Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje



Badania naukowe

Jubileusz

Instytut Biocybernetyki i In¿ynierii Biomedycznej PAN w Warszawie istnieje ju¿ trzydzie¶ci lat.
Artur Wolski

 Fot. Artur Wolski Czy trzydzie¶ci lat, to du¿o w historii nauki? I tak i nie. Dla badacza przesz³o¶ci bêdzie to tylko chwil±. Do oceny warto¶ci dokonañ cz³owieka bêdzie to czas ogromny, czas, który da³ ludzko¶ci wiele opracowañ i wynalazków usprawniaj±cych ¿ycie. I w koñcu, dla ka¿dego z nas, trzydzie¶ci lat to prawie po³owa naszego ¿ycia, a wiêc kolosalnie d³uga droga, czêsto przebyta dla kogo¶ lub czego¶. - Historiê mam wypisan± na plecach - powiedzia³ prof. Maciej Na³êcz, zwi±zany z Instytutem Biocybernetyki i In¿ynierii Biomedycznej PAN. - Ta placówka rodzi³a siê ze mn± i przy mnie. Teraz moim oczkiem w g³owie jest Miêdzynarodowe Centrum Biocybernetyki, które skupia naukowców z ró¿nych dziedzin. Spotykamy siê, by dyskutowaæ w specjalistycznych gremiach o wa¿nych dla ludzko¶ci problemach. Nasz± wiedzê przekazujemy te¿ chêtnie innym, na przyk³ad wy¿szym uczelniom.

Spo³eczne emocje budz± zawsze aplikacje naukowe z zakresu medycyny. Tu, przy ul. Trojdena w Warszawie, znajdziemy ich wiele.

Sztuczna pielêgniarka

Wspó³czesny ¶wiat stawia coraz wiêksze wymagania. Kto¶ mo¿e powiedzieæ, ¿e to komplikuje ¿ycie, ale zdanie ³atwo ulega zmianie, gdy trzeba dok³adnie zdiagnozowaæ nasz organizm, np. w trudnych do leczenia przypadkach jakiej¶ skomplikowanej choroby. Nie da siê postawiæ jednoznacznego i pewnego rozpoznania bez dok³adnej analizy tego, co w ¶rodku. Strzykawka z pobranym materia³em ju¿ nie wystarcza. W wielu chorobach wewnêtrznych konieczny jest ci±g³y, automatyczny monitoring wielko¶ci biochemicznych organizmu, co¶ w rodzaju sztucznej pielêgniarki. Specjali¶ci z Instytutu pracuj± nad uk³adem, w którym wszczepia siê pod skórê specjaln± kapilarê, umo¿liwiaj±c± sta³± kontrolê czynnika wywo³uj±cego niedomagania organizmu lub jego zatrucie. Do kapilary, nape³nionej z zewn±trz cia³a roztworem, przenika przez jej ¶cianki wykonane z pó³przepuszczalnej membrany ten czynnik, np. mocznik lub glukoza, a nastêpnie roztwór zawieraj±cy te czynniki jest wyprowadzany z kapilary na zewn±trz cia³a i dostarczany przewodem do czujnika pomiarowego. Znaj±c bie¿±ce parametry i ich dynamikê, lekarz dostaje dodatkowe narzêdzie, pozwalaj±ce na podjêcie w³a¶ciwej decyzji terapeutycznej. Rozbudowane uk³ady tego rodzaju mog± zawieraæ miniaturowe bioreaktory, s³u¿±ce do przetworzenia, w wyniku reakcji chemicznej, okre¶lonej substancji na produkty ³atwe do mierzenia. Opracowanie takich urz±dzeñ mierz±cych i kontroluj±cych ustrój by³o mo¿liwe dziêki zastosowaniu mikrotechnologii pó³przewodnikowych. Rozwi±zania te to tak¿e mo¿liwo¶æ edukacji pacjentów poprzez wskazanie na odpowiednie reakcje przy okre¶lonych warto¶ciach pomiaru.

- Dostêpne obecnie technologie daj± ogromne mo¿liwo¶ci wspomagania leczenia - mówi prof. Jan Maria Wójcicki. - Taka na przyk³ad telemedycyna. Chory mo¿e przebywaæ w domu i wyposa¿ony w system telematyczny zachowaæ ca³kowite bezpieczeñstwo zdrowia i ¿ycia. Z jego domu odbywa siê bowiem automatyczna transmisja danych do lekarza prowadz±cego. Na przyk³ad w intensywnym leczeniu cukrzycy wszystko mo¿e byæ rejestrowane: dawki insuliny, poziom glukozy, posi³ki, p³yny czy wysi³ek fizyczny. Glukometry pod³±czone do modemów przekazuj± automatycznie zapisane w ich pamiêci dane, zgromadzone w ci±gu dnia, do placówki medycznej. Tam dane s± automatycznie wprowadzane do programu rejestracyjnego nazwanego DIAPRET. W systemie tym jest dostêpna trzystopniowa wizualizacja wyników leczenia (opis dnia, tygodnia lub ca³ego leczenia). Przeprowadzone badania porównawcze wykaza³y, ¿e rozwi±zanie to zapewnia lepsz± kontrolê metaboliczn± i dwukrotnie dok³adniejsz± realizacjê zak³adanej przez lekarza prowadz±cego strategii leczenia. Innym przyk³adem systemu wspomagania leczenia cukrzycy mo¿e byæ system TeleMed, ³±cz±cy pacjenta z lekarzem w ci±gu dnia.

W±trobowy bioreaktor

Niezwykle ciekawe prace prowadzi prof. Andrzej Weryñski, dyrektor Instytutu Biocybernetyki i In¿ynierii Biomedycznej PAN. Najkrócej mówi±c, dotycz± one prac nad zast±pieniem czynno¶ci w±troby, gdy narz±d odmawia pos³uszeñstwa. Chodzi o wypracowanie specjalnego systemu wspomagania, gdy np. pacjent z marsko¶ci± w±troby czeka na jej przeszczep. Narz±d ten ma ograniczon± samoistn± zdolno¶æ regeneracji i brak funkcji oznacza dla chorego ¶mieræ.

Jaki jest pomys³ na czasowe zast±pienie w±troby? Otó¿ konstrukcja bioreaktora, w którym osadzone hepatocyty, czyli komórki w±troby, bêd± odtruwa³y krew i jednocze¶nie produkowa³y odpowiednie bia³ka. Trudno¶æ tego projektu polega na zapewnieniu odpowiedniej ilo¶ci hepatocytów czynnych metabolicznie. Pozyskuje siê je z w±trób niezakwalifikowanych do transplantacji lub z preparatów zwierzêcych. Tu jednak pojawia siê k³opot. Zawsze istnieje mo¿liwo¶æ zaka¿enia wirusem ¶wiñskim, a to przekre¶la jego przydatno¶æ do bioreaktora i ca³ego planu terapeutycznego. Innym ¼ród³em hepatocytów mog± byæ komórki hodowane z nowotworów w±troby, tzw. unie¶miertelnione, ale zauwa¿ono, ¿e maj± zdecydowanie ograniczon± funkcjê odtruwania. Ten frapuj±cy temat Instytut realizuje z naukowcami z Francji w ramach programu POLONIUM.

Na podstawie dotychczasowych osi±gniêæ naukowych, jak i planowanych dalszych prac badawczych w dziedzinie sztucznych i hybrydowych narz±dów sztucznych, wykszta³ci³o siê Centrum Doskona³o¶ci Artok, utworzone przez pracowników IBIB PAN, przy szerokiej wspó³pracy z klinikami i akademiami w kraju i za granic±. W zakres wprowadzanych programów wchodz± prace nad zastêpowaniem utraconych funkcji w dziedzinie terapii nerkozastêpczych, zastêpowaniem utraconych funkcji trzustki, leczeniem cukrzycy, opracowaniem i zastosowaniem narz±dów hybrydowych oraz zastêpowaniem utraconych funkcji uk³adu oddechowego i uk³adu kr±¿enia.

