Prof. Krzysztof Meyer, wybitny polski kompozytor, pianista i pedagog, otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Jest 92 osobą, która została uhonorowana najwyższą godnością akademicką przez lubelską uczelnię.
Senat Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie nadał prof. Krzysztofowi Meyerowi tytuł doktora honoris causa za wybitne osiągnięcia artystyczne i naukowe oraz kształtowanie współczesnej kultury muzycznej w Polsce i na całym świecie.
Krzysztof Meyer to wybitny polski kompozytor, pianista i pedagog. Gry na fortepianie zaczął się uczyć w wieku 5 lat. Ukończył Szkołę Muzyczną im. Fryderyka Chopina w Krakowie, a następnie rozpoczął naukę w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. Studiował kompozycję (początkowo w klasie Stanisława Wiechowicza, a po jego śmierci – u Krzysztofa Pendereckiego, gdzie w 1965 roku zdobył dyplom z wyróżnieniem) oraz teorię u Aleksandra Frączkiewicza (otrzymał dyplom z wyróżnieniem w 1966 r.). W 1964, 1966 i 1968 r. uzupełniał edukację muzyczną w Paryżu i Fontainebleau. Odbył studia w zakresie kompozycji i gry na fortepianie pod kierunkiem Nadii Boulanger. W 1966 r. otrzymał stypendium im. Aarona Coplanda. Do 1987 r. wykładał w Akademii Muzycznej w Krakowie. Pełnił tam m.in. funkcję prorektora i kierownika Katedry Teorii Muzyki. W latach 1985–1989 był prezesem Związku Kompozytorów Polskich. Od 1987 do 2008 r. był profesorem w Wyższej Szkole Muzycznej w Kolonii.
Jego bogaty dorobek kompozytorski obejmuje niemal wszystkie tradycyjne gatunki muzyki wokalnej i instrumentalnej. Do ważniejszych kompozycji artysty należą: opery (Cyberiada, Klonowi bracia, dokończenie opery D. Szostakowicza Gracze); Fireballs; Hommage a Brahms; Musica incrostata; Carillon; Symfonia D-dur w stylu Mozarta; koncerty instrumentalne: skrzypcowe, wiolonczelowe, na trąbkę, fortepianowy, obojowy, saksofonowy, fletowe, podwójny na harfę i wiolonczelę; utwory kameralne; kwartety smyczkowe; kwintety: klarnetowy, fortepianowy; utwory fortepianowe i wokalno-instrumentalne. Muzyczne korzenie prof. Meyera tkwią we wschodnioeuropejskim neoklasycyzmie. Oprócz gry na fortepianie i pedagogiki prof. Krzysztof Meyer uprawia także pisarstwo muzyczne. Jego monografia dotycząca twórczości Dmitrija Szostakowicza została opublikowana w sześciu językach: polskim, francuskim, niemieckim, holenderskim, hiszpańskim i rosyjskim.
W uznaniu za działalność naukową i organizacyjną prof. Meyer został uhonorowany licznymi odznaczeniami i wieloma nagrodami. Zdobył m.in. II nagrodę na Konkursie Młodych Kompozytorów Związku Kompozytorów Polskich; I nagrodę na Concours des Jeunes Compositeurs w Fontainebleau; wyróżnienie na Konkursie Kompozytorskim im. Grzegorza Fitelberga; Grand Prix de Composition Musicale Fundacji Księcia Pierre de Monaco; wyróżnienie na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu; II nagrodę na Konkursie Kompozytorskim im. Artura Malawskiego w Krakowie; I nagrodę na Konkursie im. Karola Szymanowskiego w Warszawie; wyróżnienie na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO.
Otrzymał również Nagrodę im. Gottfrieda von Herdera (1984), Nagrodę Związku Kompozytorów Polskich (1992), Nagrodę Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego w Nowym Jorku (1994), Nagrodę im. Johanna Stamitza w Mannheim (1996), Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2011), Medal im. Michała Glinki za wkład w rozwój sztuki muzycznej (2012), Złotego Fryderyka za całokształt dokonań artystycznych (2024).
Jest członkiem zwyczajnym Freie Akademie der Künste w Mannheim, Polskiej Akademii Umiejętności i honorowym profesorem Akademii Muzycznej im. Mykoła Łysenki we Lwowie.
MK, źródło: UMCS