W lutym 2009 r. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wy¿szego og³osi³o dokument Partnerstwo dla wiedzy – nowy model kariery akademickiej, w którym zawarte s± propozycje zmian w procedurach nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego. Zakre¶lone przez Ministerstwo cele wprowadzanych zmian s± godne pe³nego poparcia. Równie¿ niektóre dzia³ania, które Ministerstwo zamierza podj±æ, s± zbie¿ne z oczekiwaniami ¶rodowiska, zreszt± wiele z nich uczelnie i instytuty PAN ju¿ dawno wprowadzi³y w ¿ycie. Jednak¿e kilka proponowanych dzia³añ jest wyra¼nie chybionych; co wiêcej, pominiêto rozwi±zania, których wprowadzenie mog³oby przynie¶æ rzeczywist± poprawê jako¶ci doktoratów i habilitacji i uproszczenie procedur ich uzyskiwania.
Po³±czone prezydia KRASP i PAN pozwalaj± sobie zaproponowaæ model kariery akademickiej, jaki zosta³ opracowany przez specjalnie powo³an± w tym celu Komisjê i przyjêty po dyskusji i wprowadzeniu poprawek na wspólnym posiedzeniu obu prezydiów 17 kwietnia br. we Wroc³awiu. Przedstawiona poni¿ej ¶cie¿ka kariery akademickiej obejmuje doktorat, habilitacjê i profesurê.
1. Kandydat do stopnia doktora powinien legitymowaæ siê tytu³em zawodowym magistra, magistra in¿yniera, lekarza lub innym równorzêdnym.
2. Obrona odbywa siê przed rad± wydzia³u (instytutu), w sk³ad której wchodzi co najmniej o¶miu pracowników posiadaj±cych tytu³ profesora lub stopieñ doktora habilitowanego w danej dziedzinie nauki, w tym piêciu reprezentuj±cych okre¶lon± dyscyplinê naukow±.
3. Otwarcie przewodu doktorskiego wi±¿e siê z wyznaczeniem przez uprawnion± radê wydzia³u (instytutu) promotora rozprawy doktorskiej. W przypadku doktoratów interdyscyplinarnych lub miêdzynarodowych mo¿liwe jest wyznaczenie dwóch promotorów.
4. Promotor musi posiadaæ tytu³ profesora lub stopieñ doktora habilitowanego.
5. O otwarcie przewodu doktorskiego mog± ubiegaæ siê osoby, których rozprawy doktorskie s±, w opinii rady wydzia³u (instytutu), zaawansowane w stopniu daj±cym szansê na ich zakoñczenie w wyznaczonym przez radê terminie.
6. Przed przyst±pieniem do obrony rozprawy doktorskiej kandydat powinien zdaæ egzamin z jêzyka obcego wskazanego przez radê lub przedstawiæ uznawany przez radê certyfikat znajomo¶ci tego jêzyka wystawiony przez szko³ê jêzykow±.
1. Rozprawa doktorska powinna mieæ jedn± z wymienionych ni¿ej form:
a) Jeden lub wiêcej artyku³ów opublikowanych (lub przyjêtych do druku) w indeksowanym czasopi¶mie naukowym. CK okre¶li, które z indeksów, powinny byæ stosowane w poszczególnych dziedzinach wiedzy.
b) Ksi±¿ka lub rozdzia³(y) w ksi±¿ce wydanej lub przyjêtej do druku.
c) Maszynopis, którego pe³na tre¶æ (w formacie pdf) jest umieszczona na stronie wydawnictwa uczelnianego lub instytutowego. Doktorant powinien byæ jedynym autorem opublikowanej rozprawy lub jednym z dwóch, w przypadku gdy drugim autorem jest promotor rozprawy. Zasada ta nie dotyczy wieloautorskich publikacji ksi±¿kowych, w których wyra¼nie okre¶lona jest czê¶æ ksi±¿ki (np. jeden lub wiêcej rozdzia³ów) napisana przez doktoranta. W przypadku nauk matematyczno−przyrodniczych dopuszcza siê z³o¿enie jako rozprawy doktorskiej artyku³u wieloautorskiego og³oszonego w czasopi¶mie naukowym znajduj±cym siê na li¶cie filadelfijskiej. Jednak¿e warunkiem przyjêcia takiej rozprawy jest, by doktorant by³ pierwszym, ostatnim lub „corresponding author” w¶ród jej autorów. Konieczne te¿ jest przedstawienie o¶wiadczenia promotora pracy, okre¶laj±cego charakter udzia³u doktoranta w opublikowanej rozprawie. W szczególno¶ci powinien byæ okre¶lony udzia³ autora w formowaniu koncepcji pracy, wykonaniu jej czê¶ci eksperymentalnej oraz opracowaniu i interpretacji wyników. Rada wydzia³u (instytutu) mo¿e za¿±daæ, by opublikowanej w czasopi¶mie rozprawie towarzyszy³ maszynopis.
2. Rozprawa mo¿e byæ przedstawiona w jêzyku polskim, angielskim lub – na podstawie decyzji rady – w innym jêzyku. Rozprawa powinna byæ zrecenzowana przez dwóch recenzentów pochodz±cych z innych instytucji naukowych ni¿ ta, w której broniona jest rozprawa lub w której pracuje doktorant. Recenzentów wybiera rada wydzia³u (instytutu), spo¶ród co najmniej czterech kandydatów zg³oszonych przez cz³onków rady. Recenzenci mog± byæ powo³ywani spo¶ród uczonych z zagranicy, maj±cych pozycjê odpowiadaj±c± pozycji samodzielnego pracownika naukowego w Polsce.
3. W przypadkach gdy rozprawa doktorska zawiera tre¶ci, które stanowi± tajemnicê wojskow± lub przemys³ow±, stosowana jest procedura utajnienia rozprawy przewidziana w³a¶ciwym rozporz±dzeniem.
1. Obrona rozprawy doktorskiej odbywa siê przed uprawnion± rad± wydzia³u (instytutu) lub uprawnion± komisj± rady. Obrona odbywa siê w obecno¶ci promotora i co najmniej jednego z recenzentów.
2. Obrona rozprawy jest otwarta dla pracowników i studentów instytucji, w której siê odbywa, nie jest jednak obron± publiczn±. Przewodnicz±cy rady (komisji) mo¿e zaprosiæ do uczestnictwa w obronie osoby z innych instytucji naukowych lub wyraziæ zgodê na ich uczestnictwo.
3. Obrona polega na:
a) przedstawieniu przez promotora sylwetki i dotychczasowych osi±gniêæ doktoranta;
b) przedstawieniu przez doktoranta tez rozprawy doktorskiej na tle osi±gniêæ danej dziedziny wiedzy;
c) odczytaniu recenzji;
d) dyskusji doktoranta z recenzentami, cz³onkami rady (komisji) i zaproszonymi go¶æmi oraz odpowiedzi doktoranta na uwagi i ewentualne zastrze¿enia postawione w recenzjach.
4. Rada w g³osowaniu z udzia³em promotora i recenzentów podejmuje decyzjê o przyjêciu rozprawy i obrony oraz o nadaniu stopnia doktora. W przypadku gdy obaj recenzenci postawi± wniosek o wyró¿nienie, wniosek ten jest równie¿ poddawany pod g³osowanie. W przypadku gdy obrona odbywa siê przed komisj±, komisja w g³osowaniu z udzia³em promotora i recenzentów podejmuje wniosek o przyjêciu rozprawy i obrony i kieruje wniosek do rady wydzia³u o nadanie stopnia doktora.
5. Og³oszenie wyników rozprawy ma miejsce na otwartej czê¶ci posiedzenia rady (komisji), bezpo¶rednio po zakoñczeniu zamkniêtej czê¶ci posiedzenia.
Dyplom doktorski zawiera god³o uczelni (instytutu), na której odby³a siê obrona. Na dyplomie oprócz nazwiska doktoranta i tytu³u pracy podane s± nazwiska dziekana (przewodnicz±cego rady) i promotora, którzy dyplom podpisuj±.
CK dokonuje losowo oceny prawid³owo¶ci przebiegu przewodów doktorskich i w przypadku stwierdzenia uchybieñ przeprowadza postêpowanie wyja¶niaj±ce. W przypadku powtarzaj±cych siê powa¿nych nieprawid³owo¶ci CK mo¿e wnioskowaæ do Pañstwowej Komisji Akredytacyjnej o odebranie danej radzie prawa nadawania stopni doktorskich.
Rozprawê habilitacyjn± stanowi wskazana przez habilitanta czê¶æ jego dorobku naukowego (artystycznego).
1. Wniosek o przeprowadzenie przewodu habilitacyjnego sk³ada zainteresowany w wybranej przez siebie radzie wydzia³u (instytutu) posiadaj±cej uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego. Uprawniona do przeprowadzania habilitacji rada powinna sk³adaæ siê z przynajmniej dwunastu samodzielnych pracowników naukowych w danej dziedzinie nauki, w tym sze¶ciu z tytu³em profesora. Co najmniej piêciu spo¶ród tych pracowników powinno reprezentowaæ okre¶lon± dyscyplinê naukow±.
2. Rada wydzia³u (instytutu) powo³uje piêcioosobow± komisjê, spo¶ród jej cz³onków posiadaj±cych tytu³ profesora lub stopieñ doktora habilitowanego, która ocenia, czy dorobek i osi±gniêcia kandydata spe³niaj± warunki stawiane przez radê przy otwieraniu przewodów habilitacyjnych.
3. Wniosek komisji o rozpoczêcie wzglêdnie o nierozpoczynanie procedury habilitacyjnej jest przedstawiany radzie wydzia³u (instytutu) i zatwierdzany w drodze g³osowania. Czas rozpatrywania wniosku przez radê wydzia³u (instytutu) nie mo¿e przekroczyæ 2 miesiêcy od momentu z³o¿enia wniosku. Decyzja rady o nierozpoczynaniu przewodu habilitacyjnego musi byæ uzasadniona pisemnie.
4. W przypadku przyjêcia przez radê wydzia³u (instytutu) wniosku komisji o rozpoczêcie procedury habilitacyjnej, komisja przedstawia radzie kandydatów na recenzentów dorobku i rozprawy habilitacyjnej, legitymuj±cych siê niekwestionowanym dorobkiem i osi±gniêciami naukowymi. Cz³onkowie rady maj± prawo wysuniêcia dodatkowych kandydatów na recenzentów. Spo¶ród wszystkich kandydatów rada wybiera, w drodze g³osowania, i przesy³a do CK co najwy¿ej dziesiêciu kandydatów. Recenzentami nie mog± byæ cz³onkowie rady. Recenzenci mog± byæ powo³ywani spo¶ród uczonych z zagranicy, maj±cych pozycjê odpowiadaj±c± pozycji samodzielnego pracownika naukowego w Polsce.
5. CK w terminie nie d³u¿szym ni¿ 2 tygodnie od otrzymania wniosku wyznacza trzech recenzentów. Mog±, ale nie musz±, byæ to osoby sugerowane jako recenzenci przez radê instytucji prowadz±cej habilitacjê.
6. Recenzenci, w terminie nie d³u¿szym ni¿ 2 miesi±ce, przedstawiaj± pisemn± ocenê dorobku i rozprawy i przesy³aj± j± do rady wydzia³u (instytutu) prowadz±cej proces habilitacji. Je¶li wiêkszo¶æ, tj. dwie recenzje, koñczy siê wnioskiem o dopuszczenie kandydata do dalszych etapów przewodu habilitacyjnego, rada wydzia³u (instytutu) wyznacza termin kolokwium habilitacyjnego, którego forma i zakres wynika ze statutu (regulaminu) instytucji, w której przeprowadzana jest habilitacja. Statut (regulamin) uczelni (instytutu) mo¿e przewidywaæ konieczno¶æ wyg³oszenia przez habilitanta wyk³adu lub przedstawienia prezentacji na temat jego dotychczasowych osi±gniêæ naukowych i programu badañ. Do przeprowadzenia kolokwium habilitacyjnego i wys³uchania wyk³adu rada mo¿e upowa¿niæ komisjê rady. Sk³ad komisji nie mo¿e odbiegaæ liczbowo od minimum przewidzianego w punkcie II.1., przy czym mog± j± tworzyæ osoby wybrane spoza rady wydzia³u (instytutu) przeprowadzaj±cej habilitacjê. Wynik kolokwium habilitacyjnego przeprowadzanego przez komisjê musi byæ zatwierdzony przez radê wydzia³u (instytutu). Termin kolokwium habilitacyjnego nie mo¿e byæ wyznaczony pó¼niej ni¿ 2 miesi±ce od wp³yniêcia recenzji.
7. Rada wydzia³u (instytutu) przeprowadza g³osowanie nad wnioskiem o nadanie kandydatowi stopnia doktora habilitowanego. W g³osowaniu bior± udzia³ recenzenci oraz samodzielni pracownicy naukowi bêd±cy cz³onkami rady. Odrêbne g³osowanie odbywa siê w przypadku wysuniêcia przez recenzentów wniosku o wyró¿nienie rozprawy habilitacyjnej.
Dyplom habilitacyjny zawiera god³o uczelni (instytutu), na której odby³a siê obrona. Na dyplomie, oprócz nazwiska doktoranta i tytu³u pracy, podane s± nazwiska dziekana (przewodnicz±cego rady), który dyplom podpisuje.
CK dokonuje losowo oceny prawid³owo¶ci przebiegu przewodów habilitacyjnych i w przypadku stwierdzenia uchybieñ przeprowadza postêpowanie wyja¶niaj±ce. W przypadku powtarzaj±cych siê powa¿nych nieprawid³owo¶ci, CK mo¿e wnioskowaæ do Pañstwowej Komisji Akredytacyjnej o odebranie danej radzie prawa nadawania stopni doktora habilitowanego.
1. Warunkiem uzyskania tytu³u profesora jest:
a) posiadanie stopnia doktora habilitowanego;
b) posiadanie powa¿nych osi±gniêæ naukowych i dorobku naukowego zgromadzonego po habilitacji;
c) wypromowanie co najmniej jednego doktora.
2. Wniosek o przyznanie tytu³u profesora kieruje zainteresowany do wybranej przez siebie rady wydzia³u (instytutu), posiadaj±cej uprawnienia do nadawania stopni doktora habilitowanego.
3. Tytu³ profesora przyznawany jest przez Prezydenta RP na wniosek rady wydzia³u (instytutu) pozytywnie zaopiniowany przez CK.
4. Ocena dorobku naukowego przeprowadzana jest przez siedmiu ankietowanych recenzentów, z których ¿aden nie reprezentuje instytucji, która zatrudnia kandydata. Recenzenci powinni mieæ co najmniej stopieñ doktora habilitowanego. Rada wydzia³u (instytutu) przesy³a do CK listê co najwy¿ej piêtnastu – wy³onionych w drodze g³osowania – kandydatów na recenzentów. Recenzenci mog± byæ powo³ywani spo¶ród uczonych z zagranicy maj±cych pozycjê odpowiadaj±c± pozycji samodzielnego pracownika naukowego w Polsce.
5. CK wyznacza siedmiu recenzentów, przy czym mo¿e, ale nie musi, korzystaæ z wysuniêtych przez radê kandydatów. Proces wy³aniania recenzentów powinien trwaæ nie d³u¿ej ni¿ 4 tygodnie. Recenzenci powinni odpowiedzieæ na przes³an± im ankietê równie¿ w ci±gu 4 tygodni.
6. Ankieta przesy³ana recenzentom powinna byæ tak sformu³owana, aby recenzenci zaopiniowali:
a) liczbê i jako¶æ publikacji naukowych w recenzowanych czasopismach naukowych, a tak¿e monografii i rozdzia³ów w pracach zbiorowych;
b) rezonans prac kandydata do tytu³u, wyra¿aj±cy siê, w przypadku nauk przyrodniczych, liczb± cytowañ;
c) umiejêtno¶æ tworzenia i kierowania zespo³ami naukowymi;
d) skuteczno¶æ w zdobywaniu funduszy na badania naukowe;
e) umiejêtno¶æ popularyzacji wyników badañ;
f) liczbê i rodzaj odbytych sta¿y naukowych i okresów pracy w zagranicznych instytucjach naukowych;
g) udzia³ i charakter udzia³u w konferencjach i kongresach naukowych w kraju i za granic±;
h) cz³onkostwo i udzia³ w pracach towarzystw naukowych i komitetów redakcyjnych wydawnictw naukowych;
i) liczbê wypromowanych doktorów, magistrów i licencjuszy;
j) liczbê i jako¶æ napisanych przez kandydata do tytu³u podrêczników i skryptów naukowych;
k) rodzaj prowadzonych przez kandydata wyk³adów i innych zajêæ dydaktycznych;
l) liczbê recenzji prac doktorskich i habilitacyjnych.
7. Rada wydzia³u (instytutu) po zapoznaniu siê z recenzjami, z których co najmniej piêæ powinno koñczyæ siê ocen± pozytywn±, oraz po przeprowadzeniu dyskusji i g³osowania kieruje wniosek do CK.
8. Rada wydzia³u (instytutu) mo¿e zaostrzyæ kryteria i zwiêkszyæ wymagania stawiane kandydatom, o których profesurê wystêpuje.
Dyplom profesorski, poza dotychczasow± jego tre¶ci±, zawiera informacjê o uczelni (instytucie), która wyst±pi³a z wnioskiem o przyznanie tytu³u profesora.
Proponowana ¶cie¿ka kariery naukowej zawiera szereg elementów, które nie wystêpowa³y w dotychczas stosowanych procedurach. Najwa¿niejsze proponowane zmiany i nowe ustalenia to:
W przypadku doktoratu:
1. Rezygnacja z egzaminu kierunkowego.
2. Zamkniêta obrona pracy doktorskiej, po³±czona ze sprawdzianem wiedzy doktoranta.
3. ¯aden z recenzentów nie jest cz³onkiem rady, przed któr± odbywa siê obrona.
Konieczno¶æ opublikowania rozprawy lub przedstawienia jej w wersji elektronicznej zamieszczonej na stronie wydawnictw uczelnianych lub instytutowych.
W przypadku habilitacji:
1. Rozprawê habilitacyjn± stanowi wybrana przez habilitanta czê¶æ jego dorobku.
2. ¯aden z trzech recenzentów nie jest cz³onkiem rady wydzia³u, przed któr± odbywa siê habilitacja. Recenzentów wybiera CK spo¶ród lub spoza kandydatów wysuniêtych przez radê.
3. Rady, recenzenci i CK s± zobligowane do przestrzegania terminów wykonania czynno¶ci zwi±zanych z procedur± habilitacyjn±.
W przypadku profesury:
1. Odej¶cie od recenzji na rzecz ankiet wype³nianych przez siedmiu recenzentów.
Wprowadzenie przedstawionych propozycji powinno doprowadziæ do zwiêkszenia obiektywno¶ci procesu nadawania stopni i tytu³ów naukowych. Wymóg publikowania rozpraw doktorskich ograniczy mo¿liwo¶æ pope³niania plagiatów. Powierzanie wykonania recenzji osobom spoza macierzystej rady kandydata powinno przyczyniæ siê do ograniczenia najwiêkszej plagi wystêpuj±cej w polskim ¿yciu naukowym, któr± s± uprzejmo¶ciowe recenzje. W przypadku habilitacji i profesur temu samemu celowi s³u¿y zaproponowane wyznaczanie wszystkich recenzentów przez CK.
Przedstawiony projekt ¶cie¿ki kariery nie przewiduje konieczno¶ci przeprowadzania habilitacji przez inn± ni¿ macierzysta radê. Dotychczasowe do¶wiadczenia wykazuj±, ¿e rady s± o wiele bardziej krytyczne w stosunku do „swoich” ni¿ do „obcych” kandydatów, widz± w nich bowiem osoby, które najczê¶ciej w przysz³o¶ci zajm± odpowiedzialne stanowiska w macierzystej instytucji. Projekt nie przewiduje te¿ specjalnej ¶cie¿ki habilitacji dla osób powracaj±cych z zagranicy. Nie wydaje siê to potrzebne w sytuacji, gdy procedura habilitacji zosta³a uproszczona i nie jest wymagane przedstawianie specjalnej rozprawy habilitacyjnej, a jedynie czê¶ci dorobku. Projekt przewiduje tak¿e utrzymanie kolokwium habilitacyjnego, które pozwala oceniæ warto¶æ naukow± kandydata, równie¿ takiego, który swoj± karierê naukow± odbywa³ za granic±.
Wa¿n± zmian±, któr± proponujemy wprowadziæ przy ocenie kandydatów do tytu³u profesora, jest poddanie kandydata ocenie przez wiêksz± ni¿ dotychczas liczbê recenzentów, wype³niaj±cych specjalnie u³o¿on± ankietê, ró¿n± dla poszczególnych dziedzin wiedzy. Ankieta powinna wymusiæ na recenzencie ustosunkowanie siê wszystkich istotnych elementów oceny uczonego, bez pomijania ewentualnych s³abych lub mocnych punktów.
Proponujemy te¿, by dyplomy doktorskie, habilitacyjne i profesorskie by³y opatrzone god³em instytucji – uczelni lub instytutu – odpowiedzialnej za przewód. Nie wydaje siê bowiem byæ obojêtnym dla kandydata i dla jego dalszej kariery, w jakiej instytucji siê doktoryzowa³ lub habilitowa³.