Posiedzenie plenarne Rady G³ównej Szkolnictwa Wy¿szego 19 marca rozpoczê³o siê od przedstawienia przez prof. B. Kudryck±, minister NiSW, dokumentu Nowy model zarz±dzania szkolnictwem wy¿szym, stanowi±cego ostatni± czê¶æ pakietu Partnerstwo dla wiedzy. Dokument odnosi siê do: mechanizmów wy³aniania i finansowania wiod±cych o¶rodków naukowych i akademickich, sposobów lepszego wykorzystania potencja³u badawczego i edukacyjnego uczelni, wspó³pracy uczelni z otoczeniem spo³eczno−gospodarczym, finansowania szkó³ wy¿szych, modeli zarz±dzania uczelniami publicznymi, oceny jako¶ci kszta³cenia oraz instytucji przedstawicielskich i kontrolnych ¶rodowisk akademickich i naukowych.
Stanowisko Rady G³ównej w tej sprawie wspiera ideê wy³aniania i finansowania krajowych naukowych o¶rodków wiod±cych (KNOW). O¶rodki takie powinny mieæ nieskrêpowany dostêp do finansowania zadaniowego oraz mo¿liwo¶ci wspó³pracy z otoczeniem spo³eczno−gospodarczym. Wybór obszarów finansowania (dyscyplin) badañ powinien zapewniæ zrównowa¿ony rozwój nauki oraz jej uczestnictwo w rozwoju kraju. Wspó³praca uczelni z otoczeniem spo³ecznym i gospodarczym, szczególnie w kontek¶cie regionalnym, to priorytetowe wyzwanie stoj±ce przed szkolnictwem wy¿szym. Wszelkie inicjatywy z tym zwi±zane s± zatem godne wsparcia.
Proponowane nadanie niektórym uczelniom statusu samorz±dowej publicznej szko³y wy¿szej nie powinno powodowaæ dalszego rozdrabniania szkolnictwa wy¿szego. Samorz±dowe szko³y wy¿sze – je¶li powstan± – powinny kszta³ciæ na zasadach okre¶lonych w prawie o szkolnictwie wy¿szym. System szkolnictwa wy¿szego powinien byæ jeden, natomiast uczelnie mog± byæ finansowane lub dofinansowywane przez samorz±dy. Z uznaniem nale¿y siê odnie¶æ do prób uregulowania statusu kolegiów.
Kluczowe dla uczelni jest, kto i na jakich zasadach bêdzie nimi zarz±dza³. Je¶li rektor uczelni publicznej ma mieæ wiêksze uprawnienia, musi byæ odpowiednio umocowany. Wi±¿e siê to ze sposobem jego powo³ywania. Zaproponowane w dokumencie opcje obsadzania stanowiska rektora – w drodze wyboru lub konkursu – nale¿y uzupe³niæ okre¶leniem, kto bêdzie tego dokonywa³. Je¶li wyboru rektora lub rozstrzygniêcia konkursu na stanowisko rektora dokonywaæ bêd± pracownicy uczelni, poprzez gremium przedstawicielskie, sytuacja niewiele siê zmieni w stosunku do obecnej. Nie jest jasne, dlaczego stawia siê ró¿ne wymagania osobom mog±cym pe³niæ funkcjê rektora powo³ywanego w trybie wyboru lub konkursu.
Dokument przewiduje obligatoryjne istnienie konwentu, obok senatu, w uczelniach publicznych. To byæ mo¿e dobre rozwi±zanie przy w³a¶ciwym okre¶leniu kompetencji obu organów. W przedstawionej propozycji rola konwentu jest niewielka. Nie wiadomo, jaki bêdzie sk³ad senatu i konwentu. Czy w obu organach bêd± zasiada³y osoby z uczelni i spoza niej, czy te¿ senat bêdzie – jak dotychczas – organem przedstawicielskim ¶rodowiska akademickiego uczelni.
Proponowane w zakresie tzw. wymagañ kadrowych rozwi±zanie – zaliczanie danej osoby do minimum kadrowego na nie wiêcej ni¿ dwóch kierunkach studiów I lub II stopnia – znacznie liberalizuje obecne przepisy i jest niespójne z polityk± ograniczania wieloetatowo¶ci. Proponowana w dokumencie dotacja stacjonarna i na kszta³cenie zamawiane powinna uwzglêdniaæ liczbê studentów, koszty osobowe (etaty) i koszty utrzymania infrastruktury. Wszystkie te sk³adniki powinny byæ zale¿ne od rangi uczelni, jej lokalizacji i dotychczasowych osi±gniêæ.
Propozycje liberalizacji regu³ kszta³cenia powinny dotyczyæ jednostek najlepszych – a nie ca³ych uczelni. Dlatego zaproponowane przyznanie praw szczególnych w tym zakresie uczelniom okre¶lonych rodzajów jest postulatem nietrafnym. Swobodê kreowania kierunków studiów mog³yby np. mieæ jednostki o statusie KNOW. Krajowe ramy kwalifikacji (KRK), je¶li stan± siê obowi±zuj±ce, bêd± dotyczy³y wszystkich uczelni. Wraz z ich wdro¿eniem przestan± obowi±zywaæ obecnie funkcjonuj±ce standardy kszta³cenia. Wdro¿enie KRK spowoduje, ¿e utrac± sens pojêcia makrokierunku studiów i studiów miêdzykierunkowych. Zmiana regu³ kszta³cenia bêdzie procesem d³ugim. Zaproponowane rozwi±zania wymagaj± wiêc gruntownej analizy zanim znajd± siê w propozycjach zmian regulacji prawnych.
Nieco miejsca zajmuj± kwestie instytucji przedstawicielskich i kontrolnych ¶rodowisk akademickich oraz naukowych. Radzie G³ównej dokument po¶wiêca niewiele uwagi – co zachêca do zarysowania wizji funkcjonowania najstarszego organu przedstawicielskiego nauki i szkolnictwa wy¿szego. W tym kontek¶cie rozpoczê³a siê dyskusja na posiedzeniu plenarnym na temat miejsca, struktury i roli Rady G³ównej w polskim systemie edukacji akademickiej i nauki. Wprowadzeniem do niej by³o wyst±pienie prof. M. Sochy, sekretarza Pañstwowej Komisji Akredytacyjnej Nowy etap w rozwoju akredytacji pañstwowej i funkcjonowaniu PKA oraz moje. Dyskusja bêdzie kontynuowana.
Na posiedzeniu plenarnym Rada G³ówna przyjê³a uchwa³ê w sprawie szczegó³owych zasad i trybu wyboru elektorów i cz³onków Rady G³ównej na X kadencjê rozpoczynaj±c± siê 1 stycznia 2010. W najbli¿szym czasie rozes³ane zostan± do uczelni informacje dotycz±ce wyborów.