Od kilku tygodni g³ównym tematem dyskusji w ¶rodowisku akademickim jest przed³o¿ony przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wy¿szego Projekt za³o¿eñ reformy systemu nauki i reformy systemu szkolnictwa wy¿szego. Temu te¿ po¶wiêcone by³o wspólne posiedzenie prezydiów KRASP i PAN 15 maja br., którego efektem by³o wypracowanie stanowiska odnosz±cego siê w sposób ogólny do Projektu, oraz stanowiska w konkretnej kwestii drogi awansu naukowego. Ufamy, ¿e oba przyjête stanowiska dobrze oddaj± wagê spraw i opinie wiêkszo¶ci naszego ¶rodowiska.
We wspólnym stanowisku wyra¿amy pogl±d, ¿e proponowana reforma nie powinna byæ rozpatrywana w oderwaniu od tego, co dzieje siê w innych obszarach ¿ycia gospodarczego i spo³ecznego – powinna stanowiæ istotn± czê¶æ szeroko zakrojonego programu rozwoju kraju poprzez edukacjê i naukê, które s± dzi¶ wyznacznikami rozwoju cywilizacyjnego i spo³ecznego.
Projekt podejmuje wiele problemów, które ¶rodowiska akademickie i naukowe podnosz± od wielu lat. Prezydia KRASP i PAN zadeklarowa³y gotowo¶æ do konstruktywnej wspó³pracy w przygotowaniu niezbêdnych projektów ustawodawczych rozwi±zuj±cych te problemy i uzyskaniu dla nich akceptacji spo³ecznej.
Wiele kwestii wymienionych w Projekcie wymaga jednak dyskusji i uzgodnieñ. Najbardziej sporny, choæ nie najwa¿niejszy dla reformy, pomys³ zniesienia habilitacji nie musi byæ przeszkod± w porozumieniu. Wyd³u¿enie drogi awansu naukowego nie jest spowodowane wymogiem uzyskania habilitacji, lecz przede wszystkim nagminnym podejmowaniem przez m³odych doktorów dodatkowego zatrudnienia, niezwi±zanego z ich prac± naukow±. Obowi±zuj±ca procedura habilitacyjna jest niedoskona³a i wymaga zmian, m.in. zró¿nicowania obowi±zuj±cych norm i procedur stosownie do specyfiki poszczególnych dzia³ów nauki. Nie widzimy jednak istotnego powodu, dla którego, modyfikuj±c wymogi zwi±zane dotychczas ze stopniem doktora habilitowanego, nale¿a³oby zrezygnowaæ z jego dobrze zakorzenionej w polskiej tradycji akademickiej nazwy.
Najwa¿niejszym zadaniem ¶rodowiska naukowego, obok zdecydowanej poprawy warunków dla twórczo¶ci naukowej i szkolnictwa akademickiego, jest udoskonalenie systemu oceny dorobku naukowego tak, aby by³a ona oparta na rzetelnej i merytorycznej krytyce naukowej, oraz powi±zana z tym kwestia przestrzegania zasad etyki w nauce. Wyrazili¶my w zwi±zku z tym gotowo¶æ do poparcia, po niezbêdnych uzgodnieniach szczegó³owych, zapowiedzianych przez rz±d rozwi±zañ zwiêkszaj±cych konkurencjê miêdzy naukowcami i o¶rodkami badawczymi oraz mobilno¶æ kadr naukowych. Uwa¿amy, ¿e zatrudnienie naukowców w uczelniach i placówkach PAN, z wyj±tkiem stanowisk profesorskich, powinno byæ tylko kontraktowe, przy czym nale¿y wprowadziæ i wyegzekwowaæ regu³ê jednoetatowo¶ci. Warunkiem wprowadzenia tych zasad jest jednak wydatne podniesienie uposa¿eñ, zw³aszcza m³odej kadry naukowej w publicznych uczelniach i placówkach badawczych.
Propozycja wyró¿niania w systemie szkolnictwa wy¿szego i nauki tzw. okrêtów flagowych budzi w ¶rodowisku akademickim kontrowersje i obawy, ale przy odpowiedniej konkretyzacji bêdzie s³u¿yæ ochronie poziomu wiod±cych o¶rodków badawczych i dydaktycznych. Ich wybór powinien byæ okresowo weryfikowany, a decyduj±cy wp³yw na podejmowane decyzje powinny mieæ organy reprezentuj±ce ¶rodowisko akademickie. Dodatkowe ¶rodki przeznaczone dla wiod±cych placówek nie mog± byæ uzyskiwane kosztem zubo¿enia pozosta³ych placówek.
Stanowisko prezydiów KRASP i PAN dotyczy³o przede wszystkim zagadnieñ ogólnych, o stanowisko przyjête nastêpnego dnia przez obraduj±ce samodzielnie Prezydium KRASP, odnosi siê do wielu konkretnych postulatów i propozycji rozwi±zañ Projektu. W stanowisku tym wymienili¶my m.in. te koncepcje i rozwi±zania, które maj± charakter prorozwojowy i w znacznym stopniu odpowiadaj± postulatom formu³owanym w uchwa³ach Zgromadzenia Plenarnego i Prezydium KRASP. Oczekujemy, ¿e ministerstwo zaprezentuje wkrótce plan realizacji przedstawionych zamierzeñ, w którym znajd± siê tak¿e kwestie nieuwzglêdnione w Projekcie lub uwzglêdnione w sposób zbyt powierzchowny, jak np. poszanowanie w³asno¶ci intelektualnej.
Odnosz±c siê do krytycznej kwestii modelu finansowania szkolnictwa wy¿szego, postulujemy dzia³ania prowadz±ce do powstania rynku edukacyjnego, do którego uczelnie publiczne i niepubliczne bêd± mia³y jednakowy dostêp. Postulujemy równie¿ wprowadzenie zasady finansowania z bud¿etu ministerstwa kosztów przewodów w ramach ¶cie¿ki awansu naukowego w uczelniach publicznych i niepublicznych, a tak¿e wprowadzenie mechanizmów przeciwdzia³ania wieloetatowo¶ci nauczycieli akademickich.
Niedopracowana kompozycja i redakcja dokumentu utrudnia zrozumienie modelu reformy i dyskusjê ¶rodowiskow±. W szczególno¶ci, cele i warunki realizacji proponowanych zmian zosta³y sformu³owane jedynie w odniesieniu do tej czê¶ci projektu, która dotyczy nauki. Mo¿na tak¿e zauwa¿yæ niedostateczne odniesienie siê do konieczno¶ci wzrostu finansowania nauki i szkolnictwa wy¿szego z bud¿etu pañstwa jako warunku powodzenia reform. Postulowany w Projekcie wzrost finansowania nauki i szkolnictwa wy¿szego z bud¿etu pañstwa o 0,158 proc. PKB rocznie nie gwarantuje sukcesu w realizacji zaplanowanych reform.