Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje



Informacje

Kronika

COPERNICUS po raz pierwszy

Nagroda COPERNICUS jest wspólnym przedsiêwziêciem Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (FNP) i Deutsche Forschungsgemeinschaft (DFG). Konkurs odbywa siê co dwa lata. Nagroda mo¿e byæ przyznana uczonym reprezentuj±cym dowoln± dziedzinê nauki, którzy posiadaj± co najmniej stopieñ naukowy doktora, nie ukoñczyli 65 lat, pracuj± w polskiej b±d¼ niemieckiej instytucji naukowej i w chwili przyznawania nagrody zaanga¿owani s± w polsko-niemiecki projekt naukowy. Wysoko¶æ nagrody wynosi 50 tys. euro, po 25 tys. euro dla ka¿dego z laureatów. Laureat z Polski bêdzie móg³ przeznaczyæ pieni±dze w czê¶ci na kontynuacjê polsko-niemieckiej wspó³pracy naukowej, w szczególno¶ci na wspieranie m³odych naukowców (15 tys. euro), pozosta³e za¶ 10 tys. euro stanowi imienn± nagrodê dla laureata. Do tegorocznej, pierwszej edycji nagrody COPERNICUS zg³oszono 50 wniosków.

Pierwszymi laureatami Nagrody Naukowej COPERNICUS zostali: prof. Barbara Malinowska z Wydzia³u Farmaceutycznego Akademii Medycznej w Bia³ymstoku i prof. Eberhard Schlicker z Wydzia³u Farmakologii i Toksykologii Uniwersytetu w Bonn. Laureaci s± specjalistami w dziedzinie farmakologii i fizjologii. W centrum ich zainteresowañ naukowych znajduj± siê receptury kanabinoidowe i ich dzia³anie. Celem badañ prowadzonych wspólnie przez laureatów jest molekularno-biologiczna i farmakologiczna charakterystyka receptorów kanabinoidowych, a szczególnie neurochemicznych i molekularnych podstaw oddzia³ywania kanabinoidów na mózg. Badania te maj± du¿e znaczenie dla wyja¶nienia zaburzeñ funkcjonowania uk³adu nerwowego. Laureaci s± autorami ponad 30 wspólnych publikacji w czo³owych czasopismach fachowych.

Prof. Barbara Malinowska, jako stypendystka Fundacji von Humboldta, w latach 1991-92 pracowa³a w Uniwersytecie w Bonn, gdzie rozpoczê³a wspó³pracê z prof. Eberhardem Schlickerem. Od 1998 kieruje Zak³adem Fizjologii Do¶wiadczalnej AM w Bia³ymstoku. Jest laureatk± indywidualnej nagrody Wydzia³u Nauk Medycznych PAN (1999). Dwukrotnie otrzyma³a tak¿e indywidualn± Nagrodê Ministra Zdrowia (w 1992 i 1993). Jej rozprawa habilitacyjna zosta³a wysoko oceniona przez Polskie Towarzystwo Farmakologiczne, które w 1995 przyzna³o jej nagrodê za najlepsz± habilitacjê w dziedzinie farmakologii.

Prof. Eberhard Schlicker wyk³ada w Instytucie Farmakologii Uniwersytetu w Bonn. Uzyskiwa³ liczne granty przyznane przez Deutsche Forschungsgemeinschaft (DFG), a tak¿e presti¿owy grant Herbert Reeck Foundation. Jest laureatem Rottendorf Prize, nagrody przyznawanej przez niemieck± Fundacjê Rottendorfa (1993).

(rat)

Konferencja Rektorów Uniwersytetów Polskich

Liczne dzia³ania

Od lewej: M. Krêglewski, K. Cha³asiñska-Macukow,
S. Jurga, S. Lorenc, J. Janeczek, J. Nikitorowicz.

Tym razem to Uniwersytet w Bia³ymstoku i jego rektor prof. Jerzy Nikitorowicz byli gospodarzami spotkania KRUP, które odby³o siê w Bia³owie¿y w dniach 3-4 lutego. Obecny na spotkaniu prof. Stefan Jurga, wiceminister edukacji i nauki, przedstawi³ bud¿et szkolnictwa wy¿szego, który wyniesie w tym roku 7,8 mld z³; 6 mld to ¶rodki na dzia³alno¶æ dydaktyczn±, ponad 1,4 mld przeznaczone bêdzie na pomoc stypendialn± dla studentów, a 0,4 mld na inwestycje. Ministerstwo intensywnie pracuje nad kolejnymi rozporz±dzeniami wykonawczymi do ustawy – 24 projekty s± na etapie przygotowañ lub konsultacji miêdzyresortowych. Najbli¿sza rekrutacja bêdzie przeprowadzona jeszcze zarówno na jednolite studia magisterskie, jak i na studia dwustopniowe, ale rekrutacja 2007/08 – poza 8 kierunkami, na których prowadzone s± tylko studia magisterskie (np. prawo, medycyna) – bêdzie siê odbywaæ ju¿ tylko na studia dwustopniowe. Na takie studia zgodzili siê po d³ugich dyskusjach nawet poloni¶ci.

Intensywnie pracuje Komisja Finansowa KRUP, na czele której stoi prof. J. Bieliñski z UG. Sporz±dzi³a ona porównawcze zestawienie uniwersyteckich finansów i podjê³a siê zadania opracowania modelu obliczania wspó³czynników kosztoch³onno¶ci dla poszczególnych grup kierunków studiów. Uniwersytecka Komisja Programów Miêdzynarodowych, któr± kieruje prof. W. Tygielski, prorektor UW, przygotowuje uczelnie do uczestnictwa w 7. PR i innych programach miêdzynarodowych. Uniwersytecka Komisja Akredytacyjna, której przewodniczy od jej powstania w 1998 prof. S. Chwirot, wyst±pi³a o przyznanie kolejnych akredytacji – socjologii w U£ i UAM. Miêdzyuniwersyteckie Centrum Informatyczne, na czele z prof. M. Krêglewskim, finalizuje kwestie zwi±zane z legitymacj± studenck±. Nabiera realnego kszta³tu projekt stworzenia Sieci Uniwersytetów Europy ¦rodkowowschodniej, którym kieruje prof. M. Harasimiuk, by³y rektor UMCS i szef KRUP. W czerwcu odbêdzie siê w Odessie spotkanie powo³uj±ce tê sieæ.

Rektorzy zaapelowali o takie zorganizowanie egzaminu maturalnego i rekrutacji, aby uczniowie mieli mo¿liwo¶æ wyboru kierunku studiów a¿ do momentu z³o¿enia dokumentów w uczelni. Mo¿na to uczyniæ poprzez uznanie za podstawowe kryterium ¶redniej z egzaminów. Dotychczas, w zwi±zku z konieczno¶ci± wyboru okre¶lonych przedmiotów, uczniowie musz± to robiæ kilka lub nawet kilkana¶cie miesiêcy wcze¶niej.

(as)

Konferencja w UJ

Model kariery

Model awansu naukowego w Polsce to temat konferencji, która odby³a siê w dniach 17-18 marca w Uniwersytecie Jagielloñskim i zapocz±tkowa³a szerok± dyskusjê nad kwestiami kariery naukowej. Jej organizatorem by³ zespó³ ds. opracowania modelu kariery akademickiej w Polsce, na czele którego stoi prof. Franciszek Ziejka. Spotkanie zgromadzi³o blisko 200 osób reprezentuj±cych ró¿ne grupy pracowników nauki i wszystkie chyba najwa¿niejsze instytucje akademickie i naukowe.

Artyku³owane by³y bardzo zró¿nicowane stanowiska wobec istniej±cego stanu rzeczy: nie zmieniaæ, model siê sprawdza; modyfikowaæ, ale ostro¿nie; zmieniaæ z wprowadzeniem innych mechanizmów weryfikuj±cych; znie¶æ habilitacjê, koñczyæ na doktoracie; znie¶æ tytu³ profesora przyznawany przez prezydenta. Przewa¿a³y opcje 2 i 3. Konferencyjna debata zostanie udokumentowana w postaci publikacji wydanej przez KRASP. Dyskusja bêdzie trwaæ, a zespó³ prof. Ziejki opracuje jesieni± wnioski (byæ mo¿e alternatywne) co do proponowanych zmian.

