Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje



 

Kronika

Konferencja Nauka 2004

Inicjatywy i strategie

Ministerstwo Nauki i Informatyzacji wraz z Krajowym Punktem Kontaktowym Programów Badawczych UE zorganizowa³y miêdzynarodow± konferencjê „Badania - Innowacyjno¶æ - Wzrost gospodarczy, Nauka 2004”, która odby³a siê 26 i 27 kwietnia w Warszawie. Organizatorzy postawili sobie za zadanie przedstawienie europejskich i polskich inicjatyw zmierzaj±cych do w³±czenia siê w realizacjê Strategii Lizboñskiej oraz zachêcenie ¶rodowiska naukowego i biznesowego do wziêcia w nich udzia³u.

Pierwszego dnia konferencji starano siê okre¶liæ strategiczne kierunki rozwoju polskiej nauki, dzia³añ innowacyjnych w gospodarce i podkre¶liæ rolê badañ naukowych we wzro¶cie gospodarczym. Prezentowano najnowsze inicjatywy europejskie zawarte w strategii „Europejska Inicjatywa dla Rozwoju” i programie „Projekty Szybkiego Startu”, m.in. Platformê Technologii Wodorowej, Wspólnotowe Centrum Badawcze - JRC Enlargment Action, Basic Research Programme, irlandzkie i islandzkie do¶wiadczenia dotycz±ce centrów doskona³o¶ci, austriack± sieæ centrów kompetencji.

W drugim dniu odby³y siê warsztaty przybli¿aj±ce uczestnikom funkcjonowanie mechanizmów wspó³pracy z przedsiêbiorstwami i instytucjami dzia³aj±cymi w ich otoczeniu, instrumentów finansowych dla restrukturyzacji sfery badawczo-rozwojowej, mo¿liwo¶ci finansowania badañ i dzia³añ innowacyjnych z funduszy strukturalnych i 6. Programu Ramowego UE. Podczas równoleg³ych sesji warsztatowych zajmowano siê m.in.: przyspieszeniem komercjalizacji wyników R&D dziêki parkom przemys³owym i inkubatorom technologii, wspieraj±cym uczestnictwo polskich jednostek naukowych w 6.PR projektem STEF-NANO-ACC, polskimi i europejskimi platformami technologicznymi. Wype³niano te¿ wraz z ekspertami przyk³adowe wnioski o dofinansowanie z funduszy strukturalnych. Przedstawiciel PKO BP przedstawi³ ofertê swojego banku skierowan± do sektora R&D.

Blisko 80 proc. spo¶ród ponad 450 uczestników reprezentowa³o ¶rodowisko naukowe, pozosta³e 20 proc. to przedsiêbiorcy i otoczenie biznesu.

Jacek Margol


Krajowy Punkt Kontaktowy Programów Badawczych UE

Dorobek piêciu lat

Krajowy Punkt Kontaktowy Programów Badawczych Unii Europejskiej (KPK) powsta³ 5 lat temu. Zwyciêzc± konkursu na prowadzenie KPK by³a grupa naukowców z Instytutu Podstawowych Problemów Techniki PAN z du¿ym do¶wiadczeniem wyniesionym z uczestnictwa w 3. i 4. Programie Ramowym UE. Kluczowy wk³ad w proces organizacji placówki wnie¶li: dr in¿. Andrzej Siemaszko, uczestnik 3. PR, koordynator projektów INCO-Copernicus, obecny dyrektor KPK, prof. Micha³ Kleiber, ówczesny dyrektor IPPT PAN, ekspert Komisji Europejskiej, obecnie minister nauki oraz dr in¿. Jerzy Supel, pionier budowy spo³eczeñstwa informacyjnego w Polsce.

Przez 5 lat dzia³alno¶ci KPK uda³o siê rozbudowaæ sieæ ponad 200 regionalnych i bran¿owych punktów kontaktowych przy szko³ach wy¿szych i instytutach naukowych. W stworzeniu systemu KPK, zorganizowanego g³ównie na wzór austriacki, istotn± rolê odegra³a pomoc zagranicznych ekspertów, w szczególno¶ci prof. Manfreda Horvata z B?ro f?r Internationale Forschungs- und Technologiekooperation w Wiedniu, który przez wiele lat przekazywa³ swoj± wiedzê i umiejêtno¶ci w czasie szkoleñ przeprowadzonych w ca³ej Polsce.

KPK s³u¿y informacj± i doradztwem we wszystkich kwestiach dotycz±cych programów ramowych, funduszy strukturalnych oraz wspó³pracy z Komisj± Europejsk±, organizuje finansowane przez Ministerstwo Nauki i Informatyzacji warsztaty dla naukowców i przedsiêbiorców, prezentuje europejskie inicjatywy ¶rodowisk naukowych i gospodarczych, jak równie¿ motywuje polski ¶wiat nauki i przemys³u do podejmowania wspólnych dzia³añ badawczo-rozwojowych. Koordynatorzy pracuj±cy w KPK - placówka na sta³e zatrudnia ok. 40 osób, a wspó³pracuje z ok. 100 ekspertami krajowymi i zagranicznymi - s± tak¿e delegatami do komitetów programowych i maj± wp³yw na definiowanie nowych obszarów monitorowania rezultatów aktualnych konkursów. W ci±gu ostatniego roku KPK zorganizowa³ ok. 100 spotkañ, dni informacyjnych i konferencji, w których uczestniczy³o prawie 5 tys. osób. Prowadzone s± ponadto indywidualne spotkania i konsultacje (w ostatnim roku ok. 2,7 tys.) oraz konsultacje telefoniczne. Stronê internetow± KPK odwiedza przeciêtnie 3000 osób miesiêcznie.

Jacek Margol

Krajowy Punkt Kontaktowy Programów Badawczych Unii Europejskiej, Instytut Podstawowych Problemów Techniki PAN, ul. ¦wiêtokrzyska 21, 00-049 Warszawa, tel.: (22) 828 74 83, http://www.kpk.gov.pl


Polska w 6. Programie Ramowym

Poprawa pozycji

W porównaniu z 5. Programem Ramowym, 6.PR cechowa³y znaczne zmiany zasad i wprowadzenie nowych instrumentów. Komisja Europejska postawi³a na tworzenie du¿ych, licz±cych kilkudziesiêciu partnerów konsorcjów, zmierzaj±cych do tworzenia tzw. networks of excellence, sieci doskona³o¶ci, co mog³o zmniejszyæ szanse na zaakceptowanie projektów polskich zespo³ów. W rzeczywisto¶ci jednak ostatni rok mo¿na, z punktu widzenia polskiego udzia³u w 6. PR, oceniæ jak najbardziej pozytywnie.

Zaobserwowaæ mo¿na wyra¼n± poprawê pozycji Polski w przygotowanych dla programów ramowych rankingach. W¶ród wszystkich krajów Unii zajmujemy dzi¶, w zale¿no¶ci od priorytetu rankingu, ¶rednio 10. miejsce. Do lutego br. polskie ekipy zg³osi³y 2774 projekty. Przeciêtnie 20 proc. z nich jest akceptowanych. Polska jest tak¿e liderem w klasyfikacji nowych cz³onków UE, zarówno pod wzglêdem liczby zg³oszonych, jak i zaakceptowanych projektów. W pierwszym roku 6.PR polskie projekty wygra³y dofinansowanie szacowane na kwotê 99 mln euro, co stanowi jedn± trzeci± ¶rodków uzyskanych w trakcie 5.PR.

Jacek Margol


Inwestycje: Uniwersytet Warszawski

Modernizacja obiektu

Bezpo¶redni± przyczyn± rozpoczêcia prac by³a konieczno¶æ dostosowania budynku Wydzia³u Zarz±dzania do obowi±zuj±cych przepisów prawa budowlanego, zwi±zanych m.in. z ochron± przeciwpo¿arow±, zasadami BHP i wymogami Sanepidu. Poszerzono trakty komunikacyjne, zbudowano drogê po¿arow± i parkingi, a wokó³ budynku za³o¿ono trawniki. Przy okazji organizacja przestrzenna obiektu zosta³a dopasowana do potrzeb dydaktyki. W tym celu dobudowano ³±cznik komunikacyjny pomiêdzy modernizowanym budynkiem „C” i nowym obiektem dydaktyczno-sportowym. Ponadto obiekt zosta³ wyposa¿ony w nowoczesn± multimedialn± aulê na 150 osób, bibliotekê wraz z czytelni±, laboratoria komputerowe oraz kawiarenkê internetow± dla studentów. Obiekt posiada teraz sieæ strukturaln±. Budynek zosta³ równie¿ dostosowany do potrzeb osób niepe³nosprawnych - na zewn±trz zamontowano podjazdy do budynków, zlikwidowano progi w korytarzach, a w windach umieszczono oznakowanie dla niewidomych i niedowidz±cych.

Modernizacja budynku „C” rozpoczê³a siê w lipcu ub.r., a jej zakoñczenie planowane jest na koniec maja. Koszt wszystkich prac przekracza 15 mln z³, z czego wiêkszo¶æ stanowi± ¶rodki w³asne WZ UW, wsparte dotacj± Narodowego Funduszu Ochrony ¦rodowiska (2 243 800 z³) oraz kredytem preferencyjnym z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony ¦rodowiska (2 652 300 z³).

karma


Inwestycje: Szko³a G³ówna Handlowa

Nowy budynek na stulecie

Od koñca sierpnia 2003 r. trwa budowa nowego 6-piêtrowego budynku dydaktyczno-naukowego Szko³y G³ównej Handlowej. Oddanie do u¿ytku planowane jest na rok 2006, w rocznicê powstania uczelni. Z tego te¿ powodu obiekt okre¶lany bêdzie liter± C, oznaczaj±c± w alfabecie rzymskim liczbê 100.

W tej chwili studenci SGH korzystaj± z 5 obiektów dydaktycznych („G”, „A”, „S”, „F”, „W”), biblioteki, trzech domów studenckich („Sabinki”, „Hermes, „Grosik”) oraz klubu studenckiego „Park”. Nowy gmach swoj± architektur± oraz kolorystyk± dostosowany bêdzie do ca³ej zabudowy Alei Niepodleg³o¶ci.

Powierzchnia u¿ytkowa wynosiæ bêdzie 6448 m. Za³o¿eniem projektantów by³o ulokowanie w budynku mo¿liwie najwiêkszej liczby sal dydaktycznych. W sumie bêdzie 12 sal seminaryjnych, 10 wyk³adowych, 8 komputerowych oraz 5 pomieszczeñ katedralnych. Powstan± równie¿ funkcjonalne audytoria oraz nowocze¶nie wyposa¿one sale audiowizualne. Na parterze i pierwszym piêtrze znajdowaæ siê bêd± zespo³y konferencyjne, co umo¿liwi funkcjonalne oddzielenie ich od pozosta³ej czê¶ci budynku. Sale konferencyjne zostan± usytuowane od strony zachodniej, w strefie cienia akustycznego ha³asu dochodz±cego z pobliskich ulic.

Na parterze zlokalizowane bêd± tak¿e ksiêgarnia oraz kawiarnia z ma³ym zapleczem gastronomicznym, które, podobnie jak portiernia, szatnia oraz zespó³ konferencyjny, bêd± po³±czone komunikacyjnie z holem g³ównym. Komfort poruszania siê po obiekcie zapewni± szerokie korytarze i trzy szybkobie¿ne windy osobowe. Nowy budynek bêdzie w pe³ni przystosowany dla potrzeb osób niepe³nosprawnych.

Jego dope³nienie stanowiæ bêdzie 3-kondygnacyjny podziemny parking na 118 samochodów. Przed budynkiem, od strony ul. Madaliñskiego i Kró¿añskiej, odtworzone zostan± klomby zieleni o powierzchni 252 m2, za¶ nad sal± konferencyjn± powstanie zielony taras (190 m).

Koszt ca³ej inwestycji szacowany jest na 40 mln z³. MENiS przyzna³o na ten cel prawie 8 mln z³. Pozosta³± czê¶æ SGH bêdzie musia³a sfinansowaæ sama. Og³oszono ju¿ przetarg na kredyt, którego sp³at± obci±¿ona bêdzie uczelnia.

Jak przyznaje Iwona Radzimirska z Biura Informacji i Promocji SGH, nowy obiekt pozwoli w znacznym stopniu roz³adowaæ t³ok panuj±cy w innych budynkach oraz umo¿liwi uczelni zwiêkszenie limitów przyjêæ na studia i rozwiniêcie form kszta³cenia podyplomowego i doktoranckiego. W tej chwili w SGH kszta³ci siê 16 619 osób, z czego 6219 w trybie dziennym.

Mariusz Karwowski


Stypendia zagraniczne - 15. edycja konkursu

W tegorocznej edycji konkursu FNP przyzna³a m³odym uczonym 16 stypendiów na wyjazdy do renomowanych zagranicznych o¶rodków naukowych. W gronie stypendystów przewa¿aj± przedstawiciele nauk przyrodniczych i medycznych (4 stypendystów to chemicy, 3 stypendy¶ci s± biologami, po 1 stypendium przypad³o na biochemiê i medycynê), s± w¶ród nich tak¿e ekonomi¶ci i prawnicy (po 2 stypendia) oraz fizyk, geolog i historyk (po 1 stypendium).

Dr Ma³gorzata Graca z Instytutu Chemii Fizycznej PAN w Warszawie odbêdzie roczny sta¿ w Frederick Seitz Materials Research Laboratory, University of Illinois w Urbana-Champaign, USA; dr Ewa Anita Jankowska z Zak³adu Antropologii PAN oraz Kliniki Kardiologii Wojskowego Szpitala Klinicznego we Wroc³awiu wyjedzie na roczny sta¿ w National Heart & Lung Institute, Imperial College London, Anglia; dr Piotr Koprowski z Instytutu Biologii Do¶wiadczalnej im. M. Nenckiego PAN w Warszawie uzyska³ stypendium na roczny sta¿ w Department of Molecular and Cell Biology, University of California w Berkeley, USA; dr Marek Kornat z Instytutu Historii PAN w Warszawie wyjedzie na pó³roczny sta¿ w l.Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales CNRS w Pary¿u, Francja; dr Zbigniew Ma³olepszy z Wydzia³u Nauk o Ziemi Uniwersytetu ¦l±skiego w Sosnowcu przez pó³ roku bêdzie odbywa³ sta¿ w Minnesota Geological Survey, University of Minnesota, USA; dr Magdalena Markowska z Wydzia³u Biologii Uniwersytetu Warszawskiego wyjedzie na roczny sta¿ w The Feinberg School of Medicine, Northwestern University w Chicago, USA; dr Natalia Marska z Wydzia³u Nauk Ekonomicznych i Zarz±dzania Uniwersytetu Szczeciñskiego uzyska³a stypendium na roczny sta¿ w Robert Schuman Centre for Adwanced Studies, European University Institute we Florencji, W³ochy; dr Tomasz Osiejuk z Wydzia³u Biologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza odbêdzie roczny sta¿ w Cornell University, USA oraz w Universit? Paris Sud-Orsay, Francja; dr Borys O¶mia³owski z Wydzia³u Technologii i In¿ynierii Chemicznej Akademii Techniczno-Rolniczej w Bydgoszczy przez rok prowadzi³ bêdzie badania w Organisch-chemisches Institut, Universit?t Z?rich, Szwajcaria; dr Katarzyna Pernal z Instytutu Fizyki Uniwersytetu Szczeciñskiego odbêdzie 8-miesiêczny sta¿ w Department of Chemistry, Vrije Universiteit Amsterdam, Holandia; dr Rafa³ Stroiñski z Wydzia³u Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego przez 7 miesiêcy bêdzie przebywa³ w Stanford Law School, Stanford University, USA; dr Ma³gorzata Szeroczyñka z Wydzia³u Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego uzyska³a stypendium na roczny sta¿ w Max Planck Institut we Fryburgu, Niemcy; dr Katarzyna ¦ledziewska z Wydzia³u Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego odbêdzie roczny sta¿ w School of Economics, University of Nottingham, Anglia; dr Tomasz Zaleski z Instytutu Niskich Temperatur i Badañ Strukturalnych PAN we Wroc³awiu odbêdzie 8-miesiêczny sta¿ w Department of Physics, University of Illinois w Urbana-Champaign, USA; dr Anna Zawisza z Katedry Chemii Organicznej i Stosowanej Uniwersytetu £ódzkiego uzyska³a stypendium na roczny sta¿ w Universit? Claude-Bernard Lyon 1, Francja; dr Artur Czupryn z Instytutu Biologii Do¶wiadczalnej im. M. Nenckiego PAN w Warszawie wyjedzie na roczny sta¿ w Harvard Center of Nervous System Repair, Harvard Medical School w Bostonie, USA. To ostatnie stypendium finansowane jest ze ¶rodków pozosta³ych po likwidacji funduszu Maria Sk³odowska-Curie Joint Fund II, przekazanych FNP z przeznaczeniem dla kandydata z dziedziny nauk ¶cis³ych, przyrodniczych lub technicznych na odbycie sta¿u w licz±cym siê o¶rodku naukowym w USA.

