Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje



Kronika


KRONIKA

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wy¿szego

Nowa wa¿na nagroda

Minister Micha³ Seweryñski, korzystaj±c z mo¿liwo¶ci, jakie daje ustawa o finansowaniu nauki, ustanowi³ Nagrodê Ministra Nauki i Szkolnictwa Wy¿szego za wybitne osi±gniêcia naukowe i naukowo−techniczne. Uroczyste wrêczenie nagród pierwszej edycji odby³o siê 20 wrze¶nia w auli starej biblioteki UW.

– Chcieli¶my uhonorowaæ najwa¿niejsze osi±gniêcia uczonych i podkre¶liæ, ¿e badania naukowe s³u¿± rozwojowi gospodarczemu i cywilizacyjnemu naszego kraju. St±d nagrody przyznawane s± nie w tradycyjnych kategoriach odpowiadaj±cych dziedzinom nauki, lecz w kategoriach: badania na rzecz rozwoju nauki, badania na rzecz rozwoju spo³eczeñstwa i badania na rzecz rozwoju gospodarki – mówi³ minister Seweryñski, obja¶niaj±c ideê nagrody. Kandydatów zg³asza³y rady naukowe instytutów, rady wydzia³ów uczelni, towarzystwa naukowe, organizacje gospodarcze i spo³eczne. Przyjêto, ¿e wa¿ne s± wszystkie wybitne osi±gniêcia kandydatów niezale¿nie od czasu, kiedy powsta³y. Spo¶ród zg³oszonych kandydatur grono nominowanych wy³oni³ zespó³ pod przewodnictwem prof. Henryka Góreckiego, wiceprzewodnicz±cego Rady Nauki. Nagroda ma tak¿e znacz±cy wymiar finansowy – laureaci otrzymali po 56 tys. z³.

W trakcie uroczysto¶ci, któr± prowadzi³ znany popularyzator nauki red. Krzysztof Michalski z Polskiego Radia, jego by³y prezes, w krótkich prezentacjach multimedialnych ukazano sylwetki nominowanych. Napiêcie towarzyszy³o zainteresowanym oraz ponad 200 go¶ciom do ostatniej chwili, poniewa¿ nazwiska zwyciêzców zosta³y ujawnione dopiero w momencie wrêczania nagród. Uroczysto¶æ mia³a te¿ oprawê artystyczn± – w minirecitalach wyst±pi³y studentki warszawskiej AT Katarzyna D±browska i Monika Wêgiel.

W kategorii badañ na rzecz rozwoju nauki nagrodê otrzyma³ prof. Grzegorz Grynkiewicz (nominowani to tak¿e prof. Stanis³aw Gajda i prof. Krzysztof Wódkiewicz), w kategorii badañ na rzecz rozwoju spo³eczeñstwa prof. Marian Prze³êcki (nominacje: prof. Henryk Skar¿yñski, prof. Edmund Wnuk−Lipiñski), a w kategorii badañ na rzecz rozwoju gospodarki prof. Zygmunt Pejsak (nominacja: prof. Andrzej Chmielewski).

Prof. Grzegorz Grynkiewicz, rocznik 1939, jest z urodzenia czêstochowianinem. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego. Obecnie jest pracownikiem Instytutu Farmaceutycznego w Warszawie. Wybitny specjalista w dziedzinie chemii organicznej. Nale¿y do Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Stowarzyszenia Polskich Wynalazców i Racjonalizatorów, American Chemical Society oraz Drug Information Association. Ostatnio z grup± naukowców Uniwersytetu Gdañskiego bierze udzia³ w opracowywaniu pierwszej na ¶wiecie metody leczenia genetycznej choroby Sanfilippo. Uczestniczy³ w opracowaniu dwu innowacyjnych rozwi±zañ stosowanych dzi¶ powszechnie w biologii, fizjologii i medycynie – tzw. fluorescencyjnych indykatorów do pomiaru wewn±trzkomórkowych stê¿eñ jonów wapniowych oraz metody wprowadzenia do komórek wielofunkcyjnych kwasów karboksylowych. Jest jednym z najczê¶ciej cytowanych w literaturze ¶wiatowej polskich naukowców.

Prof. Marian Prze³êcki urodzi³ siê w Katowicach w 1923 r., maturê zda³ w czasie wojny. Razem z nim filozofiê w nowo otwartym Uniwersytecie £ódzkim studiowali: Ija de Lazari−Paw³owska, Klemens Szaniawski i Leszek Ko³akowski. Uczy³ siê u wybitnych przedstawicieli szko³y lwowsko−warszawskiej: Marii Ossowskiej oraz Janiny i Tadeusza Kotarbiñskich. Jest pionierem badañ nad semantycznymi podstawami nauk empirycznych, a jego The Logic of Empirical Theories sta³a siê pozycj± klasyczn±. Jest te¿ autorem Lektur platoñskich, Chrze¶cijañstwa niewierz±cych i Intuicji moralnych. Uwa¿a siê za dziedzica szko³y lwowsko−warszawskiej, ale nie jej przedstawiciela.

Prof. Zygmunt Pejsak pochodzi z Tarnowskich Gór, gdzie urodzi³ siê w 1948 roku. Po studiach w Wy¿szej Szkole Rolniczej we Wroc³awiu przez 5 lat by³ czynnym lekarzem weterynarii, a potem dyrektorem najwiêkszej w Polsce fermy trzody chlewnej. Odby³ sta¿e w najlepszych weterynaryjnych o¶rodkach naukowych w Stanach Zjednoczonych, Czechach, Danii, Francji, Niemczech, Hiszpanii i Wielkiej Brytanii. Od 1980 zwi±zany z Pañstwowym Instytutem Weterynaryjnym w Pu³awach. Wypromowa³ 8 doktorów, a w¶ród jego uczniów jest te¿ 4 doktorów habilitowanych. Zasiada w Komitecie Nauk Weterynaryjnych i Komitecie Biotechnologii PAN. Otrzyma³ doktorat honorowy Akademii Rolniczej w Lublinie. Jest niekwestionowanym autorytetem ¶wiatowej hyopatologii i twórc± znanej szko³y naukowej ochrony zdrowia ¶wiñ. Jest autorem lub wspó³autorem 170 publikacji oraz 7 podrêczników. W Pu³awach kieruje Zak³adem Chorób ¦wiñ, w którym opracowano i wdro¿ono do produkcji m.in. szczepionkê zapobiegaj±c± bezmleczno¶ci poporodowej u loch, zestaw diagnostyczny do wykrywania przeciwcia³ zwalczaj±cych wirusa pomoru klasycznego ¶wiñ oraz preparat dla prosi±t ss±cych.

as

Detekcja b³ysków

Naukowcy z Centrum Badañ Kosmicznych PAN R. Marcinkowski i M. Denis oraz T. Bulik z Centrum Astronomicznego im. M. Kopernika PAN s± g³ównymi autorami pracy po¶wiêconej nowej metodzie detekcji b³ysków promieniowania gamma za pomoc± satelity Integral – kosmicznego laboratorium wysokich energii Europejskiej Agencji Kosmicznej, które od pa¼dziernika 2002 r. kr±¿y wokó³ Ziemi. Czê¶æ aparatury i oprogramowania satelity Integral powsta³y w Centrum Badañ Kosmicznych PAN, a w ustalaniu jego programu naukowego uczestniczy³o Centrum Astronomiczne im. M. Kopernika PAN.

Droga Mleczna powsta³a z chmury wodoru i helu ok. 12 mld lat temu i dotychczas jest wzbogacana stopniowo przez ciê¿sze pierwiastki, m.in. glin i ¿elazo. Radioaktywny glin wystêpuje w ca³ej Galaktyce. Rozpadaj±c siê i przekszta³caj±c w magnez, wydziela równocze¶nie promieniowanie gamma o d³ugo¶ci tzw. linii 1809 keV. Badanie tego promieniowania przez satelitê Integral umo¿liwia m.in. okre¶lenie, czy glin wytwarzany jest przez pojedyncze obiekty kosmiczne, czy te¿ przez przypadkowe oddzia³ywanie wielu takich obiektów.

Astronomowie uwa¿aj±, ¿e najbardziej prawdopodobnym ¼ród³em glinu s± wybuchy supernowych. Czas tzw. pó³rozpadu glinu wynosi ok. 1 mln lat, co w skali wszech¶wiata jest okresem stosunkowo krótkim. Badania kosmicznego laboratorium wykazuj±, i¿ w tym okresie musia³o wybuchn±æ wiele gwiazd, a podczas takiego wybuchu razem z glinem powstawa³o ¿elazo. Wykazanie tej zale¿no¶ci pozwoli stwierdziæ, czy rzeczywi¶cie wiêkszo¶æ glinu powstaje w wyniku wybuchu supernowych.

Dziêki kosmicznemu laboratorium sporz±dzana jest swoista „mapa” Drogi Mlecznej w promieniowaniu gamma. Ma ona dostarczyæ astronomom najbardziej zgodnego z rzeczywisto¶ci± obrazu niedawnych – w skali astronomicznej – zmian w sk³adzie chemicznym naszej Galaktyki. Integral bada te¿ ilo¶æ tajemniczej antymaterii produkowanej w centrum Drogi Mlecznej.

Istot± nowej metody jest mo¿liwo¶æ okre¶lenia pozycji na niebie i rejestracji widma silnych b³ysków gamma tak¿e wtedy, gdy zachodz± poza obszarem znajduj±cym siê w polu widzenia instrumentów Integrala, tzn. niezale¿nie od aktualnej orientacji satelity. Skuteczno¶æ tej metody zosta³a zweryfikowana na przyk³adzie wybuchu GRB030406, który mia³ miejsce w odleg³o¶ci prawie 37º od kierunku g³ównej osi detektora.

LS
FNP w EURYI

Fundacja na rzecz Nauki Polskiej do³±czy³a do programu EURYI (European Young Investigator Award) – Europejskiej Nagrody dla M³odego Naukowca.

Zosta³a ona stworzona w 2003 r. z inicjatywy European Heads of Research Councils we wspó³pracy z European Science Foundation (ESF). Celem przedsiêwziêcia jest zachêcenie wyj±tkowo uzdolnionych m³odych uczonych do pracy na rzecz rozwoju naukowego Europy. Nagroda przyznawana jest corocznie 25 wyró¿niaj±cym siê m³odym uczonym, których prace badawcze maj± zasiêg miêdzynarodowy. Ma im umo¿liwiæ po¶wiêcenie siê w pe³ni niezale¿nej pracy naukowej lub stworzenie samodzielnego zespo³u badawczego.

W tegorocznej edycji nagrody, obok FNP, bierze udzia³ 20 czo³owych europejskich organizacji finansuj±cych naukê. Nagroda umo¿liwia 5−letnie finansowanie projektu badawczego realizowanego przez laureata. Ca³kowita jej warto¶æ mo¿e wynosiæ do 1 250 000 euro, wyp³acanych w rocznych ratach. Konkurs adresowany jest do m³odych naukowców (2−8 lat po doktoracie, z mo¿liwo¶ci± uwzglêdnienia uzasadnionych przerw w karierze naukowej). Jednym z g³ównych za³o¿eñ programu jest warunek, ¿e laureaci po otrzymaniu nagrody po¶wiêc± siê wy³±cznie nagrodzonemu projektowi.

Fundacja, jako pierwsza polska instytucja finansuj±ca naukê, do³±czy³a do grona organizacji zrzeszonych w programie EURYI, daj±c tym samym szansê wybitnym m³odym naukowcom z ca³ego ¶wiata ubiegania siê o nagrodê, która umo¿liwia realizacjê projektu badawczego w jednym z polskich o¶rodków naukowych. – Dziêki EURYI o pracê w Polsce bêd± mogli siê staraæ najzdolniejsi m³odzi naukowcy z ca³ego ¶wiata, w tym Polacy – mówi prof. Maciej ¯ylicz, prezes FNP. – Liczymy na pomoc polskich badaczy w upowszechnieniu idei programu. Chcemy namówiæ m³odych zdolnych ludzi, z którymi naukowcy pracuj±cy w uczelniach i instytutach maj± kontakty, do powrotu lub te¿ przyjazdu do Polski w celu realizacji projektu. Musimy wspólnie przekonaæ potencjalnych kandydatów, ¿e realizacja nagrodzonego projektu w Polsce wi±¿e siê nie tylko z godnymi warunkami finansowymi, ale daje im mo¿liwo¶ci rozwoju naukowego.

Rola fundacji w programie polega na przeprowadzeniu pierwszego etapu selekcji kandydatów zamierzaj±cych realizowaæ swoje badania w Polsce. Nastêpnie wyselekcjonowane przez FNP kandydatury zostan± przekazane do ESF, która dokonuje ostatecznego wyboru laureatów. Przy ocenie kandydatów do nagrody najistotniejsze s± nastêpuj±ce kryteria: jako¶æ prowadzonych przez kandydata badañ, prze³omowy charakter projektu oraz jego potencja³ w kontek¶cie wzmocnienia pozycji europejskich badañ na forum ¶wiatowym.

Wnioski na konkurs mo¿na sk³adaæ do 30 listopada 2006 w FNP. Lista laureatów obecnej edycji programu zostanie og³oszona na prze³omie sierpnia i wrze¶nia 2007.

(mit)

Uniwersytet Wroc³awski

Pomys³ chemików kupiony

30 lipca Uniwersytet Wroc³awski sprzeda³ spó³ce Womarex technologiê na budowê instalacji produkuj±cej z t³uszczów ro¶linnych i zwierzêcych biokomponenty do paliwa dieslowskiego.

Zak³ady Tekstylne Womarex z Giebu³towa (pow. Lwówek ¦l±ski) wybuduj± wytwórniê estrów etylowych i metylowych wy¿szych kwasów t³uszczowych o wydajno¶ci 10 tys. ton estrów rocznie. Bêdzie to pierwsza realizacja na skalê przemys³ow± technologii opracowanej przez zespó³ prof. Huberta Ko³odzieja z Wydzia³u Chemii UWr. Istniej±ca na Wydziale Chemii instalacja ma charakter æwierætechniczny i mo¿e wytwarzaæ ok. 600 litrów estrów etylowych na dobê.

Uniwersytet dostarczy³ Womareksowi kompletn± dokumentacjê, bêdzie te¿ pe³ni³ rolê konsultanta i sprawowa³ nadzór nad budow± instalacji.

Technologia obejmuje zastrze¿one patentami rozwi±zania z zakresu oleochemii. Patenty te s± wspó³w³asno¶ci± twórców: prof. Huberta Ko³odzieja, dr. Andrzeja Vogta, in¿. Stanis³awa Strzeleckiego (wszyscy z Wydzia³u Chemii UWr.), dr. Andrzeja Sowy (PWr.), in¿. Jerzego Fa³ata (konstruktor z Zak³adów Urz±dzeñ Przemys³owych w Nysie) oraz Uniwersytetu Wroc³awskiego (udzia³ uczelni to 20 proc.).

– Nasza technologia jest najlepsza z dostêpnych w Polsce: najtañsza, wykorzystuj±ca surowce odnawialne, bezodpadowa, przyjazna dla ¶rodowiska – wylicza prof. Ko³odziej.

Bliskie sfinalizowania s± rozmowy w sprawie kolejnych umów dotycz±cych nie tylko budowy wytwórni biokomponentów – jak w przypadku instalacji w Giebu³towie – ale ca³ych centrów paliwowo−energetyczno−chemicznych. Powstan± one w Stalowej Woli, Lublinie, Orzyszu, Stargardzie Szczeciñskim, Trzciannem i Skoroszycach. Ka¿dorazowo UWr. otrzyma 20 proc. kwoty ze sprzeda¿y licencji.