(as)
Szerzej w relacji na str. 26 G³os prof. P. Sztompki na str. 23.

Komisja ds. Organizacyjnych i Legislacyjnych KRASP

Standaryzacja studiów

Od lewej: T. Luty, J. Wo¼nicki,
F. Ku¼nik, J. B³a¿ejowski

4 marca odby³o siê posiedzenie Komisji ds. Organizacyjnych i Legislacyjnych KRASP. Komisja zebra³a siê w Akademii Ekonomicznej im. K. Adamieckiego w Katowicach na zaproszenie rektora prof. Floriana Ku¼nika. W posiedzeniu, poza cz³onkami Komisji z jej przewodnicz±cym prof. Jerzym Wo¼nickim, wziêli udzia³ reprezentuj±cy Radê G³ówn± Szkolnictwa Wy¿szego prof. Jerzy B³a¿ejowski, przewodnicz±cy Rady i prof. Józef Lubacz, przewodnicz±cy Komisji Edukacji RG, a tak¿e prof. Tadeusz Luty, przewodnicz±cy KRASP, prof. Jerzy Malec, przewodnicz±cy KRZaSP, Arkadiusz Doczyk, przewodnicz±cy Parlamentu Studentów RP, oraz prof. prof. Jan Wojty³a i Tadeusz Szulc, a tak¿e prof. Ewa Chmielecka, cz³onek zarz±du Fundacji Rektorów Polskich.

Posiedzenie Komisji po¶wiêcone by³o modelowi standaryzacji studiów, widzianemu w ¶wietle ustawy Prawo o szkolnictwie wy¿szym, dokumentów Procesu Boloñskiego, ostatnich prac Rady G³ównej oraz raportu Nowe podej¶cie do standardów kszta³cenia oraz wynikaj±ce z tego za³o¿enia dotycz±ce tre¶ci rozporz±dzenia ministra w³a¶ciwego do spraw szkolnictwa wy¿szego, przygotowanego w Instytucie Spo³eczeñstwa Wiedzy przy wsparciu Fundacji Rektorów Polskich, og³oszonego jesieni± 2005 (tekst dostêpny na stronie internetowej FRP-ISW: www.frp.org.pl; obszerne omówienie w „FA” nr 12/05).

Zagajenia do dyskusji przedstawili: prof. Ewa Chmielecka, jako wspó³autor raportu, oraz prof. Józef Lubacz, który zrelacjonowa³ ostatnie prace nad standardami przeprowadzone przez Radê. Centralnym punktem obrad by³ problem wykorzystania nowych regulacji ustawowych dla zapewnienia uczelniom swobody skutkuj±cej ró¿norodno¶ci± i innowacyjno¶ci± programów studiów, a zarazem umo¿liwienia skutecznej kontroli pañstwa nad procesem kszta³cenia. Rozwi±zanie tego problemu wymaga nowych rozporz±dzeñ ministra, okre¶laj±cych m.in. ogólne regu³y kszta³cenia oraz ramowe tre¶ci kszta³cenia na kierunkach studiów, w miejsce uprzednio obowi±zuj±cych list przedmiotów z godzinami, pozostawienie do decyzji uczelni wielu szczegó³owych zasad kszta³cenia, w tym dotycz±cych mobilno¶ci pionowej i poziomej studentów, stworzenia w przysz³o¶ci nowej listy kierunków studiów – mniej licznej i bardziej wi±¿±cej kierunki z dziedzinami i dyscyplinami nauki. Mechanizmy kontroli jako¶ci w ramach nowego systemu to przede wszystkim powszechne wprowadzenie w uczelniach wewnêtrznych systemów zapewniania jako¶ci, dostosowanie standardów akredytacji do zró¿nicowania szkó³ wy¿szych, zapewnienie równo¶ci wymagañ, co do efektów kszta³cenia studentów ró¿nych form studiów i inne.

Za niezwykle wa¿ny element standaryzacji studiów w Polsce uznano stworzenie krajowej ramowej struktury kwalifikacji absolwentów, zgodnej z analogiczn± struktur± europejsk±, co zaleca komunikat z Bergen.

Omówione propozycje wymagaj± wspó³dzia³ania ministra i zainteresowanych instytucji oraz organizacji dzia³aj±cych w szkolnictwie wy¿szym, a tak¿e d³ugotrwa³ych prac przygotowawczych i szkoleniowych, aby nowe rozwi±zania mog³y byæ wprowadzone przy ich zrozumieniu i aprobacie ¶rodowiska akademickiego. KRASP wspólnie z FRP wyda wiosn± publikacjê zawieraj±c± dokumenty na temat nowego podej¶cia do standaryzacji studiów, powsta³e w ci±gu ostatnich miesiêcy, wraz z obszernymi komentarzami i zapisem dyskusji z posiedzenia Komisji.

(echm)

Uniwersytet Miko³aja Kopernika

Technologie w dydaktyce

Uniwersytet Miko³aja Kopernika stworzy³ now± jednostkê – Uniwersyteckie Centrum Nowoczesnych Technologii Nauczania, którego uroczyste otwarcie odby³o siê 23 lutego w miasteczku akademickim na Bielanach. Powstanie Centrum wspó³finansowa³ Samorz±d Województwa Kujawsko-Pomorskiego.

UCNTN ma byæ „poligonem do¶wiadczalnym” dla jednostek UMK, które chc± prowadziæ zajêcia dydaktyczne z wykorzystaniem nowoczesnych technologii. Centrum ma opracowywaæ i rozpowszechniaæ narzêdzia umo¿liwiaj±ce wzbogacanie form kszta³cenia na studiach zaocznych i podyplomowych (g³ównie techniki zdalnego nauczania), wspomagaæ proces nauczania na studiach dziennych przez wykorzystanie sieci internetowej UMK oraz s³u¿yæ doradztwem i pomoc± techniczn± osobom realizuj±cym projekty badawcze w oparciu o nowoczesne technologie. Beneficjantami UCNTN maj± byæ pracownicy i studenci UMK, ale jednostka mo¿e te¿ prowadziæ dzia³alno¶æ na rzecz instytucji pozauniwersyteckich.

– To kolejny nasz krok w kierunku nowoczesno¶ci – mówi prof. Grzegorz Jarzembski, prorektor ds. rozwoju i informatyzacji. – Zaczêli¶my od wprowadzenia Internetu do akademików, w ubieg³ym roku zapewnili¶my bezprzewodowy dostêp do Internetu w miasteczku akademickim, uruchamiamy tak¿e Bibliotekê Cyfrow±. Teraz zapewniamy dobre warunki do rozwoju dydaktyki i liczymy na to, ¿e pracownicy UMK zrobi± z tego dobry u¿ytek.

Podczas otwarcia jednostki zaprezentowano jej mo¿liwo¶ci techniczne. Centrum wyposa¿one jest w 25 komputerów (Pentium IV, 3 GHz, 1 GB RAM, dysk 80 GB). Sieæ obs³uguje du¿y serwer DELL, dzia³aj±cy pod Linuxem. Obecnie testowane jest oprogramowanie dydaktyczne. W jednym z pomieszczeñ przeznaczonych na wyk³ady i seminaria z wykorzystaniem sieci mo¿na tak¿e nagrywaæ zajêcia do transmisji w Internecie lub zapisaæ je na p³ycie. Centrum posiada tak¿e specjalne urz±dzenie (Tandberg) do wideokonferencji, które mo¿e przyj±æ równocze¶nie a¿ czterech partnerów i pokazaæ ich wszystkich w jednym momencie na du¿ym p³askim ekranie. Urz±dzenie umo¿liwia po³±czenie interaktywne (kamera przekazuje obraz do partnera) oraz tzw. streeming – przesy³anie obrazu do wielu odbiorców, ale bez interakcji. Na stole prowadz±cego znajduje siê panel dotykowy, z którego mo¿na sterowaæ wszystkimi elektronicznymi elementami wyposa¿enia. Tablicê zastêpuje urz±dzenie, które filmuje obraz rêki pisz±cej na folii i rzuca go na ekran. Centrum bêdzie w przysz³o¶ci w pe³ni dostosowane tak¿e dla niepe³nosprawnych, zarówno pod k±tem braku barier fizycznych, jak i pod wzglêdem stanowisk komputerowych i oprogramowania.

(kin)

Ministerstwo Edukacji i Nauki

Nagrodzone wynalazki

W dniach 20 lutego – 1 marca w Muzeum Techniki w Warszawie mia³a miejsce XIII Gie³da Wynalazków. Na ekspozycji przedstawiono 92 wynalazki polskich konstruktorów i uczonych, nagrodzone w 2005 na miêdzynarodowych wystawach wynalazczo¶ci i innowacji w Brukseli, Pary¿u, Genewie, Moskwie, Gdañsku.

Nagrodzeni na wystawach za granic±, zostali ponownie docenieni w kraju. Statuetki i dyplomy za promowanie wynalazków za granic±, które przyzna³ prof. Micha³ Seweryñski, minister edukacji i nauki, otrzyma³y: Politechnika £ódzka, Wojskowa Akademia Techniczna, Instytut Mechaniki Precyzyjnej, Instytut Chemii Przemys³owej, Instytut W³ókien Naturalnych, Instytut Technicznych Wyrobów W³ókienniczych MORATEX, Instytut Techniki i Aparatury Medycznej ITAM, Centralny Instytut Ochrony Pracy – Pañstwowy Instytut Badawczy, Akademia Górniczo-Hutnicza, Instytut Technik i Technologii Specjalnych Sp. z o.o. Statuetki i dyplomy ministra edukacji i nauki otrzyma³y te¿ wynalazki, które uzyska³y z³ote medale z wyró¿nieniem (15) oraz z³ote medale (51). Dyplomami wyró¿niono zdobywców srebrnych medali (35). Podczas wystawy S³awomir Wachowicz, zastêpca prezesa Urzêdu Patentowego RP, wrêczy³ honorowe odznaki „Za Zas³ugi dla Wynalazczo¶ci”, przyznane przez premiera Kazimierza Marcinkiewicza.

W¶ród liderów wynalazczo¶ci znajduj± siê szko³y wy¿sze: Politechnika £ódzka (9 nagrodzonych i wyró¿nionych wynalazków), Wojskowa Akademia Techniczna (8) i Politechnika Gdañska (6). Nagrodzone wynalazki powstaj± te¿ w mniejszych jednostkach, np. Politechnice Koszaliñskiej, Politechnice Czêstochowskiej, Akademii Techniczno-Rolniczej. Medale zdobywa³y równie¿ uniwersytety: Warszawski i Miko³aja Kopernika oraz ¦l±ska Akademia Medyczna. Wiele nagrodzonych za granic± wynalazków powsta³o w jednostkach badawczo-rozwojowych, w¶ród których wyró¿niaj± siê na tym polu, m.in. Instytut Mechaniki Precyzyjnej (6 nagrodzonych wynalazków) oraz Instytut Chemii Przemys³owej (6 nagrodzonych wynalazków). Coraz wiêksza grupa wynalazców pracuje w przedsiêbiorstwach.

Spektrum prezentowanych na wystawie prac jest bardzo szerokie: od wyrafinowanych technologii chemicznych, przez kamizelki kuloodporne a¿ do... zapiêæ do rowerów (konstrukcja prywatnego wynalazcy).

(rat)

Towarzystwo Popierania i Krzewienia Nauk

Nowe w³adze – nowy czas

Towarzystwo Popierania i Krzewienia Nauk, powsta³e jesieni± 1980 roku z inicjatywy nie¿yj±cego ju¿ prof. Grzegorza Bia³kowskiego, prze¿y³o parê epok historycznych. Zaraz po sierpniowym przebudzeniu nasta³ stan wojenny, kiedy je brutalnie rozwi±zano. Potem by³ okres tworzenia nowej organizacji nauki w Polsce, gdy TPiKN mia³o wiod±cy udzia³ w powstaniu KBN jako przedstawicielstwa ¶rodowisk akademickich. Dalsze lata transformacji naznaczy³y kolejne ustawy dotycz±ce ró¿nych sfer dzia³alno¶ci badawczej i edukacyjnej.

Mia³am zaszczyt nale¿eæ do wybieranych co trzy lata w³adz towarzystwa (zarz±du oraz rady programowej). W kadencji rozpoczêtej Krajowym Zjazdem w sobotê 25 marca znalaz³am siê znowu w zarz±dzie, podobnie jak parê innych osób, które ju¿ wcze¶niej pe³ni³y funkcje jego cz³onków. Wiceprezesem zosta³a, po raz drugi, prof. Magdalena Fikus. Na objêcie prezesury da³a siê namówiæ (trzeba by³o namawiaæ) dr Joanna Jurewicz, orientalistka z UW, przedstawicielka nielicznej w TPiKN m³odzie¿y.

Podczas dyskusji programowej by³a zgoda w dwu punktach ogólnych: co do tego, ¿e towarzystwo „zamar³o” w ostatnich latach i tego, ¿e teraz, w nowej fazie ¿ycia publicznego w Polsce, by³oby dobrze, gdyby o¿y³o. Przy zasadnych w±tpliwo¶ciach co do skuteczno¶ci dzia³ania wszelkich – indywidualnych czy zbiorowych – autorytetów, przy istnieniu podzia³ów ideowych i politycznych w obrêbie towarzystwa godzono siê, ¿e dzia³ania s± potrzebne i warto siê potrudziæ nad ich formami. Wszyscy widzieli konieczno¶æ odm³odzenia TPiKN, co nie bêdzie ³atwe, gdy¿ m³odzi ludzie wstêpuj±cy na drogê naukow± s± bardzo zaabsorbowani prac±, idea za¶ „popierania”, a zw³aszcza „krzewienia”, nawet tego, co siê samemu robi, nie zosta³a wbudowana w ich postawê wobec otaczaj±cego ¶wiata, jak to by³o u poprzednich pokoleñ. Trzeba tê ideê uczyniæ atrakcyjn± i obiecuj±c± dla osobistych ambicji. Prof. Fikus przedstawi³a uczestnikom zjazdu program pokazywania – dos³ownie, bo w laboratorium – problemów biologii molekularnej uczniom liceów, który jest ogniwem Festiwalu Nauki i cieszy siê wielkim powodzeniem.

Byæ mo¿e warto pomy¶leæ o wspó³dzia³aniu z innymi organizacjami i przedsiêwziêciami o podobnych, jak TPiKN, celach (najkrócej, jest to budzenie m±drej ciekawo¶ci, kierowanie uwagi na rzeczy w naszym otoczeniu wa¿ne, formowanie postaw otwartych), ¿eby oddzia³ywaæ szerzej i skuteczniej.

M. Bajer

Politechnika Bia³ostocka

Regionalna hala na poziomie

1 grudnia 2005 otwarto now± miejsk± halê widowiskowo-sportow± w Akademickim Centrum Sportu PB. Bêdzie s³u¿y³a studentom i zwi±zkom sportowym uczelni oraz regionalnym klubom sportowym.

Pomys³ na halê powsta³ w 1999. Inwestycjê (czê¶æ B) realizowano w latach 1999-2005. Projekt powsta³ na Wydziale Architektury PB, a jego autorami s±: mgr in¿. arch. Jan Kabac, dr in¿. arch. Gra¿yna D±browska-Milewska i dr in¿. arch. Halina £apiñska. Wykonawcami obiektu by³y firmy UNIBUD i WARKBUD.

Kubatura hali wynosi ponad 24 tys. m3. Powierzchnia ca³kowita to 4416 m2, a u¿ytkowa – 3987 m2. Hala jest budynkiem kilkukondygnacyjnym. Sale do æwiczeñ sportowych ulokowano na dwóch poziomach. Na pierwszym poziomie hali znajduj± siê: si³ownia (266 m2) oraz sale: sportów walki (271 m2), tenisa sto³owego (216 m2), aerobiku (213 m2). Na drugim poziomie hali jest sala gier zespo³owych (968 m2), w której znajduj± siê boiska do siatkówki, pi³ki rêcznej, badmintona i tenisa ziemnego. Trybuny mieszcz± 100 osób. ¦ciany i sufity s± wy³o¿one izoluj±cymi akustycznie ok³adzinami ograniczaj±cymi pog³os.

Na terenie hali znajduj± siê równie¿ szatnie z natryskami, pokoje administracyjne i magazyn sprzêtu gospodarczego z wypo¿yczalni± sprzêtu zimowego. Sale sportowe s± wyposa¿one w nag³o¶nienie i d¼wiêkowy system ostrzegawczy, który pozwala na nadawanie komunikatów, sygna³ów ostrzegawczych i alarmowych. Budynek hali posiada instalacjê alarmow± i telewizjê dozorow±. Jest przystosowany do potrzeb osób niepe³nosprawnych, ma pochylniê zewnêtrzn± i d¼wig platformowy umo¿liwiaj±cy dojazd na ka¿dy poziom budynku oraz 6 bloków szatniowych (po 2 na ka¿dym poziomie) z ³azienkami przystosowanymi dla niepe³nosprawnych.

Koszt budowy oddanej do u¿ytku czê¶ci B wyniós³ 13 mln z³. Pieni±dze pochodzi³y z dotacji MENiS, Polskiego Komitetu Olimpijskiego, Urzêdu Miejskiego, Totalizatora Sportowego, ¶rodków w³asnych PB. Wk³ad uczelni to, oprócz pieniêdzy, tak¿e dzia³ka o powierzchni 3 ha i obs³uga inwestycyjna przez 6 lat.

Kolejny etap inwestycji, tzw. czê¶æ A, to sala widowiskowa na 4 tys. miejsc. Obecnie trwa etap opracowania studium wykonalno¶ci dalszej czê¶ci inwestycji. Politechnika proponuje samorz±dowi i w³adzom lokalnym wspó³finansowanie kosztów budowy i eksploatacji hali oraz stara siê o ¶rodki finansowe z funduszy unijnych.

(alf)

Rada G³ówna Szkolnictwa Wy¿szego

Kim jest doktorant?

10 lutego w Ministerstwie Edukacji i Nauki, pod auspicjami Rady G³ównej Szkolnictwa Wy¿szego, odby³o siê seminarium po¶wiêcone statusowi doktoranta w ¶wietle nowej ustawy „Prawo o szkolnictwie wy¿szym”. Seminarium zgromadzi³o 70 przedstawicieli studiów doktoranckich, w tym 22 przewodnicz±cych uczelnianych samorz±dów doktorantów.

Obrady dotyczy³y statusu doktoranta, trudnej sytuacji materialnej, przeci±¿enia obowi±zkami oraz maj±cej powstaæ Krajowej Reprezentacji Doktorantów. Mgr Katarzyna Matusz, przewodnicz±ca Samorz±du Doktorantów Uniwersytetu Kardyna³a Stefana Wyszyñskiego w Warszawie, zastanawia³a siê, czy doktorant jest bardziej studentem, czy pracownikiem. Zwróci³a uwagê na to, ¿e doktorant powinien byæ m³odym uczonym z perspektywami – dzi¶ idea ta znacznie odbiega od stanu faktycznego. Potencjalny doktorant, jej zdaniem, jest „mikrokopciuszkiem”, który usi³uje ³±czyæ pracê naukow±, w tym obowi±zkowe prowadzenie zajêæ dydaktycznych dla studentów, z prac± zawodow±, gdy¿ otrzymywane stypendium doktoranckie (ok. 1000 z³ miesiêcznie), nie pozwala na godziwe ¿ycie i realizacjê pracy doktorskiej.

Mgr in¿. Mateusz Molasy z Politechniki Wroc³awskiej, przedstawiciel doktorantów w Radzie G³ównej, mówi³ o bardzo trudnej sytuacji materialnej swych kolegów. Doktoranci, którzy otrzymuj± stypendium, nie mog± podejmowaæ pracy na pe³nym etacie. Natomiast ci, którzy nie otrzymuj± stypendium, pracuj±, a wymiar czasu pracy w sektorze prywatnym czêsto przekracza 40 godzin tygodniowo. Pracuj±cy doktoranci nie planuj± nawet zak³adania rodzin, bo na to te¿ potrzebny jest czas, którego im brak.

Mgr in¿. Rafa³ Ruzik, przewodnicz±cy Rady Doktorantów Politechniki Warszawskiej, zwróci³ uwagê na to, ¿e nowa ustawa zak³ada mo¿liwo¶æ powo³ania Krajowej Reprezentacji Doktorantów, która by³aby najwy¿szym przedstawicielem i wyrazicielem woli tego ¶rodowiska. Czas, kiedy reprezentacja taka jeszcze nie istnieje, jest dla wszystkich doktorantów czasem straconym.

W odpowiedzi na postulat powo³ania Krajowej Reprezentacji Doktorantów Mateusz Molasy przedstawi³ plan zwo³ania komitetu za³o¿ycielskiego oraz wyboru reprezentacji w maju podczas zjazdu delegatów w Politechnice Wroc³awskiej. Katarzyna Martowska, doktorantka w Instytucie Edukacji Medialnej i Dziennikarstwa UKSW i cz³onek Prezydium Rady G³ównej, zauwa¿y³a, ¿e istnieje ju¿ projekt statutu KRD, który bêdzie umieszczony na forum doktorantów, na stronie internetowej PWr.

W trakcie dyskusji wypracowano postulaty ¶rodowiska doktorantów dotycz±ce maj±cego siê ukazaæ rozporz±dzenia ministra w sprawie warunków i trybu organizowania, prowadzenia i odbywania studiów doktoranckich oraz przyznawania i zwrotu stypendiów doktoranckich.

Katarzyna Martowska

Politechnika £ódzka

Biopreparat kolagenowy

W Politechnice £ódzkiej zosta³a opracowana technologia wytwarzania biomateria³u kolagenowego, który regeneruje, wzmacnia, uzupe³nia lub zastêpuje tkankê miêkk±.

Badania nad tym preparatem trwaj± od kilku lat. Stwierdzono jego wyj±tkow± skuteczno¶æ w zastosowaniach medycznych, g³ównie neurochirurgii, chirurgii ogólnej i rekonstrukcyjnej oraz transplantologii. Biomateria³ sk³ada siê z hydro¿elu kolagenowego na matrycy z siateczki poliestrowej. Bia³ko kolagenowe otrzymane zosta³o z bydlêcych ¶ciêgien Achillesa. Jak mówi dr hab. Krystyna Pietrucha z Instytutu Polimerów P£, twórczyni technologii wytwarzania preparatu: – Biomateria³ uzyska³ bardzo pozytywn± ocenê we wszystkich badaniach fizykochemicznych i biologicznych in vitro, badaniach przedklinicznych in vivo na zwierzêtach oraz badaniach klinicznych na ponad 100 pacjentach.

Preparat stosowany by³ w kilku niezale¿nych klinikach AM do zastêpowania, uzupe³niania lub wzmacniania opony twardej mózgu i rdzenia krêgowego u pacjentów leczonych operacyjnie z powodu urazów czaszkowo-mózgowych, olbrzymich przepuklin oponowo-mózgowych i oponowo-rdzeniowych oraz do zaopatrywania przepuklin brzusznych. Biomateria³ mo¿e byæ równie¿ stosowany do regeneracji tkanki skórnej u pacjentów z ranami lub bliznami pooparzeniowymi. Dziêki wykorzystaniu biomateria³u opracowanego w P£, wyleczono kilku pacjentów doros³ych i kilkana¶cioro dzieci, których stan by³ bardzo ciê¿ki i upowa¿nia³ do dyskwalifikacji leczenia operacyjnego. Ocena preparatu zarówno w badaniach wczesnych, jak równie¿ wykonanych co najmniej 6 lat od czasu operacji, wskazuje na jego wyj±tkowo dobr± skuteczno¶æ w opisanych zastosowaniach medycznych.

(ech)

6. Program Ramowy UE

MAGMANet

Magnetyzm jest jedn± z najpotê¿niejszych si³ natury. Nale¿y te¿ do najbardziej istotnych zjawisk w ¿yciu codziennym. Le¿y u podstaw technologii takich urz±dzeñ, jak silniki elektryczne i pamiêci komputerowe. Pierwszym znanym magnesem by³ minera³ nazywany magnetytem, którego zdolno¶æ do oddzia³ywania magnetycznego na inne cia³a opisa³ Tales z Miletu na prze³omie VII i VI wieku p.n.e.

21 grup badawczych, z³o¿onych z chemików i fizyków z wielu krajów europejskich, jednoczy swe wysi³ki w celu badania nowych materia³ów magnetycznych. Jest to efekt utworzenia sieci doskona³o¶ci, integruj±cych ró¿ne centra badawcze wokó³ problemów istotnych dla nauki i zastosowañ technologicznych. W ramach 6. Programu Ramowego utworzono sieæ doskona³o¶ci MAGMANet, koordynowan± przez prof. Dantego Gatteschi z INSTM (W³ochy), która za 10,7 mln euro bêdzie przez 4 lata poszukiwa³a magnetyków dla wspó³czesnej elektroniki i materia³ów wielofunkcyjnych na poziomie molekularnym. Sieæ rozpoczê³a dzia³alno¶æ 1 maja 2005 r.

Interdyscyplinarne prace zespo³ów tworz±cych MAGMANet koncentruj± siê na nowych materia³ach z³o¿onych z pojedynczych moleku³ wykazuj±cych w³asno¶ci magnetyczne i syntetyzowanych w uczestnicz±cych w projekcie laboratoriach chemicznych. W przysz³o¶ci materia³y te maj± szansê zast±piæ tradycyjne materia³y magnetyczne, oparte na metalach magnetycznych, takich jak ¿elazo czy kobalt lub ich tlenkach, jak np. ferryty. Udzia³ chemii molekularnej otwiera nowe perspektywy w dziedzinie zarezerwowanej dotychczas dla fizyki i technologii materia³owej. Mo¿na wyobraziæ sobie teraz magnetyki rozpuszczalne stosowane w diagnostyce i terapii medycznej lub stanowi±ce pow³oki, które zmieniaj± kolor po zmianie namagnesowania, daj±c podstawê do zbudowania nowych monitorów ekranowych. Magnetyki utworzone z agregatów pojedynczych atomów s± tak ma³e, ¿e mog± siê staæ no¶nikami informacji o gêsto¶ciach tysi±ce razy wiêkszych od obecnych, rewolucjonizuj±c dotychczasowe elementy pamiêci komputerów.

W projekcie MAGMANet uczestnicz± trzy polskie zespo³y z uniwersytetów w Krakowie, Poznaniu i Wroc³awiu. Wnios± one wk³ad do syntezy chemicznej pojedynczych moleku³, zachowuj±cych porz±dek magnetyczny podobny do obserwowanego w obiektach makroskopowych, do sterowania tym porz±dkiem za pomoc± czynników zewnêtrznych oraz do modelowania komputerowego stabilnych struktur pojedynczych moleku³ magnetycznych.

Ostatecznym celem sieci MAGMANet jest utworzenie wirtualnego Europejskiego Instytutu Magnetyzmu Molekularnego, w ramach którego studenci, doktoranci i m³odzi pracownicy naukowi uzyskaj± dostêp do najlepiej wyposa¿onych europejskich laboratoriów. U³atwi im to zrozumienie fundamentalnych praw magnetyzmu na poziomie molekularnym, umo¿liwi zapoznanie siê z osi±gniêciami praktycznymi w tej nowej dziedzinie badañ oraz zapewni jej dalszy skoordynowany rozwój.

Grzegorz Kamieniarz

Uniwersytet ¦l±ski

M±drzejsi po katastrofie

W sobotê 28 stycznia Uniwersytet ¦l±ski zosta³ wci±gniêty w wir tragedii, do której dosz³o na terenie Miêdzynarodowych Targów Katowickich. Gdy run±³ dach hali, znajdowa³o siê w niej kilkaset osób. Ludzie uciekaj±cy z miejsca katastrofy schronili siê w najbli¿szym o¶wietlonym budynku – by³ to Hotel Uniwersytetu ¦l±skiego. B³yskawicznie zmieni³ siê on w centrum pomocy dla poszkodowanych i pe³ni³ tê funkcjê ponad dwa tygodnie.

Prof. Janusz Janeczek, rektor U¦, gdy tylko dowiedzia³ siê o wypadku natychmiast zarz±dzi³, by w obiektach uniwersyteckich udzielano bezp³atnej pomocy osobom poszkodowanym oraz ratownikom. Przed katastrof± w Hotelu U¦ mieszka³o 180 uczestników Miêdzynarodowej Wystawy Go³êbi. W pierwszych godzinach akcji ratowniczej uzyska³o tam schronienie ponad 100 osób. Ulokowano je w restauracji, w holach, wydawano posi³ki i herbatê, zapewniono mo¿liwo¶æ korzystania z telefonów. Rannym i osobom, które straci³y w katastrofie kogo¶ bliskiego, zaoferowano darmowe noclegi. Dla przera¿onych ludzi, którzy pogubili siê podczas ucieczki, Hotel U¦ by³ punktem kontaktowym i informacyjnym. Justyna Mostowik, kierowniczka Hotelu U¦ i podlegli jej pracownicy nie spali przez kilka dni. Sprawdzili swoje umiejêtno¶ci organizatorskie w ekstremalnie trudnych warunkach. Na ile mogli, wsparli ratowników, dostarczaj±c im na miejsce akcji koce, ko³dry, gor±ce napoje. Jednocze¶nie starali siê ustaliæ, co siê sta³o z go¶æmi hotelowymi – 40 z nich nie wróci³o na noc do hotelu. W niedzielê rano tylko o losach kilku osób nie byli w stanie nic powiedzieæ. W¶ród ¶miertelnych ofiar katastrofy by³ jeden z go¶ci hotelowych, kilkunastu innych zosta³o przewiezionych do szpitali. Niektórzy bez wymeldowania wyjechali do domów, dopiero z trasy zawiadamiali, ¿e ¿yj±.

Dla ofiar katastrofy w Hotelu U¦ uruchomiono punkt dora¼nej pomocy psychologicznej. Najpierw pomagali policyjni psycholodzy. Wsparli ich specjali¶ci z uniwersytetu, którzy od poniedzia³ku ca³kowicie przejêli dy¿ur w hotelowym centrum dora¼nej pomocy psychologicznej i prowadzili go przez dwa tygodnie. Pracownicy Wydzia³u Pedagogiki i Psychologii U¦ oraz dzia³acze katowickiego Oddzia³u Terenowego Polskiego Towarzystwa Psychologicznego wspólnie zorganizowali 25 o¶rodków w województwie ¶l±skim, w których zapewniono d³ugoterminow± bezp³atn± pomoc psychologiczn± osobom poszkodowanym w katowickiej tragedii. – Z tej katastrofy wszyscy wyci±gaj± jakie¶ wnioski. Zauwa¿yli¶my, ¿e w zespo³ach ratowniczych powinni byæ nie tylko ratownicy, lekarze, ale tak¿e psycholodzy. Dlatego w programie kszta³cenia psychologów w naszej uczelni znajd± siê zasady udzielania pomocy poszkodowanym w ró¿nego rodzaju katastrofach – mówi prof. Barbara Ko¿usznik, prorektor U¦. Rozpoczê³y siê ju¿ przygotowania do uruchomienia Centrum Pomocy Psychologicznej w Sytuacjach Kryzysowych, które bêdzie funkcjonowa³o przy Wydziale Pedagogiki i Psychologii U¦. Na Wydziale Prawa i Administracji U¦ w tym semestrze zostan± uruchomione studia podyplomowe dla pracowników samorz±dowych z zakresu zarz±dzania w sytuacjach kryzysowych.

Jolanta Talarczyk

Politechnika ¦l±ska, Akademia Techniczno-Humanistyczna

Zakoñczy³ siê konkurs FIATA 2005

Konkurs prac doktorskich i magisterskich o tematyce zwi±zanej z dziedzin± motoryzacyjn± odby³ siê ju¿ po raz dziewi±ty w trzech polskich uczelniach: Politechnice Warszawskiej, Politechnice ¦l±skiej w Gliwicach oraz Akademii Techniczno-Humanistycznej w Bielsku-Bia³ej. W Warszawie uroczysto¶æ zakoñczenia konkursu odby³a siê w styczniu (patrz: „FA” 3/2006), natomiast 23 lutego og³oszono wyniki konkursu FIATA w Politechnice ¦l±skiej i Akademii Techniczno-Humanistycznej. Laureaci otrzymali dyplomy i stypendia w wysoko¶ci 4 tys. z³.

W P¦ do konkursu zg³oszono 5 prac doktorskich i 9 magisterskich, natomiast w ATH – 3 prace doktorskie i 5 magisterskich. W obu uczelniach nagrodzono po 3 prace w ka¿dej z kategorii.

W P¦ laureatami konkursu FIATA 2005 w kategorii doktoratów zostali: Erwin Maciak (Wykorzystanie sensorowych struktur warstwowych metal-dielektryk-metal do optycznej detekcji wodoru, promotor – prof. Marian Urbañczyk), Jaros³aw Miku³a (Struktura i w³asno¶ci tlenkowej ceramiki narzêdziowej na bazie Al2O3 z pow³okami przeciwzu¿yciowymi PVD i CVD, promotor – prof. Leszek A. Dobrzañski) i Tomasz Wala (Modelowanie obróbki strumieniem wodno¶ciernym tworzyw sztucznych metod± elementów skoñczonych, promotor – prof. Jan Kosmol). W kategorii magisteriów nagrodzono: Micha³a Lepiarza (Sterownik do samochodowej instalacji gazowej, promotor – dr in¿. Krzysztof Pucher), Adama Karwana (Rozpoznawanie tablic rejestracyjnych na obrazach cyfrowych, promotor – dr in¿. Przemys³aw Szmal) i Wawrzyñca Panfila (System wspomagania wnioskowania diagnostycznego z zastosowaniem rozszerzonej rzeczywisto¶ci, promotor – prof. Wojciech Moczulski).

W ATH za doktoraty nagrodzono: Henryka Wnêka (Analiza wp³ywu promienia zataczania na przebieg procesu hamowania pojazdu wyposa¿onego w ABS, promotor – prof. Witold Grzego¿ek), Dariusza Wiêcka (Okre¶lanie kosztów w³asnych wytwarzania elementów maszyn na etapie projektowania procesów produkcyjnych, promotor – prof. Józef Matuszek) i Jaros³awa Janusza (Analiza dynamiczna uk³adu sterowania ruchami roboczymi ¿urawia w warunkach zagro¿enia utraty stateczno¶ci, promotor – prof. Jacek K³osiñski). Nagrody za magisteria dostali: Krzysztof Szmuk (Zagadnienia podzia³u dawki wtrysku w uk³adzie zasilania typu Common Rail, w zastosowaniu do samochodowego silnika o zap³onie samoczynnym o pojemno¶ci skokowej do 2000 cm3, promotor – prof. Maciej Sobieszczañski i dr in¿. Tomasz Knefel), Agata Michalec (Dokumentacja pracy standaryzowanej na wydziale monta¿u w przemy¶le motoryzacyjnym, promotor – dr in¿. Aleksander Mocza³a, opiekun: prof. Milan Gregor) oraz Pawe³ Ziemba (Analiza dok³adno¶ci pomiarów wykonanych wg wybranych metod stosowanych w badaniach drogowych na przyk³adzie badañ samochodu osobowego FIAT Stilo1.2., promotor – dr hab. in¿. Kazimierz Romaniszyn).

Pawe³ Do¶

Politechnika Rzeszowska

Badania i us³ugi

Wydzia³ Elektrotechniki i Informatyki PRz. otrzyma³ z Funduszu Nauki i Technologii Polskiej 2 mln z³ dotacji na rozbudowê Laboratorium Kompatybilno¶ci Elektromagnetycznej. Umo¿liwi ono kompleksowe badania kompatybilno¶ci elektromagnetycznej sprzêtu elektronicznego i elektrycznego w zakresie analizy odporno¶ci urz±dzeñ i systemów na znormalizowane rodzaje zaburzeñ oraz emitowanych przez nie zaburzeñ elektromagnetycznych. Laboratorium bêdzie pe³ni³o zarówno funkcje naukowo-badawcze, jak te¿ – dziêki uprawnieniom do certyfikacji wyrobów elektrycznych i elektronicznych – ¶wiadczy³o us³ugi dla podmiotów gospodarczych regionu.

Umiejscowienie laboratorium EMC w Zak³adzie Systemów Elektronicznych i Telekomunikacyjnych wi±¿e siê z tematyk± prac naukowo-badawczych jednostki oraz z potrzebami podmiotów gospodarczych Podkarpacia. Fundusze z MEiN i ¶rodki w³asne PRz. pozwoli³y na wyposa¿enie laboratorium w aparaturê umo¿liwiaj±c± analizê odporno¶ci uk³adów oraz urz±dzeñ elektronicznych i elektrycznych na impulsowe nara¿enia elektromagnetyczne, przenoszone poprzez obwody zasilania oraz aparaturê podstawow±, pozwalaj±c± na badania wstêpne w zakresie analizy zak³óceñ przewodzonych.

Dotacja zostanie przeznaczona w zasadniczej czê¶ci na budowê komory bezechowej z ekranowanym pomieszczeniem pomiarowym, pozwalaj±cej na prowadzenie badañ w zakresie czêstotliwo¶ci od 30 MHz do 18 GHz, zakup zestawu aparatury do pomiaru zaburzeñ promieniowanych oraz na czê¶ciowe uzupe³nienie posiadanego zestawu aparatury do pomiaru zaburzeñ przewodzonych. Komora bezechowa jest podstawowym i zasadniczym elementem wyposa¿enia ka¿dego laboratorium EMC, niezbêdnym przy pomiarach emisji zaburzeñ generowanych przez urz±dzenia elektryczne i elektroniczne, jak i przy okre¶laniu ich odporno¶ci na nara¿enia elektromagnetyczne.

W roku 2004 Zak³ad Systemów Elektronicznych i Telekomunikacyjnych, jako reprezentant Politechniki Rzeszowskiej, zosta³ cz³onkiem za³o¿ycielem Naukowej Sieci Tematycznej EMCnet „Kompatybilno¶æ elektromagnetyczna urz±dzeñ i systemów na potrzeby spo³eczeñstwa informacyjnego”, powo³anej z inicjatywy prezesa Urzêdu Regulacji Telekomunikacji i Poczty oraz Politechniki Wroc³awskiej.

(aw)

Akademia Sztuk Piêknych w Poznaniu

Biblioteka G³ówna

Pocz±tek Akademii Sztuk Piêknych w Poznaniu siêga roku 1919, kiedy to za³o¿ono tu Szko³ê Sztuk Zdobniczych, przekszta³con± pó¼niej w Instytut Sztuk Plastycznych. Po II wojnie ¶wiatowej, w 1946, utworzono Pañstwow± Wy¿sz± Szko³ê Sztuk Plastycznych, a wraz z ni± bibliotekê. W 1996 uczelnia uzyskuje status Akademii Sztuk Piêknych.

Biblioteka pocz±tkowo mie¶ci³a siê w g³ównej siedzibie ASP, ale w roku 2000 zosta³a przeniesiona na plac Wielkopolski 9. Zaadaptowano na ten cel nowoczesne pomieszczenia, wcze¶niej zaaran¿owane dla uczelnianej galerii, pozyskuj±c wiêksz± przestrzeñ lokalow± dla zbiorów i czytelni. Obecnie biblioteka dysponuje powierzchni± 265 m2. Sta³a rozbudowa struktur akademii i zwiêkszaj±ca siê liczba u¿ytkowników oraz systematyczne powiêkszanie ksiêgozbioru powoduj±, ¿e Biblioteka G³ówna ASP stoi przed konieczno¶ci± nowej aran¿acji dotychczas zajmowanej przestrzeni i pozyskania nowych pomieszczeñ magazynowych.

Od samego pocz±tku biblioteka gromadzi, opracowuje i udostêpnia zbiory zwi±zane ze sztuk±. Ksiêgozbiór biblioteki to ksi±¿ki, katalogi wystaw, czasopisma oraz zbiory specjalne, ³±cznie 32 839 woluminów, w tym 12 871 woluminów zbiorów specjalnych (dokumenty elektroniczne, slajdy, dokumenty ¿ycia szko³y, materia³y audiowizualne, filmy, prace magisterskie, doktoraty i habilitacje, licencjaty). Zbiory te s± baz± naukow± dla ca³ego ¶rodowiska akademickiego i artystycznego Poznania oraz Wielkopolski.

W 2004 zakoñczono opracowywanie ksiêgozbioru metod± tradycyjn±, a rozpoczêto opracowywanie w komputerowym systemie Horizon. W 2005 biblioteka do³±czy³a do tworzonej nowej platformy technologicznej, Wielkopolskiej Biblioteki Cyfrowej.

W styczniu 2006 powo³ano Bibliotekê Katedry Fotografii, jako filiê Biblioteki G³ównej. Jej zbiory to 1573 ksi±¿ki, katalogi wystaw i czasopisma.

Biblioteka G³ówna poznañskiej ASP zatrudnia 6 osób (osoba obs³uguj±ca Bibliotekê Katedry Fotografii pracuje na niepe³nym etacie), w tym jedn± kustosz dyplomowan±. Ma 885 zarejestrowanych czytelników. W ostatnim roku odnotowa³a 5824 wypo¿yczenia na zewn±trz oraz 13 546 wypo¿yczeñ na miejscu.

Bogumi³a Twardosz

Wojskowa Akademia Techniczna

Walczyli o Olszynkê...

Wybuchy armat, biegaj±cy ¿o³nierze i wykrzykuj±cy komendy dowódcy (wszyscy w historycznych mundurach z epoki), szar¿e kawaleryjskie, huk i bitewny zgie³k – tak wygl±da³o sobotnie popo³udnie 25 lutego w warszawskim parku Skaryszewskim, gdzie z okazji 175. rocznicy bitwy pod Olszynk± Grochowsk± w inscenizacji wydarzeñ sprzed lat spotkali siê Moskale i Polacy. W¶ród ponad 300 „aktorów” widowiska wyró¿nia³y siê barw± i strojem grupy historyczne z Wojskowej Akademii Technicznej. Pluton studentów cywilnych poprowadzi³ ppor. Pawe³ Pizoñ, natomiast grup± oficersk± dowodzi³ ppor. Tomasz Kania.

Studencka Grupa Historyczna studentów cywilnych WAT za³o¿ona zosta³a zaledwie w ubieg³ym roku, a ju¿ uczestniczy³a w inscenizacjach historycznych, takich jak: zdobycie Arsena³u, rekonstrukcja bitwy pod Austerlitz i teraz o Olszynkê Grochowsk±. Ponad 30 studentów pierwszych trzech lat studiów, mimo i¿ nie maj± ¿adnych zobowi±zañ wobec wojska, nosi mundury i kultywuje tradycje 1 kompanii Szko³y Podchor±¿ych Piechoty, która pod dowództwem ppor. Piotra Wysockiego rozpoczê³a Powstanie Listopadowe. Perfekcyjne repliki umundurowania z tego okresu i broni ufundowa³a uczelnia. Do studentów nale¿a³ przede wszystkim wysi³ek w nauczeniu siê musztry z po³owy XIX w. oraz chwytów broni±, komend i musztry paradnej. Æwiczyli oczywi¶cie w czasie wolnym od zajêæ, ale siê op³aca³o. Gdy wychodzili na ulice Warszawy, ogl±da³a siê za nimi niejedna dziewczyna...

Studencka Grupa Historyczna z WAT zrzeszona jest w Federacji Grup Historycznych, dzia³aj±cej przy Muzeum Wojska Polskiego. Plany na bie¿±cy rok s± równie interesuj±ce – od udzia³u w uroczysto¶ciach pañstwowych zwi±zanych z rocznic± Konstytucji 3 maja, przez Insurekcjê Ko¶ciuszkowsk±, inscenizacje historyczne pod Waterloo, we Francji i Hiszpanii, a na zdobyciu Arsena³u koñcz±c.

Jerzy Markowski

Akademia ¦wiêtokrzyska im. Jana Kochanowskiego

Rozbudowa kampusu

Ca³kowita powierzchnia budynków, jakimi dysponuje Akademia ¦wiêtokrzyska wynosi ponad 94 tys. m2, a ich powierzchnia u¿ytkowa to ponad 71 tys. m2. Wkrótce rozpocznie siê rozbudowa kampusu uczelnianego, która ma doprowadziæ do zgrupowania wszystkich obiektów A¶. w pó³nocnej czê¶ci Kielc.

Jako pierwszy zrealizowany zostanie zespó³ nowoczesnych budynków dydaktycznych, tzw. budynek „G”. Mie¶ciæ siê w nim bêd±: Instytut Chemii, Instytut Ochrony ¦rodowiska, Instytut Informatyki oraz Centrum Nowoczesnej Technologii, a tak¿e ogólnoinstytutowy Zak³ad Naukowo-Badawczy. Projekt dr. in¿. Janusza Pachowskiego z Izabelina otrzyma³ I nagrodê w ogólnopolskim konkursie architektonicznym za ¶mia³e rozwi±zania przestrzenne, zwarto¶æ i czytelno¶æ struktury.

Budynek dydaktyczny sk³ada siê z 2 piêciokondygnacyjnych „skrzyde³” (nawi±zanie do istniej±cego budynku Wydzia³u Matematyczno-Przyrodniczego), spiêtych w strefie ¶rodkowej bry³± dwu- i trzykondygnacyjn±. Dziêki takiemu obni¿eniu uzyskano mo¿liwo¶æ wgl±du w krajobraz (widok na pobliskie wzniesienia przedgórza Gór ¦wiêtokrzyskich). Wnêtrze utworzone miêdzy wy¿szymi budynkami otwiera siê w kierunku po³udniowym na centrum Kielc, stanowi±c przestrzeñ spo³eczn± uczelni, przeznaczon± do rekreacji.

Z antresoli ¶rodkowego skrzyd³a rozci±ga siê widok na hol g³ówny, który jest centralnym elementem budynku dydaktycznego. Z holu dostêpne s± wszystkie audytoria. Z czê¶ci centralnej dostêpne s± tak¿e g³ówne piony komunikacyjne w poszczególnych jednostkach. Dziêki szklanemu dachowi wnêtrze jest o¶wietlone ¶wiat³em naturalnym.

Kubatura nowego obiektu to ok. 8,5 tys. m3, a powierzchnia ponad 2 tys. m2. Inwestycja obejmuje pe³n± infrastrukturê techniczn±, drogi, sieci, parkingi oraz ma³± architekturê.

Inwestycja o warto¶ci blisko 40 mln z³ ma byæ zrealizowana do koñca 2007. Akademia ¦wiêtokrzyska podpisa³a z wojewod± ¶wiêtokrzyskim umowê o dofinansowaniu projektu ze ¶rodków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego kwot± ok. 20 mln z³. W styczniu pos³owie zdecydowali o przekazaniu do Kielc dodatkowych 5 mln z³ na rozbudowê obiektów A¦.

(bis)

Katolicki Uniwersytet Lubelski

Angielski dla niewidomych

Osoby niewidome i s³abo widz±ce to grupa w znacznym stopniu zagro¿ona wykluczeniem i marginalizacj± w ¿yciu spo³ecznym. Projekt realizowany w ramach Partnerstwa na rzecz Rozwoju, Inicjatywy Wspólnotowej EQUAL „Per linguas mundi ad laborem” (Przez jêzyki ¶wiata do pracy) skierowany jest do osób z dysfunkcj± wzroku. Jego celem jest promowanie innowacyjnych rozwi±zañ prowadz±cych do zwalczania wszelkich form dyskryminacji i nierówno¶ci na rynku pracy, a zw³aszcza podnoszenie kwalifikacji zawodowych osób niewidomych i s³abo widz±cych.

Katolicki Uniwersytet Lubelski, przystêpuj±c do Partnerstwa, opiera siê na dotychczasowej dzia³alno¶ci prof. Bogus³awa Marka i powsta³ego z jego inicjatywy Zak³adu Tyflodydaktyki Jêzyka Angielskiego, który od lat realizuje program „Angielski dla Niewidomych”. Uznany w Polsce i za granic± dorobek zak³adu w zakresie nauczania jêzyków obcych osób niepe³nosprawnych wzrokowo, kszta³cenie kadr nauczycieli i lektorów, a tak¿e du¿e do¶wiadczenie w adaptacji materia³ów dydaktycznych i znajomo¶æ miêdzynarodowych standardów tyflodydaktyki, stanowi podstawê dzia³añ uczelni w tym projekcie. W kwietniu zainaugurowa³o dzia³alno¶æ Podyplomowe Studium Tyflodydaktyki Jêzyka Angielskiego dla nauczycieli, przygotowuj±ce do pracy z osobami niewidomymi i s³abo widz±cymi. Nastêpnie bêd± zorganizowane certyfikowane kursy dla osób z dysfunkcj± wzroku, wzbogacone o platformê e-learningow± oraz poradnictwo zawodowe. Jednocze¶nie powo³any zostanie O¶rodek Adaptacji Materia³ów Dydaktycznych, w którym bêd± przygotowywane materia³y w postaci grafiki dotykowej, ud¼wiêkowionej oraz materia³y potrzebne do prowadzenia zajêæ z wykorzystaniem pomocy multimedialnych. W uczelni powstanie pracownia komputerowa przystosowana do nauki jêzyków obcych osób z dysfunkcj± wzroku.

Projekt „Per linguas mundi ad laborem” jest dzia³aniem pilota¿owym, które zak³ada opracowanie nowoczesnej metodologii nauczania jêzyków obcych i standardów adaptacji powszechnie stosowanych materia³ów do nauki jêzyka obcego dla osób niepe³nosprawnych wzrokowo. Efektem realizacji projektu bêdzie równie¿ opracowanie podrêcznika metodologii nauczania jêzyka angielskiego, t³umaczenie przewodnika metodycznego nauczania jêzyka angielskiego, adaptacja podrêczników, opracowanie testów zgodnych ze standardem Rady Europy, a tak¿e stworzenie internetowego centrum konsultacyjno-metodycznego. Wszystkie dzia³ania uzupe³nione bêd± pog³êbionymi badaniami, które pozwol± lepiej zdiagnozowaæ potrzeby tej grupy spo³ecznej na rynku pracy, w szko³ach i w uczelniach. Zdobyta wiedza bêdzie podstaw± do stworzenia bazy danych osób z dysfunkcj± wzroku zainteresowanych tak± form± kszta³cenia oraz konkretn± pomoc± zawodow±.

W¶ród partnerów realizuj±cych projekt znalaz³y siê: Pañstwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepe³nosprawnych, Polski Zwi±zek Niewidomych, Towarzystwo Wiedzy Powszechnej.

Katarzyna Myk

Akademia Techniczno-Rolnicza w Bydgoszczy

Jedno z dziesiêciu

Laboratorium Podstaw Konstrukcji Maszyn w strukturze Katedry Podstaw Konstrukcji Maszyn Wydzia³u Mechanicznego ATR jest jedn± z dziesiêciu jednostek uczelnianych posiadaj±cych akredytacjê Polskiego Centrum Akredytacji. Akredytacja potwierdza zgodno¶æ z norm± ISO/IEC 17025:2001 realizowanych w laboratorium prac badawczych obejmuj±cych: próby statycznego rozci±gania, badania zmêczeniowe metali w próbie osiowego rozci±gania-¶ciskania, badania w zakresie niskocyklowego zmêczenia metali, badania wytrzyma³o¶ci statycznej i zmêczeniowej zespo³ów maszynowych i elementów konstrukcyjnych.

¦wiatowy poziom tych badañ umo¿liwia aparatura, jak± dysponuje placówka. Na jej wyposa¿enie (o warto¶ci ok. 2,5 mln z³) sk³adaj± siê m.in.: maszyny do badañ wytrzyma³o¶ciowych INSTRON 8501 i INSTRON 8502 z oprogramowaniem, ekstensometry 2620-601 i 2620-603 do pomiarów odkszta³ceñ dynamicznych, ekstensometr do prób statycznych, automatyzowane stanowisko z systemem laserowego ekstensometru siatkowego do pomiarów rozk³adów przemieszczeñ i odkszta³ceñ w elementach konstrukcyjnych, zautomatyzowany system monitorowania procesu propagacji pêkania oraz aparatura do pomiarów obci±¿eñ eksploatacyjnych. Instrumentarium to by³o konstruowane i wykonywane w ramach realizowanych w latach 1991-2004 projektów badawczych oraz celowych, finansowanych przez Komitet Badañ Naukowych. Od momentu uzyskania akredytacji w 2001 w laboratorium zosta³o wykonanych ok. 50 prac naukowo-badawczych na potrzeby ma³ych i ¶rednich przedsiêbiorstw.

elru

Student – sportowiec – olimpijczyk

Punkty z AZS-ów

XX Igrzyska Olimpijskie na nami. W Turynie rozdano 84 komplety medali. Olimpijska reprezentacja Polski, po raz pierwszy w historii startów, zdoby³a dwa medale w dwóch dyscyplinach sportu i najlepszy rezultat punktowy (29). Dla przypomnienia, w Salt Lake City, g³ównie za spraw± Adama Ma³ysza, wywalczyli¶my 23 punkty.

Tegorocznymi medalistami olimpijskimi zostali: w biathlonie Tomasz Sikora – srebrny medal w biegu masowym na 15 km (7 punktów) oraz w biegach narciarskich Justyna Kowalczyk – br±zowy medal na 30 km stylem dowolnym (6 pkt.). Justyna Kowalczyk by³a równie¿ 8. w biegu ³±czonym na 5 km (1 pkt.).

15 punktów (co stanowi 51,7 proc.) wywalczyli studenci-zawodnicy z klubów AZS. Punktowa³a biathlonistka Krystyna Pa³ka (AZS AWF Katowice) w biegu indywidualnym na 15 km – 5. miejsce (4 pkt.), i w sztafecie biathlonowej – 7. miejsce (2 pkt.) – Krystyna Pa³ka i Magdalena Grzywa, równie¿ z AZS AWF Katowice. 7. miejsce wywalczyli te¿ narciarze biegowi – w sprincie dru¿ynowym – Maciej Kreczmar i Janusz Krê¿elok, obaj AZS AWF Katowice. Bardzo dobry wystêp na torze lodowym mia³a ³y¿wiarka szybka Katarzyna Wójcicka (AZS AWF Kraków/Zakopane) – 8. miejsce (1 pkt) w biegu na 1000 m.

W¶ród 16 zawodników z klubów AZS, którzy startowali w Turynie, piêciu to medali¶ci zimowych uniwersjad. Rok temu w Innsbrucku Justyna Kowalczyk zosta³a z³ot± medalistk± na 15 km i srebrn± w biegu na 5 km. Multimedalist± XX Zimowej Uniwersjady w 2001 w Zakopanem by³ Tomek Sikora: 3 z³ote medale w biegu na 20 km, sprincie na 10 km, 12,5 km na dochodzenie i br±z w sztafecie 4 x 7,5 km.

Katarzyna Wójcicka przywioz³a z uniwersjady br±zowy medal w wy¶cigu na 1000 m. Jej klubow± kole¿ank± jest Dagmara Krzy¿yñska, alpejka je¿d¿±ca g³ównie slalom gigant, trzykrotna z³ota medalistka zimowych uniwersjad (2 z³ota w Zakopanem w 2001 i 1 w Innsbrucku w 2005), dziêki swojemu uporowi wystartowa³a, zajê³a bardzo dobre 25. miejsce w gigancie.

W gronie snowboardzistów startowa³o 3 medalistów uniwersjad: Blanka Isielonis (AZS AWF Kraków/Zakopane), która w slalomie równoleg³ym uplasowa³a siê na 27. miejscu, Paulina Ligocka i Micha³ Ligocki (AZS AWF Kraków/Zakopane), medali¶ci z Innsbrucka.

Ostatnim uniwersjadowym medalist± startuj±cym w Turynie by³ Micha³ Piecha z AZS AWF Katowice, biathlonista, 13. miejsce w sztafecie.

Sport nale¿y do ludzi m³odych, walecznych, my¶l±cych, a ju¿ z niez³ym dorobkiem i startowym do¶wiadczeniem – chocia¿by by³by to udzia³ w ¶wiatowych igrzyskach studenckich. Warto na takich stawiaæ!

Halina Hanusz
Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje