Nie jest atwo konstruowa dobre prawo. Trzeba przewidzie konsekwencje kadego zapisu, ale te skutki braku regulacji czy konkretnego elementu, a nawet uytych spjnikw midzy poszczeglnymi frazami. Zwaszcza jeli materia jest obszerna, wielopaszczyznowa i skomplikowana. Wydawaoby si to nie takie znowu trudne, skoro dzieje si nie pierwszy raz, pracuje za nad tym – i to cae miesice – rzesza ludzi z reguy obeznanych z materi, a sprawdzaj i koryguj potem zawodowi legislatorzy, czyli osoby specjalnie pod tym ktem wyszkolone. Praktyka pokazuje jednak, e dopiero po jakim czasie – jak to si mwi: w praniu – wida jak pewne elementy funkcjonuj i jakie nios konsekwencje. I to, co wydawao si rozstrzygniciem dobrym, czsto ma wady, niekiedy na tyle powane, e trzeba to rozwizanie zmieni. Nie mwic o tym, e pomysy rozwiza i oceny tego, co dla systemu dobre, bywaj rne. Tu z kolei potrzebna jest odwaga.
I jeszcze kwestia moliwych interpretacji. Bo cho dla tzw. ustawodawcy rozstrzygnicie w chwili formuowania zapisu jest jasne, okazuje si, e inni rozumiej go jednak nie w zgodzie z intencj. Problem jest te taki, e personifikacja ustawodawcy bywa odrobin zawodna, bo w praktyce jest on zbiorowy, ma rne pogldy i intencje, a zapisy prawa s wypadkow ukadu si. Czsto te zdarza si, e w trakcie procesu legislacyjnego wnoszone s poprawki znaczco zmieniajce sens i spjno poszczeglnych zapisw.
A jeszcze – jak przeoy intencje, postulaty, spodziewane nadzieje na uregulowania, ktre w praktyce dadz podany rezultat?
To wszystko wanie przed nami. A zadanie nieatwe, bo w maszynie legislacyjnej pi ustaw dotyczcych nauki i dwie cieki awansu oraz szkolnictwa wyszego.
Andrzej wi