Utrudnienia czynione przez w³adze zaboru rosyjskiego sprawi³y, ¿e uda³o siê powo³aæ jedynie Kasê pomocy dla osób pracuj±cych na polu naukowem imienia dr. med. Józefa Mianowskiego. Za³o¿yciele wybrali 6 pa¼dziernika 1881 roku Komitet Kasy, do którego statutowo mog³y wej¶æ tylko osoby posiadaj±ce stopieñ naukowy. Prezesem zosta³ Tytus Cha³ubiñski, wiceprezesem – Stanis³aw Kronenberg. Obok decyzji w sprawach zapomóg i po¿yczek, do obowi±zków Komitetu nale¿a³o „odnoszenie siê do instytucyj, towarzystw i osób, których wspó³dzia³anie mo¿e byæ po¿ytecznem dla rozwoju Kasy”. W tym celu, zwi±zanym z promocj± nauki polskiej, powo³ano doradcze kó³ka, odpowiadaj±ce zakresem czterem wydzia³om dawnej Szko³y G³ównej w Warszawie. ¦rodki finansowe by³y pocz±tkowo skromne, niewiele przynosi³y sk³adki cz³onków, choæ zg³osi³a siê a¿ jedna dziesi±ta absolwentów Szko³y G³ównej. W roku 1883 by³o w Kasie 54 cz³onków honorowych (corocznie wnosili minimum 100 rs) i 834 cz³onków rzeczywistych. Wiêksze znaczenie mia³y zapisy spadkowe – pierwszym by³ Jan Nepomucen Ja¶kowski, literat, który ju¿ w 1881 roku z³o¿y³ testamentem 15 tys. rubli na fundusz wieczysty. Komitet Kasy przeznaczy³ procenty z tego funduszu na wydanie dzie³ Oskara Kolberga. W dwa lata po Ja¶kowskim zapisa³ Jakub Natanson 30 tys. rubli, z oprocentowania których nagradza³a Kasa dwie najlepsze prace, napisane w jêzyku polskim (co cztery lata).
W ci±gu 50 lat Komitet Kasy odby³ ponad 700 posiedzeñ, rozpatruj±c ponad 5 tys. podañ badaczy, opatrzonych krytycznymi referatami. Zapomogami objêto druk ponad tysi±ca tomów „S³ownika geograficznego Królestwa Polskiego i innych krajów s³owiañskich” oraz serie „Poradnika dla samouków” czy 8 tomów „S³ownika jêzyka polskiego”. Beneficjentami zosta³o ponad 800 pracowników nauki. Przyznano 115 nagród i 470 stypendiów. W latach 1882−1919 wydano oko³o 2200 tys. rubli, a od 1920 do 1924 roku – 24 mld marek. Przyk³adem kolejnych wydatków mo¿e byæ rok 1934, kiedy to wydano na prace badawcze i zapomogi 50 800 z³, na nagrody blisko 755 z³, na stypendia ponad 24 tys. z³, na po¿yczki ponad 63 tys. z³, a na wydanie prac i utrzymanie drukarni – 85 tys. z³. Na te cele uzyskano z zasi³ków Ministerstwa WRiOP 59 tys. z³, a z Funduszu Kultury Narodowej ponad 64 tys. z³.
Po roku 1890 polityka Komitetu Kasy, w którym nadal dominowa³o „pokolenie Szko³y G³ównej”, uwzglêdnia realia zaborowe tak, by – jak podaje Zygmunt Szweykowski – „nie anga¿owaæ zbytnio Kasy w zjawiska ¿ycia wspó³czesnego, by przeciwnie zachowaæ pewien dystans spokojnej, zrównowa¿onej naukowo¶ci”. St±d wynika „os³abienie kierunku spo³ecznego instytucyji” oraz „zwrot od has³a popularyzacji wiedzy, jako najwa¿niejszej funkcji Kasy, do popierania przede wszystkim pracy badawczej”. W efekcie Kasa „przestaje byæ inicjatork± czy kierowniczk± ¿ycia zbiorowego”.
Prze³om w zasobach finansowych – i mo¿liwo¶ciach – Kasy nast±pi³ w roku 1904, gdy zapis Witolda Zglenickiego zapewni³ dochody z wydobycia ropy naftowej w Baku. Do tego czasu Komitet spieniê¿a³ otrzymane z zapisów nieruchomo¶ci. W tym przypadku siêgniêto po wydzier¿awienie – i dobrze, bowiem ju¿ w roku 1911 dochód wyniós³ 186 473 ruble, w kolejnych zosta³ podwojony. Komitet Kasy nie by³ w stanie tych kwot spo¿ytkowaæ – w roku 1912 na zapomogi przeznaczono 84 548 rubli, podañ corocznie nap³ywa³o oko³o 300.
W czasie I wojny ¶wiatowej Kasa finansuje nie tylko publikacje cz³onków Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, ale te¿ jego pracownie. Odzyskanie niepodleg³o¶ci wi±¿e siê z kryzysem – na co sk³ada siê zanik mo¿liwo¶ci prywatnych darczyñców, zagrabienie przez Rosjê sowieck± dochodów z Baku oraz powojenna dewaluacja. Rolê podstawow± Kasy przejmuje Rzeczpospolita. Reforma Kasy, prowadzona od 1916 roku, daje jej pozycjê – jak to okre¶li³ Stanis³aw Michalski – „prywatnego ministerjum nauki”. Dzia³ Naukowy Biura Kasy wydaje roczniki „Nauka Polska”, organizuje dwa Zjazdy Nauki Polskiej (1920, 1927). Rada Naukowa Kasy grupuje delegatów uczelni i towarzystw akademickich, koordynuj±c uzgadnianie spo³ecznej polityki naukowej.