W majowym numerze „Forum Akademickiego” opublikowa³em artyku³ Recenzja plagiatowej habilitacji, gdzie poda³em, z czyich prac przepisa³ habilitacjê z pedagogiki dr Henryk Budzeñ, by³y prodziekan Wydzia³u Pedagogicznego Politechniki Radomskiej, dzi¶ profesor uczelniany Akademii ¦wiêtokrzyskiej w Kielcach. Wynikiem tego by³ obszerny list recenzenta tego dzie³a, prof. dr. hab. W³odzimierza Bia³czyka z Akademii Rolniczej we Wroc³awiu, wydrukowany w numerze wrze¶niowym (9/2005) „FA” wraz z moim komentarzem. Wspomnia³em w nim, ¿e w Nitrze by³y obronione DWIE nierzetelne habilitacje z Radomia.
Obecnie chcia³bym bli¿ej opisaæ, jak wygl±da³a ta druga habilitacja z pedagogiki, któr± równie¿ podj±³ siê zrecenzowaæ prof. Bia³czyk, specjalizuj±cy siê w mechanizacji rolnictwa. Obroniono j± w tym samym czasie, co habilitacjê dr. Budzenia na Wydziale Pedagogiki Uniwersytetu im. Konstantyna Filozofa w Nitrze.
Jej autorem jest dr Andrzej S³omka, obecnie profesor uczelniany Politechniki Radomskiej. Urodzony w 1945 roku, po skoñczeniu policealnych studiów pedagogicznych pracê rozpocz±³ w 1967 w Szkole Podstawowej nr 33 w Radomiu. W roku 1972 przeszed³ do II Liceum Ogólnokszta³c±cego i uzupe³ni³ wieczorowo wykszta³cenie w Wy¿szej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie. Nastêpnie w 1980 roku podj±³ pracê w Zespole Szkó³ Zawodowych Zak³adów Metalowych „Walter”, gdzie zosta³ zastêpc± dyrektora. Od wrze¶nia 1984 do pa¼dziernika 1990 pracowa³ w resortowym Instytucie Kszta³cenia Nauczycieli w Radomiu. W 1990 przeszed³ do Politechniki Radomskiej, do zak³adu prof. Kazimierskiego, na etat starszego wyk³adowcy.
Po o¶miu latach, w lipcu 1998, doktoryzowa³ siê w Instytucie Badañ Edukacyjnych w Warszawie na podstawie pracy Rozwi±zywanie zadañ a rozwijanie samodzielno¶ci w dzia³aniach technicznych uczniów szkó³ podstawowych. Promotorem by³ prof. Wac³aw Kazimierski, a recenzentami: prof. Stefan Micha³ Kwiatkowski i prof. dr hab. Franciszek Szlosek. Praca ta zosta³a wydana drukiem w roku 2000, w serii Monografie Politechniki Radomskiej pod nr 47. Ciekawe jest, ¿e autor nie podaje w niej ani jednej w³asnej pozycji bibliograficznej. Brak te¿ jest informacji, w jakim okresie i w jakich szko³ach zosta³y przeprowadzone opisywane badania.
Ju¿ po dwóch latach, 26 wrze¶nia 2000, dr S³omka z³o¿y³ podanie do dziekana Wydzia³u Nauczycielskiego prof. Aleksandra Olszewskiego o wyra¿enie zgody na przeprowadzenie przewodu habilitacyjnego z zakresu dydaktyki techniki w Uniwersytecie Mateja Bela w Bañskiej Bystrzycy w S³owacji, argumentuj±c, i¿ w polskich uczelniach nie ma mo¿liwo¶ci habilitowania siê z tego zakresu. Jednocze¶nie przysz³y habilitant informowa³, ¿e w³a¶nie wydaje monografiê Rozwi±zywanie zadañ a rozwijanie samodzielno¶ci w dzia³alno¶ci technicznej uczniów, której recenzentami s± prof. Stanis³aw Kaczor i prof. Ryszard Parzêcki. Podaniu nie towarzyszy³ wykaz dorobku naukowego po doktoracie i dr S³omka nie wspomnia³, i¿ ta monografia to wersja jego pracy doktorskiej. Dziekan wyrazi³ zgodê prawdopodobnie dlatego, ¿e w tym czasie w³a¶nie nagle zmar³ prof. Wac³aw Kazimierski i bez samodzielnych pracowników naukowych Katedrze Wychowania Technicznego grozi³o zamkniêcie, co mog³o poci±gn±æ utratê praw kszta³cenia studentów na kierunku nauczycielskim.
Jednak dr. S³omce 158-stronicowej pracy habilitacyjnej (któr± w serii Monografie nr 50 wyda³a Politechnika Radomska jako: Kontrola i ocena osi±gniêæ uczniów a rozwijanie samodzielno¶ci) nie uda³o siê z przyczyn formalnych przedstawiæ w Bañskiej Bystrzycy. Trzeba powiedzieæ, ¿e praca ta w olbrzymiej czê¶ci stanowi przeniesiony materia³ z pracy doktorskiej. W maju 2001 na pomoc przyszed³ prof. Henryk Bednarski, który uruchomi³ swoje kontakty w Nitrze. Do tamtejszego Uniwersytetu im. Konstantyna Filozofa pojecha³a razem z nim forpoczta „radomskiej dru¿yny” - dr Budzeñ i dr S³omka.
„Nowa” praca habilitacyjna dr. S³omki (Rozwijanie samodzielno¶ci poprzez zadania wspomagane zestawem kart dydaktycznych, Radom, 2003, Monografie 58) to znowu leciutko „przenicowana” praca doktorska. Dodano nowy rozdzia³ dotycz±cy przegl±du literatury, uzupe³niono koñcowy spis literatury o 17 pozycji bibliograficznych autora oraz w za³±czniku czê¶ciowo unowocze¶niono karty dydaktyczne, dodaj±c kilka nowych tematów, w tym na przyk³ad telefon komórkowy. Nadal zosta³y tematy z przyrz±dów pomiarowych (np. miernika napiêcia pr±du oraz schematu tranzystora), jak równie¿ metodyka, wyniki oraz dyskusja, które by³y trzonem doktoratu. S³owem - jest to bezprecedensowy autoplagiat pracy doktorskiej!
Z 17 prac autora wiêkszo¶æ wydrukowano w Radomiu, na tak zwanym politechnicznym podwórku, jako materia³y z konferencji odbytych g³ównie w 2000 i 2001 roku. Tylko dwie prace by³y umieszczone w wydawnictwie uniwersyteckim Mateja Beli. ¯adnej nie wydrukowano w normalnym czasopi¶mie pedagogicznym, gdzie maszynopisy s± recenzowane przez znanych i powa¿anych polskich pedagogów. Czyli w Polsce publikacje te nie nadawa³y siê, aby je okre¶liæ jako „znaczny dorobek naukowy do habilitacji”.
Recenzentami habilitacji byli: prof. Jan Stoffa, prof. Petr Skocovsky i prof. W³odzimierz Bia³czyk. Ten ostatni w swej 7-stronicowej recenzji stwierdzi³, ¿e „rozprawa habilitacyjna dr. Andrzeja S³omki stanowi wyczerpuj±ce opracowanie wa¿nego problemu naukowego”, jednocze¶nie podkre¶laj±c troszkê dalej, ¿e nie wiadomo, „czy metodyka, zgodnie z któr± autor przeprowadzi³ ca³y eksperyment, a w szczególno¶ci przeprowadzi³ ocenê uzyskanych wyników, jest metodyk± autorsk± czy te¿ zapo¿yczon± u innych badaczy” (w pracy brak okre¶lenia CZASU i MIEJSCA przeprowadzenia eksperymentu - MW). „Moim zdaniem, w³a¶nie analizie wyników badañ autor po¶wiêci³ najmniej uwagi, przez co recenzowana praca wiele straci³a” - pisze dalej autor recenzji. Pomimo „tych kilku krytycznych uwag”, po zapoznaniu siê z rozpraw± habilitacyjn± prof. Bia³czyk uzna³, ¿e habilitant posiada kwalifikacje do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego w zakresie technologii kszta³cenia.
Po obronie 12 grudnia 2001 i zatwierdzeniu jego docentury przez w³adze Uniwersytetu im. Konstantyna Filozofa w Nitrze, dr S³omka przedstawi³ stosowny dokument (dekret nr 008-PF-02 z 1 stycznia 2002) polskiemu ministrowi edukacji i dr Krystyna £ybacka wyda³a mu 6 maja 2003 za¶wiadczenie nostryfikuj±ce, ¿e s³owacki dyplom docenta jest równoznaczny ze stopniem doktora habilitowanego.
W jaki¶ czas potem dr hab. Andrzej S³omka uzyska³ stanowisko profesora uczelnianego Politechniki Radomskiej i od dobrych paru lat kieruje Katedr± Wychowania Technicznego.
¯yczê Mu dalszych sukcesów. Mam nadziejê, ¿e gdy pod Jego promotorstwem zostan± obronione dwa obecnie prowadzone doktoraty w Uniwersytecie Mateja Bela w Bañskiej Bystrzycy w S³owacji (doktorantami z Radomia s±: mgr Justyna Gorlicka oraz mgr in¿. Józef Nowak), to otrzyma On nominacjê profesorsk± z r±k prezydenta Republiki S³owackiej. Dyplom ten bêdzie mo¿na przedstawiæ w Polsce i uzyskaæ profesurê zwyczajn±. Pomys³ genialnie prosty, pozwalaj±cy omin±æ wymagania formalne i merytoryczne Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytu³ów.
Niech dalej ro¶nie w si³ê polska pedagogika!
PS Wspó³praca polsko-s³owacka w dziedzinie pedagogiki kwitnie. W Nitrze naukowcy z Radomia uzyskali jeszcze dwie inne habilitacje, za¶ ze sprawozdania eksternistycznego Studium Doktoranckiego w Bañskiej Bystrzycy za rok 2004 wynika, i¿ dr hab. Henryk Budzeñ ma otworzonych a¿ sze¶æ przewodów doktorskich! Kilka doktoratów podobno otwartych te¿ jest w Nitrze. Co bêdzie z doktorantami obydwu „uczonych”, gdy zostan± cofniête im wy³udzone stopnie naukowe? Nie mam pojêcia!