Wertujc przy jakiej okazji prawo o szkolnictwie wyszym, natknem si na dwa kuriozalne, eby nie powiedzie absurdalne, zapisy. Pierwszy dotyczy podziau uczelni wyszych i kryteriw ich kategoryzacji. Jedynym kryterium tego podziau jest liczba posiadanych przez uczelni uprawnie do nadawania stopnia doktora w poszczeglnych dyscyplinach. Nazwy „uniwersytet” moe uywa uczelnia, ktra posiada 12 takich uprawnie, „uniwersytet” z przymiotnikiem – 6, a „akademia” – 2.
W powszechnym odczuciu, utrwalonym wieloletni tradycj, tak uporzdkowana kolejno powinna pokrywa si z kryteriami akademickoci mierzonej uprawnieniami do nadawania stopni i tytuw naukowych. Tymczasem, jak atwo zauway, obecna sytuacja prawna dopuszcza moliwo istnienia uniwersytetw posiadajcych tylko prawo do doktoryzowania oraz akademii uprawnionych rwnie do przeprowadzania przewodw habilitacyjnych i postpowania wnioskowego o nadanie tytuu profesora.
Czyby w zespole autorw ustawy przewag liczbow mieli kryptomarksici wyznajcy zasad, e ilo przechodzi w jako? Oby tylko podobna ideologia nie przenikna do niszych etapw ksztacenia. Wwczas bowiem szkoa podstawowa liczca wicej oddziaw mogaby zosta uznana za wyszy szczebel powszechnej edukacji ni gimnazjum lub liceum z mniejsz liczb klas.
Podobne zdziwienie, graniczce z osupieniem, moe budzi zapis, wedug ktrego bierne prawo wyborcze przysuguje nauczycielom akademickim zatrudnionym w uczelni jako podstawowym miejscu pracy, ktrzy nie osignli wieku emerytalnego. Tym samym – zgodnie z obowizujcym prawem o szkolnictwie wyszym – profesor, ktry ukoczy 70 lat moe by zatrudniony w uczelni na penym etacie, by czonkiem rady wydziau, wchodzi w skad minimum kadrowego warunkujcego uprawnienia akademickie, lecz nie moe by wybrany do senatu. W konsekwencji senat, ktry pierwotnie oznacza rad starszych, w wyszej uczelni moe by rad modszych, cho niekoniecznie mdrzejszych od czonkw – stojcych niej w uczelnianej hierarchii – rad wydziau.
Jeeli po ukoczeniu 70 lat mona by wybieranym na papiea, prezydenta Stanw Zjednoczonych, senatora najjaniejszej Rzeczypospolitej, a nie wolno kandydowa w wyborach do akademickiego senatu, to musz si kry za tym albo niezwykle doniose, cho bliej nieokrelone racje albo totalny deficyt wyobrani u twrcw prawa o szkolnictwie wyszym. Moe dobrze, e uczeni tej miary, co Tadeusz Kotarbiski i Wadysaw Tatarkiewicz nie doczekali tych czasw. le, e z tego powodu mog przewraca si w grobie.