowa konstrukcja pozwala na dalszy rozwój systemu i przystosowanie go do odbioru innych transmisji w paśmie sięgającym nawet 11 GHz. W planach jest m.in. zastosowanie szyku planarnego z elektronicznym sterowaniem wiązki, który zastąpi klasyczne sterowanie mechaniczne.
MK, źródło: PW
Takie rzeczy teraz projektuje AI w ciągu weekendu, a i tak nikt tego AI nie zleca, bo nie ma to jakiegokolwiek sensownego zastosowania. Robota dla sztuki i punktów ewaluacyjnych (ewentualnie zaistnienia w mediach).
O geniusz się znalazł i wszystko wie i po co, i sensowność zna. Komórkę widocznie masz i ją odbierasz z kosmosu wszystkie sygnały, a i od św Piotra też?