Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje



 

Kronika

Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu

Nauka i szkolnictwo wy¿sze w NPR

Za jeden z priorytetów Narodowego Planu Rozwoju na lata 2007-13 uznano „Wiedzê i kompetencje”. Realizacji tego priorytetu maj± s³u¿yæ trzy kierunki dzia³añ: 1. Zwiêkszenie dostêpu do edukacji, 2. Wspieranie otwarto¶ci systemu edukacji, 3. Wy¿sza jako¶æ kszta³cenia. Zdaniem twórców NPR, g³ównym problemem w zakresie nauki i szkolnictwa wy¿szego jest ma³e zorientowanie jednostek naukowych na potrzeby gospodarki i rynku pracy. Dlatego niewielki jest zarówno stopieñ innowacyjno¶ci gospodarki, jak równie¿ zdolno¶æ absolwentów do samozatrudnienia i uruchamiania w³asnej przedsiêbiorczo¶ci. Powinny zatem nast±piæ zmiany ustawowe, które umo¿liwi± uczelniom kapita³owe uczestnictwo w przedsiêwziêciach gospodarczych. Szko³y wy¿sze musz± mieæ mo¿liwo¶æ tworzenia spó³ek kapita³owych u¿yteczno¶ci publicznej, pozwalaj±cych na prowadzenie dzia³alno¶ci inwestycyjno-finansowej. Jak czytamy w NPR: Publiczny charakter takiej spó³ki oznacza³by, ¿e ustawowo by³aby uregulowana jej misja, procedury weryfikacji okre¶lonych standardów funkcjonowania i zasady finansowania z bud¿etu pañstwa. (...) Konsekwencj± tych zmian by³aby równie¿ konieczno¶æ uregulowania stosunku prawnego ³±cz±cego studenta z pañstwow± szko³± wy¿sz±, a tak¿e mo¿liwo¶æ ¶wiadczenia pracy przez studentów na rzecz uczelni. Uczelnie powinny otrzymaæ uprawnienia pozwalaj±ce na odchodzenie od sztywnego podzia³u na kierunki studiów i zapewnienie dro¿no¶ci miêdzy kierunkami.

Realizacji priorytetu „Wiedza i kompetencje” w zakresie nauki i szkolnictwa wy¿szego mia³oby s³u¿yæ m.in. zwiêkszenie dostêpu do kszta³cenia na poziomie wy¿szym. Autorzy NPR maj± nadziejê, ¿e wzro¶nie rola polskich o¶rodków akademickich w procesie rozwoju gospodarczego. Licz± te¿ na wzrost konkurencyjno¶ci naszych uczelni na ¶wiatowym rynku edukacyjnym. Poprawie jako¶ci kadry pedagogicznej i akademickiej s³u¿y³oby tworzenie m³odym warunków rozwoju kariery zawodowej oraz naukowo-badawczej. Nale¿y im u³atwiæ osi±ganie kolejnych stopni i tytu³ów naukowych.

Szkolnictwo wy¿sze w SRE

MENiS opracowa³o Strategiê Rozwoju Edukacji na lata 2007-13, której za³o¿enia pokrywaj± siê z kierunkami dzia³añ w priorytecie „Wiedza i kompetencje” NPR. Wed³ug SRE, g³ównym celem rozwoju edukacji w Polsce jest podniesienie poziomu wykszta³cenia spo³eczeñstwa przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiej jako¶ci kszta³cenia. W zakresie szkolnictwa wy¿szego SRE zak³ada m.in. usprawnienie systemu zarz±dzania szkó³ wy¿szych (przy jednoczesnym zachowaniu ich autonomii) z wykorzystaniem najlepszych praktyk stosowanych w gospodarce. Szko³y wy¿sze powinny lepiej wspó³pracowaæ z gospodark±, dlatego planuje siê stworzenie warunków umo¿liwiaj±cych wspó³dzia³anie ze ¶rodowiskiem przedsiêbiorców i rynkiem pracy, np. wspó³pracê z pracodawcami przy tworzeniu programów nauczania. W SRE wpisano tak¿e otwarcie szkó³ wy¿szych na kszta³cenie ustawiczne, podnoszenie jako¶ci nauczania i upowszechnianie nowoczesnych metod kszta³cenia oraz uczestnictwo w budowie Europejskiego Obszaru Szkolnictwa Wy¿szego (m.in. rozwój systemu miêdzynarodowego uznawania kwalifikacji zawodowych, okresów studiów, ¶wiadectw oraz dyplomów).

P³aciæ bêd± wszyscy?

W Strategii znalaz³y siê zapisy o konieczno¶ci „wprowadzenia zmian w systemie finansowania szkolnictwa wy¿szego, w tym w szczególno¶ci: powszechnej, czê¶ciowej odp³atno¶ci za studia, skorelowanej z systemem kredytów studenckich” oraz „wprowadzenie systemu dop³at do czesnego dla studentów w formie stypendiów o charakterze socjalnym i motywacyjnym”. Zapisy te wywo³a³y gor±c± dyskusjê. Pojawi³y siê g³osy popieraj±ce ten postulat, ale i przeciwne. Wiêkszo¶æ partii politycznych zdecydowanie zadeklarowa³a, ¿e nie zgodzi siê na wprowadzenie powszechnej odp³atno¶ci.

Anna Radziwi³³, wiceminister edukacji, wyja¶niaj±c tê propozycjê powiedzia³a, ¿e chodzi nie tylko o wprowadzenie powszechnej odp³atno¶ci, ale tak¿e zmianê systemu finansowania szkó³ wy¿szych. Czê¶æ pieniêdzy nie trafia³aby wprost do uczelni, a sz³yby za studentem, niezale¿nie od tego, czy wybierze on uczelnie pañstwow±, czy niepañstwow±. Na przeszkodzie takim rozwi±zaniom stoi obecnie konstytucja, ale, jak mówi wiceminister Radziwi³³, system jest niesprawiedliwy i trzeba zacz±æ go zmieniaæ, choæ dyskusja nad tymi problemami bêdzie trwa³a zapewne kilka lat.

JZJ


7. Program Ramowy UE

Kleiber w ERC2

W kwietniu Komisja Europejska zaproponowa³a utworzenie w ramach 7. Programu Ramowego niezale¿nej Europejskiej Rady Badañ (ERC). ERC bêdzie niezale¿nym cia³em eksperckim, które ma dbaæ o to, aby rozwój badañ w Europie przebiega³ zgodnie z wymogami naukowej doskona³o¶ci (scientific excellence). Rada ma te¿ finansowaæ najlepsze badania przekraczaj±ce dzisiejsze granice wiedzy (tzw. frontier research). Celem inicjatywy jest wzmocnienie europejskiej nauki przez subwencjonowanie, wybranych metod± peer review najlepszych europejskich badañ z wszystkich dziedzin nauki i technologii, w tym równie¿ humanistyki i nauk spo³ecznych. ERC osi±gnie pe³n± zdolno¶æ operacyjn± na pocz±tku 2007 r., po podjêciu odpowiednich decyzji przez Radê i Parlament Europejski. Rada bêdzie niezale¿nym cia³em, reprezentuj±cym interesy najlepszych o¶rodków badawczych.

