Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje





Index Copernicus jest wielozadaniowym systemem z wiod±c± mo¿liwo¶ci± ewaluacji osi±gniêæ naukowo−−badawczych, dydaktycznych i administracyjnych (organizacyjnych) pracowników naukowych, a tak¿e ewaluacji osi±gniêæ instytucji lub jej poszczególnych struktur oraz ewaluacji czasopism naukowych.

Jak upro¶ciæ awans naukowy? cz. II

Roman Maciej Kalina

Za najskuteczniejsze narzêdzie uproszczenia procedur awansowych nauczyciela akademickiego (obok wymogów formalnych: wykszta³cenia, pozytywnych recenzji dysertacji oraz dorobku naukowego itd.) uwa¿am jednolity w skali kraju system ewaluacji osi±gniêæ naukowo−badawczych, dydaktycznych, organizacyjnych (administracyjnych), dokonywanych permanentnie i podsumowywanych w cyklach rocznych. Obowi±zek monitorowania w³asnych osi±gniêæ powinien dotyczyæ wszystkich nauczycieli akademickich i pracowników sfery badawczo−rozwojowej (z wy³±czeniem prac opatrzonych klauzul± niejawno¶ci), tak by ka¿dy zainteresowany mia³ mo¿liwo¶æ wgl±du (przez Internet) w osi±gniêcia akademickie kandydata, recenzentów i cz³onków gremiów kwalifikacyjnych.

Skoro obowi±zkiem cz³onków parlamentu jest z³o¿enie o¶wiadczeñ maj±tkowych, nie widzê powodu, by nauczyciele akademiccy (elita odpowiadaj±ca za rozwój naukowy i edukacjê na poziomie wy¿szym) mieli przywilej skrywania w³asnych osi±gniêæ naukowych, dydaktycznych i organizacyjnych.

g³osowanie

W procedurach awansowych g³osowania powinny byæ jawne (znowu przyk³ad parlamentu), a osoby g³osuj±ce przeciwko wnioskowi powinny najpierw uzasadniæ tê decyzjê. Postawienie kandydatowi zarzutu natury etycznej powinno wstrzymaæ procedurê awansow± do czasu wyja¶nienia kwestii. G³osy osób wstrzymuj±cych siê powinny byæ po po³owie zaliczane do popieraj±cych i do przeciwnych awansowi (w przypadku nieparzystej liczby takich g³osów, rozk³ad powinien preferowaæ g³osy poparcia), a o awansie powinna przes±dzaæ zwyczajna wiêkszo¶æ.

Trzymaj±c siê proponowanej zasady, w podanym wcze¶niej przyk³adowym rozk³adzie g³osów werdykt by³by pomy¶lny dla kandydata (10 g³osów „za” i 4 „wstrzymuj±ce siê” wobec 6 g³osów „przeciw” i tak¿e 4 „wstrzymuj±cych siê”). Notabene, w±tpliwa jest samodzielno¶æ pracownika nauki, któremu brak odwagi na publiczne uzasadnienie odmowy poparcia danego wniosku awansowego. Uczestniczy³em w kilku niejawnych posiedzeniach komisji awansowych, podczas których pytani przez przewodnicz±cego cz³onkowie komisji zgodnie potwierdzali poparcie wniosku, a po tajnym g³osowaniu by³y jednak g³osy przeciwne.

wynagrodzenie

Miesiêczna stawka wynagrodzenia zasadniczego nauczyciela akademickiego powinna byæ wy³±cznie i ¶ci¶le skorelowana z jego osi±gniêciami naukowymi i dydaktycznymi (!). Aktywno¶æ organizacyjna (administracyjna) powinna siê przek³adaæ – stosownie do pe³nionej funkcji i realnych osi±gniêæ – na wysokie dodatki funkcyjne oraz nagrody resortowe i inne. Ze wzglêdu na prezentowane tu podej¶cie systemowe jednoznacznie stwierdzam, ¿e jakakolwiek aktywno¶æ organizacyjna nie mo¿e stanowiæ podstawy zwiêkszania wynagrodzenia zasadniczego osoby funkcyjnej.

Rozdzielenie tych elementów w strukturze wynagrodzeñ nauczycieli akademickich umo¿liwi z jednej strony ograniczenie dzia³añ degraduj±cych naukê i status nauczyciela akademickiego, z drugiej – stymulowanie rozwoju naukowego kadry i uczelni, innowacyjno¶ci i postaw kreatywnych. Owe ograniczenia ³±czê m.in. z rezygnacj± z ubiegania siê o wysokie funkcje choæby przez czê¶æ tych osób, dla których jest to g³ówna sposobno¶æ zwiêkszenia wynagrodzenia zasadniczego. Wyja¶nienie kwestii stymulowania rozwoju t± drog± wydaje siê bardziej przekonuj±ce. Skoro pañstwo dotuje wy¿sze uczelnie i ustali³o stawki wynagrodzenia w szerokich przedzia³ach (np. profesora zwyczajnego od 3830 do 10 000 z³), to powinno mieæ realny wp³yw na strukturê wynagrodzeñ w poszczególnych uczelniach publicznych, a wiêc prawo do kontroli, ale tak¿e obowi±zek dotacji adekwatnej do potencja³u naukowo−dydaktycznego nauczycieli akademickich. W niedalekiej perspektywie takie postêpowanie powinno przynie¶æ znacz±ce zwiêkszenie poziomu naukowego kadry i jako¶ci kszta³cenia. Przyk³ad: je¿eli rozstêp wynagrodzenia adiunkta (doktora) wynosi 2210 z³, a ustalony okres na obronê habilitacji po doktoracie statut uczelni ustala na 10 lat, to przy jasnych kryteriach awansowych co roku, po udokumentowaniu odpowiednich osi±gniêæ naukowo−badawczych i dydaktycznych, wynagrodzenie zasadnicze adiunkta powinno zwiêkszaæ siê o 221 z³.

uprawnienia

Dwa sensowne kryteria powinny byæ respektowane przy podejmowaniu decyzji uprawniaj±cej jednostkê organizacyjn± wy¿szej uczelni do nadawania stopnia doktora w danej dyscyplinie nauki (poza wymogiem formalnym, co do liczby samodzielnych pracowników i prowadzenia studiów II stopnia), a w³a¶ciwym podmiotem stwierdzaj±cym ten fakt powinien byæ senat macierzystej uczelni:

• udokumentowanie przez minimum 80 proc. profesorów i 60 proc. doktorów habilitowanych danej jednostki uczelni, ¿e w ci±gu 2 lat poprzedzaj±cych z³o¿enie wniosku o prawo doktoryzowania, mieli na koncie co najmniej jedno z nastêpuj±cych osi±gniêæ dotycz±cych promowania kadr naukowych – powo³anie na promotora w przewodzie doktorskim, wypromowanie doktora, recenzowanie doktoratu, recenzowanie habilitacji, a w przypadku profesorów recenzowanie dorobku naukowego w postêpowaniu o nadanie tytu³u profesora lub doktora honoris causa;

• udokumentowanie przez co najmniej 70 proc. samodzielnych pracowników nauki tej¿e jednostki organizacyjnej uczelni, ¿e w ci±gu 2 lat poprzedzaj±cych z³o¿enie wniosku o prawo doktoryzowania, ka¿dy opublikowa³ prace naukowe (w czasopismach naukowych lub w wydawnictwach zwartych), za które ³±cznie otrzyma³ nie mniej ni¿ 20 punktów, zgodnie z kryteriami oceny dzia³alno¶ci naukowej jednostki naukowej (Rozporz±dzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wy¿szego z 17 pa¼dziernika 2007, za³±cznik nr 2).

Aktywno¶æ w zakresie promowania kadr przez samodzielnych pracowników nauki by³a poddana szerokiej weryfikacji (recenzji) przez gremia uczonych jednostek organizacyjnych, w których procedury awansowe realizowano, a w przypadku powo³ywania na recenzentów dochodzi dodatkowy czynnik potwierdzonego uznania w danym ¶rodowisku naukowym. Je¿eli do tego dodamy, ¿e ¶rednie roczne osi±gniêcie dotycz±ce publikowania prac naukowych wynosi minimum 10 punktów na osobê, to nie widzê powodu, dla którego spe³niaj±cej te kryteria wspólnocie samodzielnych pracowników nauki (dopowiem z sarkazmem: kategorii pierwszej) miano by odmówiæ prawa decydowania o awansach na stopieñ doktora. O potencjale naukowym, a w konsekwencji o kompetencjach akademickich, decyduj± umys³y, a nie nawet najlepsza infrastruktura. Ze wzglêdu na ograniczenia redakcyjne nie rozwijam kwestii uprawnieñ habilitacyjnych.

Ocena parametryczna

Z perspektywy stymulowania rozwoju naukowego kadr przeciwskuteczne jest ocenianie parametryczne jednostki organizacyjnej (mowa wy³±cznie o aktywno¶ci publikacyjnej) przy uwzglêdnieniu tylko najwa¿niejszych publikacji i monografii z okresu ostatnich 4 lat, których liczba nie mo¿e byæ wiêksza ni¿ 2N (gdzie N jest liczb± osób zatrudnionych w jednostce przy prowadzeniu badañ naukowych).

Np. w wydziale A, licz±cym 100 nauczycieli akademickich, tylko 20 proc. opublikowa³o w okresie 4 lat po 10 prac (80 proc. ¿adnej), z których za ka¿d± autorzy otrzymali 6 punktów – wynik wydzia³u: 1200 punktów (zgodnie z kryterium 2N). W wydziale B wszystkich stu nauczycieli akademickich opublikowa³o po 2 prace, otrzymuj±c za ka¿d± 4 punkty – wynik wydzia³u: 800 punktów. Zdecydowanie wy¿ej zosta³ oceniony wydzia³ A, w którym 80 proc. nauczycieli akademickich nie realizuje statutowych zadañ, nie rozwija siê pod wzglêdem naukowym. Gdyby obowi±zywa³a zasada, ¿e licz± siê dwie najwy¿ej ocenione publikacje ka¿dego zatrudnionego nauczyciela akademickiego, wówczas wynik wydzia³u A wyniós³by zaledwie 480 punktów. Obowi±zuj±ce kryteria nie s³u¿± efektywnemu doganianiu Europy pod wzglêdem aktywno¶ci publikacyjnej.

Index Copernicus

Skrótowo nakre¶lone postulaty koniecznych, moim zdaniem, modyfikacji systemu awansowego nauczyciela akademickiego i wy¿szej uczelni, mog± wywo³aæ opór zarówno ze strony tych, którym odpowiada system awansowy przenikniêty duchem superrecenzenta minionej epoki, jak i tych, którym odpowiada bycie nauczycielem akademickim bez konieczno¶ci dokumentowania jakichkolwiek osi±gniêæ. Systemowe podej¶cie do modyfikacji, które z za³o¿enia powinno upro¶ciæ procedury awansowe, ograniczyæ degradacjê nauki i uczonych, stymulowaæ innowacyjno¶æ, kreatywno¶æ, rozwój ludzi i instytucji, nie wymaga powo³ywania kolejnej korporacji uczonych. Przeciwnie, wystarczy dobre prawo, sprawni administratorzy nauki niekoniecznie posiadaj±cy stopnie naukowe oraz rzetelne komisje etyki w poszczególnych wspólnotach akademickich. Podstawowe narzêdzie dla administratorów nauki, w tym g³ównego, czyli ministra nauki i szkolnictwa wy¿szego, ju¿ jest – Index Copernicus.

Przed laty opracowa³em kartê osi±gniêæ nauczyciela akademickiego, przyjmuj±c kryteria KBN za podstawê ewaluacji osi±gniêæ naukowych, ale tak¿e za uk³ad odniesienia do szacowania osi±gniêæ dydaktycznych i organizacyjnych. To mozolna praca, ale narzêdzie pozwoli³o ujawniæ – mówi±c najogólniej – wszystkie mocne i s³abe strony wielowydzia³owej wspólnoty akademickiej, podlegaj±cej trzyletniej ocenie w okresie, kiedy realizowano dwie kolejne podwy¿ki p³ac w szkolnictwie wy¿szym. Kiedy ów eksperyment dobiega³ koñca, uczelnia otrzyma³a mo¿liwo¶æ bezp³atnego korzystania przez d³ugi okres z systemu Index Copernicus – zalogowali siê ówcze¶ni: rektor, prorektor i przewodnicz±cy senackiej komisji nauki. Tak pozosta³o do dzisiaj. Kiedy wiêc wspominam o tym, ¿e opór ¶rodowiska mo¿e byæ du¿y, mam ku temu podstawy empiryczne.

Index Copernicus jest wielozadaniowym systemem z wiod±c± mo¿liwo¶ci± ewaluacji osi±gniêæ naukowo−badawczych, dydaktycznych i administracyjnych (organizacyjnych) pracowników naukowych, a tak¿e ewaluacji osi±gniêæ instytucji lub jej poszczególnych struktur oraz ewaluacji czasopism naukowych, z czego skorzysta³o ju¿ kilka tysiêcy redakcji z ca³ego ¶wiata. System jest otwarty – mo¿liwe s± modyfikacje, uzupe³nienia, korygowanie ewentualnych b³êdów itd., ale nadto nadaje siê do ewaluacji osi±gniêæ niezale¿nie od uprawianej dziedziny, dyscypliny czy specjalno¶ci naukowej uczonych. Umo¿liwia dora¼ne analizy, bie¿±c± kontrolê dowolnych obszarów aktywno¶ci uczonego i zespo³ów, rzeczow± analizê i komparatystykê z uwzglêdnieniem wybranych okresów danej aktywno¶ci. System jest dostêpny w skali globalnej, ale umo¿liwia wybiórcze udostêpnianie informacji o ludziach i instytucjach, przez ka¿dego u¿ytkownika z osobna. System jest polski. W moim przekonaniu, mo¿e byæ wyj±tkowo przydatny w doganianiu Europy i ¶wiata pod wzglêdem rozwoju naukowego.

Kiedy przesy³am ten artyku³ do redakcji, w Index Copernicus pod nazw± Polska zalogowanych jest – mimo braku takiego obowi±zku – 2765 osób, a np. pod nazw± USA – 5639. Kiedy za¶ zechcê, mogê mieæ swobodny wgl±d w CV ka¿dej zalogowanej osoby i dowolnie podejmowaæ kontakt.

By daæ dobry przyk³ad tworzenia obyczaju jawno¶ci w nauce, podpiszê siê w³asnym identyfikatorem, udostêpniaj±c tym samym my profile web page wszystkim zainteresowanym: http://my.indexcopernicus.com/m.kalina.

Prof. dr hab. Roman Maciej Kalina, specjalista w dziedzinie nauk o kulturze fizycznej, kierownik Katedry Sportów Walki Wydzia³u Wychowania Fizycznego Uniwersytetu Rzeszowskiego.
Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje

Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje