Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje





W ramach projektu MaxWave Unii Europejskiej grupa badaczy z Instytutu Budownictwa Wodnego Polskiej Akademii Nauk z Gdañska podjê³a próbê wyja¶nienia powstawania fal ekstremalnych.

Budownictwo wodne

Artur Wolski

Od czasu do czasu fale morskie i oceaniczne przejawiaj± ogromne dzia³anie niszczycielskie, daleko wykraczaj±ce poza zapamiêtany z wakacji obraz bezmiaru wody widocznej z perspektywy pla¿y. S± to fale, których wysoko¶æ lub stromo¶æ znacznie przewy¿sza rozmiary nawet najlepiej rozbudowanych fal sztormowych. Najwy¿sze notowane fale siêga³y wysoko¶ci 30 metrów. Naukowcy nazywaj± je falami ekstremalnymi. Pojawiaj± siê niespodziewanie z trudnego do zlokalizowania ¼ród³a. Swoj± niszczycielsk± si³± uszkadzaj± lub ca³kowicie niszcz± statki oraz budowle hydrotechniczne, np. nabrze¿a czy platformy wiertnicze. Wystarczy wspomnieæ, ¿e w ci±gu ostatnich 20 lat zatopionych zosta³o 200 du¿ych statków o d³ugo¶ci przekraczaj±cej 200 metrów. Doniesienia o kolejnych zaginionych statkach sk³oni³y naukowców do podjêcia próby wyja¶nienia tajemniczych znikniêæ. W ramach projektu MaxWave Unii Europejskiej grupa badaczy z Instytutu Budownictwa Wodnego Polskiej Akademii Nauk z Gdañska podjê³a próbê wyja¶nienia powstawania fal ekstremalnych.

W pogoni za falami ekstremalnymi

Do badañ zaprzêgniêto najbardziej zaawansowan± aparaturê naukow±. Analizowano zdjêcia satelitarne oraz dane zbierane z innych przyrz±dów do pomiaru parametrów falowania. Od przesz³o 20 lat IBW PAN prowadzi na Morzu Ba³tyckim rejestracjê falowania z u¿yciem boi pomiarowych. Dwa kilometry od brzegu w Lubiatowie jest zakotwiczona taka boja. Mierzy ona wysoko¶æ fali, jej maksymalny i ¶redni okres, jak i kierunek nadchodzenia fali do brzegu. Te dane rejestruje komputer i drog± radiow± przekazuje do pracowni na l±dzie. Pracownicy IBW PAN przestudiowali w ramach projektu MaxWave ogromn± bazê wyników pomiarowych. Znale¼li 414 zapisów falowania zawieraj±cych fale ekstremalne. Jeden z pomiarów, z marca 2001, zapamiêta³ fale o wysoko¶ci a¿ 7,6 m.

Te badania nale¿± do bardzo drogich. Prawie 60 tys. dolarów trzeba wyasygnowaæ na zakup takiego urz±dzenia wyposa¿onego w najnowsz± elektronikê. A na tym nie koniec. Boje trzeba ubezpieczyæ, bo ryzyko utraty urz±dzenia na morzu, gdzie sztormy s± w³a¶ciwie codzienno¶ci±, jest ogromne. Rocznie kosztuje to przesz³o 10 tys. z³.

Laboratorium w Lubiatowie, utworzone w 1968, analizuje g³ównie zjawiska zachodz±ce w morzu: falowanie, rozk³ad pr±dów, ruch osadów morskich i zmianê ich konfiguracji. Prowadzi te¿ szczegó³owy monitoring zmienno¶ci linii brzegowej, si³y i kierunków wiatrów, które m.in. generuj± te procesy. Okre¶la te¿ moc energii, która zostanie skierowana przez fale na l±d. S± tylko trzy takie placówki badawcze na ¶wiecie: w USA, Japonii i u nas.

Krótka historia badañ techniki morskiej

Ju¿ we wczesnych latach powojennych, naukowe podstawy techniki morskiej i kszta³cenie odpowiedniej kadry naukowej rozwijane by³y na ró¿nych wydzia³ach Politechniki Gdañskiej. In¿ynierowie budownictwa morskiego, budowy okrêtów, transportu morskiego i innych specjalno¶ci morskich zaczêli sygnalizowaæ brak zaplecza naukowego gromadz±cego podstawow± wiedzê o ¶rodowisku morskim i jego oddzia³ywaniu na urz±dzenia hydrotechniczne. Z inicjatywy Politechniki Gdañskiej w 1951 roku utworzono in¿yniersk± placówkê badawcz± na brzegu morza w Sopocie, nazwan± Stacj± Morsk±. Wyzwanie to w pe³niejszym zakresie podjê³a Polska Akademia Nauk, która w roku 1953 utworzy³a Instytut Budownictwa Wodnego, powo³any do prowadzenia studiów i badañ podstawowych dla szeroko pojêtej gospodarki wodnej, budownictwa hydrotechnicznego i in¿ynierii morskiej.

Jak podaje prof. dr hab. in¿. Andrzej Sawicki, dyrektor IBW PAN, instytut to dzi¶ cztery zak³ady: Mechaniki Falowania i Dynamiki Konstrukcji, Dynamiki i In¿ynierii Brzegowej, Geomechaniki oraz Dynamiki Wód Powierzchniowych i Podziemnych. £±cznie pracuje tu 65 osób.

Kana³ Falowy

Istotnym elementem poszukiwañ i ustalenia przyczyn powstawania fal ekstremalnych na morzach i oceanach s± badania laboratoryjne. Przeprowadzenie ich umo¿liwia specjalistyczne laboratorium zwane kana³em falowym. Znajduje siê ono w wydzielonym budynku o znacznych rozmiarach. Sam kana³ ma d³ugo¶æ 64,1 m, szeroko¶æ zewnêtrzn± 1,25 m i wysoko¶æ ponad 2,15 m. Z uwagi na przeznaczenie, parametry, naukow± przydatno¶æ i mo¿liwo¶ci eksploatacyjne laboratorium jest jedynym tego typu stanowiskiem badawczym w Polsce i jednym z nielicznych na ¶wiecie. Szklane ¶ciany kana³u zapewniaj± doskona³± wizualizacjê badanych w nim zjawisk.

Wygl±da to bardzo widowiskowo. Kana³ zostaje nape³niany wod±, a nowoczesny programowalny generator zapewnia wytwarzanie falowania o wysoko¶ciach do 0,6 m i dowolnych d³ugo¶ciach przyporz±dkowanych okresom powy¿ej 0,5 s. Koñcow± czê¶æ kana³u wyposa¿ono w oryginalny „wygaszacz” fal, wykonany w formie porowatej skarpy o nachyleniu 1:7, a u³o¿onej z kilkudziesiêciu warstw mat z tworzywa sztucznego. Bardzo wysoki stopieñ wygaszania praktycznie eliminuje odbicia fal od tylnej ¶ciany kana³u i likwiduje niepo¿±dane nak³adanie siê fali odbitej na generowane falowanie progresywne. Stanowisko kontrolno−pomiarowe kana³u, wyposa¿one w zestaw komputerów i elektronicznych urz±dzeñ, zabezpiecza programowanie i bie¿±c± kontrolê generacji falowania oraz umo¿liwia zbieranie wyników z cyfrow± rejestracj± pomiarów. W zestawie komputerów znajduje siê nowoczesna karta pomiarowa zapewniaj±ca rejestracjê 300 tys. danych w ci±gu sekundy. Zdobyta wiedza pozwoli³a ju¿ na postawienie kilku hipotez dotycz±cych fal ekstremalnych.

Kana³ falowy pozwala na prowadzenie badañ naukowo−poznawczych nad mechanik± falowania wodnego oraz jego wspó³oddzia³ywania z konstrukcjami i dnem morskim. Umo¿liwia te¿ realizacjê prac na rzecz gospodarki morskiej, szczególnie w zakresie doboru parametrów przy projektowaniu konstrukcji hydrotechnicznych, jak: falochrony, narzutowe skarpy, nabrze¿a, opaski brzegowe, elementy morskich platform wiertniczych czy pirsów i podmorskich ruroci±gów. W kanale falowym IBW PAN w Gdañsku wykonano ju¿ setki eksperymentów pozwalaj±cych na analizê teoretyczn± zjawiska pojawiania siê fal ekstremalnych i ich skutków. Wykorzystuj±c wiedzê i mo¿liwo¶ci pomiarów laboratoryjnych, instytut opracowuje ekspertyzy dotycz±ce np. ustawienia kierunków wej¶æ do portów. I tak Ustka, Ko³obrzeg czy ¦winouj¶cie maj± od lat problemy z pr±dami nanosz±cymi tzw. rumowisko. Dok³adna analiza wielu parametrów pozwala na optymalne zaprojektowanie kana³u wej¶ciowego do portu, który bêdzie ³±czy³ l±d z morzem, a nie dzieli³. Warto te¿ wspomnieæ o intelektualnym wk³adzie instytutu w projektowanie uk³adu falochronów Portu Pó³nocnego. Chodzi³o o zminimalizowanie skutków falowania na falochron.

Wiele uwagi w swoich pracach badawczych IBW PAN po¶wiêca aspektom dna morskiego. Jest to szczególnie istotne przy wej¶ciach do portów, gdzie coraz silniejsze ¶ruby statków wrêcz wyrywaj± powierzchnie dna. Specjali¶ci proponuj± zastosowanie specjalnych geomembran, zbudowanych z warstw nieprzepuszczalnego tworzywa. Opuszcza siê je na dno, a przylegaj± do niego dziêki wykorzystaniu zjawiska przyssania. Aby jednak taka ochrona dna morskiego mog³a byæ u¿yta, trzeba opracowaæ i zbudowaæ ca³± mechanikê przyssania.

Mechanika up³ynniania

Instytut Budownictwa Wodnego PAN w Gdañsku prowadzi te¿ niezwykle ciekawe i aplikacyjnie istotne badania dotycz±ce modelowania up³ynnienia gruntów. Jak istotne s± to analizy, dowiadujemy siê dopiero w chwilach wielkich tragedii, np. trzêsieñ ziemi. Potê¿ne obiekty – budynki, platformy wiertnicze posadowione w wodzie czy podmorskie ruroci±gi – potrafi± zapadaæ siê w kilka sekund. Tragedia ma wymiar nie tylko w stratach ludzkich i kapita³owych, ale te¿ i ekologicznych. Jak zabezpieczyæ siê przed takimi zdarzeniami? Odpowied¼ na to daj± badania modelowania up³ynnienia gruntów.

W nawodnionym gruncie woda p³ynie przez pory miêdzy cz±steczkami. Pod wp³ywem trzêsienia ziemi i drgañ, np. pod dnem oceanu, woda nie odp³ywa z porów, co skutkuje wzrostem ci¶nienia. Kontakty miêdzy ziarnami staj± siê wiêc coraz s³absze, a¿ do ca³kowitego ich zaniku. Sta³a struktura, na której posadowiono obiekt, zaczyna robiæ siê p³ynna. Skutek zazwyczaj jest dramatyczny. Nastêpuje up³ynnienie struktury i nasz obiekt znika „wbity” w p³ynn± masê. Po prostu siê zapada. Analiza tego zjawiska i jego wszechstronne opracowanie naukowe pozwalaj± unikaæ b³êdów w wyborze miejsca na budowanie strategicznie wa¿nych obiektów.

Ochrona przeciwpowodziowa

Gdañsk jest miastem o bardzo du¿ym zagro¿eniu powodziowym. W XIX wieku powodzie w Gdañsku i na ¯u³awach Gdañskich pojawia³y siê ¶rednio co trzy, cztery lata, powoduj±c ogromne zniszczenia. Powodzie powstawa³y g³ównie za spraw± zatorów lodowych na odcinku Wis³y Gdañskiej (obecnie Martwa Wis³a), posiadaj±cej skomplikowany uk³ad przestrzenny. Warto przypomnieæ, ¿e powód¼ w 1829 roku, spowodowana utworzeniem zatoru lodowego poni¿ej twierdzy Wis³ouj¶cie, zala³a miasto do poziomu pierwszego piêtra.

Powa¿ne zagro¿enia powodziowe Gdañska i ¯u³aw istniej± nadal. Kierunki tych zagro¿eñ to: Martwa Wis³a w okresie wezbrañ sztormowych Ba³tyku, g³ówne koryto Wis³y w przypadku wysokich stanów lub zatorów lodowych na Wi¶le przerywaj±cych wa³y, a tak¿e ze strony wzgórz morenowych w przypadku intensywnych deszczy. Ten przypadek mia³ miejsce w 2001 roku. By³a to tzw. powód¼ miejska, spowodowana opadem nawalnym na terenie o ma³ej retencji.

Instytut Budownictwa Wodnego PAN bra³ udzia³ w opracowaniu projektu strategii ochrony przeciwpowodziowej dla Gdañska. W prace w³±czy³y siê tak¿e: Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej Oddzia³ Morski w Gdyni, Biuro Projektów i Doradztwa Technicznego Hydroprojekt w Gdañsku oraz Przedsiêbiorstwo Badañ i Doradztwa Geomor w Gdañsku.

Ochrona morska strefy brzegowej

Brzeg morski ulega nieustannym przeobra¿eniom. Wywo³uj± je g³ównie naturalne zjawiska fizyczne: wiatr, falowanie, pr±dy morskie, ruch osadów czy zmiany dna morskiego. Równie¿ ingerencja cz³owieka pozostawia wyra¼ny ¶lad w ukszta³towaniu brzegu morskiego. Jednym z najniebezpieczniejszych procesów wystêpuj±cych na wielu odcinkach polskiego wybrze¿a Morza Ba³tyckiego jest erozja brzegów i stopniowe cofanie siê linii brzegowej. Od 2004 roku zabezpieczenie brzegów morskich przed erozj± podlega ustawie z 28.03.2003 o ustanowieniu „Programu ochrony brzegów morskich”.

Erozja brzegów morskich przejawia siê zanikiem pla¿ oraz wystêpowaniem osuwisk na skarpach nadmorskich wydm i klifów. Postêpuj±ce procesy erozyjne zagra¿aj± bezpieczeñstwu budowli usytuowanych na bezpo¶rednim zapleczu brzegów. Degradacja piaszczystych pla¿ utrudnia wykorzystanie brzegu morskiego do celów turystycznych i rekreacyjnych. Stabilno¶æ brzegu morskiego, jak wykaza³y badania IBW PAN, zale¿y od równowagi poszczególnych sk³adników w bilansie osadów strefy przybrze¿nej. W Polsce oko³o 60−70 proc. d³ugo¶ci wybrze¿a ulega mniej lub bardziej intensywnej erozji, której towarzyszy cofanie siê linii brzegowej z prêdko¶ci± 0,5 – 0,9 m/rok.

Ostatnio obserwowane i prognozowane na nastêpne lata zmiany klimatyczne s± ¼ród³em wzrostu intensywno¶ci i czêsto¶ci wystêpowania silnych sztormów oraz podnoszenia siê poziomu morza. Efekty te powoduj± dodatkowe wzmo¿enie erozji brzegów. W celu ochrony brzegu morskiego przed erozj± ustawa przewiduje sztuczne zasilanie piaskiem, modernizacjê i budowê umocnieñ brzegowych, jak równie¿ odwodnienie klifów. Optymalizacja przedsiêwziêæ ukierunkowanych na zabezpieczenie brzegów morskich przed zjawiskiem erozji wymaga dog³êbnego rozpoznania fizyki ruchów wody i osadów w morskiej strefie brzegowej. Rozpoznaniu temu s³u¿± teoretyczne i praktyczno−eksperymentalne badania naukowe.

I takie w³a¶nie badania prowadzone s± w Instytucie Budownictwa Wodnego PAN, co podnosi znaczenie tej placówki na mapie nauki polskiej.

Artur Wolski, dziennikarz Programu 1 Polskiego Radia, rzecznik PAN.
Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje

Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje