„Las Pilczycki” im. prof. Dariusza Tarnawskiego to pierwszy rezerwat przyrody ustanowiony w granicach administracyjnych Wrocławia. Jego powołanie przez Regionalną Dyrekcję Lasów Państwowych stanowi ważny krok w kierunku wzmacniania ochrony przyrody, zachowania cennych siedlisk oraz podkreślenia roli terenów leśnych w strukturze ekologicznej miasta.
„Las Pilczycki” zajmuje powierzchnię 13,21 ha i jest pierwszym rezerwatem przyrody we Wrocławiu. Ustanowiła go kilka dni temu ministra klimatu i środowiska Paulina Hennig-Kloska. Wyjątkowy kompleks leśny stanowi ostoję rzadkich gatunków roślin i zwierząt oraz ważny element ochrony bioróżnorodności.
Rezerwat obejmuje wyjątkowo cenny kompleks leśny położony przy ujściu rzeki Ślęzy do Odry. Obszar wyróżnia się wysokim stopniem naturalności oraz zachowaniem procesów charakterystycznych dla nadrzecznych lasów łęgowych. Chronione są tu przede wszystkim łęgi dębowo-wiązowo-jesionowe, należące do najcenniejszych siedlisk przyrodniczych w Polsce. Teren stanowi ostoję wielu rzadkich, chronionych i zagrożonych gatunków. Występują tu liczne gatunki nietoperzy, ptaków dzięciołowatych, w tym dzięcioł czarny, średni i zielony, a także ssaki, takie jak wydra i bóbr. Szczególną wartość przyrodniczą stanowi obecność dużej ilości martwego drewna, które tworzy kluczowe mikrohabitaty dla owadów, grzybów, ptaków i wielu innych organizmów związanych z naturalnymi lasami łęgowymi.
Patronem rezerwatu uczyniono zmarłego przed pięcioma laty prof. Dariusza Tarnawskiego, współtwórcę Instytutu Biologii Środowiskowej Uniwersytetu Wrocławskiego i pierwszego kierownika Zakładu Biologii, Ewolucji i Ochrony Bezkręgowców UWr. Był wybitnym specjalistą z zakresu taksonomii i systematyki, biologii i ekologii chrząszczy sprężykowatych. Opisał 323 nowe dla wiedzy gatunki chrząszczy z rodziny Elateridae. Ponadto ustanowił dwa nowe plemiona, osiem podplemion, 12 rodzajów i dwa podrodzaje. Jest autorem blisko 230 publikacji naukowych, w tym 22 monografii i sześciu kluczy do oznaczania owadów.
Jako biolog środowiskowy i konserwatorski interesował się ochroną bioróżnorodności, saproksylicznymi gatunkami chrząszczy oraz wyceną i oceną zasobów przyrodniczych. Aktywnie uczestniczył w programach czynnej ochrony gatunków i ich siedlisk (m.in. program ochrony motyli łąkowych, przeplatki maturny i niepylaka apollo), zainicjował wiele pomników przyrody (Dęby Boguszyckie, Dąb Grochowski, Perełkowce nad Grudziądzką) i użytków ekologicznych (Mokradła Boguszyckie, Ols Spalicki, Olsy Sokołowickie, Las Boguszycki, Polana Grochowska).
Wyniki Jego badań były podstawą wniosków o ustanowienie obszarów Natura 2000 na Dolnym Śląsku. W latach 2020–2021 prowadził badania, które stały się podstawą opracowania koncepcji ochrony pól irygacyjnych we Wrocławiu oraz wniosku o ustanowienie w tym miejscu rezerwatu przyrody. Dzięki niemu ustanowiono wiele form ochrony przyrody nie tyko we Wrocławiu, ale także na Ziemi Oleśnickiej.
Był przedstawicielem środowiska naukowego w składzie Komitetu Sterującego „Program dla Odry-2006”. Należał do Polskiego Towarzystwa Entomologicznego (od 1973 r.) i Polskiego Towarzystwa Zoologicznego (od 1978 r.), był też członkiem-założycielem Polskiego Towarzystwa Taksonomicznego.
MK, źródło: UWr