(mit)


Nagrody „Przegl±du Wschodniego”

Zwi±zki regionalne

Po raz 11 przyznano nagrody „Przegl±du Wschodniego” za najlepsze prace naukowe po¶wiêcone problematyce wschodniej. Nagrodê krajow± otrzymali: S³awomir Dêbski z Warszawy za ksi±¿kê Miêdzy Berlinem a Moskw±. Stosunki niemiecko-sowieckie 1939-1941 (Wyd. PISM), Aleksandra Hnatiuk z Warszawy za ksi±¿kê Po¿egnanie z imperium. Ukraiñskie dyskusje o to¿samo¶ci (Wyd. UMCS) oraz Maciej Matwijów z Wroc³awia za ksi±¿kê Zak³ad Narodowy im. Ossoliñskich w latach 1939-1946 (Towarzystwo Przyjació³ Ossolineum). Nagrodê zagraniczn± otrzymali: Egidijus Aleksandravicius i Antanas Kulakauskas z Kowna za ksi±¿kê Pod w³adz± carów. Litwa w XIX wieku (Wyd. Universitas) oraz Timothy Snyder z Uniwersytetu Yale za ksi±¿kê The Reconstruction of Bations: Poland, Ukraine, Lithuania, Belarus, 1569-1999 (wyd. Yale Univ. Press). Nagrod± specjaln± zosta³ wyró¿niony Robert Conquest z Hoover Institution w Stanford za ca³okszta³t twórczo¶ci naukowej. Nagrodê im. Aleksandra Gieysztora otrzyma³ Piotr Wandycz z Uniwersytetu Yale za ca³okszta³t twórczo¶ci naukowej.

„Przegl±d Wschodni” jest kwartalnikiem naukowym, ukazuj±cym siê od 1991 r. Po¶wiêcony jest dziejom Europy Wschodniej, historii i wspó³czesno¶ci Polaków na Wschodzie oraz zwi±zkom Polski i Polaków z Europ± Wschodni± i narodami tego regionu.

Wrêczenie nagród odby³o siê 8 maja, a nagrody Gieysztora nast±pi w pa¼dzierniku.

(ert)


Komórki do terapii?

Fot. Piotr Kieraciñski 22 kwietnia w Instytucie Biochemii i Biofizyki PAN w Warszawie odby³a siê konferencja „Komórki macierzyste - wyzwania biomedyczne, kontrowersje etyczne i prawne”. Zgromadzeni na spotkaniu lekarze, prawnicy i filozofowie starali siê odpowiedzieæ na ró¿ne aspekty pytania: czy mo¿na wykorzystaæ komórki macierzyste do terapii? Po pierwsze: czy potrafimy to zrobiæ, po drugie: czy prawo na to pozwala, po trzecie: czy to jest uczciwe i przyzwoite?

Prof. Wies³aw W. Jêdrzejczak z warszawskiej AM mówi³ o marzeniach medycyny. Lekarze chcieliby regenerowaæ chore lub uszkodzone tkanki organizmu ludzkiego. Mo¿na to zrobiæ na kilka sposobów: wykorzystuj±c komórki embrionalne, znajduj±c du¿e ¼ród³o komórek w organizmie (na to nie ma szans) lub znajduj±c ma³e ¼ród³o komórek i mo¿liwo¶æ jego ekspansji pozaustrojowej.

Prof. Mariusz Ratajczak z Collegium Medicum UJ zauwa¿y³, ¿e komórki macierzyste ukierunkowane tkankowo znajduj± siê nie tylko w komórkach zarodkowych, ale tak¿e w szpiku kostnym. Umiejêtno¶æ ich wyodrêbnienia pozwoli³aby byæ mo¿e na stworzenie komórek terapeutycznych, umo¿liwiaj±cych regeneracjê tkanek.

Prof. Krystyna Domañska-Janik z Instytutu Medycyny Do¶wiadczalnej i Klinicznej PAN wskaza³a na dwa potencjalne ¼ród³a komórek terapeutycznych: komórki embrionalne i somatyczne. Te pierwsze daje siê ³atwo hodowaæ, podczas gdy hodowla in vitro komórek somatycznych jest trudna. Niestety, komórki embrionalne s± bardzo niestabilne genetycznie i podatne na zmiany nowotworowe. Tymczasem komórki somatyczne s± stabilne. Zdaniem uczonej, która prowadzi badania nad regeneracj± komórek nerwowych, zagro¿enie nowotworami na razie wyklucza mo¿liwo¶æ u¿ycia embrionalnych komórek macierzystych do terapii. Rysuj± siê natomiast pewne szanse na wykorzystanie terapeutyczne komórek somatycznych, a w tym wypadku nie ma zastrze¿eñ natury prawnej i moralnej.

Zagadnieniami prawnymi zajê³a siê prof. Eleonora Zieliñska z UW. Nikt jeszcze nie odpowiedzia³ jasno, czy zarodek jest cz³owiekiem. Je¶li tak, to pobranie komórek macierzystych zarodkowych jest „rozstrojem” cia³a. W niektórych pañstwach mo¿na prowadziæ badania na kilkudziesiêciu ju¿ wyodrêbnionych szczepach komórek macierzystych. Zauwa¿ono jednak¿e, ¿e spo¶ród hodowli, którymi ju¿ dysponujemy, niewiele nadaje siê do klonowania i tworzenia komórek terapeutycznych. Siostra prof. Barbara Chyrowicz (na fot.) z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego zauwa¿y³a, ¿e w sprawie wykorzystania zarodków do klonowania inaczej wypowiadaj± siê biologowie, a inaczej filozofowie. Je¶li uznamy, ¿e zarodek jest cz³owiekiem, to istnieje etyczny problem wykorzystania embrionalnych komórek zarodkowych do klonowania, choæby terapeutycznego. Istnieje tendencja do w³±czenia tego problemu do polityki. Kwesti± t± zaj±³ siê prof. Jacek Ho³ówka, filozof z UW. Jego zdaniem, mo¿na wyró¿niæ trzy sposoby podej¶cia do tematu: prohibicyjny, permisywny i regulatywny. Zwolennicy pierwszego zakazuj± stosowania embrionalnych komórek macierzystych, bo uwa¿aj±, ¿e mo¿na to robiæ tylko zabijaj±c ¿ycie. Permisywi¶ci wyra¿aj± zgodê na eksperymentowanie na zarodkach ludzkich. Zwolennicy podej¶cia regulatywnego uwa¿aj± co prawda, ¿e zarodek cz³owieka ma specjalny status, ale pod szczególnymi warunkami i w szczególnych okoliczno¶ciach, dla wy¿szych celów - jak ratowanie ¿ycia ludzkiego - badania na zarodkach mo¿na zaakceptowaæ, o ile nie s± pobrane od ¿ywego doros³ego cz³owieka. Klonowanie terapeutyczne powinno byæ wykonywane pod szczególnym nadzorem, klonowanie reprodukcyjne - zakazane. Za³o¿eniem tego stanowiska jest, ¿e prawa cz³owieka nie wi±¿± siê z cechami genetycznymi.

(pik)

Od grudnia 2003 r. 3 spotkania po¶wiêcone wykorzystaniu komórek macierzystych do klonowania i terapii zorganizowa³o Ministerstwo Nauki i Informatyzacji.


IV Dni Tischnerowskie

Wed³ug warto¶ci

Fot. Arch. W dniach 6-8 maja odby³y siê w Krakowie IV Dni Tischnerowskie, zorganizowane przez: Uniwersytet Jagielloñski, Papiesk± Akademiê Teologiczn±, Pañstwow± Wy¿sz± Szko³ê Teatraln± oraz Instytut My¶li Józefa Tischnera - now± organizacjê powo³an± do ¿ycia przez uczniów ks. Tischnera.

