Konferencje naukowe, obok czasopism, s± g³ównym obszarem wymiany my¶li i pogl±dów uczonych i trudno wyobraziæ sobie bez nich ¿ycie akademickie. Wprawdzie s³yszy siê czasem ¿arty, ¿e najciekawsz± czê¶ci± konferencji s± bankiety i rozmowy kuluarowe, ale tak naprawdê liczy siê przecie¿ kto, co, kiedy i gdzie wyg³osi³ lub zademonstrowa³. Mniejsz± wagê, jak mo¿na zauwa¿yæ, przywi±zuje siê do sposobu prezentacji, pozostawiaj±c woln± rêkê prezenterom, a z tym bywa ró¿nie, nie tylko w Polsce, ale i na ¶wiecie. Zdarzaj± siê uczestnicy konferencji wyg³aszaj±cy s±¿niste referaty, zawieraj±ce zwyk³e tre¶ci podrêcznikowe, znane studentom ni¿szych lat studiów, ale w przekonaniu mówcy zas³uguj±ce na prezentacjê na ogólnokrajowych konferencjach. Tacy mówcy w dodatku nie licz± siê z limitem czasu i wszystko, co sobie napisali, musz±, co do ostatniego s³owa, wyg³osiæ, g³usi na dyskretne uwagi przewodnicz±cego sesji. S±, oczywi¶cie, konferencje na najwy¿szym poziomie organizacyjnym, np. medyczne, gdzie referaty lub doniesienia maj± zwart± konstrukcjê, bo zawieraj± przegl±d literatury na dany temat, opis problemu, jego rozwi±zanie, dyskusjê i wnioski, ale na niektórych konferencjach humanistycznych zbyt czêsto s³yszy siê tylko s³owa, s³owa, s³owa… Niestety, bez szekspirowskiego kunsztu.
Kiedy w roku 1992 odwa¿y³am siê zg³osiæ plakat na I Europejsk± Konferencjê Muzykoterapeutów w King’s College w Cambridge (Anglia), przewodnicz±ca komitetu organizacyjnego p. Denize Christopher wymieni³a ze mn± dziesiêæ listów (zwyk³ych, nie e−mailowych), bo – jak siê okaza³o – by³am jedyn± przedstawicielk± krajów by³ego bloku komunistycznego i organizatorom bardzo zale¿a³o na doniesieniu z Polski. Tym, co mnie uderzy³o na miejscu, by³a niezwyk³a wprost punktualno¶æ: wyst±pienia rozpoczyna³y siê i koñczy³y ¶ci¶le wed³ug programu, jednominutowe spó¼nienie oznacza³o samotne wej¶cie do pe³nej sali, w której prezentacja ju¿ trwa³a. Ciekawe, ¿e prelegenci sami pilnowali czasu wyst±pieñ, a przed wyst±pieniem obowi±zkowo odbywali rozmowy z przewodnicz±cym sesji, który pó¼niej zapowiada³ dan± prezentacjê, nie ograniczaj±c siê tylko do nazwiska i tytu³u.
Sytuacja powtórzy³a siê dwa lata pó¼niej, tym razem w Uniwersytecie w Ferrarze na III Europejskiej Konferencji Arteterapeutów ECArTE. Administrator konferencji, te¿ Anglik, p. Zigi Fibert, w czterech kolejnych listach dyskutowa³ ze mn± na temat szczegó³ów referatu, jaki wys³a³am, sugeruj±c konkretne zmiany. Trud siê op³aci³, bo – pomijaj±c ju¿ bardzo ¿yczliwe przyjêcie, na które prawdopodobnie mia³ wp³yw genius loci (miejscem obrad by³a aula w renesansowym Palazzo Renata di Francia, w której, jak g³osi³a tablica w holu, w roku 1502 laury doktorskie odbiera³ Miko³aj Kopernik) – tekst wydrukowany w materia³ach konferencyjnych zwróci³ uwagê prof. Diany Waller, czo³owej brytyjskiej arteterapeutki, autorki wielu ksi±¿ek na temat arteterapii, w tym jednej z roku 1997 o arteterapii europejskiej (w ksi±¿ce tej znalaz³ siê obszerny cytat z tego referatu dotycz±cy programu kszta³cenia w dziedzinie terapii przez sztukê w Akademii Medycznej w Poznaniu oraz polska koncepcja kulturoterapii).
Po kolejnych kilku latach do¶wiadczeñ w organizowaniu europejskich i ¶wiatowych kongresów, licz±cych zwykle po kilkuset uczestników, w trosce o odpowiedni poziom merytoryczny konferencji i sprawny ich przebieg, Zarz±d G³ówny The European Consortium for Arts Therapies Education opracowa³ zasady (formalnie obowi±zuj±ce od roku 2005), jakimi winni siê kierowaæ prezenterzy konferencyjni. Przestrzeganie takich zasad, tak¿e na konferencjach innego typu, mo¿e u³atwiæ ¿ycie zarówno wyg³aszaj±cym referaty, jak i ich s³uchaczom, a ponadto zapobiec przykrym niespodziankom podczas tzw. warsztatów. Oto te zasady:
1. Przygotuj swój referat rzetelnie i z wyprzedzeniem:
• Sprawd¼, czy odpowiada on tematowi, jaki zapowiedzia³e¶.
• Dostosuj swoje wyst±pienie do poziomu s³uchaczy (w tym wypadku zawodowych, wykszta³conych arteterapeutów).
• Wiedz, dlaczego mówisz i jaki cel zamierzasz osi±gn±æ przez swoje wyst±pienie.
2. Zawczasu zdecyduj siê na okre¶lony styl wyst±pienia:
• Rozwa¿ przygotowanie dla s³uchaczy kartek z istotnymi fragmentami tekstu, który bêdziesz wyg³asza³, lub ca³ego referatu, we¼ pod uwagê mo¿liwo¶æ skorzystania z programu Powerpoint.
• Pamiêtaj, ¿e organizatorzy konferencji nie gwarantuj± sprzêtu audiowizualnego, który wcze¶niej nie zosta³ zamówiony.
• Je¶li angielski nie jest twoim jêzykiem ojczystym, w trosce o dobre zrozumienie twego wyst±pienia miej tekst przygotowany do pokazania na ekranie za pomoc± rzutnika pisma, a je¶li nie, to przynajmniej rozdaj s³uchaczom kartki ze s³owami kluczowymi twego tekstu.
3. Wyra¿aj siê jasno:
• Nie prze³adowuj referatu nadmiarem tre¶ci.
• Nie u¿ywaj obcych terminów, skrótów i ¿argonu.
• Nie traæ czasu na „przepraszanie”. Po prostu mów, co przygotowa³e¶.
• Wybierz i zaznacz kluczowe punkty swego wyst±pienia, to, co chcesz zakomunikowaæ.
• Zakoñcz wyst±pienie krótkim podsumowaniem lub konkluzj±.
• B±d¼ realist± w kwestii tego, co mo¿na zaprezentowaæ w ci±gu 15 minut.
4. Zrób próbê generaln± przed wystêpem na konferencji:
• Przeczytaj na g³os tekst swojego wyst±pienia.
• Dostosuj d³ugo¶æ wyst±pienia do przyznanego przez organizatorów limitu czasu.
• Mów spokojnie i wyra¼nie, z dobr± dykcj±.
• Wypróbuj dzia³anie pomocy (urz±dzeñ) technicznych, których zamierzasz u¿yæ podczas konferencji. Nie przesadzaj z wizualn± stron± swego wyst±pienia; zastanów siê, czy u¿ycie wszystkich mo¿liwych pomocy wizualnych jest uzasadnione w twoim przypadku? Pokazywany tekst powinien byæ widoczny w najdalszym zak±tku sali konferencyjnej.
• Pomocne mo¿e byæ zaznaczenie ró¿nymi kolorami pewnych miejsc w notatkach, np.:
a) to, co musisz powiedzieæ, podkre¶l na czerwono,
b) to, co powiniene¶ powiedzieæ (np. egzemplifikacje tego, co powiedzia³e¶, ¿e jest wa¿ne) – na zielono,
c) tego co, mo¿esz powiedzieæ – nie zaznaczaj, pominiesz to, je¶li zabraknie ci czasu, i ewentualnie pó¼niej do tego wrócisz.
• Postaw sobie nastêpuj±ce pytania:
d) czy mówisz dostatecznie wolno?
e) czy twój g³os dobrze brzmi?
f) czy ró¿nicujesz tempo wypowiedzi?
g) czy w odpowiednich miejscach robisz pauzy?
h) czy twoje argumenty uk³adaj± siê w ci±g logiczny?
i) czy jest co¶ zbytecznego, co mo¿esz pomin±æ
j) czy konkluzja jest jasna?
k) czy w twojej prezentacji widoczny jest entuzjazm, witalno¶æ, naturalno¶æ i koncentracja?
1. Uczestnicy konferencji, którzy zamierzaj± pos³u¿yæ siê Powerpointem, niech nie zapomn± o przywiezieniu w³asnego laptopa.
2. W dniu konferencji:
• Przyjed¼ dostatecznie wcze¶nie przed rozpoczêciem konferencji, by spotkaæ siê z przewodnicz±cym sekcji, w której masz wyg³aszaæ referat i z pracownikiem technicznym odpowiedzialnym za sprzêt audiowizualny.
• Zapoznaj siê z sal±, w której bêdziesz wystêpowa³ i ewentualnie sprawd¼ jej akustykê.
• Pos³ugiwanie siê mikrofonem nie mo¿e byæ usprawiedliwieniem dla mamrotania.
• Nawi±¿ kontakt wzrokowy z audytorium zanim jeszcze zaczniesz mówiæ i utrzymuj go podczas prezentacji. Unikaj mówienia do notatek lub plansz.
• Pamiêtaj, ¿e masz mówiæ powoli, jasno i energicznie.
• Pamiêtaj, ¿e masz mówiæ zarówno do tych, którzy znajduj± siê daleko od ciebie, jak i tych, którzy s± blisko.
• Trzymaj siê wyznaczonego czasu.
3. Dyskusja:
• Limit czasu obowi±zuje wszystkich uczestników konferencji i okre¶lony jest przez przewodnicz±cego.
• Uczestnicy chc±cy d³u¿ej dyskutowaæ, mog± to robiæ pó¼niej, w wyznaczonych pokojach konferencyjnych, które wska¿e administrator konferencji.
1. Prowadz±cych warsztat prosi siê, aby by³ to warsztat praktyczny, który poka¿e nowe rozwi±zania metodyczne, dydaktyczne i techniczne.
2. W ramach warsztatu mo¿e byæ miejsce na krótkie wprowadzenie s³owne i czas na dyskusjê, ale prowadz±cy musi pamiêtaæ, by nie przekroczyæ przyznanego limitu 90 minut.
3. Warsztaty demonstrowane podczas konferencji z za³o¿enia nie maj± celu terapeutycznego. Ka¿dy uczestnik zobowi±zany jest do przestrzegania nastêpuj±cych zasad:
• To, co dzieje siê podczas warsztatu ma charakter poufny.
• Nie wolno robiæ zdjêæ ani filmowaæ warsztatu bez wyra¼nej zgody wszystkich cz³onków grupy.
• Aby zgoda by³a wa¿na, konieczne jest powiadomienie uczestników warsztatu o celu, w jakim bêd± robione zdjêcia (film), np.: publikacja, pomoc dydaktyczna w kszta³ceniu terapeutów itp. W przypadku pos³ugiwania siê kamer± wideo, najlepiej je¶li wyra¿enie zgody zostanie sfilmowane.
• Odpowiedzialno¶æ za przestrzeganie tych zasad spoczywa na prowadz±cym warsztat.
4. Prowadz±cy warsztaty powinni byæ przygotowani na wypadek wyst±pienia u uczestników warsztatu nieprzewidzianych silnych reakcji emocjonalnych i umieæ poradziæ sobie z nimi w czasie trwania warsztatu.
Tu dygresja: Zasadno¶æ tej uwagi potwierdza sytuacja, jakiej by³am kiedy¶ ¶wiadkiem podczas warsztatu zorganizowanego w trakcie pewnej konferencji w Ko³obrzegu, po¶wiêconej – mówi±c najogólniej – problemom zdrowia psychicznego. Warsztat prowadzi³y pielêgniarki z o¶rodka interwencji kryzysowej, specjalizuj±cego siê w udzielaniu w szpitalu pomocy psychologicznej rodzicom, którym zmar³o tam dziecko. Prowadz±ca warsztat poleci³a, by uczestnicy po³±czyli siê w pary i na przemian wcielali siê w rolê matki (bo by³y to same kobiety), której w³a¶nie zmar³o dziecko, a nastêpnie osoby, która tej matce udziela pomocy psychologicznej. Gdy taki podzia³ nast±pi³, jedna z uczestniczek dosta³a ataku histerii, bo okaza³o siê, ¿e jest w ¿a³obie po stracie bliskiej osoby.
5. Sprzêt techniczny potrzebny do prowadzenia warsztatu nale¿y zamawiaæ wcze¶niej, a prowadz±cy warsztaty winni zapoznaæ siê z jego dzia³aniem przed rozpoczêciem warsztatu.
6. Prowadz±cy warsztat powinni zawczasu przygotowaæ wszystkie niezbêdne materia³y do jego prowadzenia.
Od siebie dodam, ¿e zawsze warto mieæ na uwadze rzymsk± maksymê: Rem tene, verba sequentur, bo najwa¿niejsze to mieæ co¶ do powiedzenia, s³owa wówczas same przyjd±.