Kilka myśli na lato

Skończył się kolejny rok akademicki. Który to już w tej uczelni? Zastanawiasz się czasem, czy to wszystko ma sens. Użerasz się ze studentami, z ich ignorancją i niechęcią. Próbujesz coś zmienić w instytucie, na darmo. Nikogo to nie interesuje. Kolegom rosną domy, tobie nie udało się w tym roku zarobić na zmywarkę, którą tak chciała mieć żona. Kiedy oni brali dodatkowe płatne godziny, ty wziąłeś ich znacznie mniej. Wydawało ci się, że nie będziesz w stanie rzetelnie przygotować tak dużo zajęć. Gdy koleżanki brały kursy, ty zrobiłaś kilka dodatkowych sprawdzianów i potem siedziałaś poprawiając je przy lampie. Kiedy inni dawali korepetycje, chodziłaś z głową zajętą pomysłami, jak zmienić swoje wykłady, które wydały ci się już niezupełnie świeże. Gdy koledzy walczyli o stanowiska, by traktować je potem wyłącznie jako źródła dochodu, ty prowadziłeś koło naukowe, bo zauważyłeś w swoich grupach kilkoro zdolnych studentów i pomyślałeś, że warto dać im coś więcej niż minimum programowe. Kiedy niektórzy brali łapówki za egzaminy, ty założyłeś nowe czasopismo, z którego nie masz nic poza satysfakcją.

Traktujesz to normalnie, jak zwyczajną pracę, nie jak poświęcenie. Robisz to dla siebie, na co dzień wcale nie masz poczucia misji. Tylko czasem, gdy zaczynasz wątpić, czy to ma sens, gdy rozglądasz się wokół i widzisz, jak inni zgarniają pod siebie... dochodzisz do wniosku, że nie umiałbyś tak. Myślisz, że satysfakcja z dobrze wykonanych obowiązków, które przed tobą postawiono, to za mało. To może zadowolić dobrego urzędnika, rzetelnego robotnika. Tobie to nie wystarcza, wychodzisz poza minima, wymagasz od siebie nawet wtedy, gdy inni od ciebie nie wymagają. Tak jest i tak ma być. Wiesz, że coś budujesz i jest to coś ważnego.