Jubileusze maj± trwa³e miejsce nie tylko w celebrze, ale i w tradycji akademickiej. Okazj± do jubileuszu by³y dziesiêciolecia pracy badawczej i dydaktycznej – czasami miar± by³ tylko wiek uczonego, zw³aszcza data przej¶cia na emeryturê. Jubileusz to w krêgu humanistów okazja do podsumowania dorobku, spisania bibliografii czy dedykowania jubilatowi ksiêgi, sk³adaj±cej siê z prac okazjonalnie napisanych przez uczniów i przyjació³. Ulotna z natury uroczysto¶æ pozostawia³a potomnym nie tylko ksiêgê, ale i wzór osobowy uczonego.
Instytucjonalizacja nauki przenios³a jubileuszowe tradycje tak¿e na struktury organizacyjne. Uzasadnieniem by³a korporacyjna natura uniwersytetów i akademii. Szczególn± wagê przywi±zywano do czasu narodzin instytucji – obchodz±c jej kolejne æwieræwiecza.
W przypadku instytucji nobliwych czas mierzono stuleciami. Tak by³o z 500−leciem za³o¿enia Akademii Krakowskiej, które usi³owano zorganizowaæ w latach powstania styczniowego. W³adze austriackie zablokowa³y publiczne obchody, odby³o siê jedynie uroczyste nabo¿eñstwo w ko¶ciele ¶w. Anny. Mimo utrudnieñ, ukaza³a siê przygotowana przez Towarzystwo Naukowe Krakowskie praca Zak³ady uniwersyteckie w Krakowie. Przyczynek do dziejów o¶wiaty krajowej... (1864), wybito pami±tkowy medal i opublikowano Pamiêtnik jubileuszu Uniwersytetu.
O tym, ¿e jubileusz nie jest wy³±cznie uroczysto¶ci± dora¼n±, ¶wiadczy³o 500−lecie odnowienia tego¿ Uniwersytetu, obchodzone w odmiennych okoliczno¶ciach historycznych, w 1900 roku. By³y to – jak stwierdzono podczas uroczystego bankietu – „gody polskiego Ducha, jakie ca³y ¶wiêci naród”. Do historii przesz³y nie tyle obchody czy Ksiêga pami±tkowa piêæsetletniego jubileuszu odnowienia Uniwersytetu Jagielloñskiego 1400−1900, ile publikacje pozornie okazjonalne, stanowi±ce fundament historiografii nauki polskiej. By³a to Kazimierza Morawskiego Historia Uniwersytetu Jagielloñskiego (w latach 1900−1905 ukaza³a siê dodatkowo w t³umaczeniu na jêzyk francuski), a tak¿e Fontes et commentationes, przygotowane przez autorów zmobilizowanych przez komitet z³o¿ony z absolwentów i profesorów by³ej Szko³y G³ównej w Warszawie. Jako dar dedykowany UJ opublikowano historie Uniwersytetu Wileñskiego, Akademii Kijowsko−Mohilañskiej, Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego i Szko³y G³ównej, Akademii Zamojskiej oraz Akademii Po³ockiej. W tym samym krêgu zebrano te¿ poka¼n± kwotê na fundusz wieczysty, którego odsetki mia³y i do dzi¶ stanowi± podstawê stypendium dla wybitnego absolwenta w danym roku akademickim.
Uformowany przez UJ wzorzec ksiêgi pami±tkowej, zawieraj±cej zapis uroczysto¶ci, tre¶æ adresów i przemówieñ, uleg³ z czasem modernizacji. Przyk³adem najdoskonalszym sta³a siê Ksiêga pami±tkowa ku uczczeniu potrójnej rocznicy zacz±tków, za³o¿enia i utrwalenia Szko³y G³ównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie (1906−1911−1916−1936). Pomieszczono w niej obszerny rys historii uczelni wraz z innymi opracowaniami, biogramy uczonych, sk³ady w³adz, charakterystykê dorobku poszczególnych zak³adów badawczych, dane o wszystkich pracownikach, a nawet listê absolwentów i poczet doktorów SGGW. Ilustrowa³y te materia³y zdjêcia, tabele i zestawy danych statystycznych. Dzie³o liczy³o 732 strony.
Nie wszystkie publikacje tego typu mia³y wymiar wy³±cznie jubileuszowy. Jak to sformu³owa³ Stanis³aw Kot przy okazji publikacji dorobku zjazdu naukowego im. Jana Kochanowskiego (1930), obchody jubileuszowe polegaæ maj± nie na szukaniu „szczegó³ów antykwarycznych, ale idei przewodnich i ducha”. Taki jest w³a¶nie sens jubileuszy instytucjonalnych i ich trwa³e uzasadnienie – tak te¿ postrzega uroczysto¶ci ¶rodowisko akademickie, rozs±dne w³adze oraz opinia publiczna w medialnych przekazach.