18 lipca Komisja Europejska og³osi³a nazwiska 22 osób, które zaproszono do tworzenia Europejskiej Rady Badañ. Zosta³y one wybrane przez panel badaczy europejskich pod przewodnictwem lorda Christophera Pattena, rektora uniwersytetów w Oxfordzie oraz Newcastle-upon-Tyne. Cz³onków organizacji wybierano tak, aby w swoich dzia³aniach byli niezale¿ni od osobistych i politycznych interesów. W¶ród znakomito¶ci zaproszonych do Rady znalaz³ siê prof. Micha³ Kleiber, minister nauki i informatyzacji.

(rat)


25 lat Solidarno¶ci

Zbli¿a siê æwieræwiecze Solidarno¶ci, wielkiego i przygotowywanego przez lata ruchu, który przypomnia³ nam wszystkim, i¿ nie ma dla ¿ycia spo³ecznego i tworz±cej go ludzkiej pracy nic gorszego, jak pozbawienie ich wolno¶ci i godno¶ci. To Solidarno¶æ, ¶wiadoma ró¿nicy miêdzy obywatelem a zniewolon± jednostk±, otworzy³a przed nami nadziejê na zbudowanie spo³eczeñstwa obywatelskiego; to Solidarno¶æ przywróci³a nam poczucie praworz±dno¶ci w pe³ni wybieralnej i poddanej kontroli praw w³adzy. A wszystko to osi±gnê³a skutecznym dzia³aniem wolnym od przemocy.

¦rodowiska nauki, kultury i sztuki s± szczególnie powo³ane do tego, aby zachowywaæ pamiêæ dramatycznych i wa¿nych wydarzeñ, bez której spo³eczeñstwo zostaje pozbawione ducha i nadziei. Dlatego Rada G³ówna Szkolnictwa Wy¿szego wyra¿a najwy¿szy szacunek tym wszystkim, którym droga by³a idea w pe³ni suwerennej Polski i których ofiara i wysi³ki doprowadzi³y do tak niezwyk³ych przemian w Polsce i w ca³ej Europie. Krytyczny stosunek do wielu aspektów ¿ycia w naszym kraju, w ¿adnej mierze nie powinien umniejszaæ poczucia dumy i satysfakcji ze skali zmian, które zawdziêczamy ludziom Solidarno¶ci i milionom jej sympatyków.

Wyra¿amy te¿ nadziejê, ¿e ¶rodowiska kultury, sztuki i nauki w sposób szczególny poczuwaæ siê bêd± do obowi±zku pielêgnowania ducha tej solidarno¶ci, która 25 lat temu zmieni³a oblicze Polski i Europy, a która dzisiaj tak dramatycznie wymaga odnowy.

Rada G³ówna
Szkolnictwa Wy¿szego
14 lipca 2005 roku


Subsydia Profesorskie 2005

Nauki techniczne

25 czerwca subsydia profesorskie Fundacji na rzecz Nauki Polskiej otrzyma³o 15 uczonych reprezentuj±cych nauki techniczne. Od 1998 FNP przyznaje co roku 15 uczonym trzyletnie subsydia przeznaczone na intensyfikowanie ju¿ prowadzonych prac albo podjêcie nowego kierunku badañ. Imienne stypendium dla laureata stanowi 20 proc. subwencji. Czê¶æ subsydium powinna byæ przeznaczona na rozwój m³odej kadry wchodz±cej w sk³ad jego zespo³u badawczego, np. w formie stypendiów, wyjazdów na konferencje naukowe. Pozosta³a czê¶æ mo¿e zostaæ przeznaczona na organizacjê seminariów, zakup ksi±¿ek czy rozwój warsztatu badawczego.

Subsydia przyznawane s± naprzemiennie reprezentantom ró¿nych dziedzin nauki (humanistyczne i spo³eczne, ¶cis³e, przyrodnicze i medyczne, techniczne). Rozstrzygniêta obecnie, ósma edycja konkursu, dotyczy³a nauk technicznych. W przysz³orocznym konkursie o stypendia mog± staraæ siê reprezentanci nauk humanistycznych i spo³ecznych. W gronie 15 laureatów znale¼li siê przedstawiciele 8 o¶rodków akademickich (Wroc³aw - 5 laureatów, Warszawa - 4 i po 1 laureacie z Czêstochowy, Gdañska, Gliwic, Krakowa, Poznania i Szczecina). Laureaci przez najbli¿sze 3 lata otrzymywaæ bêd± po 80 tys. z³ rocznie.

Do koñca 2004 r. wsparcie w tym programie otrzyma³o 105 naukowców, którzy w ramach subsydiów przyznali stypendia 424 m³odym wspó³pracownikom. Suma ¶rodków przyznanych w dotychczasowych edycjach programu (nie licz±c obecnej), wynosi 23 400 tys. z³.

Laureaci subsydiów FNP 2005

Prof. Maciej Bugajski (Instytut Technologii Elektronowej, Warszawa; kwantowe struktury dla fotoniki); prof. Tadeusz Burczyñski (P¦, Wydzia³ Mechaniczny Technologiczny; obliczenia inteligentne w optymalizacji i identyfikacji konstrukcji i materia³ów); prof. Marek Darowski (Instytut Biocybernetyki i In¿ynierii Biomedycznej PAN, Warszawa; rozwój koncepcji i zastosowañ hybrydowych modeli uk³adów kr±¿enia i oddychania); prof. Marek Domañski (PP, Wydzia³ Elektryczny; rozwój teorii i technik dla zastosowañ w zaawansowanych systemach multimedialnych); prof. Andrzej Jajszczyk (AGH, Wydzia³ Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki; inteligentne sieci optyczne); prof. Zbigniew Kowalczyk (PW, Wydzia³ Chemiczny; termicznie modyfikowane wêgle jako no¶niki faz aktywnych katalizatorów przeznaczonych do syntezy amoniaku i hydroodsiarczania); prof. Cezary Madryas (PWr., Wydzia³ Budownictwa L±dowego i Wodnego; strategia przystosowania konstrukcji sieci kanalizacyjnych dla potrzeb miasta przysz³o¶ci); prof. Jan Misiewicz (PWr., Wydzia³ Podstawowych Problemów Techniki; badania struktur z pó³przewodnikowymi studniami i kropkami kwantowymi przeznaczonych na lasery telekomunikacyjne); prof. Józef Modelski (PW, Wydzia³ Elektrotechniki i Technik Informacyjnych; systemy radiokomunikacyjne przysz³ych generacji - metody analizy, projektowania i realizacji); prof. Janusz Mroczka (PWr., Wydzia³ Elektroniki; metrologiczne uwarunkowania fotonicznych metod analizy spektralnej i polaryzacyjnej promieniowania rozproszonego w uk³adach dyspersyjnych); prof. Jerzy Nowacki (PSz., Wydzia³ Mechaniczny; kszta³towanie struktury i w³a¶ciwo¶ci warstwy wierzchniej nadstopów); prof. Wies³aw Ostachowicz (Instytut Maszyn Przep³ywowych PAN, Gdañsk; badania konstrukcji kompozytowych o sterowalnych w³a¶ciwo¶ciach fizycznych z zastosowaniem materia³ów wielofunkcyjnych); prof. Ewaryst Rafaj³owicz (PWr., Wydzia³ Elektroniki; nieliniowe przetwarzanie strumieni informacji w procesach decyzyjnych); prof. Leszek Rutkowski (PCz., Wydzia³ In¿ynierii Mechanicznej i Informatyki; nowe metody podejmowania decyzji z wykorzystaniem technik inteligencji komputerowej); prof. Krzysztof Tchoñ (PWr., Wydzia³ Elektroniki; rozwój matematycznych podstaw robotyki: metoda endogenicznej przestrzeni konfiguracyjnej).

(pik)


Uniwersytet Warmiñsko-Mazurski, Fundacja Rektorów Polskich

Rektorzy w Kortowie

 Fot. Janusz Pajak Rektorzy-elekci z 25 uczelni publicznych uczestniczyli w Letniej Szkole Zarz±dzania Strategicznego, któr± w dniach 19-29 lipca zorganizowa³a w Olsztynie Fundacja Rektorów Polskich.

To pierwsza taka szko³a w Polsce. Podobne instytucje dzia³aj± jednak od dawna m.in. w Wielkiej Brytanii i Szwajcarii. - Wcze¶niej rektorzy uczyli siê zarz±dzania uczelni± w czasie pracy lub wyje¿d¿ali, tak, jak ja, na zagraniczne kursy - wyja¶nia prof. Jerzy Wo¼nicki, przewodnicz±cy fundacji, pomys³odawca i organizator szko³y. - Czasy mamy takie, ¿e ka¿dy musi siê stale uczyæ, rektorzy - te¿. Teraz ju¿ nie wystarczy byæ wybitnym specjalist± w jakiej¶ dyscyplinie naukowej. Trzeba jeszcze posiadaæ umiejêtno¶ci mened¿erskie, ¿eby sprawnie kierowaæ wy¿szymi uczelniami - uzupe³nia prof. Tadeusz Szulc, wiceminister edukacji. Spotkanie rektorów-elektów w Kortowie by³o okazj± do zaznajomienia siê z przepisami nowej ustawy o szkolnictwie wy¿szym.

Wyk³ady inauguracyjne po¶wiêcone by³y etosowi akademickiemu, misji i kulturze uczelni. W nastêpnych dniach rektorzy poznawali m.in.: prawne i finansowe uwarunkowania dzia³ania szkó³ wy¿szych i prowadzenia badañ naukowych, procesy w³±czania polskich uczelni w Europejsk± Przestrzeñ Szkolnictwa Wy¿szego i realizacjê Strategii Lizboñskiej, metody zapewniania jako¶ci kszta³cenia i standaryzacji programów studiów, problemy zwi±zane z ochron± w³asno¶ci dóbr intelektualnych oraz z zagadnieniami bud¿etowymi, controllingiem, planowaniem strategicznym i wykorzystaniem informatyki do zarz±dzania uczelni±. Zapoznawali siê z rol± i funkcjami konferencji rektorów w Polsce i Europie. Wys³uchali te¿ rad do¶wiadczonych kolegów - koñcz±cych urzêdowanie rektorów, m.in. prof. Ryszarda Góreckiego z UWM i prof. Franciszka Ziejki z UJ. Wyk³adowcami byli wybitni eksperci - nauczyciele akademiccy i przedstawiciele urzêdów centralnych.

- Z tego, czego siê w Olsztynie naucz±, rektorzy zdawaæ bêd± egzamin ka¿dego dnia w ¿yciu i ono wystawi im dyplom - powiedzia³ po szkoleniu minister Szulc. Fundacja Rektorów Polskich zapowiedzia³a zorganizowanie podobnych szkó³ dla innych wysokich funkcjonariuszy szkó³ wy¿szych, m.in. dyrektorów administracyjnych, kanclerzy i dziekanów.

- To, co tu us³ysza³am, przyda mi siê w pracy - powiedzia³a odpowiadaj±ca za finanse swojej uczelni dr Aleksandra ¯u³awska, prorektor Politechniki Opolskiej. Za szczególnie przydatne uzna³a wskazówki, jak unikn±æ pu³apek zwi±zanych z dysponowaniem publicznymi pieniêdzmi. Dyskusje kuluarowe stworzy³y okazjê lepszego poznania siê, wymiany pogl±dów i osobistych do¶wiadczeñ uczestników szko³y. - Jestem pod wra¿eniem olsztyñskiego kampusu. Zazdroszczê studentom i pracownikom UWM warunków studiowania i pracy - powiedzia³a dr ¯u³awska. Nie by³a w tej opinii odosobniona. Prof. Katarzyna Cha³asiñska-Macukow, rektor UW, stwierdzi³a: - Wa¿ne, ¿e w czasach, w których króluje biznes i komercja, przypomniano o etosie ¶rodowiska. Nie mo¿emy pozwoliæ, ¿eby przepisy, które nie zawsze s± sprzyjaj±ce uczelniom, zepchnê³y je do rangi przedsiêbiorstwa. Prof. Karol Musia³, rektor UJ: - Do tej pory by³em prorektorem. Nie przypuszcza³em, ¿e ta szko³a otworzy mi oczy na tak wiele spraw. Rektor UJ przypuszcza³ dotychczas, ¿e najwiêkszym akademickim placem budowy jest UJ. Wizyta w Olsztynie sprawi³a, ¿e nie jest ju¿ pewien tej opinii.

Lech Kryszalowicz


Fundacja Nowickiego

Stypendia za nagrodê

 20 pa¼dziernika 1996 prof. Maciej Nowicki, pe³ni±cy wówczas funkcjê prezesa Ekofunduszu, otrzyma³ Deutscher Umweltpreis - najwiêksz± na ¶wiecie nagrodê (wówczas 500 tys. DM, obecnie wysoko¶æ nagrody to 500 tys. euro) w dziedzinie ochrony ¶rodowiska, przyznawan± przez Deutsche Bundesstiftung Umwelt. Prof. Nowicki by³ pierwszym obcokrajowcem, którego DBU uhonorowa³o za dokonania naukowe i dzia³alno¶æ organizacyjn± w zakresie ochrony ¶rodowiska w Polsce i na arenie miêdzynarodowej. Uczony pracowa³ wcze¶niej w Politechnice Warszawskiej i w Instytucie Ochrony ¦rodowiska, pe³ni³ te¿ funkcjê ministra ochrony ¶rodowiska.

Zdaniem prof. Nowickiego, „najwiêksz± warto¶ci± ka¿dego narodu s± m³odzi, aktywni i inteligentni ludzie”. Uczony przekaza³ ok. 80 proc. nagrody na utworzenie Fundacji im. Nowickiego, której celem jest wspieranie rozwoju najzdolniejszych m³odych specjalistów w dziedzinie ochrony ¶rodowiska. Fundacja zosta³a zarejestrowana w styczniu 1997 i jesieni± og³osi³a pierwszy konkurs na najlepszych absolwentów wy¿szych uczelni, autorów prac z zakresu ochrony ¶rodowiska. Laureaci, wy³aniani na drodze trzystopniowych eliminacji, otrzymuj± w nagrodê 6-miesiêczne stypendia (z mo¿liwo¶ci± przed³u¿enia o kolejne kilka miesiêcy w uzasadnionych przypadkach) w wysoko¶ci 1 tys. euro miesiêcznie, w ramach wspólnej akcji stypendialnej Fundacji im. Nowickiego oraz Deutsche Bundesstiftung Umwelt. W tym roku odbêdzie siê IX edycja konkursu.

