Jesieni± 2006 przygotowa³em opiniê w sprawie dzia³alno¶ci gospodarczej uczelni. Stanowi³a ona odpowied¼ na pismo z lipca 2006 skierowane przez sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów do przewodnicz±cego KRASP, a poprzez niego do rektorów uczelni pañstwowych. Pismo ministerstwa odnosi³o siê do zg³aszanych w±tpliwo¶ci co do mo¿liwo¶ci obejmowania lub nabywania przez uczelnie akcji lub udzia³ów w spó³kach handlowych. By³o tak¿e nawi±zaniem do spotkania w powy¿szych sprawach w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów 3 lipca ub.r.
Tre¶æ pisma wywo³a³a zaniepokojenie w ¶rodowisku akademickim oraz liczne pytania, czy rzeczywi¶cie uczelnie pañstwowe nie mog± prowadziæ swobodnie dzia³alno¶ci gospodarczej wspomagaj±cej ich cele ustawowe i statutowe. Tak odczytane bowiem zosta³o stanowisko w sprawie ograniczonej mo¿liwo¶ci posiadania akcji i udzia³ów w spó³kach, które s± podstawow± form± prawn± prowadzenia dzia³alno¶ci gospodarczej w Polsce i w krajach gospodarki rynkowej.
Istot± stanowiska Ministerstwa Finansów jest porównanie przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wy¿szym (Pr.szk.w) i ustawy o finansach publicznych (u.f.p.) oraz nastêpuj±ca ocena: art. 86 Pr.szk.w. z 2005 r. przewiduje, ¿e uczelnie mog± prowadziæ akademickie inkubatory przedsiêbiorczo¶ci oraz centra transferu technologii w formie jednostki ogólnouczelnianej, spó³ki handlowej lub fundacji, natomiast art. 37 ust. 1 u.f.p. z 2005 r. zakazuje jednostkom sektora finansów publicznych, do których zaliczaj± siê pañstwowe szko³y wy¿sze, obejmowania albo nabywania udzia³ów lub akcji w spó³kach handlowych (z zastrze¿eniami nie maj±cymi tu znaczenia). Ze wzglêdu na zasadê lex specialis derogat legi generali, uznaæ nale¿y pierwszeñstwo Prawa o szkolnictwie wy¿szym i z tego powodu nastêpuje wy³±czenie zakazu z art. 37 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w stosunku do akademickich inkubatorów przedsiêbiorczo¶ci i centrów technologii.
Art. 86. 1. W celu lepszego wykorzystania potencja³u intelektualnego i technicznego uczelni oraz transferu wyników prac naukowych do gospodarki, uczelnie mog± prowadziæ akademickie inkubatory przedsiêbiorczo¶ci oraz centra transferu technologii.
2. Akademicki inkubator przedsiêbiorczo¶ci tworzy siê w celu wsparcia dzia³alno¶ci gospodarczej ¶rodowiska akademickiego lub pracowników uczelni i studentów bêd±cych przedsiêbiorcami.
3. Akademicki inkubator przedsiêbiorczo¶ci utworzony:
w formie jednostki ogólnouczelnianej dzia³a na podstawie regulaminu zatwierdzonego przez senat uczelni;
w formie spó³ki handlowej lub fundacji dzia³a w oparciu o odpowiednie dokumenty ustrojowe.
4. Centrum transferu technologii tworzy siê w celu sprzeda¿y lub nieodp³atnego przekazywania wyników badañ i prac rozwojowych do gospodarki.
5. Centrum transferu technologii utworzone:
w formie jednostki ogólnouczelnianej dzia³a w oparciu o regulamin zatwierdzony przez senat uczelni;
w formie spó³ki handlowej lub fundacji dzia³a w oparciu o odpowiednie dokumenty ustrojowe.
6. W akademickim inkubatorze przedsiêbiorczo¶ci lub centrum transferu technologii, utworzonych w formie ogólnouczelnianych jednostek organizacyjnych, tworzy siê rady nadzoruj±ce, których sk³ad i kompetencje okre¶lone s± odpowiednio w ich regulaminach.
7. Dyrektora akademickiego inkubatora przedsiêbiorczo¶ci lub centrum transferu technologii, dzia³aj±cych w formie ogólnouczelnianych jednostek organizacyjnych, powo³uje rektor po zasiêgniêciu opinii senatu, spo¶ród kandydatów przedstawionych przez rady nadzoruj±ce tych jednostek.
Twierdzi siê ponadto, ¿e ze wzglêdu na nieprzewidzenie przez art. 86 Pr.szk.w. uprawnienia do tworzenia spó³ek handlowych, poza wyj±tkami odnosz±cymi siê do inkubatorów przedsiêbiorczo¶ci i centrów technologii, ma zastosowanie art. 37 ust. 1 u.f.p. i uczelnie pañstwowe obowi±zuje zakaz tworzenia spó³ek handlowych lub nabywania ich udzia³ów (akcji), posiadane za¶ udzia³y winny zostaæ zbyte do 2009 roku (art. 37 ust. 3 wym. ustawy).
Waga zagadnienia wymaga, w moim przekonaniu, upublicznienia i podjêcia szerszej dyskusji, w szczególno¶ci dlatego, ¿e za zasadn± uwa¿am ca³kiem odmienn± opiniê od przedstawionej w pi¶mie Ministerstwa Finansów. Jestem zdania, ¿e pañstwowe szko³y wy¿sze, podobnie jak niepañstwowe, mog± prowadziæ dzia³alno¶æ gospodarcz± z przeznaczeniem zysków na swoje cele statutowe. Nie stoj± temu wcale na przeszkodzie przepisy wskazane w pi¶mie Ministerstwa Finansów (MF). Przepisy te staram siê interpretowaæ w duchu konstytucyjnych zasad wolno¶ci dzia³alno¶ci gospodarczej i równo¶ci wszystkich podmiotów prawa w mo¿liwo¶ci podejmowania takiej dzia³alno¶ci (art. 20 i 22 konstytucji).
Ograniczenie tych zasad jest mo¿liwe tylko poprzez ustawê i tylko wtedy, gdy wynika to z wa¿nego interesu publicznego. Takiego interesu tu oczywi¶cie brakuje, wrêcz przeciwnie – nale¿y d±¿yæ do rozwijania przedsiêbiorczo¶ci, je¶li ma wspomagaæ finansowo uzasadnione wydatki uczelni. Dalsze wywody s³u¿± udowodnieniu takiej w³a¶nie tezy.
Zacz±æ nale¿y od przyznania racji stanowisku MF co do pierwszeñstwa Prawa o szkolnictwie wy¿szym jako aktu szczególnego wobec ustawy o finansach publicznych, odnosz±cej siê generalnie do wszystkich jednostek finansów publicznych i maj±cej charakter aktu ogólnego (wspomniana zasada lex specialis derogat legi generali).
Miêdzy tymi ustawami jest jeszcze druga ró¿nica o formalnym, ale bardzo wa¿nym znaczeniu, niezauwa¿ona przez MF. Prawo o szkolnictwie wy¿szym jest aktem pó¼niejszym (z 27 lipca 2005) w stosunku do ustawy o finansach publicznych (z 30 czerwca 2005). Tym bardziej zatem ustawa pó¼niejsza ma pierwszeñstwo przed ustaw± wcze¶niejsz± w zakresie unormowania tej samej problematyki – mo¿liwo¶ci obejmowania udzia³ów w spó³kach handlowych przez pañstwowe szko³y wy¿sze (zasada lex posterior derogat legi priori).
Nale¿y siê zgodziæ z pogl±dami MF co do potwierdzenia ustawowych uprawnieñ uczelni do tworzenia inkubatorów przedsiêbiorczo¶ci i centrów transferu technologii w formie spó³ki handlowej lub fundacji. Wynika to z art. 86 Pr.szk.w., ale ten zosta³ tylko czê¶ciowo poprawnie odczytany przez ministra finansów. Nie daje on bowiem uczelniom nowego uprawnienia, jak mog³oby siê wydawaæ, tylko ewentualnie ogranicza ogólne mo¿liwo¶ci prawne tworzenia wymienionych w nim jednostek (inkubatora i centrum technologii) do takich form prawnych, jak spó³ka handlowa czy fundacja lub przez pozostawienie ich wewn±trz osoby prawnej, jak± jest uczelnia pañstwowa.
Mo¿na jednak ten przepis odczytaæ równie¿ i tak, ¿e tre¶æ art. 86 Pr.sz.w. nie zawiera ¿adnych ograniczeñ, wskazuje tylko na to, i¿ je¿eli akademicki inkubator przedsiêbiorczo¶ci lub centrum transferu technologii jest jednostk± wewn±trzuczelnian±, to dzia³a na podstawie wewnêtrznego regulaminu, a gdy jest spó³k± handlow± albo fundacj± – na podstawie statutu tych osób prawnych (ust. 3 i 5 art. 86). To wcale zatem nie oznacza, ¿e nie mo¿na przyj±æ dla tej dzia³alno¶ci innych form prawnych przedsiêbiorczo¶ci przewidzianych ogólnie przez prawo. Inne bêd± tylko formalne podstawy ich funkcjonowania (statut, regulamin).
Art. 37. 1. Jednostki sektora finansów publicznych, z wy³±czeniem jednostek, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, nie mog± obejmowaæ lub nabywaæ udzia³ów lub akcji w spó³kach oraz nabywaæ obligacji emitowanych przez podmioty inne ni¿ Skarb Pañstwa lub jednostki samorz±du terytorialnego, z zastrze¿eniem ust. 2.
2. Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy objêcia lub nabycia akcji i udzia³ów lub nabycia obligacji okre¶lonych w ust. 1, w celu zaspokojenia roszczeñ, zabezpieczenia wierzytelno¶ci lub zabezpieczenia nale¿ytego wykonania umowy o zamówienie publiczne, z zastrze¿eniem ust. 3.
3. Jednostka sektora finansów publicznych zbywa – w porozumieniu z ministrem w³a¶ciwym do spraw Skarbu Pañstwa – akcje, udzia³y lub obligacje, przeznaczone na cele okre¶lone w ust. 2, w okresie 3 lat od ich nabycia.
4. Wp³ywy ze zbycia akcji, udzia³ów i obligacji stanowi± przychody bud¿etu pañstwa.
Co do swojej istoty stanowisko MF jest nieporozumieniem. Stawiany na plan pierwszy art. 86 Pr.szk.w. stanowi przede wszystkim lex specialis wobec ogólnego przepisu, jakim jest art. 7 tego Prawa, a o którym MF w ogóle milczy. Tymczasem art. 7 Pr.szk.w. wyra¿a generalne uprawnienie ka¿dej uczelni do prowadzenia dzia³alno¶ci gospodarczej. Przepis ten jest wynikiem wieloletnich starañ uczelni pañstwowych o mo¿liwo¶æ pozyskiwania ¶rodków finansowych na swoj± dzia³alno¶æ tak¿e poprzez dzia³alno¶æ gospodarcz±. Zas³ug± nowej ustawy z 2005 r. jest rozszerzenie uprawnieñ uczelni pañstwowych jako pañstwowych osób prawnych w stosunku do dotychczasowych przepisów ustawy z 1990 r. i wyra¼ne przyznanie im prawa do prowadzenia dzia³alno¶ci gospodarczej w jednej z form, jakie przewiduje prawo dla ogó³u podmiotów, dla uczelni za¶ konkretyzuje jej statut.
Wed³ug art. 7 Pr.szk.w., „uczelnia mo¿e prowadziæ dzia³alno¶æ gospodarcz± wyodrêbnion± organizacyjnie i finansowo od dzia³alno¶ci, o której mowa w art. 13 i 14, w zakresie i formach okre¶lonych w statucie”. Przepis ten jest wzmocniony przez art. 4 ust. 4 tej ustawy, stanowi±cy, ¿e „uczelnie wspó³pracuj± z otoczeniem gospodarczym, w szczególno¶ci przez sprzeda¿ lub nieodp³atne przekazywanie wyników badañ i prac rozwojowych przedsiêbiorcom, oraz szerzenie idei przedsiêbiorczo¶ci w ¶rodowisku akademickim, w formie dzia³alno¶ci gospodarczej [podkr. moje] wyodrêbnionej organizacyjnie i finansowo od dzia³alno¶ci, o której mowa w art. 13 i 14 (dotycz± kszta³cenia oraz prowadzenia domów i sto³ówek studenckich). Ponadto w art. 62 ust. 2 pkt 4b Pr.szk.w. stanowi siê te¿ o potrzebie zgody senatu na utworzenie spó³ki, przyst±pienie do spó³ki, spó³dzielni lub innej organizacji gospodarczej. Zatem takie formy prowadzenia dzia³alno¶ci gospodarczej s± mo¿liwe, skoro senat uczelni mia³by wyraziæ swoj± zgodê. S±dzê, ¿e MF akcentuje w swym pi¶mie tê oczywist± do¶æ sprawê, jako ¿e art. 62 ust. 2 pkt 4b Pr.szk.w. ma ogólne znaczenie dla szerokiej mo¿liwo¶ci prawnej prowadzenia dzia³alno¶ci gospodarczej przez uczelnie.
Z powy¿szego wynika, ¿e wskazane przepisy realizuj± konstytucyjn± zasadê wolno¶ci gospodarczej dotycz±c± ka¿dego podmiotu prawa. Wed³ug art. 20 i 22 konstytucji ka¿dy ma prawo, na zasadach równo¶ci, podejmowaæ i wykonywaæ dzia³alno¶æ gospodarcz±, a ograniczyæ j± mo¿na tylko, jak ju¿ wspomnia³em, ustaw± i tylko ze wzglêdu na wa¿ny interes publiczny.
Nie ma ¿adnych przes³anek, które by przemawia³y w Prawie o szkolnictwie wy¿szym oraz w zasadniczej dla prowadzenia dzia³alno¶ci gospodarczej ustawie z 2004 r. o swobodzie dzia³alno¶ci gospodarczej za generalnym ograniczeniem tej dzia³alno¶ci i aby jaki¶ interes publiczny – w dodatku konstytucja wymaga, aby by³ on „wa¿ny” – uniemo¿liwia³ uczelniom pañstwowym zarabianie dodatkowych pieniêdzy na dzia³alno¶æ okre¶lon± ustawowo i statutowo, poprzez prowadzenie dzia³alno¶ci gospodarczej.
Nale¿y przypomnieæ, ¿e zgodnie z utrwalonym jednomy¶lnym stanowiskiem nauki prawa i orzecznictwa, wypracowanym w Polsce, krajach Unii Europejskiej i innych krajach gospodarki rynkowej, samo obejmowanie albo nabywanie udzia³ów lub akcji w spó³kach handlowych nie stanowi jeszcze o prowadzeniu dzia³alno¶ci gospodarczej. Dopiero podjêcie dzia³alno¶ci w przedmiocie okre¶lonym w art. 2 ustawy o swobodzie dzia³alno¶ci gospodarczej (podobnie jak w ustawach j± poprzedzaj±cych) stanowi dzia³alno¶æ gospodarcz±. Je¿eli zostan± ponadto spe³nione, okre¶lone w art. 2 i 4 tej ustawy, przes³anki podmiotowe przedsiêbiorcy, podmiot staje siê przedsiêbiorc± prowadz±cym dzia³alno¶æ gospodarcz±.
S±dzê wiêc, ¿e zasadne mog³oby byæ stwierdzenie, i¿ MF swoim pismem skierowanym do KRASP w ogóle nie zamierza ingerowaæ w prawo uczelni wy¿szej do prowadzenia dzia³alno¶ci gospodarczej, a zajmuje siê tylko wê¿sz± kwesti± nabywania i posiadania udzia³ów lub akcji. Wtedy jednak rodzi siê pytanie, po co MF zajê³o takie stanowisko, jak ukazane na pocz±tku, skoro nabywanie udzia³ów lub akcji samych w sobie nie jest, jak zosta³o wspomniane, prowadzeniem dzia³alno¶ci gospodarczej?
Trzeba zatem wskazaæ na argumenty przeciwne, gdyby przyj±æ, ¿e celem stanowiska MF jest jednak narzucenie pañstwowym szko³om wy¿szym ograniczenia prowadzenia dzia³alno¶ci gospodarczej do przedmiotu i form zawartych w art. 86 Pr.szk.w. Poza tezami ju¿ wyra¿anymi, o charakterze systemowym, nale¿y wskazaæ na nastêpuj±ce dalsze kwestie prawne.
Po pierwsze – przypomnieæ trzeba, ¿e uczelnia pañstwowa jest samodzieln± osob± prawn±, odrêbn± od skarbu pañstwa i innych pañstwowych osób prawnych (art. 34, 40 kodeksu cywilnego w zw. z art. 12 Pr.szk.w). Po drugie – jako osoba prawna pañstwowa szko³a wy¿sza jest w³a¶cicielem swojego maj±tku i nie stanowi stationes fisci skarbu pañstwa, a tylko jest finansowana (ju¿ zreszt± tylko czê¶ciowo) ze ¶rodków bud¿etowych; finansowanie to nie ogranicza prawnej samodzielno¶ci uczelni. Po trzecie – uczelnia ma konstytucyjnie równe prawa z innymi osobami prawnymi, w szczególno¶ci z uczelniami niepañstwowymi (dzia³aj±cymi w ró¿nych formach prawnych i prowadz±cymi z istoty swojej dzia³alno¶æ gospodarcz± jako przedsiêbiorcy) i zgodnie z zasad± równo¶ci prawnej nie mo¿e ich mieæ ustawowo ograniczonych, wzglêdem maj±cych takie same zadania uczelni, tyle ¿e prywatnych (art. 4 ust. 2, 3, art. 13 Pr.szk.w.). Po czwarte – ingerowanie w ustrój, funkcjonowanie i zarz±dzanie pañstwow± szko³± wy¿sz± mo¿e wynikaæ tylko z ustawy (art. 4 ust. 1 i 5, art. 33 i nast. Pr.szk.w.). Po pi±te – uczelnia pañstwowa sama ponosi odpowiedzialno¶æ za zobowi±zania swoim maj±tkiem, a odpowiedzialno¶ci za ni± nie ponosi skarb pañstwa, je¶li to nie wynika z ustawy (art. 40 k.c.). Po szóste – zakaz wskazany w art. 37 u.f.p. (lex generalis) nie mo¿e w ogóle dotyczyæ szkó³ wy¿szych, poniewa¿ z powodów podanych wcze¶niej nie mo¿e znosiæ obowi±zywania normy zawartej w art. 7 Pr.szk.w. (lex specialis). Po siódme – bezpo¶rednie porównywanie art. 86 Pr.szk.w. i art. 37 u.f.p, co czyni MF, jest bezprzedmiotowe i obarczone wad±, dlatego ¿e przepisy te nie pozostaj± ze sob± w zwi±zku inaczej, jak tylko poprzez art. 7 Pr.szk.w. (z dodatkowym wzmocnieniem przez art. 4 ust. 4 tej ustawy); wnioskowanie z takiego porównania przepisów prawa przez MF jest obarczone wad±.
Jest oczywiste, ¿e w razie podjêcia dyskusji z powy¿szymi tezami, ka¿da z nich zosta³aby rozwiniêta, maj±c znane dla ka¿dego prawnika uzasadnienie prawne, poparte orzecznictwem i stanowiskiem doktryny prawa.
Z przedstawionych argumentów wynika, w moim przekonaniu w sposób udowodniony, ¿e pañstwowa szko³a wy¿sza mo¿e prowadziæ dzia³alno¶æ gospodarcz± w formie wybranej przez siebie: spó³ki handlowej osobowej lub kapita³owej, spó³dzielni (co wynika z art. 62 ust. 2 pkt 4b Pr.szk.w.), a tak¿e na warunkach przewidzianych przez przepisy szczególne – poprzez fundacjê, a nawet stowarzyszenie (art. 7 tego Prawa). Ograniczenie, ale tylko co do formy prawnej [podkr. moje], mo¿e dotyczyæ wy³±cznie akademickiego inkubatora przedsiêbiorczo¶ci i centrum transferu technologii (art. 86 ust. 1, 3 i 5, art. 62 ust. 2 pkt 8 Pr.szk.w.). Ograniczenie to budzi zreszt± zastrze¿enia, jak ju¿ wspomnia³em, poniewa¿ art. 86 w ust. 1 i 2 ogólnie stanowi o mo¿liwo¶ci utworzenia akademickiego inkubatora przedsiêbiorczo¶ci i centrum transferu technologii, ust. 3 i 5 tego artyku³u odnosi siê do dokumentów, które reguluj± ustrój formy prawnej spó³ki i fundacji, podobnie jak zgody senatu (art. 62 ust. 1 pkt 8). Inne formy prawne ni¿ spó³ka lub fundacja wydaj± siê zatem dopuszczalne na podst. art. 62 ust. 2 pkt 4b Pr.szk.w.
Podsumowuj±c, jestem przekonany, ¿e interes gospodarczy naszego kraju przemawia za tym, aby wszystkim podmiotom, które tego chc±, potrzebuj± i mog±, a wiêc i pañstwowym szko³om wy¿szym, stwarzaæ warunki prawne do jak najszerszego prowadzenia dzia³alno¶ci gospodarczej, a nie szukaæ pretekstów tak± dzia³alno¶æ uniemo¿liwiaj±cych.
Granic± podejmowania dzia³alno¶ci gospodarczej przez szko³y wy¿sze powinno byæ tylko zachowanie wykonywania szeroko rozumianych ustawowych i statutowych zadañ, których wy³±cznie finansowym wsparciem ma byæ ta dzia³alno¶æ. Uczelnia pañstwowa nie staje siê przez to przedsiêbiorc±, tak jak z istoty swojej nie jest przedsiêbiorc± fundacja, mimo ¿e jej statut mo¿e przewidywaæ prowadzenie dzia³alno¶ci gospodarczej w celu finansowania celów fundacji. Oczywi¶cie, powstaje w±tpliwo¶æ, czy jednak w zakresie dzia³alno¶ci gospodarczej, jako prowadzonej not for profit, uczelnia nie ma cech przedsiêbiorcy. Jest to zagadnienie wykraczaj±ce poza granice tego opracowania i nie dotycz±ce samej kwestii mo¿liwo¶ci podejmowania i prowadzenia dzia³alno¶ci gospodarczej. Jeszcze raz nale¿y podkre¶liæ – sprzeciwianie siê przedsiêbiorczo¶ci s³u¿±cej dobru pañstwowych szkó³ wy¿szych jest szkodnictwem gospodarczym i spo³ecznym.