– W tej chwili nie aspekt finansowy przedsiêwziêcia jest dla nas najwa¿niejszy, ale zwrócenie uwagi na fakt, ¿e w Uniwersytecie Wroc³awskim pracuj± uczeni nie tylko prowadz±cy badania podstawowe, ale tak¿e umiej±cy wspó³pracowaæ z praktykami i tworzyæ kompletne rozwi±zania technologiczne – mówi prof. Leszek Pacholski, rektor UWr.

Ma³gorzata Porada
Politechnika £ódzka

10 lat DMCS

Katedra Mikroelektroniki i Technik Informatycznych P£ (Department of Microelectronics and Computer Science – DMCS) powsta³a w 1996 r. z przekszta³cenia utworzonego w 1991 zak³adu o tej samej nazwie. Jej twórc± i kierownikiem jest prof. Andrzej Napieralski. Oprócz niego jednostka zatrudnia 2 profesorów, 17 doktorów i 11 magistrów.

W minionym dziesiêcioleciu katedra uczestniczy³a w 7 programach TEMPUS, w programie ESPRIT−BARMINT, w kilku projektach COPERNICUS i grantach NATO oraz 2 programach 5.PR UE. Aktualnie uczestniczy w 2 programach 6.PR oraz wspó³pracuje z wieloma firmami (Motorola, Atmel, Kinectrics, CFDRC, TRITEM Technologies). Pracownicy katedry uczestniczyli w 38, a aktualnie realizuj± 6 projektów badawczych KBN/MNiSW.

Pracownicy katedry byli autorami 5 ksi±¿ek, 20 rozdzia³ów w ksi±¿kach krajowych i zagranicznych, 82 artyku³ów w czasopismach krajowych i zagranicznych i a¿ 545 artyku³ów na konferencjach, w tym 365 na konferencjach miêdzynarodowych. W katedrze opracowano 3 patenty, wydano 15 skryptów, obroniono 17 prac doktorskich, z których wiêkszo¶æ otrzyma³a nagrody i wyró¿nienia. Dwie osoby uzyska³y stopieñ naukowy doktora habilitowanego.

Najwiêkszym projektem realizowanym obecnie przez katedrê jest projekt Europejskie koordynowane badania i rozwój technologii akceleratorów cz±stek elementarnych, realizowany w ramach 6.PR przy ¶cis³ej wspó³pracy z DESY w Hamburgu. Od wielu lat katedra wspó³pracuje z Ontario Hydro Technologies z Kanady w dziedzinie monitoringu kabli olejowych zasilaj±cych du¿e miasta w USA i Kanadzie.

Najwa¿niejsz± dziedzin± prac naukowych prowadzonych w DMCS jest projektowanie uk³adów i systemów scalonych. Katedra realizuje zlecenia komercyjne dla najwiêkszych firm z bran¿y mikroelektroniki.

Aktualnie katedra wspó³pracuje ¶ci¶le z 5 partnerami w USA i Kanadzie oraz z ponad 40 w Europie. Jej studenci wyje¿d¿aj± w ramach programu Socrates do kilkunastu o¶rodków w 7 krajach. Ostatnio rozwija siê bardzo intensywna wspó³praca z Uniwersytetem w Nantes (Francja). Placówka uczestniczy w 3 wspólnych programach, a w 2006 podpisano umowê o podwójnych dyplomach.

Katedra jest g³ównym organizatorem miêdzynarodowej konferencji MIXDES (Mixed Design of Integrated Circuits and Systems) po¶wiêconej projektowaniu, modelowaniu i wytwarzaniu uk³adów VLSI, mikrosystemów i uk³adów mocy oraz nowoczesnym technologiom.

Hanna Morawska
Uniwersytet Zielonogórski

Budowlañcy w nowym

Nowa siedziba Wydzia³u Budownictwa Wydzia³u In¿ynierii L±dowej i ¦rodowiska UZ zosta³a oddana do u¿ytku 2 pa¼dziernika. Obiekt pomie¶ci³ tak¿e Instytut Biotechnologii i Ochrony ¦rodowiska, salê Rady Wydzia³u oraz dziekanat i pomieszczenia administracji WILi¦.

W siedmiokondygnacyjnym budynku znajduj± siê laboratoria naukowe i dydaktyczne, sale seminaryjne, sale wyk³adowe i kre¶larnie. Najwy¿sze kondygnacje przeznaczono na pokoje pracownicze. W nowo oddanym budynku znajduje siê te¿ Hala Laboratoryjna przeznaczona na cele badawcze wielkogabarytowych elementów konstrukcyjnych. Obiekt zostanie wyposa¿ony w suwnicê o ud¼wigu 50 kN.

Nowy budynek powsta³ przy starym laboratorium instytutu, które zmodernizowano i teraz mieszcz± siê tam ponownie laboratoria i czê¶æ pomieszczeñ administracyjnych.

W obiekcie bêdzie siê kszta³ci³o 600 studentów stacjonarnych i 290 niestacjonarnych. W budynku mie¶ci siê: 10 sal seminaryjnych, 8 laboratoriów (+ Hala Laboratoryjna), 2 kre¶larnie, 5 sal dydaktycznych i 4 sale wyk³adowe (2 sale 80−osobowe, 1 sala 120−osobowa i 1 sala 150−osobowa). Dla pracowników naukowych przeznaczono 60 pokoi, które znajduj± siê na najwy¿szych kondygnacjach w tzw. strefie ciszy.

Budynek jest w ca³o¶ci dostosowany do potrzeb osób niepe³nosprawnych.

Powierzchnia u¿ytkowa budynku wynosi 9975,2 m2, a powierzchnia ca³kowita 11 799,9 m2. Kubatura obiektu to 45 363,6 m3 (czê¶æ modernizowana: 5050,0 m3, czê¶æ laboratoryjno−dydaktyczna: 35 689,5 m3, hala laboratoryjna: 4624,1 m3). Autorem projektu jest Autorska Pracownia Architektoniczna „PROJEKT” z Zielonej Góry, a wykonawc± – Mostostal Warszawa S.A.

Ca³a inwestycja (z pierwszym wyposa¿eniem) bêdzie kosztowa³a prawie 31 mln z³. Z tego Ministerstwo Edukacji przekaza³o 4,8 mln z³, KBN 5,0 mln z³, a samorz±d, czyli Miasto Zielona Góra dofinansuje inwestycjê w kwocie 6 mln z³.

esa
Uniwersytet w Bia³ymstoku

Laboratorium nanonauki

6 wrze¶nia w Instytucie Fizyki Do¶wiadczalnej UwB otwarto Laboratorium Mikroskopii Skaningowej AFM/MFM/STM. Zainstalowane w nim urz±dzenia – mikroskop z wyposa¿eniem – umo¿liwiaj± prowadzenie unikatowych w skali europejskiej badañ nanostruktur magnetycznych. Mikroskop skaningowy umo¿liwia pracê w pró¿ni, w cieczach, w ró¿nych temperaturach i przy ró¿nych konfiguracjach pola magnetycznego. – Jednym z celów podejmowanych badañ bêdzie analiza wp³ywu rozmiarów poprzecznych nanostruktur na uporz±dkowanie magnetyczne, co przewidywali¶my w naszych pracach teoretycznych – powiedzia³ prof. Andrzej Maziewski, dyrektor Instytutu Fizyki Do¶wiadczalnej. Doda³, ¿e warto zajmowaæ siê nanonauk±, czego przyk³adem s± kariery jego dwóch doktorantów: dr. hab. Marka Kisielewskiego, który w pracy habilitacyjnej wykaza³, ¿e w³a¶ciwo¶ci magnetyczne ultracienkiej warstwy magnetycznej (np. kobaltu) mog± byæ modyfikowane przez rodzaj i grubo¶æ niemagnetycznej warstwy przykrywaj±cej (np. z³oto, srebro) i dr. Andrzeja Stankiewicza, który pracuje obecnie w firmie Seagate (USA), wytwarzaj±cej dyski magnetyczne.

Mikroskop bêdzie s³u¿y³ g³ównie fizykom. Podjêta te¿ zosta³a wspó³praca z chemikami (z zakresu elektrochemii, badañ polimerów) oraz z naukowcami z Politechniki Bia³ostockiej zajmuj±cymi siê materia³ami medycznymi. Trwaj± rozmowy z biologami z Doniecka (Ukraina) na temat wspólnych badañ bakterii magnetycznych.

Otwarcie laboratorium zainicjowa³o miêdzynarodowe warsztaty NANOMAG−LAB: Workshop on Properties of ultrathin magnetic films (7−9 wrze¶nia, Bia³owie¿a). W warsztatach, obok autorytetów z dziedziny fizyki do¶wiadczalnej i teoretycznej, wziêli udzia³ doktoranci i studenci zainteresowani nanonauk±. W pamiêæ uczestników zapad³y szczególnie wyst±pienia: prof. A. Kirilyuka (Radboud University Nijmegen, Holandia) sygnalizuj±ce nowy kierunek badañ – optomagnetyzm (badanie oddzia³ywañ femtosekundowych, ultrasilnych impulsów ¶wiat³a na uporz±dkowanie magnetyczne materia³ów); ilustruj±ce wykorzystanie promieniowania synchrotronowego do badania magnetycznych nanostruktur, np. przy pomocy mikroskopii elektronów fotoemisyjnych PEEM (prof. S. Pizzini, Laboratoire Louis Néel CSRS, Grenoble, Francja); na temat poprzecznie ograniczanych metalicznych nanostruktur (prof. J. Ferre, Laboratoire de Physique des Solides, Université Paris−Sud, Orsay, Francja) czy magnetycznych pó³przewodników (prof. K. Edmonds, University of Nottingham, Wielka Brytania, dr M. Sawicki, Warszawa, Polska); pokazuj±ce mo¿liwo¶ci wykorzystania magnetycznych nanostruktur jako elementów logicznych (prof. N. Vernier, Laboratoire de Physique des Solides, Université Paris−Sud, Orsay, Francja). Warsztaty s± czê¶ci± realizowanego w latach 2004−08 projektu Marie Curie Host Fellowships for Transfer of Knowledge Combined study of nanostructured magnetic materials. Koordynatorem projektu jest prof. A. Maziewski.

bigna
Akademia Rolnicza we Wroc³awiu

Miêdzywydzia³owy instytut

Wzrastaj±ca w uczelni liczba pracowników uzyskuj±cych stopnie i tytu³y naukowe w dziedzinie nauk biologicznych, a tak¿e coraz czê¶ciej podejmowana tematyka badawcza z zakresu nauk biologicznych przez pracowników reprezentuj±cych inne dziedziny naukowe stwarza³y konieczno¶æ integracji ich dzia³alno¶ci. Dlatego Senat Akademii Rolniczej we Wroc³awiu powo³a³ Miêdzywydzia³owy Instytut Nauk Przyrodniczych. Sukcesy zwi±zane z hodowl± ro¶lin i zwierz±t, produkcj± ro¶linn± i zwierzêc±, a tak¿e przetwarzaniem tych produktów na zdrow± i wysokiej jako¶ci ¿ywno¶æ, s± ¶ci¶le powi±zane z rozwojem i osi±gniêciami nauk biologicznych. Produkcja zdrowej ¿ywno¶ci zale¿y od dobrze zachowanego i w³a¶ciwie chronionego ¶rodowiska rolniczego, a du¿e znaczenie dla zdrowia ludzi i zwierz±t ma odpowiednio ukszta³towany krajobraz rolniczy. We wszystkich tych obszarach wykorzystywane s± wyniki badañ i postêp nauk biologicznych.

Celem nowej placówki bêdzie: koordynacja dzia³alno¶ci naukowej i podejmowanie badañ interdyscyplinarnych, dzia³alno¶æ dydaktyczna na rzecz ró¿nych kierunków studiów, prowadzenie studiów doktoranckich i podyplomowych w ramach dyscyplin wchodz±cych w zakres nauk biologicznych oraz dzia³alno¶æ upowszechnieniowa i wdro¿eniowa. Instytutem pokieruje dyrektor wybierany spo¶ród cz³onków rady naukowej, a w sk³ad instytutu wejdzie 16 pracowników naukowych, w tym 10 z tytu³em lub stopniem doktora habilitowanego.

(mwj)
Uniwersytet Marii Curie−Sk³odowskiej w Lublinie

Strategie finansowe

W dniach 13−15 wrze¶nia odby³a siê ogólnopolska konferencja katedr finansów Instytucje, instrumenty i strategie finansowe w dobie integracji gospodarczej, zorganizowana przez pracowników Wydzia³u Ekonomicznego UMCS. Obrady rozpoczê³o wyst±pienie prof. Teresy Lubiñskiej z Uniwersytetu Szczeciñskiego, sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Przedstawi³a ona program Wêdka technologiczna. Debaty odbywa³y siê w 5 sesjach tematycznych: rynki finansowe, finanse publiczne, bankowo¶æ, finanse przedsiêbiorstw oraz ubezpieczenia.

Wa¿nym punktem konferencji by³o doroczne spotkanie kierowników katedr finansów. Prof. Jerzy Wêc³awski, prorektor UMCS ds. rozwoju i kierownik Zak³adu Bankowo¶ci na Wydziale Ekonomicznym, za jedn± z wa¿niejszych inicjatyw przedstawicieli katedr finansów uwa¿a wyst±pienie do PAN z wnioskiem o utworzenie komitetu nauk finansowych. Opracowaniem koncepcji dzia³ania tego komitetu i stosownego wniosku zajmuje siê prof. Andrzej Gospodarowicz, prorektor Akademii Ekonomicznej we Wroc³awiu.

¦rodowisko uzna³o swego czasu, ¿e dotychczasowy kierunek bankowo¶æ i finanse powinien nosiæ nazwê bankowo¶æ. – Taka zwiêz³a, ale pojemna nazwa by³aby najlepsza – uwa¿a prof. Wêc³awski. Przygotowano nawet standardy kszta³cenia dla tak okre¶lonego kierunku. W rozporz±dzeniu ministra edukacji pojawi³a siê jednak nazwa kierunku finanse i rachunkowo¶æ, w zwi±zku z czym przygotowane ju¿ standardy kszta³cenia zosta³y odrzucone. – Musimy teraz tê now± nazwê wype³niæ tre¶ci± – mówi prof. Wêc³awski. Kierownicy katedr finansów uznali, ¿e nale¿y powo³aæ zespó³ roboczy przy Radzie G³ównej Szkolnictwa Wy¿szego, którego zadaniem by³oby zaproponowanie standardów kszta³cenia dla kierunku finanse i rachunkowo¶æ. Tê inicjatywê ma pilotowaæ prof. Ma³gorzata Zaleska z SGH.

Kolejnym punktem lubelskiego spotkania specjalistów nauk finansowych by³o Walne Zgromadzenie Cz³onków Polskiego Stowarzyszenia Finansów i Bankowo¶ci. Powsta³o ono w 2004 r., a dzi¶ skupia 150 cz³onków, specjalistów od finansów i bankowo¶ci z krêgów akademickich i gospodarczych. Prezesem PSFiB jest prof. Krystyna Piotrowska−Marczuk z U£. Stowarzyszenie wydaje „Studia Finansów i Bankowo¶ci”, przygotowuje siê te¿ do opracowania Z³otej Ksiêgi Finansów, w której zamierza zaprezentowaæ sylwetki wszystkich samodzielnych pracowników naukowych zajmuj±cych siê bankowo¶ci± i finansami. Koordynatorem tego projektu jest dr hab. Danuta Dziawko z UMK.

Kolejna konferencja katedr finansów odbêdzie siê za rok w Uniwersytecie £ódzkim.

(pik)
Politechnika Wroc³awska

Konsumenci wêglowodorów

Znaleziono konsumentów zanieczyszczeñ ropopochodnych. S± ³atwo dostêpni, nieszkodliwi dla otoczenia, w sprzyjaj±cych warunkach znakomicie siê rozmna¿aj± i po¿eraj± wêglowodory. Nale¿y jedynie daæ im co¶ na apetyt. Lubi± siê napiæ. Tak w uproszczeniu mo¿na przedstawiæ osi±gniêcie zespo³u z Politechniki Wroc³awskiej, które uhonorowano nagrod± Wroc³awskiej Rady Federacji Stowarzyszeñ Naukowo−Technicznych NOT za 2005 r.

Zespó³ kierowany przez dr hab. Barbarê Ko³wzan tworz± pracownicy Wydzia³u In¿ynierii ¦rodowiska i Wydzia³u Chemicznego PWr.: dr Kazimierz Grabas, dr Adam Pawe³czyk, dr Mieczys³aw Steininger oraz uczestnicz±ca w pracach mikrobiologicznych mgr Maria Pawlik. Opracowali oni i wdro¿yli Technologie bioremediacji ¶rodowisk gruntowo−wodnych ska¿onych wêglowodorami i ich pochodnymi. Pozwalaj± one skutecznie eliminowaæ zanieczyszczenia naftowe ze ¶rodowisk gruntowo−wodnych. Mog± byæ stosowane na terenach ska¿onych produktami naftowymi lub wêglowodorami przemys³owymi i ich pochodnymi (np. w bazach lotniczych, magazynach paliw, na poligonach, przy ruroci±gach przesy³owych paliw i rampach prze³adunkowych, na stacjach benzynowych itp.).

Naukowcy zastosowali do oczyszczania ska¿onych gruntów mikroflorê autochtoniczn±. Mikroorganizmy zdolne do aktywnego rozk³adu zanieczyszczeñ ropopochodnych izolowane s± bezpo¶rednio z zanieczyszczonego gruntu. Wêglowodory wchodz±ce w sk³ad zanieczyszczeñ naftowych s± dla nich substratem pokarmowym. Innowacyjnym i niezwykle istotnym czynnikiem jest w³a¶ciwa stymulacja aktywno¶ci degradacyjnej drobnoustrojów. Osi±ga siê j± tworz±c optymalne warunki rozwoju mikroorganizmów w ska¿onym ¶rodowisku i zapewniaj±c im maksymalny dostêp (biodostêpno¶æ) do substratu. Stosowane biopreparaty s± bezpieczne dla cz³owieka i ¶rodowiska. Ka¿dorazowo ich zastosowanie jest poprzedzone procedur± uzyskania atestu Pañstwowego Zak³adu Higieny. Opracowany uk³ad technologiczny dzia³a niezawodnie w zamkniêtym obiegu wodnym (ci±g³ym lub okresowym). Znaczne obni¿a to zu¿ycie wody niezbêdnej do utrzymania odpowiedniego poziomu wilgotno¶ci oczyszczanego gruntu, eliminuje niebezpieczeñstwo wtórnego ska¿enia ¶rodowiska i pozwala na wykorzystywanie odcieków z pryzmy i wód podziemnych do namna¿ania mikroorganizmów.

Zalet± tej technologii jest ³atwo¶æ modyfikacji procesu i dopasowania szczegó³owych rozwi±zañ do rodzaju i zasiêgu zanieczyszczenia, budowy geologicznej terenu i warunków hydrogeologicznych.

Technologia bioremediacji zosta³a wdro¿ona i zrealizowana wspólnie z firm± SEGI AT sp. z o.o. z Warszawy w jednostce wojskowej w Królewie Malborskim, któr± przystosowywano do standardów NATO (w 2005 r. oczyszczono tam ok. 5000 m3 ska¿onej gleby i gruntu metod± ex situ, a na 2006 r. przewidziano oczyszczenie ok. 4000 m3), oraz w rejonie dworca kolejowego Warszawa Gdañska – na terenie budowy centrum handlowego ARKADIA (oczyszczenie ok. 7000 m3 ska¿onej gleby i gruntu metod± ex situ).

mk
Ogród Botaniczny Uniwersytetu Wroc³awskiego

Jubileusz akwarystów

Pierwsze akwaria w Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu Wroc³awskiego powsta³y 50 lat temu. Dzi¶ dzia³ ro¶lin wodnych eksponuje swoj± kolekcjê w 29 zbiornikach o pojemno¶ci 1200 litrów. Od 1956 do 1969 roku w ogrodzie powsta³o 26 akwariów o pojemno¶ci 450 litrów. Pod koniec lat 70. dokonano pierwszej przebudowy dzia³u. Stanê³o w nim wtedy m.in. 6 du¿ych akwariów 1100−litrowych.

Obecnie dzia³ ro¶lin wodnych i b³otnych – obejmuje on tak¿e ro¶linno¶æ pó³naturalnego stawu, basen z kolekcj± grzybieni (Nymphaea) i kilka mniejszych zbiorników na wolnym powietrzu – ma 29 akwariów o pojemno¶ci 1200 l ka¿de. Znajduj± siê one w Pawilonie Natury i pozwalaj± w pe³ni doceniæ piêkno, ró¿norodno¶æ kszta³tów i barw ro¶lin podwodnych.

Okazy prezentowane s± w uk³adzie geograficznym. Wnêtrza akwariów udekorowano korzeniami i ska³ami. Dodatkow± atrakcj±, zw³aszcza dla najm³odszych go¶ci, s± ¿yj±ce w akwariach ryby wystêpuj±ce w tych samych siedliskach, co eksponowane gatunki ro¶lin. Zwiedzaj±cym towarzysz± obja¶nienia lektora, a numeracja ro¶lin wewn±trz zbiorników pozwala na ³atw± ich identyfikacjê. Zwiedzanie trwa 25 minut.

Dum± uniwersyteckiego Ogrodu Botanicznego jest najwiêkszy w Europie zbiór ¿abienic (Echinodorus) oraz wyj±tkowo bogate kolekcje chêtnie hodowanych w amatorskich akwariach: zwartek (Cryptocoryne), limnofili (Limnophila) i wyw³óczników (Myriophyllum). Na szczególn± uwagê zas³uguje kolekcja afrykañskich ro¶lin z rodzaju Anubias, zawieraj±ca wszystkie znane gatunki i odmiany.

9 wrze¶nia, z okazji jubileuszu, w OB UWr. spotkali siê akwary¶ci z Danii, Czech, Niemiec i Polski. Dr Ryszard Kamiñski, kurator dzia³u ro¶lin wodnych i b³otnych, przedstawi³ historiê i stan kolekcji. Dr Krzysztof Grzegorczyk z firmy „Ogrody Wodne” wyg³osi³ prelekcjê Ro¶liny wodne w ¿yciu naszych przodków. Go¶cie zagraniczni przedstawili placówki, które reprezentowali.

Wieczorne spotkanie towarzyskie by³o okazj± do degustacji specja³ów przygotowanych z ro¶lin wodnych i b³otnych, m.in. z: ciapaty z uszycy, warstwowca kotewkowego, karczku zdobionego kandyzowan± ga³g±, dzikiej kie³basy z czerotem, kotwiczek w boczku, klukwy na s³odko w zalewie miodowo−spirytusowej oraz ciasteczek upieczonych z m±ki otrzymanej z k³±czy ³±czenia baldaszkowatego i pa³ki w±skolistnej oraz bulw strza³ki szerokolistnej.

(por)

Polskie Towarzystwo Matematyczne

Matematycy w Gdañsku

Odbywaj±ce siê w dniach 4−8 wrze¶nia w Uniwersytecie Gdañskim Forum Matematyków Polskich, zorganizowane przez Polskie Towarzystwo Matematyczne, stanowi³o kontynuacjê tradycyjnych dorocznych zjazdów towarzystwa. Nowa nazwa podkre¶la otwarto¶æ na ca³e ¶rodowisko matematyczne, a podtytu³ spotkania Badania, zastosowania, edukacja, popularyzacja pokazuje szeroki zakres zainteresowañ matematyków. Znamienne, ¿e obrady zainaugurowa³ dr Marek Legutko, dyr. CKE, wyk³adem Matematyka i egzaminy.

Wprost z Miêdzynarodowego Kongresu Matematyków odbywaj±cego siê w Madrycie przyby³ do Gdañska prof. Henryk Iwaniec, rodem z Elbl±ga, obecnie pracuj±cy w Rutgers University. Jego wyk³ad dotyczy³ hipotezy Riemanna, jednego z najs³ynniejszych klasycznych, wci±¿ otwartych problemów matematycznych. Pozosta³e wyk³ady plenarne z „czystej” matematyki wyg³osili: Czes³aw Bagiñski (PB), Andrzej D±browski (USz.), Adam Parusiñski (Université d’Angers), S³awomir Rybicki (UMK). O zastosowaniach matematyki mówili Andrzej Palczewski (UW), który przedstawia³ matematyczne problemy rynków finansowych, i Wojciech Okrasiñski (UZ), który zastanawia³ siê, czy matematyka staje siê technologi±. Forum zakoñczy³ wyk³ad Zbigniewa Semadeniego (UW) z pogranicza dydaktyki i filozofii matematyki. Kilku go¶ci zagranicznych w¶ród mówców plenarnych jest sygna³em otwarcia PTM na polskich matematyków pracuj±cych za granic±.

Atrakcyjn± nowo¶ci± spotkañ matematyków okaza³y siê sesje popularne adresowane do uczniów i nauczycieli oraz entuzjastów matematyki. Studenci i doktoranci z Warszawy, Krakowa i Wroc³awia przedstawiali referaty i organizowali gry matematyczne. Powodzeniem cieszy³ siê Maraton Matematyczny przygotowany przez wroc³awian. Spotkania te mia³y formê towarzyskiej zabawy moderowanej przez starszych kolegów, a nie oficjalnego wyk³adu ex cathaedra.

Podczas FMP odby³o siê doroczne Walne Zgromadzenie PTM, które uchwali³o nowy statut towarzystwa, dostosowany do wymagañ prawa o stowarzyszeniach i umo¿liwiaj±cy PTM ubieganie siê o status organizacji po¿ytku publicznego. Walne Zgromadzenie powo³a³o komitety redakcyjne czasopism, które wydaje PTM: „Wiadomo¶ci Matematycznych”, „Dydaktyki matematyki”, „Matematyki Stosowanej”, „Commentationes Mathematicae” oraz „Fundamenta Informaticae”, a tak¿e jury nagród PTM w dziedzinie badañ naukowych oraz zastosowañ i popularyzacji matematyki.

W kuluarach spotkania mówi³o siê o nowych wyzwaniach stoj±cych przed matematykami. Kilkana¶cie lat temu studiuj±cy matematykê z regu³y nie zadawali naturalnego sk±din±d pytania: po co siê tego uczymy? Teraz to pytanie pojawia siê bardzo czêsto. Matematycy uniwersyteccy zazwyczaj nie widzieli konieczno¶ci przygotowania m³odego cz³owieka do konkretnego zawodu (poza, oczywi¶cie, kierunkami nauczycielskimi). Teraz stanê³o przed nimi widmo nauczania „do zawodu” i spo³eczne rozliczenie z tego nauczania. Dyskusje prowadzone podczas forum nie przynios³y rozwi±zañ zasygnalizowanych problemów, ale pozwoli³y na ich zdiagnozowanie.

(gda)
Uniwersytet ¦l±ski

Artystyczna nagroda dla studentów

11 wrze¶nia Studencki Zespó³ Pie¶ni i Tañca Uniwersytetu ¦l±skiego „Katowice” zosta³ laureatem nagrody prezydenta Katowic w dziedzinie kultury w roku 2006. To presti¿owe wyró¿nienie bardzo ucieszy³o Barbarê Urgacz, kierownika zespo³u. „Katowice” nagrodzono za pracê artystyczn± w¶ród m³odzie¿y studenckiej, promowanie folkloru poprzez ciekawe kompozycje i aran¿acje muzyczne oraz choreograficzne, powo³anie i wieloletni± organizacjê Miêdzynarodowego Studenckiego Festiwalu Folklorystycznego, który odby³ siê w tym roku po raz 19.

40−osobowy obecnie SZPiT „Katowice” powsta³ w 1969 r. z inicjatywy grupy m³odzie¿y akademickiej i nie¿yj±cego ju¿ dzisiaj choreografa Józefa Zieliny. By³ to pierwszy studencki zespó³ folklorystyczny w ówczesnym województwie katowickim. Repertuar od pocz±tku by³ mocno spleciony z tradycj± regionu. Roztañczeni i roz¶piewani ¶l±scy ¿acy 10−lecie dzia³alno¶ci swojego zespo³u uczcili hucznie, jak na tamte czasy – zaprosili do Katowic zespo³y z ró¿nych pañstw.

Od 1999 roku Studencki Miêdzynarodowy Festiwal Folklorystyczny odbywa siê cyklicznie, co roku. W jego organizacji studentom pomagaj± w³adze U¦ i miast, w których odbywaj± siê koncerty oraz Stowarzyszenie Kultury i Folkloru. W sierpniu br. na ¦l±sku zaprezentowa³y siê zespo³y z Wêgier, Cypru Tureckiego, Serbii, Rosji, W³och (Sardynii), S³owacji, Indii i Algierii.

(tal)
Politechnika Gdañska

Manewry w I³awie

50 lat temu powsta³ O¶rodek Do¶wiadczalny PG w I³awie. W roku 1955, z inicjatywy prof. Lecha Kobyliñskiego, zbudowano 4,5−metrowy wodolot. Od tamtej pory w o¶rodku i³awskim opracowano i testowano liczne technologie: wodolotów, poduszkowców, jednostek szybkich (¶lizgów, statków SWATH, katamaranów tn±cych fale), techniki badañ oporowych i napêdowych, w³a¶ciwo¶ci morskie i manewrowe. Badano tam równie¿ technologie hydroakustyczne, pracowano nad in¿ynieri± bezpieczeñstwa portów oraz wspomagano rozwój zestawów pchanych. Naukowcy o¶rodka opracowali te¿ technikê i metodologiê szkolenia manewrowego z u¿yciem symulatorów fizycznych – modeli statków z lud¼mi na pok³adzie, która do dnia dzisiejszego z powodzeniem stosowana jest w O¶rodku Badawczo−Szkoleniowym Manewrowania Statkami w I³awie−Kamionce (FB¯iO¦).

Od 25 lat w I³awie kapitanowie szkoleni s± w manewrowaniu statkiem. Pocz±tkowo tylko na du¿ych modelach za³ogowych. Stopniowo jednak ubywa³o zleceñ z przemys³u. Dzi¶ odbywaj± siê tu miêdzynarodowe obozy studenckie, a i³awski o¶rodek staje siê g³ównym portem Politechniki Gdañskiej, bêd±cym ¿eglarsk± baz± szkoleniow± dla studentów. Dotychczas w specjalistycznych kursach wziê³o udzia³ blisko 2 tys. uczestników z: Polski, Szwecji, Norwegii, Danii, Finlandii, Belgii, Francji, Wielkiej Brytanii, Rosji, Estonii, Turcji, USA, Australii, Nowej Zelandii, Gwinei, Wybrze¿a Ko¶ci S³oniowej, Tunisu, Indii i Wietnamu.

O¶rodek Do¶wiadczalny w I³awie nale¿y do grupy 3 najbardziej znanych placówek tego typu w ¶wiecie, a przez wielu uwa¿any jest za najlepszy. O¶rodek posiada 8 modeli najczê¶ciej eksploatowanych w ¿egludze ¶wiatowej statków. S± to kopie istniej±cych jednostek, wykonane w skali 1:24 i 1:16. Wszystkie modele napêdzane s± silnikami elektrycznymi. Odpowiednie systemy steruj±ce wymuszaj± na silnikach elektrycznych charakterystyki napêdu spalinowego, a na modelach zbiornikowców charakterystyki napêdu turbinowego. Sterowanie urz±dzeniami napêdowymi odbywa siê tak samo, jak na jednostce rzeczywistej (przy pomocy telegrafu maszynowego). Ster modelu poruszany jest elektryczn± maszyn± sterow± o odpowiednio dobranych sta³ych czasowych.