Filozoficzne debaty o krakowskim filozofie cieszy³y siê wielkim zainteresowaniem. Wiele niepokoju w¶ród s³uchaczy wzbudzi³a teza dr. Zbigniewa Stawrowskiego, wyk³adowcy PAT i Collegium Civitas, o schizofrenicznych sk³onno¶ciach ksiêdza profesora, który jako filozof i teolog proponowa³ kierowaæ siê w ¿yciu zasad± mi³o¶ci i odpowiedzialno¶ci, a jako publicysta macza³ pióro w atramencie wa¶ni i doktrynerstwa. O bujnym temperamencie krakowskiego filozofa mówi³ równie¿ prof. Jan Andrzej K³oczowski OP, który w panelu na temat „Tischner - twórca czy na¶ladowca”, powiedzia³: - Józek nie mia³ czasu, by opracowaæ jednolity system filozoficzny. Ci±gle ¿y³ i tworzy³ z lud¼mi i dla ludzi.

Publiczno¶æ w skupieniu s³ucha³a referatów (m.in. prof. R. Legutki, prof. W. Hryniewicza), uczestniczy³a w spektaklu teatralnym Moje góry (wybór tekstów: S. Staszel) i jad³a barana w ogrodach miesiêcznika i Wydawnictwa Znak. Refleksyjno-sentymentaln± atmosferê spotkañ zak³óca³a niektórym studentom „geriatryczna ¶wiadomo¶æ” przyznawanych przez Znak nagród. W kategorii pisarstwo religijne i filozoficzne, stanowi±ce kontynuacjê Tischnerowskiego „my¶lenia wed³ug warto¶ci”, nagrodzono ks. prof. Tomasza Wêc³awskiego z UAM za ksi±¿kê Królowanie Boga. Dwa obja¶nienia wyznania wiary Ko¶cio³a. W kategorii publicystyki lub eseistyki na tematy spo³eczne, która uczy Polaków przyjmowaæ „nieszczêsny dar wolno¶ci”, nagrodzono Wiktora Osiatyñskiego za ksi±¿kê Rehab. W kategorii inicjatyw duszpasterskich i spo³ecznych, wspó³tworz±cych „polski kszta³t dialogu Ko¶cio³a i ¶wiata”, czyli za kontynuowanie my¶li i dzie³a J. Tischnera, nagrodzono Teresê i Martê Sawickie, które od maja 1980 r. prowadz± w Krakowie kuchniê dla ubogich.

Jola Workowska


Uniwersytet £ódzki

£ódzka specjalno¶æ

Instytut Socjologii U£ istnieje od 1945 r. W¶ród jego za³o¿ycieli byli profesorowie Józef Cha³asiñski i Jan Szczepañski. W klasyfikacji KBN Instytut posiada kategoriê 1, a w rankingu „Polityki” socjologia ³ódzka zajmuje 3. miejsce po UW i UJ. W Instytucie, którego strukturê tworzy 8 katedr i 1 zak³ad, zatrudnionych jest 7 profesorów tytularnych, 15 doktorów habilitowanych (12 na stanowiskach profesorów U£, a 3 na stanowiskach adiunktów) oraz 24 pracowników ze stopniem doktora. Instytut prowadzi wszystkie typy studiów: dzienne magisterskie, dzienne licencjackie w specjalno¶ci europeistyka, zaoczne licencjackie w specjalno¶ci socjologia stosowana, zaoczne uzupe³niaj±ce magisterskie, dzienne studia doktoranckie oraz studia podyplomowe w zakresie organizacji pomocy spo³ecznej, public relations oraz zasobów ludzkich. £±czna liczba studentów wynosi 1350. W ramach wspó³pracy z Uniwersytetem w Magdeburgu organizowane s± warsztaty dla studentów socjologii. Corocznie ok. 20 studentów wyje¿d¿a za granicê w ramach programu SOCRATES. Przy Instytucie istnieje Biblioteka Socjologiczna im. J. Cha³asiñskiego, posiadaj±ca w swoich zbiorach ponad 70 tys. woluminów, w tym najwa¿niejsze ¶wiatowe czasopisma socjologiczne. Pracownicy Instytutu opublikowali w ostatnich piêciu latach 46 ksi±¿ek.

Za prowadzenie badañ naukowych odpowiedzialne s± poszczególne katedry. Projekt PROFIT realizowany jest w Katedrze Socjologii Ogólnej, która od 10 lat uczestniczy w europejskich programach dydaktycznych (TEMPUS) i badawczych (w 5.PR), pe³ni±c w obydwu funkcjê koordynatora. W tym samym okresie wykonano 5 projektów badawczych KBN (w tym jeden zamawiany) po¶wiêconych problemom biedy, formowania siê underclass, polityce wobec biedy oraz pomocy spo³ecznej. Rezultaty badañ opublikowane zosta³y w 7 ksi±¿kach i licznych artyku³ach w czasopismach naukowych oraz w ekspertyzach dla organizacji i instytucji miêdzynarodowych i krajowych. W oparciu o badania przygotowano 2 rozprawy habilitacyjne i 2 doktorskie. Obecnie mo¿na ju¿ mówiæ o ³ódzkiej szkole badañ nad bied± i pomoc± spo³eczn±, któr± wyró¿nia po³±czenie badañ naukowych z dzia³aniami na rzecz regionu. Zespó³ badawczy uhonorowany zosta³ za dzia³alno¶æ naukow± Nagrod± Prezydenta M. £odzi, a kierownik katedry, prof. dr hab. Wielis³awa Warzywoda-Kruszyñska, subsydium profesorskim FNP.

Wielis³awa Warzywoda-Kruszyñska


Politechnika Krakowska

Biblioteka G³ówna

Procentowy rozk³ad kosztów na poszczególne rodzaje zbiorów w roku 2003

Tematyka zbiorów Biblioteki G³ównej Politechniki Krakowskiej zwi±zana jest z technicznym profilem uczelni. Oprócz ksi±¿ek i czasopism, biblioteka gromadzi zbiory specjalne, normy i patenty. W kszta³towaniu kanonu literatury, szczególnie w zakresie publikacji zagranicznych, czynny udzia³ bierze Rada Biblioteczna oraz pracownicy naukowi PK. Obecnie zbiory BG PK licz± 226 143 woluminy druków zwartych oraz 654 tytu³y (w tym 306 zagranicznych) czasopism. Kwota przeznaczona na zbiory biblioteczne w roku 2003 stanowi³a ok. 24 proc. bud¿etu biblioteki.

Oprócz zbiorów w formie tradycyjnej, u¿ytkownicy PK mog± korzystaæ z czasopism elektronicznych i baz danych wydawnictw: Elseviera, Springera czy Kluwera oraz producentów baz danych: Proquest, EBSCO, CSA.

Wiêkszo¶æ prac bibliotecznych wykonywana jest za po¶rednictwem zintegrowanego systemu bibliotecznego TINLIB. Obecnie w siedmiu dzia³ach pracuje 71 osób, wiêkszo¶æ w agendach udostêpniania zbiorów i informacji. Liczba zarejestrowanych u¿ytkowników biblioteki wynosi 14 946 osób. Biblioteka prowadzi - wspomagane przez program LIBRA - badania potrzeb czytelników. Ich wyniki udostêpnione s± na stronie internetowej biblioteki.

W 1998 roku w bibliotece realizowano projekt dotycz±cy klasyfikacji przedmiotowej zbiorów „Budowa tezaurusa nauk technicznych na bazie s³ownictwa UKD”. Biblioteka PK by³a kontraktorem i koordynatorem projektów zg³oszonych w ramach programu TEMPUS JEP: w 1994 roku by³ to projekt „Integration of Polish and Western technical universities libraries in automatization of information tasks”, w latach 1998-2000 projekt „Doskonalenie zarz±dzania bibliotek± jako element zarz±dzania przez jako¶æ w uczelni wy¿szej”. Celem prowadzonych prac by³o m.in. przygotowanie polskich bibliotek do wdro¿enia technik Total Quality Management.

Biblioteka PK jest cz³onkiem miêdzynarodowego stowarzyszenia bibliotek uniwersytetów technicznych IATUL. W roku 2004 przyznano BG PK prawo organizowania 25. Konferencji IATUL.

Dorota Buzdygan


Politechnika Czêstochowska

55 lat fizyki

W uczelni technicznej, jak± jest Politechnika Czêstochowska, fizyka zajmuje wa¿ne miejsce. W roku 1949, wraz z utworzeniem PCz., powsta³a Katedra Fizyki Technicznej, która da³a pocz±tek dzisiejszemu Instytutowi Fizyki. Twórc± i pierwszym kierownikiem katedry by³ prof. Antoni Pietraniec. Instytut Fizyki znajduje siê obecnie w strukturze organizacyjnej Wydzia³u In¿ynierii Procesowej, Materia³owej i Fizyki Stosowanej, który posiada prawa habilitowania na 2 kierunkach: metalurgia i in¿ynieria materia³owa.

W Instytucie zatrudnionych jest 25 nauczycieli akademickich, w tym 1 profesor zwyczajny, 7 profesorów nadzwyczajnych, 2 doktorów habilitowanych i 12 doktorów na stanowiskach adiunktów, 2 asystentów i 1 starszy wyk³adowca. Ponadto w placówce 11 doktorantów przygotowuje prace z pogranicza fizyki i in¿ynierii materia³owej.

Badania realizowane w Instytucie dotycz± w³asno¶ci magnetycznych szerokiej klasy materia³ów, takich jak: materia³y amorficzne, nanokrystaliczne, materia³y magnetyczne na bazie pierwiastków ziem rzadkich. Ponadto badana jest struktura i w³asno¶ci ferroelektryków oraz materia³ów metaloorganicznych na bazie pochodnych porfiryn.

Pomimo ograniczonych ¶rodków finansowych, pozyskiwanych g³ównie z grantów KBN, uda³o siê stworzyæ poka¼n± bazê aparaturow±. Instytut posiada m.in.: wysokiej klasy magnetometr wibracyjny, wagê magnetyczn±, uk³ad automatycznego pomiaru przenikalno¶ci magnetycznej i jej dezakomodacji, anizometr torsyjny, spektrometr M?ssbauera i spektrometr elektronowego rezonansu paramagnetycznego. Ostatnio skonstruowano w Instytucie unikatow± aparaturê do wytwarzania masywnych materia³ów amorficznych metod± suction-casting. Pracownicy Instytutu publikuj± ¶rednio 35 artyku³ów rocznie, g³ównie w czasopismach z „listy filadelfijskiej”.

Istotnym etapem w dzia³alno¶ci dydaktycznej Instytutu by³o powo³anie w roku akademickim 2000/01 kierunku fizyka techniczna. Aktualnie kszta³ci siê na nim 120 studentów. W nied³ugim czasie, po wypromowaniu pierwszych absolwentów, Instytut zamierza rozpocz±æ starania o uzyskanie praw doktoryzowania na kierunku fizyka techniczna.

Kazimierz Dziliñski


Collegium Invisibile

Razem do Europy

15 maja w Warszawie immatrykulowano piêtnastu nowych studentów Collegium Invisibile. Otrzymali oni tak¿e stypendia, które umo¿liwi± im dojazdy na spotkania z tutorami i udzia³ w seminariach.

Stowarzyszenie naukowe Collegium Invisibile powsta³o w 1995 r. przy Uniwersytecie Warszawskim. W¶ród jego inicjatorów i za³o¿ycieli by³ prof. Jacek Jadacki, który do dzi¶ pozostaje spiritus movens organizacji. Od 1999 r. CI dzia³a w formie stowarzyszenia, które grupuje kilkudziesiêciu zdolnych studentów oraz cz³onków absolwentów i tutorów - wybitnych uczonych w zakresie szeroko pojêtej humanistyki. To w³a¶nie pod kierunkiem tych ostatnich kszta³c± siê dodatkowo - poza formalnymi studiami w ró¿nych uczelniach - wybitnie uzdolnieni m³odzi ludzie. Nadzór merytoryczny nad dzia³alno¶ci± CI sprawuje Rada Naukowa, na której czele zwyczajowo stoi rektor UW; obecnie funkcjê tê pe³ni prof. Piotr Wêgleñski. W¶ród tutorów CI s± m.in. profesorowie: Jerzy K³oczowski, Jerzy Szacki, Bronis³aw Geremek, Jacek Jadacki. Do grona tego nale¿eli tak¿e prof. Aleksander Gieysztor i ks. prof. Józef Tischner.

Do Collegium Invisibile przyjmowani s± studenci II i III roku polskich szkó³ wy¿szych. Rekrutacja polega na z³o¿eniu aplikacji oraz ustnego egzaminu wstêpnego, przeprowadzanego przez tutorów. Wspó³praca studenta CI z tutorem ma charakter indywidualny. Odbywa siê wg planu ustalonego przez studenta i tutora. Podstaw± zaliczenia jest praca roczna. Eseje i artyku³y studentów CI bardzo czêsto trafiaj± na ³amy periodyków naukowych.

Studia w CI nie pozostaj± w formalnym zwi±zku z normalnymi studiami cz³onków stowarzyszenia. Do niedawna nie przyznawano nawet dyplomów ukoñczenia Collegium. Motywacj± kszta³cenia w CI jest zatem jedynie chêæ pog³êbienia wiedzy i rozwijania zainteresowañ naukowych. Mo¿na w tym wypadku mówiæ o pozytywnym snobizmie. Renoma, jak± daje wspó³praca z Collegium, nie potrzebuje prawno-biurokratycznej podbudowy. Ponad po³owa dotychczasowych absolwentów CI podjê³a pracê naukow±, wielu za granic±.

Specyficznym polem dzia³ania CI jest wspó³praca z Krajowym Funduszem na rzecz Dzieci, którego stypendystami by³a znaczna czê¶æ studentów Collegium. Teraz organizuj± oni dla podopiecznych funduszu szko³y letnie, w trakcie których staraj± siê przekazaæ im swoj± wiedzê. CI organizuje równie¿ seminaria - spotkania z wybitnymi przedstawicielami ¿ycia spo³ecznego.

Wiêkszo¶æ ¶rodków, jakimi dysponuje stowarzyszenie, pochodzi od sponsorów, g³ównie z budapeszteñskiego Open Society Institute z jego programem akademickim (Higher Education Support Programme). Przez d³u¿szy czas Collegium wspó³pracowa³o równie¿ z Fundacj± Stefana Batorego.

£ukasz Jasina

Stowarzyszenie Naukowe Collegium Invisibile, ul. ¯wirki i Wigury 93/2008, 02-089 WarszawaAdres korespondencyjny: ul. Krakowskie Przedmie¶cie 3/12, 00-047 Warszawa; e-mail: ci@ci.edu.pl ; www.ci.edu.pl.


Uniwersytet Jagielloñski

Rosja w Europie?

Pytanie o granice Europy jest wci±¿ otwarte. W kwietniu w Krakowie postawili je uczestnicy seminarium „Rosja - Europa: diagnoza i prognozy”. Tematem przewodnim by³o poszukiwanie przez Rosjê miejsca w obliczu postêpuj±cej globalizacji z jednej, a integracji z drugiej strony. Punktem wyj¶cia jest protest Rosjan przeciwko procesowi globalizacji (prof. L. Suchanek, UJ) oraz g³oszenie konieczno¶ci odrzucenia przez Rosjê nacisku Zachodu i wstrzymania integracji Rosji do nowego porz±dku ¶wiatowego, bowiem „Rosja nie mo¿e istnieæ bez imperium” (prof. A. Ra¼ny, UJ).

Napiêcia pomiêdzy wiêkszo¶ci± krajów europejskich a Rosj± maj± swoje ¼ród³o w odmiennych d±¿eniach. Kkraje europejskie ci±¿± g³ównie ku idei transatlantyckiej, której ostateczny kszta³t usi³uje nadaæ Ameryka, jako strateg zachodniej cywilizacji, Rosja za¶ d±¿y do umocnienia idei kontynentalnej, euroazjatyckiej. Sen o potêdze Rosji mia³by siê zi¶ciæ poprzez stworzenie imperium nowej kategorii - rosyjskiego imperium euroazjatyckiego, którego stosunki z Europ± bêd± kszta³towaæ siê na linii Moskwa - Berlin, przedzielonej „sanitarnym kordonem” z krajów Europy ¦rodkowej. Jednakowo¿ w Rosji reprezentowany jest tak¿e pogl±d o mo¿liwo¶ci akcesji, zw³aszcza na p³aszczy¼nie gospodarczej, do Unii Europejskiej (dr hab. Michai³ Nikolajew, Psków). Najbardziej jednak popularnym jest pogl±d euroazjatycki, którego fundamentem jest samowystarczalno¶æ Rosji.