¦wiat³o we krwi

Czy optyka i jej znane metody badawcze nadaj± siê do zastosowania w diagnostyce medycznej? Prof. Roman Maniewski twierdzi, ¿e tak i ma na to dowody. Je¿eli ¶wiat³o laserowe skierujemy na badan± tkankê, to nastêpuje w niej jego absorpcja i rozpraszanie. Na tych zjawiskach opieraj± siê nowoczesne metody oceny ukrwienia i utlenowania tkanek, takie jak metoda laserowo−dopplerowska i spektroskopii w bliskiej podczerwieni. Pierwsza z nich, oparta na rozproszeniu ¶wiat³a, wykorzystuje zjawisko Dopplera, czyli zmianê czêstotliwo¶ci fali ¶wietlnej w wyniku rozpraszania na drobinach znajduj±cych siê w ruchu. W ¿ywej tkance tymi drobinami s± krwinki, a g³ównie erytrocyty (czerwone cia³ka). Pozwala to na pomiar mikroukrwienia tkanki. Metoda jest stosowana w bardzo wielu dziedzinach diagnostyki medycznej, np. w uszkodzeniach naczyñ w obwodzie mikrokr±¿enia. Pozwala to oceniæ stopieñ zaawansowania mikroangiopatii w stopie cukrzycowej i to na tyle wcze¶nie, ¿e nie dopuszcza siê do powstawania owrzodzeñ. Choroba kwalifikowana jest wtedy jako wyleczalna.

Innym przyk³adem wykorzystania metody dopplerowskiej jest diagnostyka oparzeñ. Pomiar ukrwienia pozwala na ocenê i identyfikacjê oparzeñ g³êbokich. Spektroskopia w bliskiej podczerwieni, czyli druga metoda opracowana przez zespó³ profesora, wykorzystuje zjawisko poch³aniania ¶wiat³a w chromatoforach, czyli zwi±zkach, w których absorpcja zale¿y od poziomu utlenowania tkanki. Takim chromatoforem jest m.in. hemoglobina utlenowana i zredukowana. Daje to mo¿liwo¶æ nieinwazyjnej oceny utlenowania tkanek, np. mózgu. Przyk³adem niech bêdzie udar mózgu, monitorowanie go w czasie ró¿nych interwencji chirurgicznych, jak operacja têtnic szyjnych.

Przebojem ostatnich lat jest tomografia mózgu, w której wykorzystuje siê technikê pomiaru czasu przelotu fotonów w tkance. Jest to najdok³adniejsza metoda pomiaru parametrów optycznych tkanki, która daje mo¿liwo¶æ oceny utlenowania w warto¶ciach bezwzglêdnych. Wa¿ne jest to, ¿e aparatura spektroskopii bliskiej podczerwieni pozwala na ocenê funkcjonaln± mózgu w warunkach sali operacyjnej lub przy ³ó¿ku chorego. Jest to nieocenione w przypadku pacjentów neurologicznych, sparali¿owanych, po wylewach i na sta³e le¿±cych. Przewo¿enie ich do sal diagnostycznych sprawia³o ogromne trudno¶ci. Nowe urz±dzenie jest przewo¼ne i mo¿na je w ka¿dej chwili dostarczyæ do pacjenta.

Notes kajtka

Niezwykle istotny jest równie¿ wk³ad Instytutu w rehabilitacjê osób niepe³nosprawnych. Od 1980 roku trwaj± prace nad zastosowaniem syntezy mowy w usprawnianiu osób niewidomych i niemych. Opracowano w tym czasie wiele urz±dzeñ, które zademonstrowa³ mi pan Konrad £ukaszewicz. Dziêki nim niewidomy mo¿e np. pracowaæ przy komputerze. ¦wiat d¼wiêku i obrazu przestaje byæ dla niego niedostêpny, a Internet otwiera szerokie pole dostêpu do zdobyczy cywilizacji. Urz±dzenie wypowiada informacje tekstowe znajduj±ce siê na ekranie. To oczy niewidomego. Istnieje wersja zasilana bateryjnie, która oprócz mo¿liwo¶ci pracy z komputerem posiada funkcjê czytania ksi±¿ek zapisanych w postaci cyfrowej. Mo¿na te¿ robiæ notatki, a na karcie pamiêci zmie¶ci siê przesz³o 2000 ksi±¿ek.

Do tej pory niewidomi u¿ywaj± ciê¿kich i g³o¶nych maszyn brajlowskich. Takie rozwi±zanie jest uci±¿liwe i ze wzglêdu na ha³as eliminuje uczestnictwo np. niewidomego dziecka w nauce, w klasach integracyjnych. Kajtek MMC, bo tak nazywa siê opracowanie instytutu, daje ju¿ tak± mo¿liwo¶æ. Dziêki swej oryginalno¶ci jest notesem brajlowskim zalecanym do u¿ytku szkolnego przez ministerstwo edukacji.

Artur Wolski, dziennikarz Polskiego Radia, rzecznik PAN.
Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje

Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje