Popiersie Antoniego Cieszyńskiego

W budynku Wojewódzkiej Przychodni Stomatologicznej w Lublinie, przy ul. Lubartowskiej, stoi popiersie prof. Antoniego Cieszyńskiego.

Antoni Cieszyński (1882-1941), profesor Uniwersytetu Lwowskiego, wybitny stomatolog, cieszący się uznaniem międzynarodowym, urodził się w Oleśnicy. Uczył się w gimnazjum klasycznym w Poznaniu i Bydgoszczy. W Berlinie i Monachium studiował medycynę, stomatologię i filozofię. W 1911 roku uzyskał stopień doktora medycyny na podstawie rozprawy o zdjęciach rentgenowskich szczęk. W 1913 został profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem ambulatorium dentystycznego na Wydziale Lekarskim we Lwowie. Założył pierwszy w Polsce Instytut Dentystyczny i Klinikę Stomatologiczną Uniwersytetu Jana Kazimierza.

W 1907 ogłosił regułę izometrii, która stanowiła przewrót w tworzącej się radiologii stomatologicznej, pozwalając na wykonywanie zdjęć zębów o rzeczywistej długości.

Po wybuchu wojny w 1914 zorganizować w Instytucie Dentystycznym placówkę PCK. Po ewakuacji ze Lwowa znalazł się w Wiedniu, gdzie założył klinikę stomatologiczną dla uchodźców z Polski. Po zakończeniu wojny, jako kierownik Instytutu Dentystycznego we Lwowie, opracował program i plan studiów stomatologicznych dla nowo powstałych wydziałów w Warszawie i Poznaniu.

Cieszyński był twórcą nowoczesnych metod operacyjnych i rozpoznawczych. Zastosował radioterapię w stomatologii, opracował metody iniekcyjne do wszystkich gałęzi nerwu trójdzielnego. Był autorem wielu udoskonaleń technicznych w radiologii stomatologicznej. W 1907 opracował pierwszy na świecie atlas radiologii stomatologicznej. W 1926 wydał własny podręcznik z tej dziedziny.

Aresztowany przez Niemców razem z innymi 23 profesorami wyższych uczelni Lwowa, został rozstrzelany 4 lipca 1941 r.