Historie w języku migowym, opowiadane za pomocą rąk i mimiki, synchronizują nasze mózgi w sposób podobny do historii opowiadanych za pomocą mowy – wykazali naukowcy z kilku polskich instytucji. Artykuł prezentujący wyniki badań ukazał się w czasopiśmie „Nature Communications”.
Podobnie jak języki mówione, języki migowe mają bogate słownictwo, stosują generatywne reguły gramatyczne, struktury morfologiczne i są zdolne do przekazywania rozbudowanych narracji. Mają ponadto swoją specyfikę, polegającą na wykorzystaniu dłoni, wyrazu twarzy, spojrzenia, ruchu głowy czy całego tułowia, do przekazywania informacji.
Neurobiologicznie języki migowy i mówiony również mają wspólne podstawowe cechy. Wcześniejsze badania sugerują, że podobnie jak języki mówione, języki migowe zależą od lewostronnej sieci neuronowej 22–34 nerwów czołowo-skroniowych. Zarówno w przypadku języka migowego, jak i mówionego, lewa dolna kora czołowa i boczna kora skroniowa są aktywne podczas przetwarzania słów i elementów gramatycznych.
Opowiadanie historii to sposób na dzielenie się ideami, przekonaniami i uczuciami. Kiedy ludzie słuchają opowieści w języku mówionym, ich mózgi się synchronizują. W najnowszych badaniach naukowcy wykazali, że podobnie dzieje się, gdy opowiadamy w języku migowym. Oprócz synchronizacji systemów przetwarzania języka i narracji historie w języku migowym synchronizują również obszary mózgu odpowiedzialne za postrzeganie przestrzenne i przetwarzanie wyrazu twarzy.
Odkrycia te ujawniają zarówno uniwersalne, jak i specyficzne dla języka migowego sygnatury neuronalne języka i opowiadania historii. Badanie dostarcza rzadkich dowodów neuronaukowych na temat tego, jak osoby niesłyszące przetwarzają narracje, i podkreśla bogactwo językowe języków migowych. Do badań wykorzystano funkcjonalne obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (fRMI).
Badania przeprowadził zespół, w skład którego wchodzili naukowcy z Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego, Katedry Psychologii i Nauk o Mózgu z Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa (Baltimore USA), Pracowni Obrazowania Mózgu Instytutu Biologii Doświadczalnej Polskiej Akademii Nauk oraz Instytutu Psychologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Artykuł z wynikami ukazał się w czasopiśmie „Nature Communications”.
MK, źródło: UW