Pomimo rozbie¿no¶ci pogl±dów w kwestii geopolityki, wszyscy obecni byli prze¶wiadczeni o potrzebie integracji rosyjskiego systemu prawnego z prawem europejskim. Faktycznie prawna integracja Rosji i Europy jest daleko posuniêta. Debata dotyczy³a równie¿ wspó³pracy miêdzynarodowej w sferze wykszta³cenia wy¿szego i roli uniwersytetów. Rosja podpisa³a Deklaracjê Boloñsk±, na podstawie której do 2010 r. stworzony ma zostaæ ogólnoeuropejski system wy¿szego wykszta³cenia, zapewnione maj± byæ warunki dla swobodnego akademickiego przep³ywu studentów i wyk³adowców uczelni oraz wzajemnego uznawania dyplomów, kredytowy system rozliczeniowy, stworzenie rzeczywistego systemu kontroli kszta³cenia (J.P. Gubin, Moskwa, J.G. Barinow, Psków). Z ujednoliconym systemem kszta³cenia zwi±zane s± zasady ¶wiadczenia us³ug prawniczych, w tym konieczno¶æ otwarcia rynków, swobody przep³ywu us³ug, co w perspektywie dotyczyæ bêdzie tak¿e rynku rosyjskiego (M. Pecyna, UJ).

Ró¿norodno¶æ my¶li prowadzi³a do podjêcia próby wypracowania kompromisu, który, jako mo¿liwy do osi±gniêcia w¶ród przedstawicieli nauki i praktyki prawniczej, jest tak¿e uzasadniony na p³aszczy¼nie politycznej i gospodarczej.

Seminaria tego rodzaju niew±tpliwie mog± stanowiæ wstêp do rozwoju rzeczywistej wspó³pracy.

Marlena Pecyna


Studenckie Forum Business Center Club

Wizja przedsiêbiorczo¶ci

Czy Polacy s± narodem przedsiêbiorczym? Czy studenci uczelni ekonomicznych studiuj±, aby w przysz³o¶ci pracowaæ dla korporacji transnarodowych, czy chc± za³o¿yæ w³asny biznes? Od 1999 r. odpowiedzi na pytania zwi±zane ze studenck±, i nie tylko, przedsiêbiorczo¶ci± poszukuj± cz³onkowie Studenckiego Forum Business Center Club. 18 maja na Wydziale Zarz±dzania Uniwersytetu Warszawskiego rozstrzygniêto mazowieck± edycjê konkursu „Twoja wizja przedsiêbiorczo¶ci”, organizowanego przez SF BCC. Uczestnicy konkursu mieli za zadanie napisaæ krótki esej o swojej wizji przedsiêbiorczo¶ci oraz zaproponowaæ usprawnieniach rozwi±zañ prawnych, które obecnie hamuj± rozwój biznesu.

Najlepsi okazali siê studenci warszawskiej Szko³y G³ównej Handlowej: Magdalena Kleczyñska, Przemys³aw £achmaniuk oraz Micha³ Kwicieñ. Ca³a trójka „wypunktowa³a” polski kodeks pracy oraz przepisy dotycz±ce opodatkowania. W¶ród propozycji Ma³gorzaty Kleczyñskiej, zwi±zanych z modernizacj± sposobów zatrudnienia pracowników, pojawi³y siê m.in.: zwolnienie ze sk³adki ZUS w przypadku, gdy zatrudnianym na umowê o pracê na czas okre¶lony jest student, a tak¿e zniesienie obowi±zku ponoszenia przez pracodawcê kosztów odszkodowania za wypadki w drodze do pracy. Micha³ Kwiecieñ zainteresowa³ jury pomys³em wprowadzenia w polskim prawodawstwie koncepcji d³ugu gruntowego. Mia³aby to byæ odpowied¼ na restrykcje zwi±zane z wykorzystanie hipoteki, jako ¶rodka porêczenia. Przemys³aw £achmaniuk skupi³ siê na rozwi±zaniach dotycz±cych zmian w naliczaniu podatku VAT na dostawê i budowê budynków mieszkalnych.

Studenci nie tylko pisali o tym, co jest z³e w polskim prawie i co uniemo¿liwia rozwój ma³ej i ¶redniej przedsiêbiorczo¶ci, ale podawali szkice rozwi±zañ dostrze¿onych problemów. Popierali je swoimi wyliczeniami, odwo³aniami do norm krajowych i unijnych. Pokazywali sposoby przezwyciê¿ania podobnych problemów w innych krajach.

W ca³ym kraju odby³o siê 10 edycji regionalnych konkursu, a ogólnopolskie rozstrzygniêcie rywalizacji odbêdzie siê w Sejmie RP na prze³omie czerwca i lipca. G³ówn± nagrod± edycji krajowej konkursu s± dwuletnie studia podyplomowe w Clark University.

Artur Palowski


Konferencja we Wroc³awiu

O Polsce i Europie

Konferencja „Zjednoczona Europa jako fundament nowego porz±dku globalnego”, która odbywa³a siê od 30 kwietnia do 2 maja, zosta³a pomy¶lana jako forum doktorów honoris causa uczelni Wroc³awia i Opola.

Otwarte dla publiczno¶ci obrady toczy³y siê w Auli Leopoldinie. Prof. Andrzej Wiszniewski mówi³ o perspektywach rozwoju Polski i Unii Europejskiej w unifikuj±cym siê informacyjnie, lecz wci±¿ zró¿nicowanym kulturowo ¶wiecie. Prof. Kornel Gibiñski postawi³ pytanie: czy mimo nadzwyczajnego postêpu wynikaj±cego z rozwoju nauki, same resorty finansuj±ce j± nie s± wspó³winne rozwarstwienia i antagonizowania ¶wiata? Chodzi m.in. o sterowanie ¶rodkami na badania nastawione przede wszystkim na spektakularne efekty, zamiast na podniesienie jako¶ci ¿ycia ludzi: planuje siê hodowlê sztucznych tkanek, klonowanie, a nawet zapewnienie nie¶miertelno¶ci, gdy nie rozwi±zano jeszcze problemu kataru, ¿ylaków i tr±dziku.

Debatê nad globaln± przestrzeni± edukacyjn± rozpoczê³a wypowied¼ prof. Jana Kmity, który za najwa¿niejszy warunek rozwoju naszej cywilizacji uzna³ wypracowanie wspólnoty warto¶ci. Uzasadnia to istotn± rolê ¶rodowiska akademickiego, które musi pracowaæ nad tworzeniem standardów i zaszczepianiem ich w spo³eczeñstwie. Prof. Ryszard Tadeusiewicz zwróci³ uwagê na niepokoj±ce aspekty akcesji do UE. Proces Boloñski ogranicza swobodê uczelni bardzo szczegó³owymi regulacjami, np. dotycz±cymi trójstopniowego programu studiów, punktów ECTS i zasad mobilno¶ci studentów. UE wspiera kszta³cenie humanistów i prawników (te kadry sprzyjaj± integracji), ale nie polskich in¿ynierów, którzy podnosz± konkurencyjno¶æ polskiej produkcji. Polskie uczelnie bêd± musia³y konkurowaæ z pozosta³ymi uczelniami UE w rankingach, akredytacjach i certyfikacjach. Priorytetem UE jest rywalizacja z USA, co zmusza do stawiania na faworytów. Szansê rozwoju uzyskaj± najlepsze uniwersytety, a co z pozosta³ymi? Przyjête w programach ramowych UE priorytety s³u¿± gospodarkom wysoko rozwiniêtym. Wniesione do funduszu UE polskie pieni±dze i wysi³ek badawczy zaowocuj± nie w Polsce, a w „starej Unii”.

Prof. Eugeniusz Dembicki zestawi³ wysoki wska¼nik scholaryzacji m³odzie¿y ze s³abym przygotowaniem w szkole ¶redniej. Postulowa³ racjonalne gospodarowanie ograniczonymi ¶rodkami, np. wykorzystanie systemów stypendialnych „starych” krajów europejskich i studiów doktoranckich co-tutelle oraz w³±czanie doktorantów w realizacjê grantów UE, CRS lub programów regionalnych, gdy¿ to umo¿liwia im dostêp do kosztownej aparatury. Wobec kadry zaleca³ wysoki próg wymagañ przy nadawaniu stopni naukowych i d±¿enie do wzglêdnie wczesnych habilitacji.

Sprawa wielojêzyczno¶ci narodów Europy by³a poruszana wielokrotnie. Przypominano wysi³ki L. Zamenhofa i oko³o 30 innych, mniej udanych propozycji stworzenia sztucznego jêzyka. Brak wiêkszych efektów tej dzia³alno¶ci wynika z roli jêzyka w identyfikacji kulturowej - mówi³ prof. Gerhard Nickel. Wielojêzyczno¶æ Europy mo¿e byæ jej bogactwem, ale i ¼ród³em wielu problemów, np. powodem ograniczonej mobilno¶ci jej mieszkañców. Podnoszono te¿ problem szczególnej roli jêzyka angielskiego w ¶wiecie.