Dotychczas ponad 120 najlepszych absolwentów z ca³ej Polski, specjalizuj±cych siê w szeroko pojêtej ochronie ¶rodowiska, dziêki stypendiom Fundacji Nowickiego odby³o co najmniej pó³roczne sta¿e w renomowanych o¶rodkach naukowych w Niemczech. Ka¿dej jesieni fundacja organizuje seminarium dla wszystkich roczników stypendystów, podsumowuj±ce pobyt na stypendium kolejnej grupy. Zje¿d¿aj± na nie stypendy¶ci z ca³ej Polski, a nawet z zagranicy. Byli stypendy¶ci fundacji postanowili jednak zrobiæ razem co¶ wiêcej ni¿ tylko spotykaæ siê towarzysko. W marcu 2002 powsta³o stowarzyszenie „¦rodowisko dla ¦rodowiska” (SDS), które do tej pory zrealizowa³o kilka znacz±cych projektów, a obecnie realizowany jest we Wroc³awiu program „Nie wszystko na wysypisko”.

(mat)

Fundacja im. Nowickiego zaprasza wszystkich, którzy w roku 2004 lub 2005 obronili prace magisterskie zwi±zane z ochron± ¶rodowiska, do udzia³u w IX edycji konkursu na najlepszych absolwentów polskich wy¿szych uczelni. Informacje na stronie www.fundnowickiego.pl.


Szko³a G³ówna Handlowa

100 lat ekonomii

 Fot. Andrzej Slodownik Wiosn± Szko³a G³ówna Handlowa rozpoczê³a obchody jubileuszu 100-lecia swego istnienia. W 1906 r. uruchomione zosta³y Prywatne Kursy Handlowe Mêskie Augusta Zieliñskiego. W ci±gu 100-letniej historii uczelnia zmienia³a nazwê: by³a Wy¿sz± Szko³± Handlow± (od 1915) i w koñcu Szko³± G³ówn± Handlow± (od 1933), przez pewien okres nosi³a miano Szko³y G³ównej Planowania i Statystyki (po upañstwowieniu w 1949), by od 1991 powróciæ do przedwojennej nazwy. Obecnie SGH to zapewne najlepsza ekonomiczna uczelnia w kraju. Wskazuj± na to liczne rankingi, pozycja absolwentów w ¿yciu gospodarczym i politycznym kraju oraz cz³onkostwo SGH w Community of Europaen Management Schools and International Companies (CEMS), organizacji, do której mo¿e nale¿eæ tylko jedna, najlepsza uczelnia w danym kraju.

Od pocz±tku lat 90. uczelnia zmieni³a strukturê. Nie posiada ju¿ wydzia³ów. Studenci przyjmowani s± na uczelniê, a pracownicy skupieni w jednostkach naukowo-badawczych zwanych kolegiami.

Obecnie SGH kszta³ci na 8 kierunkach, z których najwiêkszym powodzeniem ciesz± siê finanse i bankowo¶æ (42 proc. prac dyplomowych na studiach dziennych), stosunki miêdzynarodowe (24 proc. prac dyplomowych) oraz zarz±dzanie i marketing (20 proc. prac dyplomowych). Uczelnia kszta³ci 12,1 tys. studentów, w tym 6,3 tys. w trybie dziennym, 5,8 tys. na studiach zaocznych. Ponadto 1280 osób uczestniczy w studiach doktoranckich i ok. 4 tys. w studiach podyplomowych i kursach MBA. W murach SGH kszta³ci siê na studiach dziennych 200 obcokrajowców. W 2004, w ramach programów miêdzynarodowych, przyjecha³o na uczelniê 409 studentów z innych pañstw. W tym samym roku 330 studentów SGH wyjecha³o na studia za granicê. SGH utrzymuje kontakty z 200 zagranicznymi uczelniami i placówkami badawczymi. W ci±gu 100 lat mury uczelni opu¶ci³o 70 tys. absolwentów (w³±czaj±c w to absolwentów studiów doktoranckich i podyplomowych). Stopieñ doktora uzyska³o w SGH blisko 2 tys. osób, a habilitacjê - 540 osób.

Obecnie uczelnia zatrudnia 1622 pracowników; 922 z nich to nauczyciele akademiccy, 106 legitymuje siê tytu³ami profesorskimi, 110 doktorów habilitowanych zatrudnionych jest na stanowiskach profesorów SGH. Uczelnia zatrudnia te¿ 236 adiunktów, 244 asystentów, 177 starszych wyk³adowców, 22 wyk³adowców i 19 lektorów. ¦rednio na jednego nauczyciela akademickiego przypada 14 studentów.

Bud¿et uczelni wynosi 140 mln z³. Dotacja pañstwowa stanowi 42,7 proc. bud¿etu SGH. Blisko 64 mln z³ to op³aty za studia, a 9 mln z³ - dochody z dzia³alno¶ci badawczej.

Kulminacja obchodów 100-lecia SGH nast±pi w przysz³ym roku i bêdzie po³±czona z otwarciem nowego budynku dydaktycznego.

(mit)


Uniwersytet w Bia³ymstoku

Nowa biblioteka

 Fot. Adam Meredyk Z chwil± utworzenia Uniwersytetu w Bia³ymstoku w 1997 w³adze miasta udostêpni³y uczelni dzia³kê obok jej g³ównego gmachu w centrum miasta. Stan±³ na niej nowy gmach Biblioteki Uniwersyteckiej im. Jerzego Giedroycia w Bia³ymstoku, który oddano do u¿ytku 24 czerwca. Konkurs na projekt urbanistyczno-architektoniczny wygra³a Pracownia Architektoniczna BNS S.C. z Warszawy. Autorami dokumentacji s±: prof. arch. Witold Benedek, prof. arch. Stanis³aw Niewiadomski, arch. Krystyna Szypulska i arch. Bo¿ena Staniszewska. Generalnym wykonawc± nowego gmachu by³ BUDIMEX S.A.

Kamieñ wêgielny pod budowê nowego gmachu po³o¿ony zosta³ w czasie inauguracji roku akademickiego 1999/2000. Inwestycjê ujêto w planach MEN, które pokry³o 2/3 kosztów. Koszty inwestycji to 36 497 tys. z³, a MENiS wy³o¿y³o na ni± ³±cznie 31 500 tys. z³. Pozosta³e ¶rodki gromadzi³a Fundacja na rzecz Rozwoju Uniwersytetu.

Budynek biblioteki przyci±ga uwagê ponad 10-metrow± przeszklon± fasad±, doskonale widoczn± z osi widokowej biegn±cej od ogrodów dziedziñca barokowego Pa³acu Branickich i Parku Miejskiego. Obiekt ma 7 kondygnacji, w tym jedn± podziemn±. Na poziomie VI piêtra zosta³ po³±czony z istniej±cym kompleksem administracyjno-dydaktycznym przy ul. Marii Sk³odowskiej-Curie, w którym mie¶ci siê m.in. rektorat i administracja centralna uniwersytetu.

W podziemiach nowej biblioteki znajduj± siê pomieszczenia techniczne i gospodarcze oraz miejsca parkingowe. Parter to obszerny hol wej¶ciowy z szatni± i portierni±, siedziba dyrekcji biblioteki, sala wystawowa, oddzia³ gromadzenia zbiorów, wypo¿yczalnia miêdzybiblioteczna oraz ksiêgarnia, w której sprzedawane bêd± wydawnictwa UwB. Na I piêtrze mie¶ci siê czytelnia czasopism bie¿±cych, katalogi, wypo¿yczalnia, oddzia³ informacji naukowej wraz czytelni± oraz pracownie biblioteczne. Dla u¿ytkowników jest to strefa informacji i udostêpnienia zbiorów na zewn±trz oraz sk³adania zamówieñ na ksi±¿ki, z których zechc± skorzystaæ w czytelni g³ównej. Drugie piêtro to zespó³ czytelni - nauk humanistycznych, nauk ¶cis³ych, dla pracowników naukowych, oddzia³ zbiorów specjalnych z czytelniami oraz palarnia. Magazyn otwarty z miejscami pracy dla czytelników, kabiny do pracy indywidualnej dla kadry profesorskiej i sala do pracy zespo³owej znajduj± siê na III piêtrze. Piêtra III i IV po³±czone s± dodatkow± klatk± schodow±. Na V piêtrze znajduje siê magazyn zamkniêty z rega³ami kompaktowymi, VI piêtro zajmuj± kawiarnia, sala konferencyjna i pracownia komputerowa.