Akweny szkoleniowe zosta³y zaprojektowane tak, by wiernie oddawa³y trudne sytuacje manewrowe spowodowane geometri± akwenu lub wp³ywem wiatru i pr±du. Ich charakterystyki geometryczne zosta³y dobrane dla uwypuklenia konkretnego zjawiska fizycznego wp³ywaj±cego na zachowanie statku, np.: efekt ¶ciany, osiadanie, dryf wiatrowy itp. Na specjalne zamówienie odwzorowywane s± dla osób æwicz±cych, istniej±ce akweny, szczególnie uci±¿liwe dla ¿eglugi np.: przej¶cie symuluj±ce fragment Kana³u Sueskiego, Africa Pier, symuluj±cy pirs w Kamsarze (Gwinea) lub uproszczone odwzorowanie wybranych nabrze¿y w Brisbane.

Beata Orza¿ewska
Politechnika Wroc³awska

Studenci u psychologa

Politechnika Wroc³awska powo³a³a Biuro Porad Psychologicznych dla swoich studentów. Nieodp³atn± pomoc specjalisty mog± oni uzyskaæ zarówno na spotkaniach w cztery oczy, jak i poczt± elektroniczn±. Uruchomiono te¿ telefon zaufania, pod którym pe³ni dy¿ury psycholog Magdalena Senderowska. Zainteresowanie studentów przesz³o oczekiwania osób zaanga¿owanych w tworzenie placówki. Studenci ró¿nych lat i kierunków zaczêli zg³aszaæ siê, szukaj±c dla siebie wsparcia i pomocy. Celowo¶ci przedsiêwziêcia dowodzi fakt, ¿e do poradni zg³aszaj± siê równie¿ studenci innych wroc³awskich uczelni. Dotychczas odby³y siê 123 godziny spotkañ indywidualnych, podczas których udzielono porad 90 osobom; 70 osób skorzysta³o z porady psychologa podczas dy¿urów, a ok. 150 osób zasiêga³o porad przez Internet lub telefon.

Do najczêstszych problemów studentów nale¿± k³opoty w relacjach z rówie¶nikami: nie¶mia³o¶æ, trudno¶ci w nawi±zywaniu kontaktów towarzyskich, lêk i obawa przed negatywn± ocen±, nieumiejêtno¶æ odnalezienia siê w nowym mie¶cie i ¶rodowisku, a tak¿e trudno¶ci w kontaktach z p³ci± przeciwn±. Osobiste problemy czêsto maj± pod³o¿e rodzinne, finansowe, powodowane s± przez ¶mieræ kogo¶ wa¿nego i bliskiego, czasem przemoc fizyczn± lub psychiczn±.

Kolejna grupa problemów jest zwi±zana z uczelni± i nauk±. Problemy narastaj± podczas sesji, kiedy nieumiejêtno¶æ radzenia sobie ze stresem skutkuje nerwicami, np.: k³opotami ze snem i apetytem, trudno¶ciami z koncentracj± uwagi i zapamiêtywaniem, oraz dolegliwo¶ciami somatycznymi: nerwobólami, poczuciem ci±g³ego zmêczenia czy dolegliwo¶ciami ze strony uk³adu pokarmowego. Czê¶æ studentów boryka siê z poczuciem rozczarowania studiami lub z niemo¿no¶ci± sprostania wymaganiom uczelni.

Wiele osób przychodzi z nadziej±, ¿e naucz± siê, jak sobie radziæ z niskim poczuciem w³asnej warto¶ci i ze stanami depresyjnymi. Szukaj± pomocy, bo trapi± ich liczne obawy i niepokoje, a rozmowa z przyjacielem nie wystarcza. Ale s± te¿ osoby, które pragn± pracowaæ nad w³asnym rozwojem lub chc± same siebie lepiej poznaæ, aby móc pe³niej wykorzystywaæ swoje mo¿liwo¶ci.

MK
Akademia Sztuk Piêknych im. Jana Matejki w Krakowie

Grafiki w Arsenale

16 wrze¶nia w Arsenale Muzeum Ksi±¿±t Czartoryskich otwarto wystawê Grafika ze zbiorów krakowskiej ASP 1946−2006, zorganizowan± przez Akademiê Sztuk Piêknych przy wspó³pracy Muzeum Narodowego w Krakowie.

Historia krakowskiej grafiki siêga epoki najstarszych oficyn wydawniczych czasów renesansu. W 1832 r. Alojzy Estreicher, wówczas rektor UJ, w ramach którego dzia³a³a Szko³a Sztuk Piêknych, wprowadzi³ nauczanie sztycharstwa i litografii. Szko³a Sztuk Piêknych przekszta³ci³a siê w akademiê w 1900 r., dziêki staraniom Jana Matejki, który, dbaj±c o wszechstronny rozwój uczelni, zabiega³ równie¿ o powiêkszanie zbiorów do celów dydaktycznych. Gromadzono równie¿ zbiory graficzne.

W tamtym okresie krakowska grafika rozwija³a siê wyj±tkowo dobrze. Studenci wyst±pili nawet z wnioskiem – popartym manifestacj± – o utworzenie pracowni grafiki warsztatowej. Julian Fa³at powierzy³ kierownictwo pracowni Józefowi Pankiewiczowi, który uczy³ akwaforty i suchorytu. Leon Wyczó³kowski prowadzi³ zajêcia z litografii. Od tamtego momentu w pracowniach wybitnych grafików i pedagogów – Weissa, Gardowskiego, Srzednickiego, Chomicza i Wejmana – wykszta³ci³o siê wielu grafików, którzy potwierdzali swoj± klasê na wielu wystawach i konkursach zagranicznych. Jednocze¶nie ¶rodowisko zwi±zane z ASP zainicjowa³o cykliczn± imprezê – Miêdzynarodowe Triennale Grafiki – dziêki której Kraków od lat ogl±da znakomite prace graficzne z ca³ego ¶wiata.

Zbiory Gabinetu Rycin Biblioteki G³ównej ASP pochodz± g³ównie z darów wychowanków. Na wystawie zaprezentowano m.in. prace: Igora Mitoraja, W³odzimierza Kunza, Mieczys³awa Wejmana, Jana Pamu³y (obecnego rektora ASP), Tadeusza Mys³owskiego, Aliny Kalczyñskiej i Romana Cie¶lewicza. Ekspozycja pozwala zapoznaæ siê z pracami kilku pokoleñ grafików, spajaj±c w jedn± ca³o¶æ ró¿ne techniki i nurty oraz ukazuj±c, w jaki sposób graficy z krakowskiej ASP wspó³tworz± grafikê wspó³czesn±.

Wystawa jest czê¶ci± 40. Miêdzynarodowego Triennale Grafiki Kraków 2006. Bêdzie czynna do 30 pa¼dziernika.

(mit)
XIV Zjazd Redaktorów Gazet Akademickich

Jak pisaæ o nauce i sztuce?

Tym razem to bydgoskie uczelnie, Akademia Techniczno−Rolnicza i Akademia Muzyczna, by³y gospodarzami XIV Zjazdu Redaktorów Gazet Akademickich. Roli organizatorki spotkania podjê³a siê, z doskona³ym skutkiem, El¿bieta Rudziñska, redaktor „Biuletynu Informacyjnego ATR”.

ATR to uczelnia kszta³c±ca na 11 kierunkach blisko 10 tys. studentów. – Chcemy byæ uczelni± siln± w regionie i licz±c± siê w kraju. Staramy siê obecnie o uzyskanie statusu uniwersytetu technologiczno−przyrodniczego. Trwaj± ju¿ prace parlamentarne nad stosown± ustaw± – mówi³ rektor Zdzis³aw Skinder, prezentuj±c swoj± szko³ê. Bydgoska Akademia Muzyczna jest jedn± z najbardziej znanych w kraju, co potwierdzi³ m.in. sukces jej studenta Rafa³a Blechacza, laureata ubieg³orocznego XV Konkursu Chopinowskiego.

Czê¶æ merytoryczn± spotkania redaktorów wype³ni³y m.in.: wyk³ad dr. Jêdrzeja Skrzypczaka z UAM na temat stosowania prawa prasowego i praktyki orzecznictwa s±dowego, omówienie rozwoju mediów akademickich w latach 1990−2006 dokonane przez dr .W³odzimierza Chor±zkiego, a tak¿e dyskusja na temat sztuki i techniki z udzia³em autorów wystawianego przez studenckie ko³o artystyczne The−ART przedstawienia Bezsennik Barnabera.

Najwiêksze jednak wra¿enie na uczestnikach spotkania zrobi³ wyk³ad prof. Katarzyny Popowej−Zydroñ z Akademii Muzycznej, mistrzyni R. Blechacza, która w niespotykanie wra¿liwy i subtelny sposób mówi³a, jak pisaæ o sztuce, a w³a¶ciwie, jak o niej nie pisaæ, czyli o swoich nie najlepszych do¶wiadczeniach z dziennikarzami i krytykami muzycznymi. Zbyt czêsto s± to osoby bez szerszej wiedzy muzycznej, koncentruj±ce siê nie na sztuce, a na jej powierzchownej otoczce. Nieodleg³a jest tu chyba analogia do wielu dziennikarzy pisz±cych o nauce i szkolnictwie wy¿szym. Prof. Popowa−Zydroñ podkre¶la³a, ¿e choæ sukces jest wa¿ny, bo daje arty¶cie pozycjê, to ona wpaja swoim uczniom przede wszystkim koncentracjê na jak najlepszym wykonaniu zadania.

Zwieñczeniem spotkania by³a prowadzona przez dr. Tadeusza Zaleskiego z UG debata na temat Stanu i perspektyw szkolnictwa wy¿szego i nauki. Wziêli w niej udzia³ profesorowie: Jerzy B³a¿ejowski, przewodnicz±cy RGSzW, Józef Szala, by³y rektor ATR, Zbigniew Marciniak, szef PKA, Edmund Wittbrodt, senator RP, by³y minister edukacji, Maciej ¯ylicz, prezes FNP. Uczestnicy dyskusji mówili o stopniowym porz±dkowaniu sfery edukacji wy¿szej i nauki, a tak¿e proponowali rozwi±zania, które mog³yby siê do tego jeszcze bardziej przyczyniæ. Szczegó³owa relacja z debaty na str. 48.

Kolejne spotkanie redaktorów prasy akademickiej we wrze¶niu 2007 w Bia³ymstoku. Jego organizatork± bêdzie Danuta ¦lósarska z „Medyka Bia³ostockiego”, pisma tamtejszej AM (kontakt e−mail: danka@amb.edu.pl).

as

Fot. El¿bieta Rudziñska

Akademia Rolnicza w Lublinie

Ratownicy z AR

Dru¿yna ratownictwa wodnego przy sekcji p³ywackiej Akademii Rolniczej w Lublinie dzia³a od 2 lat. Jej trenerem jest Jacek Szy³ejko, prezes zarz±du WOPR w Lublinie, a trenerem specjalistycznym Krzysztof Wawicz, mistrz ¶wiata w ratownictwie. W sk³ad dru¿yny wchodzi 5 osób: Pawe³ Dziechcierewicz (III rok, Wydz. Biologii i Hodowli Zwierz±t), Wojciech Sadowski (IV rok, Wydz. Rolniczy), Jaros³aw Mazurek (III rok, Wydz. In¿ynierii Produkcji), Wojciech Kot (II rok, Wydz. Rolniczy) i Sebastian Serafin (II rok, Wydz. Rolniczy). Wszyscy p³ywaj± od dziecka. S± ratownikami na lubelskich basenach. W wakacje pracuj± na pla¿ach Morza Ba³tyckiego.

Dru¿yna osi±gnê³a ju¿ liczne sukcesy. Tylko w tym roku zajê³a III miejsce w Mistrzostwach Polski w Ratownictwie Wodnym w £odzi. Jaros³aw Mazurek zdoby³ indywidualnie srebrny medal w p³ywaniu na 100 m i br±zowy w holowaniu manekina na 50 m podczas ¦wiatowych Igrzysk Sportów Nieolimpijskich w Sewilli. W trójmeczu £otwa – Litwa – Estonia Wojciech Sadowski, jako reprezentant kraju, zaj±³ I miejsce w p³ywaniu na 400 m w p³etwach po morzu. Na Zawodach Super Ratownik w Sosnowcu Pawe³ Dziechcierewicz zaj±³ I, a Wojciech Sadowski II miejsce (do konkurencji nale¿a³y: rzut rzutk± ratownicz± do celu, 2 km bieg, 600 m p³ywanie ³ódk±, 400 m p³ywanie, 50 m holowanie manekina).

Dru¿yna marzy o zakwalifikowaniu siê, jako reprezentacja Polski, na Mistrzostwa Europy w Ratownictwie Wodnym, które odbêd± siê na Teneryfie w maju 2007.

(monjas)
Akademicki Zwi±zek Sportowy

Akademickie Mistrzostwa ¦wiata

W okresie wakacji Polska by³a organizatorem trzech akademickich mistrzostw ¶wiata. Zadebiutowa³a pi³ka rêczna kobiet i mê¿czyzn (1−9 lipca) w ¶wietnym kampusie Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu w Gdañsku. Polskie szczypiornistki zdoby³y tytu³ akademickich mistrzyñ ¶wiata, wygrywaj±c wszystkie mecze w turnieju. W fina³owym spotkaniu akademicka reprezentacja Polski, prowadzona przez dr. Jerzego Ciepliñskiego, pokona³a zawodniczki z Wêgier. Trzecie miejsce wywalczy³y Japonki. W¶ród mê¿czyzn najlepsi okazali siê Rosjanie przed Bia³orusi± i Czechami. Polacy zajêli dziewi±te miejsce.

W Poznaniu (27 sierpnia – 3 wrze¶nia) odby³y siê X Akademickie Mistrzostwa ¦wiata w Futsalu. Polska dru¿yna, walcz±c w gronie 16 najlepszych akademickich reprezentacji narodowych, zajê³a 4. miejsce. To najlepszy start w 12−letniej historii udzia³u polskich studentów w tych rozgrywkach. Klaudiusz Hirsch, student UAM w Poznaniu, zosta³ „królem strzelców” mistrzostw. Zwyciê¿yli Rosjanie, w finale pokonuj±c Brazyliê. Trzecie miejsce zajê³a Ukraina.

Od 8 do 10 wrze¶nia, znów pod egid± AZS, odby³y siê V Akademickie Mistrzostwa ¦wiata w Kajakarstwie Górskim. W Krakowie na jednym z najpiêkniejszych torów kajakowych ¶wiata – stopniu wodnym „Ko¶ciuszko” na Wi¶le – walczy³o 104 sportowców studentów, którzy reprezentowali 14 pañstw. W sprintach kajakowych rywalizacjê pañ wygra³a Czeszka Michala Mruzkova, a w¶ród mê¿czyzn – Jonathan Schofield z W. Brytanii. Potem na starcie stanêli slalomi¶ci. W K1 kobiet zwyciê¿y³a Jana Dukatova ze S³owacji, a w¶ród panów – Ivan Pisvejc z Czech. W C1 pierwszy by³ Dawid Florence z Niemiec, a br±z wywalczy³ Grzegorz Wójs z AZS AWF Kraków. Drugi medal – z³oty w C2 –  dla Polski zdobyli Pawe³ Sarna i Marcin Pochwa³a, studenci AWF Kraków. Nasze panie w¶ród 19 startuj±cych kajakarek znalaz³y siê w finale, ale poza podium: 5. miejsce zajê³a Ma³gorzata Milczarek, 6. – Agnieszka Stanuch, studentki AWF Kraków.

Halina Hanusz
Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje