Międzynarodowy zespół badaczy z udziałem naukowców z Uniwersytetu Warszawskiego potwierdził pokarmową plastyczność wilków i znaczący wpływ klimatu na ich dietę. Ustalono to na podstawie analizy mikrouszkodzeń zębów kopalnych i współczesnych drapieżników z Europy.
Naukowcy od lat analizują interakcje wilków z populacjami ich ofiar. Obecnie szczególnego znaczenia nabierają analizy skupiające się na wpływie klimatu na populacje ofiar, a także, co za tym idzie, na skład pokarmu i sposoby żerowania drapieżników.
Nowych informacji na ten temat dostarczyły analizy przeprowadzone przez brytyjsko-polski zespół naukowców z udziałem badaczy z uniwersytetów w Bristolu i Leicester, Muzeum Historii Naturalnej w Londynie oraz Wydziału Biologii Uniwersytetu Warszawskiego.
W badaniach wykazano istotne zmiany układów ekologicznych wiążące się ze zmianami klimatu. Naukowcy porównali zęby kilkudziesięciu kopalnych wilków z Wysp Brytyjskich oraz współczesnych wilków zamieszkujących Polskę. Analizie poddano powierzchnię przedtrzonowców żuchw drapieżników pod kątem mikrouszkodzeń szkliwa. Wyniki badań wskazują m.in. na udział w diecie twardych elementów, takich jak kości. Wilki kopalne pochodziły z dwóch interglacjałów (okresów pomiędzy zlodowaceniami) mających odmienne warunki klimatyczne i środowiskowe.
Zmiana diety
Jak wskazują naukowcy, ostatni interglacjał, zwany eemskim (w skali morskich pięter izotopowych określany kodem MIS 5e) był okresem ocieplenia. Na Wyspach Brytyjskich średnie temperatury lipca były wówczas od 3 do 5°C wyższe niż obecnie. W tym czasie dominującym środowiskiem były lasy, a wśród dostępnych dla wilków zdobyczy znajdowały się słonie leśne, nosorożce wąskonose, hipopotamy, dziki, jelenie olbrzymie, daniele, tury i żubry stepowe. Klimat przedostatniego interglacjału (oznaczanego kodem MIS 7a-c) był zdecydowanie chłodniejszy. Znaczące obszary pokrywały wówczas siedliska trawiaste przeplatane słabo zwartymi drzewostanami. Wśród gatunków, które mogły stać się pokarmem wilków, znajdowały się wówczas m.in. mamuty, konie, osły stepowe i kilka gatunków kopalnych nosorożców.
Analizy wykazały, że kopalne wilki z interglacjału MIS 7a–c spożywały znacznie mniej twardego pokarmu niż wilki żyjące w interglacjale MIS 5e oraz współcześnie. Ten wzorzec wskazuje na zmianę diety między okresami interglacjalnymi.
Wyniki badań dają wgląd w długofalowe zmiany składu pokarmu wilków. Dzięki nim wiemy, że są to drapieżniki plastyczne i adaptujące się do zmian składu gatunkowego zespołu ofiar – podkreśla prof. Sabina Pierużek-Nowak z Wydziału Biologii Uniwersytetu Warszawskiego.
Naukowcy przewidują, że dalsze ocieplenie klimatu jeszcze bardziej zmniejszy pokrywę śnieżną, co będzie miało konsekwencje dla funkcjonowania ekosystemów w skali globalnej. Krótsze zimy prawdopodobnie zmienią dynamikę relacji wilk-ofiara, prowadząc m.in. do intensyfikacji drapieżnictwa na niektórych gatunkach oraz zmniejszenia dostępności padliny zimą, co będzie miało negatywne konsekwencje dla padlinożerców. Badacze podkreślają znaczenie wiedzy dotyczącej tych mechanizmów dla ochrony gatunków.
Wyniki badań ukazały się na łamach czasopisma naukowego „Ecology Letters”.
źródło: UW