Kubatura budynku BU wynosi 34 800 m3, powierzchnia u¿ytkowa to 8303,09 m2. Pojemno¶æ magazynów obliczono na 830 tys. woluminów. Czytelnicy bêd± mieli do dyspozycji ³±cznie 327 miejsc w czytelniach i miejscach pracy indywidualnej. Magazyn otwarty pomie¶ci docelowo ok. 186 tys. woluminów w uk³adzie rzeczowym oraz 110 miejsc dla u¿ytkowników.

(m¿)


Politechnika Poznañska

Biblioteka G³ówna

Fot. Jaros³aw Szel±gowski W 1919 r. powsta³a Biblioteka Pañstwowej Wy¿szej Szko³y Budowy Maszyn. Od wrze¶nia 1945 ma status biblioteki wy¿szej uczelni technicznej, a od wrze¶nia 1955 jest Bibliotek± G³ówn± Politechniki Poznañskiej.

Sieæ biblioteczn± uczelni tworzy 20 bibliotek wydzia³owych i instytutowych, które zajmuj± powierzchniê 912 m2, oraz Biblioteka G³ówna, która dysponuje powierzchni± 1565 m2. Biblioteki PP zatrudniaj± 70 osób, w tym 51 w Bibliotece G³ównej. Placówka obs³uguje ok. 1150 nauczycieli akademickich i 800 innych pracowników PP oraz 20 tys. studentów i doktorantów; ponadto jest otwarta dla ¶rodowisk technicznych Wielkopolski. Dysponuje ogó³em 222 miejscami dla czytelników (89 w Bibliotece G³ównej) i 50 stanowiskami komputerowymi dla u¿ytkowników Internetu (35 w Bibliotece G³ównej).

Zbiory licz± 800 tys. jednostek: 417 tys. woluminów ksi±¿ek, 89 tys. woluminów czasopism z 1000 tytu³ów czasopism bie¿±cych (300 obcych), materia³y na CD-ROM, literatura specjalna (normy, literatura patentowa i in.). W Bibliotece G³ównej znajduje siê 528 tys. woluminów, a zbiory ka¿dego roku powiêkszaj± siê o ok. 7 tys. woluminów. Biblioteka oferuje tak¿e bazy danych na CD-ROM, licencjonowany dostêp on-line do ¶wiatowych baz danych dla ¶rodowiska nauk technicznych i matematyczno-przyrodniczych oraz ok. 17 tys. specjalistycznych czasopism elektronicznych z bezpo¶rednim dostêpem typu A-Z. Dysponuje te¿ dostêpem on-line do krajowych baz danych wspó³tworzonych przez Bibliotekê G³ówn± (BAZTECH - o zasobach polskich czasopism technicznych, SYMPOnet - o materia³ach konferencyjnych) i lokalnej (BIBLIO - publikacje pracowników uczelni).

Informatyzacja Biblioteki G³ównej (system HORIZON) umo¿liwi³a wprowadzenie us³ug on-line w zakresie katalogów i wypo¿yczeñ. S± to m.in.: katalog on-line, obejmuj±cy ok. 70 proc. zasobu ksi±¿ek oraz wszystkie czasopisma i dysertacje; katalog on-line dawnych zasobów Biblioteki G³ównej (te¿ stare katalogi kartkowe); dostêp on-line do katalogów innych bibliotek; zdalne zamawianie ksi±¿ek - a¿ 37 proc. u¿ytkowników korzysta z tych mo¿liwo¶ci (w 2004 r. odnotowano 133 tys. wypo¿yczeñ z ponad 10 tys. kont u¿ytkowników); wypo¿yczanie miêdzybiblioteczne materia³ów z kraju i z systemów obcych; korzystanie z czterech czytelni specjalistycznych z dostêpem do Internetu i us³ug on-line.

Us³ugi informacyjne realizuje Oddzia³ Informacji Naukowej z Pracowni± Biblioteki Elektronicznej, Czytelni± Bibliograficzno-Informacyjn± i O¶rodkiem Informacji Patentowej, które dysponuj± 35 stanowiskami internetowymi i 19 czytelniczymi.

Biblioteka jest cz³onkiem International Association of Technological University Libraries IATUL (1999). Uczestniczy w projektach: Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa (http://www. wbc. poznan. pl), Narodowy Uniwersalny Katalog Centralny NUKat (http://www. nukat. edu. pl). Realizuje te¿ w³asny projekt „Informator o zasobach internetowych dla nauk technicznych TECHNIKA ONLINE”.

Halina Ganiñska

W dniach 15-17 czerwca 2005 BG PP zorganizowa³a ogólnopolsk± konferencjê naukow± z udzia³em go¶ci zagranicznych (40 referatów) „Biblioteki naukowe w kulturze i cywilizacji: dzia³ania i codzienno¶æ”.


Akademia Rolnicza we Wroc³awiu

Jak kszta³ciæ na architekturze

Fot. Stefan Ciechan W dniach 6-7 lipca Wydzia³ In¿ynierii Kszta³towania ¦rodowiska i Geodezji wroc³awskiej Akademii Rolniczej zorganizowa³ spotkanie dziekanów uczelni publicznych kszta³c±cych na architekturze krajobrazu oraz przedstawicieli stowarzyszeñ zawodowych zwi±zanych z t± dziedzin±. G³ównym celem konferencji by³a dyskusja nad projektem standardów nauczania dla kierunku architektura krajobrazu, opracowanym na zlecenie MENiS. Tematem dyskusji by³y m.in.: specjalno¶ci na studiach in¿ynierskich i uzupe³niaj±cych magisterskich, nazwa tytu³u zawodowego absolwenta kierunku architektura krajobrazu, uprawnienia do wykonywania zawodu oraz okre¶lenie standardów zawodowych i roli zawodowych stowarzyszeñ.

Deklaracja Boloñska, której Polska sta³a siê sygnatariuszem w 1999 roku, zak³ada przyjêcie dwustopniowego kszta³cenia na poziomie wy¿szym, opartego na dwóch cyklach: licencjackim lub równorzêdnym i magisterskim. Obowi±zek wprowadzenia takiego systemu kszta³cenia, z wyj±tkiem niektórych, wskazanych kierunków studiów, nak³ada nowe prawo o szkolnictwie wy¿szym. Architektura krajobrazu nie zosta³a wy³±czona z tego obowi±zku, zatem konieczne jest wdro¿enie dwustopniowego systemu kszta³cenia na tym kierunku.

Projekt standardów kszta³cenia zak³ada, ¿e studia pierwszego stopnia na kierunku architektura krajobrazu trwaæ bêd± nie mniej ni¿ 4 lata i koñczyæ siê bêd± nadaniem tytu³u zawodowego in¿yniera architekta krajobrazu. £±czny wymiar godzin bez praktyk nie mo¿e byæ mniejszy ni¿ 2,5 tys., a ³±czna liczba punktów ECTS wynosi 240. Studia drugiego stopnia trwaæ maj± nie mniej ni¿ 2 lata i koñczyæ siê bêd± nadaniem tytu³u zawodowego magistra in¿yniera architekta krajobrazu. £±czny wymiar godzin nie mo¿e byæ mniejszy ni¿ 1000, z czego 240 godzin zosta³o okre¶lone w standardach, za¶ ³±czna liczba punktów ECTS wynosi 120. Projekt standardów okre¶la szczegó³owo dla obu stopni kszta³cenia sylwetkê absolwenta, grupy przedmiotów wraz z liczb± godzin i punktów ECTS, a tak¿e tre¶ci i oczekiwane efekty kszta³cenia oraz zalecenia dotycz±ce praktyk. Oznacza to wyd³u¿enie czasu trwania pe³nych studiów magisterskich do 6 lat.

Uczestnicy pozytywnie ocenili przedstawiony projekt, popieraj±c propozycjê 4-letnich studiów pierwszego stopnia i 1,5-rocznych studiów magisterskich uzupe³niaj±cych. Zaproponowali jednak wprowadzenie kilku poprawek. Przedmiot rysunekodrêczny i malarstwo powinien, ich zdaniem, nosiæ nazwê rysunek i rze¼ba, zgodnie z tym, co ma byæ na takich zajêciach wyk³adane. Uznano, ¿e studia pierwszego stopnia powinny koñczyæ siê prac± dyplomow±. A ponadto, w opisie sylwetki absolwenta zaproponowano, aby by³ on przygotowany m.in. do wykonywania ocen nie tylko „szaty ro¶linnej parków i ogrodów”, ale równie¿ „terenów zieleni parków i ogrodów”. Wyra¿ono te¿ nadziejê, ¿e minister wyda rozporz±dzenie w sprawie wpisywania do dyplomu ukoñczenia studiów tytu³u zawodowego.

(mwj)


Uniwersytet Gdañski

Kondycja pedagogiki

Konferencja „Kondycja pedagogiki - dzisiaj. Kontynuacje, inspiracje, wyzwania pedagogiczne z perspektywy gdañskiej”, zorganizowana przez Instytut Pedagogiki UG w dniach 6-7 czerwca, stanowi kontynuacjê zainicjowanego w 2002 r. cyklu debat „Gdañskie rodowody pedagogiczne, geneza, kontynuacje, inspiracje, przemieszczenia znaczeñ wychowawczych”. Pierwsze spotkanie tego cyklu dedykowane by³o przyby³ym po wojnie do Gdañska pedagogom, organizatorom studiów wy¿szych, prekursorom humanistyki w powojennym Gdañsku - profesorom: Kazimierzowi So¶nickiemu, Ludwikowi Bandurze, Romanie Miller. Tegoroczna konferencja dedykowana by³a kolejnej generacji gdañskich pedagogów, którzy w³a¶nie w tym roku obchodzili jubileusz 70-lecia: Joannie Rutkowiak, Lechowi Mokrzeckiemu, Janowi ¯ebrowskiemu i Boles³awowi Niemierce.

Gdañska perspektywa w odkrywaniu i ocenie kondycji pedagogiki, zaznaczona w tytule konferencji, oznacza³a to szczególne miejsce, z którego uczestnicy spogl±dali na rozwój pedagogiki, nie za¶ tê, do której ograniczali obrady.

Referaty i wypowiedzi dyskusyjne zwraca³y uwagê na potrzebê integracji i krytycznego namys³u pomiêdzy histori± i wspó³czesn± teori± pedagogiki (L. Mokrzecki, S. Sztobryn, M. Brodnicki), zachêca³y do w³±czania w obszar namys³u pedagogicznego nowych problemów i pytañ, np. o miejsce wolnego rynku i ekonomii korporacyjnej w namy¶le pedagogów, o zadania edukacji wobec ró¿nego rozumienia demokracji (J. Rutkowiak, E. Potulicka, P. Zamojski). Wypowiedzi uczula³y na kondycjê nauczycieli oraz ich z³o¿one role i problemy w poszerzaj±cym siê polu edukacji spo³ecznej (J. ¯ebrowski, T. Aleksander, K. Kmita). Wreszcie referenci zadawali pytania o miejsce diagnostyki edukacyjnej w rozpoznawaniu umiejêtno¶ci i kondycji nauczyciela i ucznia (B. Niemierko, P. Krope, M. Daszkiewicz).

Uczestnicy konferencji zwracali uwagê na potrzebê ustawicznego rozpoznawania kondycji dyscyplin pedagogicznych, zagro¿enie „niegotowo¶ci± my¶lenia” wobec dynamiki zmian lokalnych i globalnych, na konieczno¶æ krytycznej samo¶wiadomo¶ci i nieustannego pytania o zadania edukacyjne.

Konferencji towarzyszy³a wystawa „Twórcy pedagogiki gdañskiej prze³omu wieków”, zorganizowana przez pracowników Biblioteki Instytutu Pedagogiki.

Ewa Rodziewicz


Politechnika ¦l±ska

ICEE 2005

 Fot. Pawe³ Do¶ 317 osób z 42 krajów uczestniczy³o w Miêdzynarodowej Konferencji nt. Edukacji In¿ynierskiej ICEE 2005 (International Conference on Engineering Education), która odby³a siê w Politechnice ¦l±skiej w dniach 25-29 lipca.

Konferencje ICEE s± organizowane przez Miêdzynarodow± Sieæ dla Edukacji i Badañ In¿ynierskich INEER (International Network for Engineering Education and Research), której celem jest wspieranie nowoczesnych metod edukacji i badañ in¿ynierskich w ró¿nych regionach ¶wiata za pomoc± tworzenia infrastruktury do podejmowania wspólnych przedsiêwziêæ, przekazywania informacji i do¶wiadczeñ w zakresie edukacji in¿ynierskiej oraz nawi±zywania wspó³pracy badawczej. Konferencje ICEE s± organizowane corocznie od 11 lat. Poprzednimi gospodarzami konferencji by³y m.in. uniwersytety w: Taipei, Chicago, Rio de Janeiro, Oslo, Walencji czy Gainesville.

Temat tegorocznej edycji spotkania brzmia³ „Global Education Interlink”. W trakcie konferencji wyg³oszono ponad 320 referatów dotycz±cych szeroko pojêtej edukacji in¿ynierskiej i zwi±zanych z ni± badañ naukowych. By³o kilka tematów wiod±cych, np. nowe metody nauczania i zwi±zana z nimi rola wy¿szych uczelni. Szczególnym zainteresowaniem cieszy³ siê wyk³ad prof. Kambiza Gindesgaarda z Horsens na temat nauczania opartego na zdobywaniu kompetencji. Model nauczania, w którym nacisk jest po³o¿ony nie na dobór tre¶ci i sposób ich prezentacji przez wyk³adowcê, a raczej na umiejêtno¶ci i kompetencje, którymi dysponuje student po ukoñczeniu studiów, jest obecnie istotnym elementem dyskusji dotycz±cej systemu ECTS i wymiany studentów uczelni europejskich w ramach programu Socrates.

Tradycyjnie wiele znakomitych referatów zosta³o wyg³oszonych na sesjach dotycz±cych nowych technik nauczania i zwi±zanych z nimi narzêdzi (a w szczególno¶ci narzêdzi wspomagaj±cych nauczanie multimedialne), nauczania zdalnego w kontek¶cie zarówno wyk³adów, jak i zdalnych i wirtualnych laboratoriów, nauczania in¿ynierskiego wykorzystuj±cego sieci komputerowe (a w szczególno¶ci Internet) oraz generalnie nauczania typu e-learning.

Szczególnie interesuj±cy dla uczestników konferencji okaza³ siê wyk³ad prof. Ryszarda Tadeusiewicza z Krakowa na temat modelu e-learning i innych nowych technologii w nauczaniu in¿ynierskim. W trakcie swojej prezentacji i pó¼niejszej dyskusji uczony przedstawi³ kompleksowo wdra¿anie nowych technologii nauczania w kontek¶cie wyposa¿enia sprzêtowego, wykorzystywanych i rozwijanych narzêdzi programowych oraz procedur wdra¿anych przez wy¿sz± uczelniê na przyk³adzie Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie.

Na konferencjach ICEE pojawia siê zazwyczaj wiele interesuj±cych wyst±pieñ dotycz±cych wspó³pracy miêdzynarodowej w dziedzinie nauczania i badañ naukowych, globalizacji nauczania in¿ynierskiego i podejmowania pracy przez absolwentów. W tym roku ¿ywe zainteresowanie uczestników wzbudzi³ wyk³ad prof. Iringa Wassera z Düsseldorfu na temat standardów i procedur dotycz±cych akredytacji in¿ynierskich programów nauczania na przyk³adzie krajów i uczelni europejskich. Prof. Wasser opar³ swoj± prezentacjê na europejskich dyrektywach dotycz±cych uznawania zdobytych kwalifikacji zawodowych, dyskusja natomiast dotyczy³a zagadnieñ akredytacji i uznawania w kontek¶cie globalnym, w szczególno¶ci w odniesieniu do porozumienia „Washington Accord”, dotycz±cego wymienionych zagadnieñ.

Nastêpne edycje konferencji ICEE odbêd± siê w Portugalii oraz Puerto Rico.

Pawe³ Do¶


Nieuczciwo¶æ naukowa

Wroñski na spotkaniach

W ci±gu minionego roku akademickiego dr med. Marek Wroñski (nowojorski wspó³pracownik „Forum Akademickiego”, autor sta³ego cyklu „Z archiwum nieuczciwo¶ci naukowej”) zosta³ zaproszony na kilka spotkañ dotycz±cych nierzetelno¶ci naukowej. Jesieni± 2004 odby³y siê dyskusje w Collegium Civitas oraz w Komitecie Socjologii PAN w Warszawie. Wiosn± 2005 dr Wroñski zosta³ zaproszony do Instytutu Onkologii w Gliwicach do wyg³oszenia prelekcji o plagiatach w medycynie, a w Wy¿szej Szkole Zarz±dzania Ochron± Pracy w Katowicach przeprowadzi³ wyk³ad otwarty Nierzetelno¶æ naukowa w Polsce: wczoraj, dzisiaj, jutro. W¶ród go¶ci znale¼li siê przedstawiciele w³adz Uniwersytetu ¦l±skiego, Politechniki Czêstochowskiej, reprezentanci ¦l±skiej Akademii Medycznej. Moderatorami dyskusji byli za¶ prof. Grzegorz Racki i dr hab. Dariusz Rott.

Od lewej: dr hab. D. Rott, dr M. Wroñski, prof. G. Racki

Spotkanie w WSZOP dr Wroñski rozpocz±³ od przypomnienia wytropionych przez siebie plagiatorów. Wskaza³ na bardzo ograniczone dzia³ania w³adz uczelni w eliminowaniu nierzetelno¶ci akademickiej. Z konkluzj± wyk³adu, i¿ mo¿na mówiæ o przyzwoleniu na istnienie zjawiska plagiatu w ¶rodowisku naukowym, poniewa¿ komisje dyscyplinarne udzielaj± tylko nagan lub w ogóle umarzaj± postêpowanie, nie zgodzi³ siê prof. Janusz Janeczek, rektor U¦. Zwróci³ te¿ uwagê na powszechn± zgodê nauczycieli na ¶ci±ganie. Ju¿ w szkole podstawowej dzieci bezkarnie przyswajaj± arkana tej sztuki. Potem nikogo nie szokuje korzystanie z cudzego dorobku intelektualnego. Prof. Ryszard Porêba z ¦AM przedstawi³ osobiste do¶wiadczenia zwi±zane z podpisaniem (przez dr. hab. Andrzeja Jendryczkê) jego nazwiskiem artyku³u-plagiatu, którego nie by³ nawet wspó³autorem. Nie wszyscy zgodzili siê z tez± dr. Wroñskiego, ¿e nieetyczne jest publikowanie w³asnych artyku³ów naukowych w czasopismach, w których jest siê redaktorem naczelnym lub nale¿y siê do ¶cis³ego komitetu wydawniczego. Prof. Adam Hernas, rektor WSZOP, zapyta³ prelegenta o etyczno¶æ udostêpniania dyplomantom wyników w³asnych badañ. Prof. Jerzy Siwka, dziekan Wydzia³u In¿ynierii Procesowej, Materia³owej i Fizyki Stosowanej PCz., przedstawi³ stanowisko PCz. wobec plagiatu pracy doktorskiej z fizyki, który prelegent opisa³ w kwietniowym numerze „Forum Akademickiego”.

Dr Wroñski, pytany o wra¿enia z tych spotkañ powiedzia³: - Ludzie s± zdziwieni i jednocze¶nie ucieszeni, ¿e kto¶ mówi jasno i „po nazwiskach” o konkretnych przypadkach nierzetelno¶ci naukowej. Jednak w dyskusjach boj± siê wymieniaæ nazwiska i najczê¶ciej operuj± zwrotami „pewien profesor”, „w pewnej uczelni”. Moim zdaniem, nale¿y ujawniaæ nazwiska plagiatorów.

Lucyna Sadzikowska, (pik)


Europejskie Stowarzyszenie Spotkañ z Nauk±

Popularyzatorzy w Barcelonie

 Fot. Pawe³ Do¶ Europejskie Stowarzyszenie Spotkañ z Nauk± (EUropean SCience Events Association, EUSCEA; wymawiane jak „you see”) powsta³o w 2000 r. z inicjatywy przedstawicieli Niemiec, Austrii, Szwecji, Polski i Holandii. Dzi¶ cz³onkami EUSCEA s± przedstawiciele 44 „science events” z 25 krajów. W¶ród „nowych” cz³onków UE spotkania z nauk± organizowano licznie w Polsce i po raz pierwszy w 2004 na Litwie i w S³owenii. W S³owenii, na Wêgrzech i w Estonii istniej± centra nauki, które w sposób ci±g³y popularyzuj± naukê. W Polsce w latach 2007-08 przewiduje siê otwarcie pierwszych dwu tego typu o¶rodków - Kopernika w Warszawie i Hewelianum w Gdañsku.

„Science events” to w nomenklaturze EUSCEA festiwale, pikniki, dni, tygodnie nauki. W tej dziedzinie Polska jest jednym z najbardziej aktywnych krajów europejskich: od 1997 festiwale odby³y siê w Warszawie, Wroc³awiu, Toruniu, Kielcach, Poznaniu, Lublinie, Trójmie¶cie ze S³upskiem, Krakowie, Bia³ymstoku, Bielsku-Bia³ej z Cieszynem, Szczecinie, Opolu (pierwsze 4 o¶rodki s± cz³onkami EUSCEA). W³asne festiwale nauki organizuje wiele polskich szkó³ ponadpodstawowych, prywatne uczelnie itd. W Warszawie w czerwcu odbywa siê bardzo udany Piknik Naukowy Radia BIS.

EUSCEA uczestniczy w europejskim projekcie oceny spotkañ z nauk± (Warszawa i Wroc³aw oceniane w 2004 r.), zg³oszony jest równie¿ projekt „Europejski Festiwal Nauki”.

Coroczne, pi±te Zgromadzenie Ogólne EUSCEA, na które przyby³o ok. 60 osób, odby³o siê w dniach 16-19 czerwca w Barcelonie. Debatowano na temat: wspó³pracy z mediami, w tym z Europejskim Stowarzyszeniem Dziennikarzy Naukowych (EUSJA); kontaktów z Komitetem „Science in Society” Unii Europejskiej; wspó³pracy z centrami nauki; najciekawszych narodowych imprez - z Polski by³ to pokaz antropologiczny we Wroc³awiu i Szko³a Biologii Molekularnej Festiwalu Nauki w Warszawie. Zaprezentowano stopieñ zaawansowania projektu oceny imprez naukowych w Europie oraz projekty imprez nowych cz³onków EUSCEA.

Odby³y siê tak¿e warsztaty na temat wspó³pracy z lokalnymi w³adzami, o specyfice dzia³añ regionalnych i krajowych, a tak¿e o metodach dzia³añ z dzieæmi w wieku przedszkolnym.

Do Zarz±du EUSCEA zostali wybrani: Mikkel Bohm (Dania) - prezydent, Peter Rebernik (Austria) - sekretarz, Aleksandra Kubicz (Polska) - skarbnik i cz³onkowie: Jordi Mas (Hiszpania), Annette Smith (W. Brytania) i Anne Riise (Norwegia).

Za rok spotkanie EUSCEA odbêdzie siê w Reykjaviku.

Ju¿ po zakoñczeniu konferencji prof. Kubicz i prof. Fikus spotka³y siê z konsulem generalnym Polski w Barcelonie, pani± Joann± Koziñsk±-Frybes, w celu omówienia mo¿liwo¶ci wspó³pracy propagatorów nauki z Polski i Katalonii. Konsulat wspomo¿e tak¿e wspó³pracê naukow± miêdzy Polsk± i Kataloni±. W tych samych dniach wizytowa³ Barcelonê prof. Micha³ Kleiber, minister nauki i informatyzacji, który z miejscowym ministrem odby³ rozmowê na podobne tematy.

Magdalena Fikus


Badania naukowe

IV Miêdzynarodowy Rok Polarny

Zespo³y z PAN oraz 15 wy¿szych uczelni bêd± uczestniczyæ w jednym z najwiêkszych przedsiêwziêæ naukowych w badaniach Arktyki i Antarktyki - IV Miêdzynarodowym Roku Polarnym 2007/08. Rozpocznie siê on

1 marca 2007, a zakoñczy 1 marca 2009. Nawi±zuje on do 125. rocznicy I Roku Polarnego 1882/83, który zapocz±tkowa³ miêdzynarodow± wspó³pracê w badaniach polarnych. G³ównym celem IV Miêdzynarodowego Roku Polarnego bêdzie zrozumienie roli obszarów polarnych w obecnych i przysz³ych zmianach globalnych ¶rodowiska - od ewolucji litosfery a¿ do zmian klimatu i biosfery. Tworzy siê ju¿ potê¿ne zaplecze badawcze. Amerykanie buduj± lodow± autostradê oraz liniê ¶wiat³owodow± ze swej bazy Mac Murdo do bieguna. Unia Europejska organizuje w centrum Antarktydy stacjê naukow± Concordia, w której, obok badañ polarnych, prowadzone bêd± treningi za³óg kosmicznych. Dobiega koñca budowa supernowoczesnego statku badawczego Aurora Borealis. Bêdzie to lodo³amacz przystosowany do rejsów w Arktyce, wyposa¿ony m.in. w urz±dzenia do podmorskich wierceñ. Koszt przedsiêwziêcia wynosi 1 mld euro.

Polska wchodzi do tego programu z bogatymi tradycjami i znacz±cym dorobkiem w badaniach polarnych. W ramach IV MRP bêdzie to uczestnictwo w realizacji wielu projektów badawczych w Antarktyce i Arktyce oraz du¿ego projektu zamawianego przez Ministerstwo Nauki z udzia³em wielu placówek naukowych skupionych wokó³ dwóch g³ównych instytutów koordynuj±cych badania polarne: Zak³adu Biologii Antarktyki PAN i stacji Arctowskiego na Wyspie Króla Jerzego oraz Instytutu Geofizyki PAN i stacji Hornsund na Spitsbergenie.

Priorytety badawcze IV Miêdzynarodowego Roku Polarnego to: 1) Okre¶lenie aktualnego stanu ¶rodowiska obszarów polarnych poprzez ilo¶ciow± ocenê jego przestrzennej i czasowej zmienno¶ci. Dotyczy to elementów zarówno fizycznych i biologicznych, jak i socjalnych, gdy¿ obszary polarne charakteryzuje rosn±ce znaczenie ekonomiczne i polityczne. 2) Ocena i zrozumienie przesz³ych i obecnych zmian ¶rodowiskowych w rejonach polarnych w celu ich lepszego przewidywania. Bêd± to badania paleoklimatu i wspó³czesnych zmian klimatycznych, wiecznej zmarzliny, dziury ozonowej, gazów cieplarnianych, aerozoli oraz cyklów hydrologicznych w Arktyce na morzach antarktycznych. 3) Badania zwi±zków procesów fizycznych, biologicznych i socjalnych pomiêdzy obszarami polarnymi a reszt± ¶wiata - w tym udoskonalanie obserwacji meteorologicznych. 4) Badania nieznanych nauce zjawisk w rejonach polarnych: penetracji podlodowych jezior Antarktydy, badañ biologicznych i geofizycznych grzbietu Gakkela, zastosowanie szybkich wierceñ, u¿ycie robotów do podwodnych obserwacji, stworzenie sieci hydrofonów oraz rozwój badañ genetycznych. 5) Wykorzystanie obszarów polarnych jako platformy do badañ i obserwacji wewnêtrznego j±dra Ziemi, jej pola magnetycznego, geoprzestrzeni, S³oñca i jego otoczenia.

W I Miêdzynarodowym Roku Polarnym 1882/83 z udzia³em 12 pañstw zorganizowano 13 ekspedycji do Arktyki i 2 do Antarktyki. W badaniach uczestniczyli tak¿e Polacy - choæ Polska nie istnia³a wtedy jako pañstwo - w ramach ekspedycji: rosyjskich, amerykañskich, szwedzkiej, austriackiej. W II Miêdzynarodowym Roku Polarnym 1932/33 uczestniczy³y 44 pañstwa, które zorganizowa³y 22 wyprawy i uruchomi³y 100 stacji polarnych. Samodzielne badania rozpoczê³a Polska, wysy³aj±c ekspedycjê na Wyspê Nied¼wiedzi±. III Rok Polarny zorganizowano pod zmienion± nazw± jako III Miêdzynarodowy Rok Geofizyczny 1957/58. Bra³y w nim udzia³ 64 pañstwa, a Polska otworzy³a sezonow± stacjê na Spitsbergenie.

Andrzej Markert


Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje