Podkomisja Nadzwyczajna do rozpatrzenia projektów ustawy o szkolnictwie wy¿szym przedstawi³a jednolity tekst projektu - „Prawo o szkolnictwie wy¿szym”. Do atutów projektu mo¿na zaliczyæ m.in. scalenie ustawy o szkolnictwie wy¿szym i wy¿szych szko³ach zawodowych, co sprzyja tworzeniu jednolitego systemu szkolnictwa wy¿szego. Znaczny postêp odnotowano w dziedzinie pomocy materialnej dla studentów, chocia¿ by³ on wynikiem wcze¶niejszych nowelizacji ustaw. Wzros³a ranga konferencji rektorów. Regulacje znacznej liczby zagadnieñ odes³ano do kompetencji senatów. Jednocze¶nie minister otrzyma³ upowa¿nienie do regulacji w drodze rozporz±dzenia wielu zagadnieñ.
Jak wygl±da sytuacja uczelni niepañstwowych na tle przyjêtego projektu ustawy?
Po pierwsze, niepañstwowe uczelnie magisterskie zosta³y zaliczone do uczelni zawodowych. Dodajmy, ¿e wszystkie uczelnie pañstwowe, poza zawodowymi, maj± uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora, a wiêc zosta³y zaliczone do uczelni akademickich. Zapis ten prowadzi do wzrostu rangi uczelni pañstwowych przy jednoczesnej degradacji niepañstwowych. Przy okazji ulega tak¿e deprecjacji dyplom magisterski wystawiony przez uczelniê zawodow± w stosunku do dyplomu uczelni akademickiej, pomimo tego, ¿e oba wystawiane s± na podstawie tych samych standardów nauczania.
Tre¶æ art. 4, przy obecnym systemie finansowania uczelni, daje ma³e szanse przemianowania wy¿szych szkó³ niepañstwowych na akademie czy uniwersytety. Nie przewidziano te¿ jednolitego finansowania studiów stacjonarnych w uczelniach pañstwowych i niepañstwowych. Sytuacja ta bêdzie prowadzi³a do zaniku studiów stacjonarnych w uczelniach niepañstwowych i niewykorzystywania stworzonych zdolno¶ci edukacyjnych (zaplecze materialne, kadra).
Po trzecie, ustawa nie otwiera mo¿liwo¶ci prywatyzacji uczelni pañstwowych. W ostatnich latach nast±pi³o natomiast umocnienie sektora pañstwowego poprzez tworzenie nowych uniwersytetów i pañstwowych szkó³ zawodowych.
Po czwarte, w ustawie pozostawiono w zasadzie niezmienion± drogê awansu zawodowego nauczyciela akademickiego, poza zapisem w art. 106, który stwarza mo¿liwo¶æ zatrudnienia na stanowisku profesora nadzwyczajnego osoby posiadaj±cej stopieñ naukowy doktora oraz znaczne i twórcze osi±gniêcia w pracy naukowej, zawodowej lub artystycznej. Z zapisów ustawy nie wynika jednak, ¿e taki profesor bêdzie zaliczony do tzw. minimów kadrowych, a tak¿e do uprawnieñ do nadawania stopnia naukowego doktora. W rozdziale drugim ustawy zmieniono przepisy dotycz±ce stosunku pracy pracowników uczelni. Zmiany te, z jednej strony, s± kwestionowane przez zwi±zki zawodowe, a z drugiej - nie stan± siê przyczyn± tworzenia rynku pracy w¶ród nauczycieli akademickich, zw³aszcza ze stopniem naukowych doktora habilitowanego i tytu³em profesora. Nadmiar nauczycieli akademickich w najwiêkszych o¶rodkach akademickich i najwiêkszych uczelniach na wielu kierunkach studiów sk³oni³ projektodawców do wprowadzenia w ustawie art. 99 kategorii pracownika naukowego, co uzasadniano potrzeb± tworzenia centrów naukowych przy uczelniach zwolnionych z obowi±zków dydaktycznych. Rozwi±zanie to wywo³ywa³o dyskusjê, zw³aszcza w sytuacji braku odpowiedniej wspó³pracy nauki i praktyki gospodarczej.
Po pi±te, w art. 119 i art. 119a projektu ustawy wprowadzono ograniczenia dotycz±ce korzystania z kadry przez uczelnie niepañstwowe, pañstwowe uczelnie zawodowe, a tak¿e mniejsze pañstwowe uczelnie akademickie, zlokalizowane szczególnie poza tradycyjnymi o¶rodkami szkolnictwa wy¿szego.
W warunkach stabilizacji rynku pracy w¶ród nauczycieli akademickich, braku mechanizmów mobilno¶ci kadr, zapisy ust. 2 art. 119 oraz art. 119a z punktu widzenia uczelni niepañstwowych, a tak¿e, jak siê wydaje, pañstwowych uczelni zawodowych oraz mniejszych uczelni pañstwowych, s± nie do przyjêcia. Prowadziæ to mo¿e bowiem do zmiany przestrzennego rozmieszczenia szkolnictwa wy¿szego w Polsce na niekorzy¶æ ¶rednich miast. Zgodnie z ust. 2 art. 119, nauczyciel akademicki z mocy prawa nie mo¿e podejmowaæ dodatkowego zatrudnienia lub prowadziæ dzia³alno¶ci gospodarczej. Wydaje siê, ¿e w³a¶ciwym by³oby rozwi±zanie, by pracownik niewywi±zuj±cy siê ze swoich obowi±zków by³ zwalniany. Na teren szkolnictwa wy¿szego zosta³y przeniesione zapisy ustawy z 16 kwietnia 1993 o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w dzia³alno¶ci gospodarczej, w szczególno¶ci produkcji przemys³owej i rolnej, w budownictwie, handlu i us³ugach. Uczelnie pe³ni± funkcje publiczne, wa¿ne dla rozwoju spo³ecznego i gospodarczego. W zwi±zku z tym system szkolnictwa wy¿szego powinien umo¿liwiaæ ich wspó³pracê i wspó³dzia³anie, a nie zak³adaæ ich konkurowanie na podobieñstwo podmiotów gospodarczych.
Uczelnie niepañstwowe nie s± w stanie konkurowaæ z sektorem pañstwowym, poniewa¿ s± uczelniami m³odymi, ró¿ni± siê systemem finansowym. Uczelnie pañstwowe otrzymuj± dotacje na dzia³alno¶æ naukow± i dydaktyczn±, a uczelnie niepañstwowe korzystaj± z tych dotacji w rozmiarach ¶ladowych. W³adze publiczne i ustawodawcze powinny w zwi±zku z tym chroniæ sektor s³abszy. Tym bardziej, ¿e kszta³ci on obecnie ponad pó³ miliona studentów przy minimalnym zaanga¿owaniu ¶rodków publicznych.