Dyskutowano o oryginalnym charakterze instytucji ponadpañstwowej, jak± jest Unia Europejska. Wbrew kantowskiej tezie o majestacie pañstwa wynikaj±cym z jego suwerenno¶ci, nastêpuje tu dobrowolna cesja czê¶ci praw na rzecz wspólnoty. Rodzi to pytanie: czy wychowywaæ obywateli raczej w duchu narodowym, czy wspólnotowym? Prof. Knut Ipsen odwo³a³ siê do s³ów Andreasa Geiga: „Nie wystarczy byæ z³ym Niemcem, ¿eby byæ dobrym Europejczykiem”. Mówiono te¿ m.in. o równoleg³o¶ci instytucji unijnych i pañstwowych oraz nadrzêdno¶ci prawa europejskiego nad krajowym.

Prof. Teodor Kramer wyrazi³ umiarkowany optymizm co do powodzenia Polski w UE. Nasz kraj ma du¿e zaleg³o¶ci w standardach ¿ycia i poziomie cywilizacyjnym (wyra¿a siê to np. nieumiejêtno¶ci± wyboru w³asnych elit). W stosunku do Niemiec, Francji i Wielkiej Brytanii mamy 2 razy mniej ludzi z wykszta³ceniem wy¿szym, a tak¿e znacznie wiêkszy udzia³ osób doros³ych z wykszta³ceniem podstawowym; a to elektorat podatny na populizm. Jednocze¶nie pañstwo nie wspiera obywateli radami, które u³atwi³yby im start w nowej rzeczywisto¶ci gospodarczo-prawnej, np. nie zachêcano ch³opów do tworzenia spó³ek producenckich, nie wzmacniano ich pozycji wobec supermarketów.

Ze strony go¶ci pad³o wiele mi³ych s³ów pod adresem Polaków, ich woli reformowania pañstwa, chêci kszta³cenia siê, umiejêtno¶ci wypracowywania kompromisów (np. polska konstytucja), a nawet polskiego mesjanizmu, który, zdaniem prof. Jurija Rudawskiego, pozwoli naszemu krajowi spe³niæ rolê pomostu miêdzy Wschodem i Zachodem.

(mk)


Politechnika Opolska

Konferencja Socratesa

W dniach 15-18 maja odby³a siê w Politechnice Opolskiej konferencja SPEC 2004 po¶wiêcona problematyce partnerstwa i wspó³pracy w europejskich programach edukacyjnych Socrates/Erasmus. Wprowadzeniem do g³ównych zagadnieñ by³a prezentacja Witolda Sienkiewicza, dyrektora Narodowej Agencji Socratesa, nt. rozwoju programu w Polsce w najbli¿szych latach. Prof. Martin Stohrer, rektor FHT Stuttgart, nawi±za³ do istoty partnerstwa zgodnie z duchem Procesu Boloñskiego oraz Strategii Lizboñskiej, wskazuj±c na mo¿liwo¶ci wspólnych prac ¶rodowisk naukowych na poziomie regionalnym.

Janusz Fijak, koordynator ds. programów UE w PO, zaprezentowa³ udzia³ uczelni w programie Socrates/Erasmus. W ci±gu 4 lat 160 studentów i 27 wyk³adowców PO wyjecha³o do uczelni zagranicznych w ramach Socratesa. Liczba partnerów uczelni wzros³a z 7 w pierwszym roku udzia³u w programie do 23 obecnie. Wzros³o tak¿e zainteresowanie studentów wyjazdami - na rok 2004/05 jest 78 kandydatów do wyjazdu. Niestety, liczba przyje¿d¿aj±cych do PO studentów i wyk³adowców zagranicznych jest niewielka. Fijak wskaza³ na niekorzystne proporcje w wymianie studentów i nauczycieli oraz brak aktywno¶ci w innych akcjach programu.

Joanna Drozd z Biura Wspó³pracy Miêdzynarodowej PO przedstawi³a projekt praktyk zagranicznych. 10 studentów uczestniczy w praktykach w Niemczech i Hiszpanii. G³ówne problemy w organizowaniu takich praktyk polegaj± na zdobyciu zaufania zagranicznych partnerów, odpowiednich kwalifikacjach studentów wysy³anych na praktykê, a tak¿e kreatywno¶ci oraz zaanga¿owaniu ze strony polskich uczelni oraz o¶rodków decyzyjnych dla uzyskania wymaganego stopnia wzajemno¶ci i zgody na przyjmowanie studentów zagranicznych w Polsce. Na Wydziale Elektrotechniki i Automatyki PO prof. Barbara Kaszowska z zespo³em pracuje nad projektem pilota¿owym o racjonalnej gospodarce energi± w ma³ych i ¶rednich przedsiêbiorstwach, koordynowanym przez austriack± firmê „Energon”.

Dr Andrzej Przytulski, wyk³adowca PO, wyg³osi³ referat nt. kszta³cenia in¿ynierów w uczelniach polskich i niemieckich. Wielu studentów PO jest zainteresowanych zdobywaniem dyplomu w niemieckich uczelniach partnerskich. W wyniku rozmów i wymiany do¶wiadczeñ pomiêdzy przedstawicielami uczelni fiñskiej i PO po raz drugi w historii opolskiej uczelni odbêdzie siê egzamin wstêpny na uczelniê w Finlandii. W dyskusjach i pozosta³ych wyst±pieniach mówiono m.in. o potrzebie proporcjonalno¶ci w wymianie, wspólnych inicjatywach w opracowywaniu programów kszta³cenia oraz wspólnego dyplomu.

Janusz Fijak


Sprostowane

Szanowny Panie Redaktorze!

W zwi±zku z moj± publikacj± w numerze 5/04 „Forum Akademickiego” uprzejmie proszê o sprostowanie notatki dotycz±cej mojego zatrudnienia.

Jestem obecnie dyrektorem Instytutu Pojazdów Politechniki £ódzkiej, lecz ju¿ od paru lat nie jestem przewodnicz±cym Rady Naukowej Instytutu Transportu Samochodowego.

Obecny przewodnicz±cy Rady Naukowej ITS, profesor Jerzy Merkisz, móg³by siê czuæ dotkniêty notatk± dotycz±c± mojego zatrudnienia w RN ITS, gdyby pozosta³a ona w obecnej postaci.

Z wyrazami szacunku

prof. dr hab. in¿. Cezary Szczepaniak


Uniwersytet Warszawski

Studenci o muzyce PRL

Tematem studenckiej sesji muzykologicznej w Uniwersytecie Warszawskim (4-5 maja 2004) sta³ siê Festiwal „M³odzi Muzycy M³odemu Miastu”, organizowany przez Krzysztofa Drobê w latach 1975-80 w Stalowej Woli. Festiwal ten wykreowa³ grupê kompozytorów zwan± pokoleniem stalowowolskim (E. Knapik, A. Lasoñ i A. Krzanowski). Na Festiwalu debiutowa³ tak¿e Pawe³ Szymañski. W po³owie lat 70. nast±pi³ w polskiej muzyce prze³om antyawangardowy. Nurt, który siê wówczas narodzi³, nazwano nowym romantyzmem. Festiwal w Stalowej Woli sta³ siê „instytucj±” tego prze³omu.

Sesja zaprezentowa³a historiê sprzed 30 lat w wielu aspektach: faktograficznym, estetycznym, edukacyjnym, towarzyskim. Za³o¿enia, charakter, przebieg i osi±gniêcia festiwalu celnie omówi³ Jan Topolski. Cenne, czasem wzruszaj±ce, okaza³y siê wspomnienia zaproszonych kompozytorów i krytyków. Dyskutowano o romantyzmie i postmodernizmie. Pawe³ Strzelecki pokaza³ trwanie nurtu romantycznego w utworach ostatnich lat, np. u Wolfganga Rihma, Gavina Bryarsa, Onute Narbutaite. Leszek Polony ukaza³ romantyzm jako postawê/¶wiatopogl±d wa¿ny w dzisiejszym ¶wiecie, opozycyjny w stosunku do postmodernizmu. Z niektórymi tezami i chwytami Polonego polemizowa³ Andrzej Ch³opecki.

Estetyki deklarowane stalowowolczyków omówi³a Aleksandra Jagie³³o. Okre¶li³a ich twórczo¶æ jako nie nowatorsk±, lecz oryginaln±. Sprzeciwili siê nowo¶ci, jako warto¶ci samej w sobie. Pocz±tkowo wykorzystywali techniki awangardowe, ale zwrócili siê ku tradycji i inspiracjom pozamuzycznym. Wyra¿ali emocje i warto¶ci etyczne. Przywrócili melodiê i harmoniê, dbali o integralno¶æ formy. Szukali kontaktu ze s³uchaczem.

Tomasz Jag³owski przedstawi³ ¿ywy szkic biograficzny o Charlesie Ivesie, którego muzykê popularyzowa³ w Polsce festiwal stalowowolski. Syntetyczn± panoramê muzyczn± Europy i Ameryki w latach 1975-90 zaprezentowa³ Micha³ Mendyk. Daniel Cichy pokaza³ obecno¶æ stalowowolczyków na kursach nowej muzyki w Darmstadcie, kre¶l±c przy okazji historiê tej imprezy.

Pytano o aktualno¶æ estetyki stalowowolskiej, dalsze losy zwi±zanych z ni± kompozytorów, ich wierno¶æ m³odzieñczym idea³om. Czy estetyka przewagi wyrazu, ekspresji nad form± nie usztywni³a siê? - dopytywa³ siê Jan Topolski. Czy, z perspektywy czasu, nie najwa¿niejszy okazuje siê aspekt edukacyjny festiwalu, który przygotowywa³ m³od± publiczno¶æ po³owy lat 70. do odbioru nowej muzyki? O odpowiedzi na te pytania nie by³o jednak na sesji ³atwo, nawet na wieczornych biesiadach w barze „Cykady”.

(fig)


XXII Mistrzostwa Polski Szkó³ Wy¿szych w Kolarstwie Górskim

Rowery w b³ocie

W dniach 21-23 maja w Przesiece odby³y siê XXII Mistrzostwa Polski Szkó³ Wy¿szych w Kolarstwie Górskim, zorganizowane przez KU AZS Politechniki Wroc³awskiej, filia w Jeleniej Górze. Odby³y siê dwa wy¶cigi: tzw. czasówka - na dystansach 3,5 km (kobiety) i 7 km (mê¿czy¼ni) oraz cross country - na dystansach 15 i 25 km.

Aura nie sprzyja³a uczestnikom. Temperatura tylko trochê powy¿ej zera, ¶nieg i deszcz sprawi³y, ¿e warunki na trasie by³y naprawdê trudne. Tak¿e poziom rywalizacji by³ wysoki. Przyjecha³o wielu regularnie trenuj±cych zawodników z ró¿nych klubów. Czo³ówka by³a wiêc raczej poza zasiêgiem zwyk³ych studentów. Po przyje¼dzie na metê wielu zawodników z wyczerpania pada³o na trawê.

W kategorii open mê¿czyzn zwyciêzc± obu wy¶cigów zosta³ Marcin Przyby³a z Górno¶l±skiej Wy¿szej Szko³y Handlowej. W¶ród kobiet „czasówkê” wygra³a Magdalena Balana z PRz., natomiast w cross country królowa³a P. Brze¼na z AB. W klasyfikacji dru¿ynowej mê¿czyzn zwyciê¿y³a Politechnika ¦l±ska z Gliwic przed Uniwersytetem Rzeszowskim i Górno¶l±sk± Wy¿sz± Szko³± Handlow±. W klasyfikacji dru¿ynowej kobiet zwyciê¿y³a Akademia Bydgoska przed Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza i Politechnik± ¦l±sk±.

Uczestnicy mieli zastrze¿enia do techniki pomiaru czasu oraz wyników „czasówki”. Nikt jednak nie z³o¿y³ oficjalnego protestu, co wymaga³o wp³acenia 500 z³ kaucji, na któr± studentów nie by³o staæ.

(pik)


Uniwersytet Warszawski

Antyczna akademia

Pozosta³o¶ci antycznej uczelni - kompleks amfiteatralnych sal wyk³adowych - odkryli polscy archeolodzy w Aleksandrii. Badania zapocz±tkowane jeszcze w latach 60. ubieg³ego stulecia i kontynuowane do dzi¶ przez ekipê z Centrum Archeologii ¦ródziemnomorskiej UW pod kierownictwem dr. Grzegorza Majcherka, przynios³y rewelacyjne efekty. Polskie wykopaliska zlokalizowane s± na terenie najstarszej dostêpnej do badañ czê¶ci Aleksandrii z czasów pó¼norzymskich i wczesnobizantyjskich. Starsze dzielnice antycznego miasta s± dzi¶ na dnie morza.

W ostatnich latach badania koncentrowa³y siê w rejonie odkrytych wcze¶niej monumentalnych budowli - term i okr±g³ego amfiteatru. Podczas porz±dkowania otoczenia tych budowli w celu odtworzenia fragmentu antycznego miasta i udostêpnienia go zwiedzaj±cym, ods³oniêto dalsze kamienne konstrukcje. Spod gruzu i piasku wy³oni³y siê kolejno zarysy kilku pó³kolistych obiektów z u³o¿onymi amfiteatralnie rzêdami kamiennych ³aw i kamiennym tronem po¶rodku. Obiekty te tworzy³y jeden zespó³ architektoniczny, którego centrum stanowi³a budowla uznana wcze¶niej za teatr, spe³niaj±ca rolê g³ównej auli. Amfiteatralne obiekty to sale wyk³adowe z kamiennymi ³awami dla s³uchaczy i podwy¿szeniem dla wyk³adowcy.

Z przekazów historycznych wiadomo o istnieniu staro¿ytnych akademii, ale po raz pierwszy znaleziono jej siedzibê. Prawdopodobnie by³a to uczelnia wysokiej rangi. Antyczna Aleksandria by³a najwiêkszym w ¶wiecie ¶ródziemnomorskim o¶rodkiem kulturalnym i naukowym.

(ert)


Uniwersytet ¦l±ski

35 lat „Katowic”

Studencki Zespó³ Pie¶ni i Tañca „Katowice” powsta³ w 1969 roku, z inicjatywy grupy studentów Uniwersytetu ¦l±skiego, jako pierwszy studencki zespó³ folklorystyczny w województwie katowickim. Jest tylko rok m³odszy od macierzystego uniwersytetu. Zespó³ wykonuje folklor stylizowany, a w swoim programie posiada m.in. pie¶ni i tañce Górnego ¦l±ska, Zag³êbia D±browskiego, Beskidów i ¯ywca.

Tancerze prezentuj± program w oryginalnych strojach ludowych. W zespole tañcz± zarówno studenci U¦, jak i innych ¶l±skich uczelni. Jednym z za³o¿ycieli SZPiT U¦ „Katowice” by³, nie¿yj±cy ju¿, choreograf Józef Zielina. Autorem piêknych kompozycji oraz aran¿acji muzycznych wielu pie¶ni, melodii ludowych czy te¿ ca³ych zbiorów tañców jest, równie¿ ju¿ nie¿yj±cy, W³adys³aw Byszewski. Obecnie zespó³ prowadzony jest przez Barbarê Uracz. Sk³ad zespo³u to 40 tancerzy-¶piewaków i 6-osobowa kapela. W ci±gu 35 lat przez „Katowice” przewinê³o siê ok. 1,5 tys. osób.

Koncertuj± g³ównie w regionie ¦l±sko-D±browskim, ale tak¿e poza granicami Polski. Piêkno polskiego folkloru w wykonaniu zespo³u „Katowice” mog³a ju¿ podziwiaæ publiczno¶æ: Hiszpanii, Niemiec, Rosji, Czech, Litwy, Portugalii, Syrii, Tunezji, Cypru, Francji, Bia³orusi, Mo³dawii, Wêgier, Brazylii, Algierii, Zjednoczonych Emiratów Arabskich, a ostatnio tak¿e Meksyku, Stanów Zjednoczonych, Portugalii i Holandii. W 2000 roku Zespó³ uczestniczy³ w targach EXPO 2000 w Hanowerze. SZPiT „Katowice” jest wspó³organizatorem Miêdzynarodowego Studenckiego Festiwalu Folklorystycznego odbywaj±cego siê co roku na terenie Katowic, Chorzowa, Sosnowca i Ogrodzieñca. Jest to jedyny tego typu festiwal w Europie.

W¶ród wielu instytucji wspieraj±cych dzia³alno¶æ artystyczn± zespo³u „Katowice” Uniwersytet ¦l±ski jest jego najwiêkszym opiekunem i mecenasem.

Aleksandra Kielak


Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje