Prawo o szkolnictwie wy¿szym przewiduje a¿ dziesiêæ ró¿nych form ¶wiadczeñ socjalnych dla studentów, jednocze¶nie okre¶laj±c przes³anki (warunki) ich uzyskania oraz upowa¿niaj±c uczelnie do dookre¶lania trybu i kryteriów. Jak w ka¿dym systemie etatystycznej redystrybucji, tak¿e tu znajdziemy liczne problemy definicyjne rodz±ce niesprawiedliwo¶æ i komplikacje praktyczne. Poniewa¿ jednak skala zawi³o¶ci tej dziedziny prawa jest, z punktu widzenia studenta – m³odego obywatela – relatywnie wy¿sza ni¿ systemu podatkowego, warto rozwa¿yæ sensowno¶æ tylu odrêbnych ¶wiadczeñ. Jednym z nich jest tzw. stypendium mieszkaniowe (zwane dalej: stypendium). Art. 182 ust. 1 ustawy z 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wy¿szym (dalej PSW), brzmi: „Student studiów stacjonarnych znajduj±cy siê w trudnej sytuacji materialnej mo¿e otrzymywaæ stypendium mieszkaniowe z tytu³u zamieszkania w domu studenckim lub w obiekcie innym ni¿ dom studencki, je¿eli codzienny dojazd z miejsca sta³ego zamieszkania do uczelni uniemo¿liwia³by lub w znacznym stopniu utrudnia³ studiowanie”. Zastanówmy siê, kto mo¿e otrzymaæ pieni±dze z publicznej kasy na podstawie tak pozornie niewinnie i jednoznacznie brzmi±cego przepisu.
Po pierwsze, student musi byæ „w trudnej sytuacji materialnej”, co implikuje mo¿liwo¶æ i konieczno¶æ pos³u¿enia siê do jej okre¶lenia normami z art. 179 PSW, gdzie – choæ nie wprost – „trudna sytuacja materialna” jest uto¿samiona z odpowiednim dochodem wyliczonym na podstawie wskazanych tam przepisów. Po drugie, student musi byæ na studiach stacjonarnych. Konstytucyjno¶æ takiego ograniczenia byæ mo¿e czeka na zbadanie. Po trzecie, musi byæ tytu³ – zamieszkiwanie w „domu studenckim” lub „w obiekcie innym ni¿ dom studencki”. Przypomnieniem, i¿ spójnik „lub” nie pozwala wykluczyæ ubiegania siê o to ¶wiadczenie studentów niekorzystaj±cych z go¶cinnych progów akademika macierzystej uczelni, zamykamy analizê pierwszej grupy przes³anek.
Tytu³em przerywnika dodaæ mo¿emy, ¿e warunek „uniemo¿liwiania lub utrudniania” zawarty w drugiej czê¶ci cytowanego przepisu (tj. po s³owie „je¿eli”) domaga siê przyjêcia w regulaminie pomocy materialnej uczelni doprecyzowania kryteriów, wedle których organ – w formie decyzji – stwierdzi, któremu studentowi ¶wiadczenie siê nale¿y, a który wymogu „utrudniania lub uniemo¿liwiania” nie spe³nia. Warto te¿ pamiêtaæ, ¿e kryteria wprowadzane do uczelnianego regulaminu na podst. art. 186 PSW nie mog± naruszaæ ustawowo zakotwiczonych warunków (wiêcej o tym w moim artykule Pomoc materialna dla studentów: warunki czy kryteria, „Rzeczpospolita”, 13.10.2007).
Druga grupa ustawowych warunków przyznania rozwa¿anego ¶wiadczenia zawiera znacznie ciekawsze niuanse. Otó¿ prawo do stypendium przys³uguje tylko, je¿eli „codzienny dojazd z miejsca sta³ego zamieszkania do uczelni uniemo¿liwia³by lub w znacznym stopniu utrudnia³ studiowanie”. Rozwa¿my to na przyk³adzie. Student z miasta A wyjecha³ na studia do miasta Z, gdzie korzysta z akademika, jednak na ka¿dy weekend wraca do rodziców w mie¶cie A. Jego doje¿d¿anie nie jest codzienne, gdy¿ takie „uniemo¿liwia³oby lub w znacznym stopniu utrudnia³o studiowanie”. Jednak student ten ju¿ wie, ¿e po studiach, a nawet je¶li ich nie ukoñczy, zostanie w mie¶cie Z, gdzie znajdzie pracê i wynajmie mieszkanie, tam bowiem lokuje siê ju¿ jego centrum ¿yciowych interesów. Czy miasto A jest jeszcze jego „miejscem sta³ego zamieszkania”? Có¿ to w ogóle znaczy i jak ma siê do ugruntowanego na podstawie art. 25 kodeksu cywilnego pojêcia „miejsca zamieszkania”?
Art. 25 k.c. definiuje pojêcie „miejsca zamieszkania” jako miejscowo¶æ, w której osoba przebywa z zamiarem sta³ego pobytu. Skoro art. 182 PSW wprowadza pojêcie „miejsca sta³ego zamieszkania”, to mo¿na próbowaæ szukaæ prawnie istotnych ró¿nic miêdzy oboma tymi pojêciami. A w konsekwencji uznaæ, ¿e „miejsce sta³ego zamieszkania” to by³aby „miejscowo¶æ, w której osoba ta stale przebywa z zamiarem sta³ego pobytu”. W takiej sytuacji nale¿a³oby odmówiæ przyznania ¶wiadczenia wszystkim tym, którzy choæ „na moment” opu¶cili swoje miejsce zamieszkania – np. wyje¿d¿aj±c na studia do innej miejscowo¶ci – przez co pozbawili je przymiotu „sta³o¶ci”. Stypendium z art. 182 mogliby otrzymaæ wiêc jedynie studenci stale przebywaj±cy w miejscu zamieszkania, ale tym samym – skoro ich uczelnia znajdowa³aby siê w tym samym mie¶cie – nie mogliby oni spe³niæ drugiej czê¶ci hipotezy art. 182 o „utrudnianiu”. Takie rozumienie prowadzi wiêc do interpretacji niezgodnej z domniemanym celem ustawodawcy.
Lepiej wiêc chyba poszukaæ racjonalno¶ci ustawodawcy i przyj±æ, ¿e definicja z art. 182 stanowi swoiste superfluum znanego i dobrze zdefiniowanego pojêcia z art. 25 k.c. A tu orzecznictwo jest bogate. Wg Naczelnego S±du Administracyjnego (orzeczenie z 30 marca 2006, I OW 265/05): „Zgodnie z przepisem art. 25 kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowo¶æ, w której ona przebywa z zamiarem sta³ego pobytu. Ustalenie tego zamiaru powinno byæ oparte na kryteriach zobiektywizowanych. O zamieszkiwaniu w jakiej¶ miejscowo¶ci mo¿na mówiæ wiêc wówczas, gdy wystêpuj±ce okoliczno¶ci pozwalaj± przeciêtnemu obserwatorowi na wyci±gniêcie wniosków, ¿e okre¶lona miejscowo¶æ jest g³ównym o¶rodkiem dzia³alno¶ci danej doros³ej osoby fizycznej”.
Wnioskuj±c dalej: gdy student z miasta A (wracamy do naszego przyk³adu) zamieszkuj±cy w domu studenckim w mie¶cie Z, obdarza miasto Z „zamiarem sta³ego pobytu”, tym samym odmawiaj±c tego miastu A, to czy w ten sposób – poprzez zmianê swego wolitywno−prognostycznego nastawienia – pozbawia siê szans na stypendium? Bowiem teraz codzienny dojazd z miasta Z – jako nowego miejsca zamieszkania – ani nie utrudnia, ani nie uniemo¿liwia studiowania. Na szczê¶cie, zgodnie z wywodem NSA w orzeczeniu z 11 pa¼dziernika 2007 (I OW 69/07): „Sam zamiar sta³ego pobytu w danej miejscowo¶ci nie stanowi o zamieszkaniu, lecz musi byæ po³±czony z przebywaniem w danej miejscowo¶ci i to z takim przebywaniem, które ma cechy za³o¿enia tam o¶rodka swoich osobistych i maj±tkowych interesów”.
Ale co, je¶li nasz student w mie¶cie Z za³o¿y konto bankowe, zacznie szukaæ mieszkania (art. 182 PSW – przypomnijmy raz jeszcze – nie uzale¿nia stypendium od mieszkania w akademiku) czy pracy i zadeklaruje wszem wobec, ¿e w przeludnionym i drogim mie¶cie Z bêdzie jego nowy dom? Czy stypendium mieszkaniowe ma przys³ugiwaæ jedynie tym, którzy po studiach chc± wróciæ „na wie¶”, a ci, którzy spróbuj± zostaæ w mie¶cie studiowania, musz± siê z tym ukrywaæ, by poprzez powy¿szy mechanizm nie zostali pozbawieni ¶wiadczenia?
Sytuacja by³aby przes³ankowo klarowna, gdyby student – mimo wykonania powy¿szych czynno¶ci (konto, praca, mieszkanie) – wszem wobec obwie¶ci³, ¿e w mie¶cie Z przebywa, bo jest do tego zmuszony, gdy¿ w A nie ma uczelni, codzienne dojazdy utrudniaj± lub uniemo¿liwiaj± studiowanie, lecz… nie obdarza miasta Z zamiarem sta³ego pobytu. Tu pomocne byæ mo¿e orzeczenie z 21 grudnia 2006, w którym NSA (II GW 5/06) stwierdza: „Gdy dana osoba przebywa czasowo, choæby w d³u¿szym okresie, w pewnej miejscowo¶ci, ale dzieje siê to wbrew jej woli, w wyniku osadzenia w zak³adzie karnym, to w tej sytuacji, jako miejsce zamieszkania, od którego zale¿y wskazanie w³a¶ciwego organu, nale¿y wskazaæ miejsce, w którym strona ma zamiar mieszkaæ wtedy, gdy ustan± przeszkody w swobodnym wyborze miejsca zamieszkania”. Teza, i¿ zamieszkanie w akademiku uczelni na czas studiów mo¿e byæ uznane za podjête „wbrew woli”, wbrew pozorom nie jest niedorzeczna. Przecie¿ i z zak³adu karnego mo¿na próbowaæ uciec, a skoro siê tego próbuje, tzn. w pewien sposób akceptuje siê konieczno¶æ czasowego w nim pozostawania. Po drugie, czym¿e jest mieszkanie w wielu polskich akademikach, je¶li nie „akceptowan± konieczno¶ci±”?
Tak, opieraj±c siê na odpowiednim zastosowaniu art. 25 k.c. i analizie wp³ywu zamiaru na szanse stypendialne, rysuje siê nam do¶æ martwi±ca konkluzja, i¿ prawo do stypendium mieszkaniowego pozosta³oby tylko dla studentów, którzy (po studiach) chc± wróciæ do swojego miejsca zamieszkania, którego nie pozbawili tego przymiotu powziêciem zamiaru trwa³ego pobytu w mie¶cie, w którym studiuj±. Nie mo¿na uznaæ jej za zadowalaj±c±. Du¿o lepszy efekt przynios³oby uznanie, i¿ ratio legis dotowania zmiany zamieszkania studenta na czas studiów, bez wzglêdu na jego stany wolitywne czy „o¶rodki osobistych i maj±tkowych interesów”, ukryte w obecnym brzmieniu art. 182 PSW, oddawa³aby zamiana jednej, pomy³kowo zapisanej litery. Wtedy zamiast „miejsca sta³ego zamieszkania” komisje stypendialne pyta³yby o „miejsce starego zamieszkania”. Oczywi¶cie to ¿art.
Powa¿nie rzecz bior±c, najskuteczniejsze w likwidowaniu absurdów tetrapiloktomicznych (tetrapiloktomia – termin z Wahad³a Foucaulta U. Eco, oznacza „sztukê dzielenia w³osa na czworo”) konstrukcji w systemie pomocy materialnej dla studentów by³yby rozwi±zania najprostsze, np. postulowane w Pakiecie dla studenta „przesuniêcie funduszy z jednorazowych zapomóg, stypendiów mieszkaniowych i na wy¿ywienie do systemu stypendiów socjalnych”. Ale czy zechcemy sobie upro¶ciæ ¿ycie?